ໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ເຕັມທີ່ໃນທຸກຂະນະ ດ້ວຍການຊຶມຊັບກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຫ້ວງເວລານັ້ນໆ ແລ້ວມອງມັນຢ່າງເຫັນຄຸນຄ່າ

ທີ່ກ່າວມານັ້ນຄືຄວາມໝາຍຂອງຄຳວ່າ “ຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ” ເຊິ່ງເປັນຄວາມລັບຂໍ້ທີ່ສີ່ ການຢູ່ກັບປັດຈຸບັນເປັນຄຳທີ່ເວົ້າງ່າຍ ແຕ່ຈະກາຍເປັນເລື່ອງຍາກຂຶ້ນມາທັນທີເມື່ອເຮົານຳມາປະຕິບັດ

ລອງສັງເກດເບິ່ງເຫດການຕ່າງໃນຊີວິດຈິງກໍໄດ້ ຫຼາຍຄົນມັກໄປທ່ອງທ່ຽວຕາມສະຖານທີ່ທີ່ສວຍງາມຕ່າງໆ ແຕ່ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ຈະຊື່ນຊົມແລະຊຶມຊັບກັບຄວາມງາມທີ່ປາກົດຢູ່ຂ້າງໜ້າ..ຖາມວ່າເຮົາເຮັດຫຍັງໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ຖ່າຍຮູບ! ແມ່ນແລ້ວ ທຸກມື້ນີ້ເຮົາມັກຈະຍົກມືຖືຫຼືກ້ອງຂຶ້ນມາຖ່າຍຮູບທຸກຄັ້ງທີ່ເຫັນສິ່ງໃໝ່ໆຫຼືສິ່ງສວຍງາມ ໂດຍລືມຖາມຕົນເອງໄປວ່າ

ຖ່າຍໄປເພື່ອຫຍັງ?

ບາງຄົນອາດຈະຕອບວ່າ ກໍຖ່າຍໄວ້ເພື່ອເກັບພາບຄວາມຊົງຈຳດີໆແບບນີ້ໄວ້ ເພື່ອຍາມເຫງົາຊິໄດ້ກັບມາເປີດເບິ່ງ ຖາມວ່າທີ່ຖ່າຍມາເປັນພັນເປັນໝື່ນຮູບເຄີຍກັບໄປເປີດເບິ່ງຈັກເທື່ອບໍ່?

ສຳລັບຄວັນສີເທົາ ກໍມີກັບໄປເບິ່ງຢູ່ເປັນບາງຄັ້ງບາງຄາວ ແຕ່ສິ່ງທີ່ຢາກຖາມອີກໜຶ່ງຄຳຖາມ (ຮູ້ສຶກວ່າຄຳຖາມຊິຫຼາຍເກີນໄປເນາະ) ກໍຄືວ່າ ມັນບໍ່ດີກວ່າບໍ່ທີເຮົາຈະຊື່ນຊົມບັນຍາກາດໃນຂະນະນັ້ນໆຢ່າງແທ້ຈິງ ດ້ວຍການຊຶມຊັບກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຫ້ວງຍາມນັ້ນໆແບບເຣລໄທມ໌ (Real Time) ຜູ້ຂຽນຄິດວ່າຖ້າບັນຍາກາດນັ້ນມັນດີຈິງ ມັນກະທົບຕໍ່ຈິດໃຈເຮົາອິຫຼີ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຈົດຈຳດອກ ມັນຈະຝັງຢູ່ໃນຈິດໃຈເຮົາໂດຍອັດຕະໂນມັດ ແຕ່ທີ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນບໍ່ໄດ້ເພາະເຮົາລະເລີຍທີ່ຈະຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບສິ່ງນັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ ເພາະມົວແຕ່ໄປເຮັດສິ່ງອື່ນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ໂອກາດໃນການຊຶມຊັບເອົາຄຸນຄ່າທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະນັ້ນໆຫາຍໄປ

ດຣ.ໄອໂຊ ເລີ່ມຕົ້ນບົດນີ້ດ້ວຍຄຳເວົ້າຂອງ Felice Leonardo Buscaglia ນັກຂຽນ ນັກເວົ້າສ້າງແຮງບັນດານໃຈຊາວອະເມຣິກັນ ວ່າ “ຊີວິດທີ່ຢູ່ເພື່ອມື້ອື່ນຈະຫ່າງໄກລຈາກການປາກົດເປັນຈິງໄປອີກໜຶ່ງວັນ” ຜູ້ຂຽນຄິດວ່າຄຳເວົ້ານີ້ໜ້າຈະເປັນຄຳເວົ້າທີ່ເຕືອນຕົນເອງໄດ້ເປັນຢ່າງດີ ເປັນຫຍັງເຮົາຈຶ່ງບໍ່ຢູ່ເພື່ອມື້ນີ້ ໃຊ້ຊີວິດໃນມື້ນີ້ຢ່າງເຕັມທີ່ ໃຊ້ມັນຢ່າງເຫັນຄຸນຄ່າ ເພາະມື້ນີ້ຈະມີມາພຽງຄັ້ງດຽວ ແລ້ວມັນກໍຜ່ານໄປ

ໃນແງ່ຂອງການໃຊ້ຊີວິດທີ່ມີຄວາມສຸກ ການຫວນລະລຶກເຖິງອະດີດຫຼືກັງວົນກັບອະນາຄົດຈົນເກີນໄປ ຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມສຸກຂອງການໃຊ້ຊີວິດໃນປັດຈຸບັນຫຼຸດລົງ ນັກຂຽນຄົນດຽວກັນນີ້ຍັງກ່າວອີກວ່າ “ຄວາມກັງວົນບໍ່ເຄີຍປຸ້ນຄວາມເສົ້າໄປຈາກມື້ອື່ນ ແຕ່ມັນປຸ້ນຄວາມສຸກໄປຈາກມື້ນີ້ສະເໝີ” ສະນັ້ນການຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ ຈົດຈໍ່ຢູ່ສິ່ງທີ່ເຮົາກຳລັງເຮັດຢ່າງເຕັມທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາມອງເຫັນຄຸນຄ່າຂອງສິ່ງນັ້ນຊັດເຈນຂຶ້ນ ແລະການມອງເຫັນຄຸນຄ່າຂອງມັນມີແນວໂນ້ມວ່າຈະນຳມາເຊິ່ງຄວາມສຸກຫຼາຍຂຶ້ນ

ດຣ.ໄອໂຊ ກ່າວວ່າລາວເຄີຍສຳພາດຄົນທີ່ປ່ວຍເປັນມະເຮັງ ຜູ້ປ່ວຍຫຼາຍຄົນກ່າວວ່າ ເມື່ອພວກເຂົາຮູ້ຕົວວ່າເປັນມະເຮັງຈະມີສອງສິ່ງເກີດຂຶ້ນຕາມມາ ໜຶ່ງ-ເວລາເດີນໄວຂຶ້ນ ພວກເຂົາຈະຮູ້ສຶກວ່າເວລາໃນຊີວິດຊ່າງຜ່ານໄປຢ່າງໄວວາ ສອງ-ເວລາເດີນຊ້າລົງ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຈະຮູ້ສຶກວ່າທຸກນາທີ ທຸກຊົ່ວໂມງ ທຸກວັນເວລາ ຈະກາຍເປັນສິ່ງທີ່ມີຄຸນຄ່າຫຼາຍຂຶ້ນ ເວລາເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກໃຊ້ໄປຢ່າງມີຄຸນນະພາບ ບໍ່ມີມື້ໃດທີ່ບໍ່ສຳຄັນ ບາງຄົນເຖິງຂັ້ນກ່າວວ່າ ມະເຮັງເປັນເໝືອນຂອງຂວັນ ເພາະມັນເຕືອນໃຫ້ເຮົາຮູ້ວ່າ ເວລາໃນແຕ່ລະວັນມີຄ່າຫຼາຍສ່ຳໃດແລະເຮົາຄວນໃຊ້ມັນຢ່າງເຕັມທີ່ ແຕ່ຈະມີຈັກຄົນທີ່ມອງວ່າການມາຂອງໂຣກໄພແບບນີ້ຄືຂອງຂວັນອັນມີຄ່າ ບິລ-ໜຶ່ງໃນບຸກຄົນທີ່ໄອໂຊສຳພາດ ກ່າວວ່າ “ຊີວິດບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບເຈົ້າດອກ ແຕ່ຊີວິດຈະເກີດຂຶ້ນ ຫຼັງຈາກທີ່ເຈົ້າໄດ້ຕອບສະໜອງຕໍ່ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນແລ້ວຕ່າງຫາກ” ເຮົາບໍ່ສາມາດບັງຄັບສິ່ງຕ່າງໆວ່າ ໃຫ້ເກີດຫຼືບໍ່ໃຫ້ເກີດກັບຊີວິດເຮົາໄດ້ ແຕ່ເຮົາມີອຳນາດຢ່າງເຕັມທີ່ທີ່ຈະຕອບສະໜອງຕໍ່ສິ່ງນັ້ນພາຍຫຼັງທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ເໝືອນບາງຄົນທີ່ໄອໂຊສຳພາດທີ່ມອງໂຣກມະເຮັງວ່າ ເປັນເໝືອນຂອງຂວັນ ແຕ່ອະນິດຈາ ບາງຄົນຫາໄດ້ມອງເຊັ່ນນັ້ນເລີຍ..ແລ້ວຜູ້ອ່ານລ່ະ ມອງໂລກແລະຊີວິດແບບໃດ?

02

ບາງຄົນອາດຈະເວົ້າວ່າ ຄວັນສີເທົາ ການເວົ້າວ່າໃຫ້ຢູ່ກັບປັດຈຸບັນກໍເວົ້າໄດ້ຢູ່ດອກ ແຕ່ມັນເຮັດຍາກເດີ-ຄູບາເອີ໋ຍ! ແມ່ນແລ້ວ ຂ້ອຍກໍວ່າມັນເຮັດຍາກ ດຣ.ໄອໂຊ ກໍບອກວ່າເປັນເລື່ອງຍາກຄືກັນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າເຮົາຈະເຝິກບໍ່ໄດ້ ແລະທີ່ສຳຄັນເຮົາເລືອກທີ່ຈະເຝິກຫຼືບໍ່? ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຊີວິດລ້ວນແລ້ວແຕ່ເປັນບົດຮຽນ ບົດຮຽນບາງບົດອາດຈະຍາກ ແຕ່ກໍເພາະບົດຮຽນຍາກໆນີ້ແຫຼະເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ເຕີບໂຕ ການຫຼີກລ້ຽງບົດທີ່ຍາກໆກໍສະແດງວ່າເຮົາບໍ່ຢາກພັດທະນາຊີວິດໃຫ້ດີຂຶ້ນ ການເຝິກຢູ່ກັບປັດຈຸບັນກໍເປັນໜຶ່ງໃນບົດຮຽນທີ່ຍາກ ແຕ່ເຝິກໄດ້ແລ້ວຈະມີລາງວັນຕອບແທນຢ່າງງາມ

ການເຝິກຢູ່ກັບປັດຈຸບັນມີຫຼາຍວິທີເຊັ່ນ ການຫຼິ້ນໂຍຄະ ການອອກກຳລັງກາຍ ການອ່ານໜັງສືຫຼືບົດຄວາມດີໆ ເໝືອນຄວັນສີເທົາຂຽນ (ຂໍຍ້ອງຕົນເອງໄວ້ກ່ອນ ຫາກລໍໃຫ້ຄົນອື່ນມາຍ້ອງຄົງຕ້ອງລໍໄປອີກນ໊ານນານ) ລວມໄປເຖິງການນັ່ງສະມາທິ ດຣ.ໄອໂຊ ບອກວ່າໜຶ່ງໃນວິທີທີ່ລາວເຝິກກໍຄື ການນັ່ງສະມາທິ ລາວບອກວ່າ ການນັ່ງສະມາທິຈະເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈເຮົາຜ່ອງໃສຂຶ້ນແລະຮູ້ຕົວທົ່ວພ້ອມຫຼາຍຂຶ້ນ ແຕ່ຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນຂອງການເຝິກສະມາທິນັ້ນ ຈິດໃຈກໍປັ່ນປ່ວນ ຄິດເຖິງສິ່ງນັ້ນ ຄິດຮອດສິ່ງນີ້ຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ ແຕ່ເຝິກໄປເຝິກມາຄວາມປັ່ນປ່ວນນັ້ນກໍຄ່ອຍໆຫາຍໄປ ໃນທາງພຣະພຸດທະສາສະໜາເຮົາກ່າວເຖິງການເຝິກສະມາທິວ່າຄືການຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບເລື່ອງດຽວ ຄິດເລື່ອງດຽວ ພະຍາຍາມບໍ່ໃຫ້ຈິດໃຈວອກແວກໄປສູ່ເລື່ອງອື່ນ ກາຍຢູ່ທີ່ນີ້ ກໍໃຫ້ໃຈຢູ່ທີ່ນີ້ນຳ (ສຳນວນພຣະພຣົມບັນດິດ-ອະດີດອະທິການບໍດີ ມຈຣ.) ເພາະໂດຍທັມມະຊາດຂອງຈິດມະນຸດມັກດິ້ນຮົນຢູ່ຕະຫຼອດເວລາເໝືອນກັບລິງ ການເຝິກຈິດໃຫ້ສະຫງົບຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາເບິ່ງເຫັນຄວາມເປັນໄປຂອງຈິດໄດ້ຊັດເຈນແລະສາມາດຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບປັດຈຸບັນໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ສະນັ້ນ ວິທີໜຶ່ງທີ່ໄອໂຊແນະນຳກໍຄື ການເຝິກສະມາທິຢູ່ສະໝ່ຳສະເໝີ

ໜຶ່ງໃນບຸກຄົນທີ່ໄອໂຊໄດ້ສຳພາດກໍຄືລຸງຈອນ-ຈິດຕະກອນໄວ 93 ປີ ລຸງກ່າວວ່າ

“ພໍເຈົ້າອາຍຸສ່ຳຂ້ອຍ ເຈົ້າຈະເກີດຄຳຖາມຂຶ້ນມາວ່າ ຕົນເອງຈະຢູ່ໄດ້ອີກດົນສ່ຳໃດ ເວລາເຫັນພະອາທິດກຳລັງຈະຕົກດິນ ນ້ຳຕາຂ້ອຍມັກຈະໄຫຼອອກມາ ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ໄຫ້ເພາະຊາບຊຶ້ງໃນຄວາມສວຍງາມເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າຊິມີໂອກາດເຫັນມັນອີກຈັກຄັ້ງ ສະນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງຕ້ອງໃຫ້ຄວາມສຳຄັນແລະເຫັນຄຸນຄ່າທຸກຊ່ວງເວລາ ເໝືອນກັບວ່າມັນອາດຈະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຊີວິດ”

ຖ້າເຮົາເຮັດສິ່ງຕ່າງໆໃນແຕ່ລະມື້ເໝືອນກັບວ່າມັນເປັນມື້ສຸດທ້າຍຂອງຊີວິດເໝືອນກັບລຸງຈອນ ເບິ່ງເຫັນຄຸນຄ່າຂອງສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະນັ້ນ ຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບມັນຫຼາຍຂຶ້ນ ຖ້າຄິດແບບນີ້ ການຖ່າຍຮູບເກັບໄວ້ໜ້າຈະມີປະໂຫຍດໜ້ອຍກວ່າ ການໃຊ້ໃຈສຳຜັດກັບສິ່ງນັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ ເພາະເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າຊິມີໂອກາດເຫັນພະອາທິດຕົກດິນອີກຈັກຄັ້ງ ການເຫັນມັນໃນຄັ້ງນີ້ອາດຈະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍກໍເປັນໄດ້

ຂໍໃຫ້ຊື່ນຊົມແລະດື່ມດ່ຳກັບຄວາມສວຍງາມນັ້ນຢ່າງເຕັມທີ່

ຂໍໃຫ້ມີຊີວິດແບບເຣລໄທມ໌ (Real Time)

ຄວັນສີເທົາ ອ່ານ

ຕົ້ນລະດູຝົນ, ປີ 2564.

ຄືນ້ຳຕາທີ່ເສຍໃຫ້ແກ່

ວາຈາທີ່ບໍ່ໄດ້ກ່າວແລະການກະທຳທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດ

—

ຕັ້ງແຕ່ເກີດມາ ຄວັນສີເທົາ ບໍ່ເຄີຍກ່າວຄຳເວົ້າທີ່ສາມາດຕັດແຂນ ຕັດຂາ ຕັດຫົວ ຕັດຕົວ ຕັດຕີນ ແບບນີ້ຈັກເທື່ອ ທີ່ກ່າວມາຢາກບອກພຽງວ່າ ມັນຄົມອິຫຼີ ແມ່ນແລ້ວ ນີ້ຄືຄຳເວົ້າຂອງ Harriet Beecher Stowe ນັກຂຽນນະວະນິຍາຍຊາວອະເມຣິກັນ ເຊິ່ງ ດຣ.ໄອໂຊ ເລືອກມາວາງໄວ້ໜ້າທຳອິດຂອງບົດນີ້ ຜູ້ຂຽນເຊື່ອວ່າຄຳກ່າວນີ້ໜ້າຈະເປັນການບອກປະເດັນທີ່ສຳຄັນຂອງຫົວຂໍ້ນີ້ໄດ້ເປັນຢ່າງດີ..ແຕ່ຈະຄອບຄຸມທັງໝົດຫຼືບໍ່

ເຊີນອ່ານຫຍໍ້ໜ້າຕໍ່ໄປໄດ້ເລີຍ!

ດຣ.ໄອໂຊ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຳຖາມທີ່ວ່າ ແມ່ນຫຍັງຄືສິ່ງດຽວທີ່ເຮົາຈະບໍ່ເສຍດາຍເມື່ອເຖິງບັ້ນປາຍຂອງຊີວິດ? (ກະລຸນາອ່ານຄຳຖາມອີກຄັ້ງ)

ໃນຕອນທຳອິດຂອງໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ ໄອໂຊໄດ້ເວົ້າວ່າ ໃນໂລກນີ້ມີຄວາມຈິງສອງຢ່າງຄື ໜຶ່ງ ເຮົາມີເວລາຈຳກັດ ສອງ ໃນຂະນະທີ່ເຮົາມີເວລາຈຳກັດ ເຮົາພັດມີທາງເລືອກຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ເມື່ອເຮົາເລືອກສິ່ງໜຶ່ງກໍອາດຈະເສຍດາຍກັບອີກສິ່ງໜຶ່ງ ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ເລືອກ ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຈຶ່ງມັກກັງວົນແລະຢ້ານກົວຕໍ່ຄວາມເສຍດາຍຫຼືຄວາມເສຍໃຈຫຼາຍກວ່າສິ່ງອື່ນ

ສິ່ງທີ່ເຮົາຢ້ານທີ່ສຸດ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຕາຍ ແຕ່ມັນຄືສອງສິ່ງນີ້

ໜຶ່ງ-ເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຊີວິດຢ່າງເຕັມທີ່ເທົ່າທີ່ຄວນ

ສອງ-ເມື່ອຮອດບັ້ນປາຍຊີວິດເຮົາຈະເວົ້້າຄຳວ່າ ຂ້ອຍໜ້າຈະ.. (ອັນເປັນຄຳເວົ້າທີ່ສະແດງເຖິງເຫດການຫຼືສິ່ງທີ່ເຮົາມີໂອກາດ ແຕ່ ອະນິດຈັງ ອະນິດຈາ..ຜູ້ຂ້າເລືອກເອງທີ່ບໍ່ຍອມລົງມືເຮັດ)

ໄອໂຊ ຈຶ່ງໃຫ້ຄົນທີ່ລາວໄປສຳພາດເລົ່າເຖິງເຫດການ ອັນເປັນທາງແຍກຫຼືຈຸດຫັກເຫຂອງຊີວິດ ເມື່ອຮອດເວລາທີ່ຈະຕ້ອງຕັດສິນໃຈເລືອກທາງໃດທາງໜຶ່ງ ແລະເຫດການນັ້ນມີຜົນຕໍ່ຊີວິດແນວໃດ?

ໜຶ່ງໃນບັນດາຄົນທີ່ລາວໄປສຳພາດຄື ລຸງໂດນັລດ໌ ນັກຈິດຕະວິທະຍາ ຕອນຖືກສຳພາດລາວອາຍຸໄດ້ 84 ປີ ລາວບອກວ່າສິ່ງໜຶ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຊີວິດລາວມີຄວາມໝາຍແລະມີຄວາມສຸກທີ່ສຸດຄື ການໄດ້ໃຊ້ຊີວິດກັບພັນລະຍາສຸດທີ່ຮັກເປັນເວລາຍາວນານເຖິງ 56 ປີ ພັນລະຍາຂອງລາວຫາກໍ່ເສຍຊີວິດໄປຫົກປີກ່ອນ

ເມື່ອໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນອ້າຍໄອໂຊເຮົາກໍຟ້າວຍິງຄຳຖາມດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນ (ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເຜືອກເລື່ອງຊາວບ້ານເດີ) ໄປວ່າ ແລ້ວລຸງໄປເຈີຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນໄດ້ແນວໃດ ລຸງໂດນັລດ໌ ຈຶ່ງພາອ້າຍໄອໂຊຢ້ອນເວລາກັບໄປເມື່ອຫົກສິບສອງປີທີ່ແລ້ວ ຕອນທີ່ລຸງເປັນບ່າວສ່ຳນ້ອຍ

ຂ້ອຍເປັນຄົນຂີ້ອາຍແຮງ ໂດຍສະເພາະເວລາລົມກັບຜູ້ສາວ ໃນງານລ້ຽງສະໄໝທີ່ເປັນນັກສຶກສາໃໝ່ໆ ຂ້ອຍເຫັນສາວງາມຄົນໜຶ່ງທີ່ນັ່ງຢູ່ອີກຟາກໜຶ່ງຂອງຫ້ອງ ລາວໃສ່ເສື້ອສີເທົາ ຜົມສີອ່ອນໆເໝືອນດອກເລົາ ຮອຍຍິ້ມງາມທີ່ສຸດໃນສາມໂລກ ທັນທີທີ່ຂ້ອຍເຫຼືອບໄປເຫັນເທົ່ານັ້ນແຫຼະ ຂ້ອຍອຸທານອອກມາເລີຍວ່າ..ຄົນນີ້ແຫຼະຄືແມ່ຂອງລູກໃນອະນາຄົດ

ລາວສັງເກດເຫັນວ່າ ດວງຕາທຸກໜ່ວຍຂອງຜູ້ຊາຍໃນຫ້ອງລ້ວນແລ້ວແຕ່ຈ້ອງມອງໄປທີ່ຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນ ລາວຮູ້ດີວ່າຜູ້ຍິງງາມໆທີ່ມີຄົນຫ້ອມລ້ອມແບບນີ້ມັກບໍ່ຄ່ອຍສົນໃຈເວົ້ານຳຜູ້ຊາຍຂີ້ອາຍ ບໍ່ຕ້ອງກ່າວໄປເຖິງວ່າຈະຊວນໃຫ້ໄປຟ້ອນນຳດອກ ດອກຟ້າກັບໝາວັດເອີ໋ຍ! ຍິ່ງຄິດຍິ່ງເສົ້າ ແລ້ວກໍຍັງຄິດຕໍ່ວ່າ ຖ້າຍ່າງເຂົ້າໄປຫາແລະຊວນໄປຟ້ອນແລ້ວ ລາວບໍ່ຍອມໄປ ກໍຈະສ່ຽງຕໍ່ການຂາຍໜ້າແລະໝູ່ຈະຫົວເລາະເຍາະເຍີ້ຍ

ລາວເລົ່າຕໍ່ວ່າ ຂ້ອຍກືນນ້ຳລາຍອຶກໜຶ່ງ (ພະຍາຍາມຮວບຮວມຄວາມກ້າ) ແລ້ວຍ່າງໄປຫາພ້ອມກັບກ່າວວ່າ ເຈົ້າຄືຄົນທີ່ຂ້ອຍຈະແຕ່ງງານນຳ ຄິດໃນໃຈ ອິຫຍັງວ່ະບັກອັນນີ້ ມຶງເປັນບ້າບໍ? (ຕົວໜັງສືເນີ້ງນັ້ນເປັນຄວາມຄິດຂອງຄວັນສີເທົາເດີ) ຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນພຽງແຕ່ ເຮັດໜ້າງົງໆ ແລ້ວກໍຍອມອອກໄປຟ້ອນນຳລາວ ທຳອິດຄິດວ່າຈະຟ້ອນນຳກັນເພງດຽວເທົ່ານັ້ນ ເພງໜຶ່ງຜ່ານໄປ ບໍ່ຮູ້ວ່າເພງທີ່ສອງ-ສາມ-ສີ່ຜ່ານໄປຕັ້ງແຕ່ຍາມໃດ ພວກເຂົາຮູ້ຕົວອີກທີໜຶ່ງກໍພົບວ່າ ການຟ້ອນຄັ້ງນັ້ນ ຍາວນານໄປຈົນຕະຫຼອດຊີວິດ..

“ພໍແລ້ວລຸງ” ເບົາຫວານຂຶ້ນຕາແລ້ວ..ອິຫຍັງຊິຫວານຂະໜາດນັ້ນ (ຖ້າຂ້ອຍເປັນຄົນສຳພາດຂ້ອຍຈະເວົ້າຄຳນີ້)

ເລື່ອງຂອງລຸງຄົນນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ການຕັດສິນໃຈທຸກຄັ້ງມີຜົນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ການໃຊ້ຊີວິດ ລອງຄິດເບິ່ງວ່າຖ້າໂດນັລດ໌ບໍ່ກ້າເຂົ້າໄປຫາຜູ້ສາວໃນມື້ນັ້ນ ຊີວິດລາວໃນມື້ນີ້ຊິເປັນແບບໃດ ລາວຍັງຊິພູມໃຈກັບການຕັດສິນໃຈຄັ້ງນັ້ນຫຼືບໍ່? ບາງທີ ຈຸດຫັກເຫຂອງຊີວິດກໍເກີດຂຶ້ນຈາກການຕັດສິນໃຈພຽງເລັກໆນ້ອຍໆ ແນ່ນອນ ການຕັດສິນໃຈທຸກຄັ້ງຍ່ອມມີຄວາມສ່ຽງລໍຖ້າຢູ່ສະເໝີເພາະເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າອະນາຄົດໜ້າຕາເປັນແບບໃດ ເຮົາຈຶ່ງຄວນສົນໃຈ ສິ່ງທີ່ເຮົາຕ້ອງການ ບໍ່ແມ່ນຖອຍໜີສິ່ງທີ່ເຮົາຢ້ານກົວ ທຸກຄັ້ງທີ່ເຮົາບໍ່ເລືອກສິ່ງທີ່ເຮົາຕ້ອງການ ສະແດງວ່າເຮົາກຳລັງເພາະພັນເຊື້ອແຫ່ງຄວາມເສຍດາຍໄວ້ໃນອະນາຄົດ

ດັ່ງນັ້ນ ການທີ່ເຮົາຈະບໍ່ເສຍດາຍໃນພາຍຫຼັງຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງສ່ຽງໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ

ສ່ຽງທັງໆທີ່ຮູ້ວ່າໂອກາດທີ່ຈະສຳເລັດມີນ້ອຍກວ່າລົ້ມເຫຼວຫຼາຍເທົ່າ ສູ້ທັງໆທີ່ຮູ້ວ່າແພ້ ຍັງດີກວ່າຍອມແພ້ ທັງໆທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ສູ້ ໜຶ່ງໃນບຸກຄົນທີ່ລາວສຳພາດໄດ້ກ່າວວ່າ ເວລາພິຈາລະນາຄວາມສ່ຽງລາວຈະນຶກເຖິງພາບສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນຈາກຄວາມສ່ຽງນັ້ນກ່ອນ ແລ້ວຈິງນຶກເຖິງພາບອັນເປັນຜົນຮ້າຍທີ່ສຸດທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນທີຫຼັງ ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ລາວສາມາດຍອມຮັບຜົນຮ້າຍທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນຈາກຄວາມສ່ຽງນັ້ນໄດ້ ລາວບອກວ່າ ບໍ່ມີເຫດຜົນເລີຍທີ່ລາວຈະບໍ່ສ່ຽງ ເພາະຖ້າຍອມຮັບຜົນຮ້າຍທີ່ສຸດໄດ້ແລ້ວກໍບໍ່ມີຫຍັງຈະຕ້ອງຢ້ານກົວອີກຕໍ່ໄປ ຢ່າງນ້ອຍທີ່ສຸດເຮົາຈະຮູ້ຄຳຕອບວ່າ ຜົນທີ່ເກີດຂຶ້ນເປັນແນວໃດ

ການບໍ່ຍອມສ່ຽງຈະເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກເສຍດາຍໄປຕະຫຼອດຊີວິດ ຜູ້ຂຽນຄິດວ່າຖ້າສ່ຽງແລ້ວຮູ້ຄຳຕອບຍັງດີກວ່າມານັ່ງຄິດຫາຄຳຕອບໃນພາຍຫຼັງ ລອງນຶກພາບເບິ່ງວ່າຖ້າລຸງໂດນັລດ໌ບໍ່ກ້າຍ່າງເຂົ້າໄປຈີບສາວໃນມື້ນັ້ນ ລາວຈະບໍ່ມີວັນຮູ້ຄຳຕອບເລີຍວ່າ ຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນກໍມີໃຈໃຫ້ລາວເຊັ່ນກັນ ທີ່ສຳຄັນລາວຄົງຈະບໍ່ໄດ້ມານັ່ງເລົ່າເລື່ອງອັນມີຄວາມໝາຍແລະໃຫ້ຄວາມສຸກແກ່ລາວໃຫ້ເຮົາຟັງເຊັ່ນນີ້ ຫຼື ຖ້າມື້ນັ້ນຜູ້ສາວຕອບປະຕິເສດ ຢ່າງນ້ອຍລາວກໍພຽງແຕ່ຮູ້ສຶກອັບອາຍຂາຍຂີ້ໜ້າ ຖ້າໃຫ້ເລືອກລະຫວ່າງ ຮູ້ສຶກອັບອາຍຂາຍຂີ້ໜ້າກັບຮູ້ສຶກເສຍດາຍໄປຕະຫຼອດຊີວິດ ຜູ້ອ່ານຈະເລືອກຄວາມຮູ້ສຶກໃດ?

ຜູ້ຂຽນເຊື່ອວ່າຄົງບໍ່ມີໃຜຢາກມີຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ວ່າ..ເມື່ອມານັ່ງລະນຶກເຖິງອະດີດແລ້ວ ໂອ້ອ່າວຫາຄວາມຫຼັງດ້ວຍຄວາມເສຍດາຍ ເພາະຄວາມຮູ້ສຶກອັບອາຍຂາຍຂີ້ໜ້າກັບຮູ້ສຶກເສຍດາຍ ມັນມີຄວາມທໍລະມານຕ່າງກັນ ການອັບອາຍຂາຍໜ້າເປັນຄວາມຮູ້ສຶກພຽງຊົ່ວຄາວ ແຕ່ຄວາມຮູ້ສຶກເສຍດາຍ..ຈະຍືນຍາວໄປຕະຫຼອດຊີວິດ.

ສ່ຽງໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ກ້າຫານໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ຟັງສຽງຫົວໃຈຕົນເອງໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ມຸ່ງໜ້າໄປຍັງສິ່ງທີ່ເຮົາຕ້ອງການ ບໍ່ແມ່ນຖອຍໜີສິ່ງທີ່ເຮົາຢ້ານກົວ ຢາກໃຫ້ອ່ານອີກຄັ້ງ “ນ້ຳຕາທີ່ຂົມຂື່ນທີ່ສຸດຄືນ້ຳຕາທີ່ເກີດຈາກວາຈາທີ່ບໍ່ໄດ້ກ່າວແລະການກະທຳທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດ”

ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມລັບຂໍ້ທີ່ສອງຂອງການເປັນຢູ່ຢ່າງມີຄວາມໝາຍແລະຕາຍຢ່າງມີຄວາມສຸກຄື ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ເສຍດາຍ

ແລ້ວເຈີກັນໃນຄວາມລັບຂໍ້ຕໍ່ໄປ..

ຄວັນສີເທົາ ອ່ານ

ຕົ້ນລະດູຝົນ, ປີ 2564.