ທີ່ວ່າເປັນທຸກ ຄື ມັນອັນຕະລາຍເຖິງຂັ້ນອາດເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຂອງຄວາມປ່ຽນແປງນີ້ຮ້ອງໄຫ້ ເຈັບປວດ ທຸກທໍລະມານ ເຊັ່ນ ຕິດພະຍາດຮ້າຍ ຄົນຮັກປ່ຽນໄປ ສູນເສຍສິ່ງຂອງທີ່ຮັກ ບໍ່ໄດ້ດັ່ງໃຈ ເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົ້ນ ແລະ ຄວາມປ່ຽນແປງທີ່ເຊື່ອວ່າຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດຂອງຊີວິດນັ້ນກໍຄື ຄວາມຕາຍ ເຊິ່ງເປັນການລົ້ມສະລາຍຂອງຊີວິດໜຶ່ງທີ່ເຖິງຂີດສຸດ.

ຄວາມປ່ຽນແປງບໍ່ແມ່ນເລື່ອງບັງເອີນ ແຕ່ມັນມີເຫດມີປັດໄຈຂອງມັນຢູ່ ມັນເປັນເລື່ອງຂອງກັມ ຄື ການກະທຳຂອງບຸກຄົນວ່າສະເພາະ ແລະ ແຮງກະທຳຂອງມະນຸດວ່າໂດຍລວມ ຢ່າງເຊັ່ນ ເກີດມີໂຣກຮ້າຍກັບຕົວເອງ,ເກີດໂຣກລະບາດທົ່ວໂລກ,ຍາດພີ່ນ້ອງຕາຍ, ເຫດການເຫລົ່ານີ້ ເປັນສະພາວະທັມ ທີ່ມີຖານກຳເນີດ ຄືແຮງກັມ(ການກະທຳ)ຂອງເຮົາເອງ.

ແລ້ວ ເຫດການຮ້າຍຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ສົງຄາມ ຫຼື ໂຣກລະບາດ Covid-19 ທີ່ເກີດຢູ່ຂະນະນີ້ ມັນແມ່ນແຮງກະທຳທີ່ເກີດການສະສົມຂອງມະນຸດ ຫຼື ມັນເກີດຂື້ນມາເອງລອຍໆໄດ້. ເຫດການຮ້າຍເຫຼົ່ານີ້ ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າ ມັນບໍ່ໄດ້ເກີດມາເອງລອຍໆ ຫຼື ມີເທບພະເຈົ້າອົງໃດບັນດານຂື້ນແນ່ນອນ.

ແຕ່ເພາະຄວາມບໍ່ຮູ້ເຫດເກີດຂອງມັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ ບາງຄົນກໍມົ້ວບອກວ່າ ເປັນຜີ ຫຼື ວິນຍານຮ້າຍທີ່ເກີດຂື້ນມາເພື່ອຂ້າມະມຸດ.ແຕ່ຄວາມເປັນຈິງ ໄວຣັສ ບໍ່ແມ່ນຜີ ຫຼື ວິນຍານ ແຕ່ມັນຄືເຊື້ອໂຣກລະດັບອະນຸພາກ ທີ່ເບິ່ງດ້ວຍຕາເນື້ອບໍ່ເຫັນ ໄວຣັສນັ້ນອາດເກີດມາຈາກລະບົບນິເວດທີ່ບໍ່ສະອາດ ຫຼື ຄວາມຜິດພາດທາງຈຸລິນຊີວິທະຍາ.

ແນວໃດກໍ່ຕາມ, ໄວຣັສຈະເກີດຂື້ນເອງບໍ່ໄດ້ ຖ້າປາດສະຈາກການກະທຳຂອງມະນຸດໂລກ ກັບການທຳງານຂອງລະບົບນິເວດທີ່ຜິດປົກກະຕິ.ຖ້າຈະໃຫ້ປຽບທຽບຕາມຄວາມເຂົ້າໃຈ ກໍເຫມືອນຄອມພິວເຕີ້ ຖ້າບໍ່ທຳຄວາມສະອາດ ບໍ່ມີອັບເດດໃຫມ່ ມັນກໍຈະມີໄວຣັສຕົວຮ້າຍຄ່ອຍລົບກວນໄຟລ໌ຂໍ້ມູນດີໆ.

ຫຼາຍໆເຫດການຮ້າຍທີ່ເກີດຂຶ້ນເຮົາບໍ່ສາມາດທີ່ຈະຮູ້ເທົ່າທັນ ແລະ ປ້ອງກັນໄດ້ ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຂອງເຮົາ ເພາະເຮົາມັນອ່ອນແອ ເລັກນ້ອຍເກີນໄປທີ່ຈະຕ້ານທານຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ຄວາມຮ້າຍກາດຂອງໂລກໄດ້.ເພາະຄວາມຮູ້ເທົ່າບໍ່ເຖີງການ ເຮົາບໍ່ສາມາດຫ້າມສິ່ງທີ່ຍັງບໍ່ເກີດ ບໍ່ໃຫ້ມັນເກີດຂື້ນໄດ້.ແຕ່ເມື່ອມັນເກີດຂື້ນແລ້ວກໍໄດ້ແຕ່ຍອມຮັບ ເຂົ້າໃຈ ຮູ້ວິທີປ້ອງກັນ ດ້ວຍວິທີທີ່ເຫມາະສົມກັບຕົວເອງ ຫືຼ ດ້ວຍວິທີໃດໆ ທີ່ທາງການແນະນຳ.

ເຖິງເຮົາຈະເປັນສ່ວນເລັກນ້ອຍທີ່ລອງລອຍຢູ່ຕາມຜິວໂລກ ເຮົາ ແລະ ໝູ່ເພື່ອນຈະບໍ່ຮ່ວມກັນສ້າງຄວາມເສຍຫາຍໃຫ້ເກີດກັບໂລກອັນກວ້າງໃຫຍ່ນີ້. ຫວັງວ່າ ທ່ານຈະຄົ້ນພົບວິທີການສ້າງເຫດໃຫ້ເກີດຄວາມປ່ຽນແປງທີ່ດີກັບຕົວເອງ ແລະ ຄອບຄົວ..ໂຊກດີປີໃຫມ່ເດີ…ທຸກຄົນ.

ສ່ວນຕົວຄິດວ່າ ພຸດທະສຸພາສິດ ບໍ່ແມ່ນ ສຸພາສິດລາວ ຫຼື ຄຳຄົມທົ່ວໄປຂອງຄົນຮຸ່ນຫຼັງ ແຕ່ພຸດທະສຸພາສິດ ເປັນຄຳສອນຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າ ຜູ້ເປັນສັບພັນຍູ ຮູ້ແຈ້ງໂລກ ທຸກຄຳເວົ້າເປັນອະກາລິໂກ ຖຶກຕ້ອງຕະຫຼອດການ ແມ້ຈະຜ່ານມາແລ້ວກວ່າ 25,000 ປີ.

ສ່ວນຄຳສຸພາສິດລາວ ຫຼື ຄຳຄົມຕ່າງໆ ກໍ່ເປັນຄຳສອນທີ່ດີ ທີ່ຖືກຜູກແຕ່ງໄວ້ຢ່າງກະທັດຮັດ ໂດຍອາໃສ ຄວາມຮູ້ ແລະ ປະສົບການຈິງ ເຊີ່ງອາດຈະໃຊ້ໄດ້ໃນໄລຍະເວລາໃດໜື່ງ ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ອາດຈະໃຊ້ບໍ່ໄດ້.

ແຕ່ແນວໃດກໍ່ຕາມ ສຸພາສິດ ຄຳສອນລາວ ຖ້າມີຄວາມຖືກຕ້ອງສອດຄ້ອງກັບຄຳສອນທາງພຸດທະສາສະໜາກໍ່ຖືວ່າໃຊ້ໄດ້ ເຊັ່ນ ສຸພາສິດລາວ : [ຄວາມພະຍາຍາມຢູ່ບ່ອນໃດ ຄວາມສຳເລັດຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.] ສອດຄ້ອງກັບຫຼັກທັມທາງພຸດທະສາສະນາ ໜື່ງໃນຫຼັກ ອິທິບາດ 4 ຄື ສັນທະ,ວິຣິຍະ,ຈິດຕະ,ວິມັງສາ..ເປັນຕົ້ນ.

ເຖີງແມ້ວ່າ ຄຳສອນຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າ ຈະຖືກຕ້ອງຕະຫຼອດການ ເປັນອະກາຣິໂກ ສອດຮັບ ບໍ່ຂັດແຍ້ງກັນ ແຕ່ກໍ່ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນຈະຮູ້ ແລະ ເຂົ້າໃຈໄດ້ຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ ເພາະມະນຸດມີກັມ ແລະ ສູຕຕະ ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ພຸດທະພາສິດແປລາວເຫຼົ່ານີ້ ຜູ້ຂຽນໄດ້ມາຈາກ ວັດສຸວັນນະປະດິ ບ້ານນາດີ ຖ້າທ່ານເຄີຍເຂົ້າໄປວັດນີ້ ຈະເຫັນປ້າຍພຸດທະສຸພາສິດເຫຼົ່ານີ້ຕິດຕາມຕົ້ນໄມ້ຕ່າງໆ ຜູ້ຂຽນໄດ້ຖ່າຍເກັບໄວ້ ນຳມາແບ່ງປັນຂ້າງລຸ່ມດັ່ງນີ້.

[ມະນຸດຜູ້ເຫັນແກ່ປະໂຫຍດຕົນ ເປັນຄົນບໍ່ສະອາດທາງໃຈ]

[ເມື່ອຄວາມຕາຍ ມາເຖີງ ແມ່ນແຕ່ຊັບສິນ ອັນດ່ຽວກໍ່ເອົາໄປນຳບໍ່ໄດ້]

[ຜູ້ໃຫ້ສິ່ງທີ່ຊອບໃຈ ຍ່ອມໄດ້ຂອງທີ່ຊອບໃຈ]

[ຜົນສຳເລັດ ຍ່ອມເກີດຂື້ນໄດ້ ດ້ວຍການກະທຳຂອງຕົນ]

[ຊັບສົມບັດເກີດຂື້ນ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນພຽງແຕ່ການຄິດ]

[ເອົາຊະນະຄວາມໂກດ ດ້ວຍຄວາວມບໍ່ໂກດ]

[ຈິດທີ່ເຝິກດີແລ້ວ ຍ່ອມນຳຄວາວມສຸກມາໃຫ້]

[ວັນຄືນ ລ່ວງໄປໆ ບັດນີ້ເຮົາກຳລັງເຮັດຫຍັງຢູ່]

[ຜູ້ໃຫ້ອາຫານ ຊື່ວ່າໃຫ້ກຳລັງ]

[ຕົນນັ້ນແລ ເປັນທີ່ເພີ່ງຂອງຕົນ]

[ດຸໝັ່ນທຸກເວລາ ເຖີງເວລາຍ່ອມຫາຊັບໄດ້]

[ອ່ອນເກີນໄປ ກໍ່ຖືກເຂົາເອົາປຽບ]

[ແຂງເກີນໄປ ກໍ່ຖືກເຂົາຊັງ]

[ຜູ້ປະໝາດ ເໝືອນຄົນຕາຍແລ້ວ]

[ຄວນຍົກຍ້ອງ ຄົນທີ່ຄວນຍົກຍ້ອງ ຄວນສັນລະເສີນ ຄົນທີ່ຄວນສັນລະເສີນ]

[ເມື່ອຜູ້ອື່ນ ເປັນຜູ້ຫເວົ້າຍາກ ເຮົາຈະເປັນຜູ້ເວົ້າງ່າຍ]

[ເມື່ອຜູ້ອື່ນເປັນຜູ້ມີມານຍາ ເຮົາຈະເປັນຜູ້ບໍ່ມີມານຍາ]

[ເມື່ອຜູ້ອື່ນເປັນຄົນຂີ້ຖີ່ ເຮົາຈະເປັນຄົນບໍ່ຂີ້ນຖີ່]

[ເມື່ອຜູ້ອື່ນເປັນຜູ້ມັກໂກດ ເຮົາຈະເປັນຜູ້ບໍ່ມັກໂກດ]

[ຜູ້ມີສິນ ເຖີງມີຊີວິດຢູ່ແຕ່ພຽງມື້ດ່ຽວ ກໍ່ປະເສີດກວ່າ]

[ເຖີງວ່າ ບາບເກີດຂື້ນຈາກອາຣົມໃດ ກໍ່ຄວນຫ້າມໃຈຈາກອາຣົມນັ້ນ]

[ຂ້າຄວາມໂກດໄດ້ ຍ່ອມຢູ່ເປັນສຸກ]

[ຄວາມຊົ່ວຄົນດີເຮັດໄດ້ຍາກ ]

[ຄວາມດີຄົນຊົ່ວເຮັດໄດ້ຍາກ]

[ຜູ້ທີ່ໄກຈາກກິເລດ ມີຄວາມສຸກແລ]

[ຜູ້ຊະນະຕົ້ນນັ້ນແລ ເປັນຄົນດີ]

[ຜູ້ເຄົາລົບຜູ້ອື່ນ ຍ່ອມມີຄົນເຄົາລົບຕອບ]

[ເອົາຊະນະຄວາວມຂີ້ຖີ່ດ້ວຍການໃຫ້]

[ທ່ານທັງຫຼາຍຈ່ົງຍິນດີໃນຄວາມບໍ່ປະມາດເຖີດ]

[ຜູ້ຊັງທັມ ເປັນຜູ້ໄປທາງເສື່ອມ]

[ຜູ້ປະພຶດຕາມອຳນາດຈິດ ຍ່ອມຢູ່ລຳບາກ]

[ສິນເປັນສິ່ງທີ່ປະເສີດທີ່ສຸດໃນໂລກ]

[ຜູ້ບໍ່ຖືກນິນທາບໍ່ມີໃນໂລກ]

[ຜູ້ມີລູກ ກໍ່ຍ່ອມເສົ້າເເພາະລູກ

ຜູ້ມີງົວ ມີຄວາຍກໍ່ຍ່ອມໂສກເສົ້າ ເພາະງົວຄວາຍ

ນໍລະຊົນ ໂສກເສົ້າເພາະອຸປາທິ

ຜູ້ໃດບໍ່ມີອຸປະທິ ຜູ້ນັ້ນ ຍ່ອມບໍ່ໂສກເສົ້າເລີຍ]

[ສິນເປັນກຳລັງທີ່ແຮງທີ່ສຸດ

ເປັນອາວຸດທີ່ດີທີ່ສຸດ

ເປັນເຄື່ອງປະດັບທີ່ເລີດທີ່ສຸດ

ເປັນເກາະກຳບັງທີ່ອັດສະຈັນທີ່ສຸດ]

[ຄວາມລັບຂອງຜູ້ກະທຳບາບກັມນັ້ນບໍ່ມີໃນໂລກ]

[ການກູ້ໜີ້ເປັນທຸກຂອງຄົນໃນໂລກ]

[ຄວາມສຸກອື່ນທີ່ດີກວ່າຄວາມສະຫງົບບໍ່ມີ]

[ຄວນຍົກຍ້ອງຄົນທີ່ຄວນຍົກຍ້ອງ

ຄວນສັນລະເສີນຄົນທີ່ຄວນສັນລະເສີນ]

[ຖ້າບອກສອນຄົນອື່ນຢ່າງໃດ ຕົນກໍ່ຄວນກະທຳຢ່າງນັ້ນ]

[ເມື່ອຜູ້ອື່ນເປັນຜູ້ບຽດບຽນ ເຮົາຈະບໍ່ເປັນຜູ້ບຽດບຽນ]

[ຄົນລວຍ ຫຼື ຄົນທຸກຈົນ ລ້ວນແຕ່ມີຄວາມຕາຍເປັນທີ່ໄປໃນເບື້ອງໜ້າ]

[ຫິຣິ  ແລະ ໂອຕັບປະ ຍ່ອມຮັກສາໂລກໄວ້ເປັນຢ່າງດີ]

[ຄົນເປັນນັກເລງຍິງ ນັກເລງສຸຣາ ນັກເລງການພະນັນ ຍ່ອມລ້າງຜານຊັບ ທີ່ຕົນຫາມາໄດ້ ຂໍ້ນີ້ເປັນເຫດແຫ່ງຄວາມເຊື່ອມ]

[ເຮັດດີໄດ້ຮັບຜົນຂອງຄວາມດີ ເຮັດຊົ່ວໄດ້ຮັບຜົນຂອງຄວາມຊົ່ວ]

[ເອົາຊະນະຄວາມບໍດີ ດ້ວຍຄວາມດີ]

[ຄວາມອິດສາເປັນເຫດເຮັດໃຫ້ໂລກຈິບຫາຍ]

ທ່ານເຄີຍສົງໃສ່ບໍ່ວ່າ ຊີວິດນີ້ຕາຍແລ້ວໄປໃສ່ ທຸກຄົນເກີດມາແລ້ວ ຈະຕ້ອງຕາຍ ມະນຸດທີເກີດມາແລ້ວ ບໍ່ຕາຍ ບໍ່ມີ ຈະຕ້ອງເປັນເຫມືອນກັນຫມົົດ ຄືດັບຫາຍໄປຈາກການທີ່ເຮົາເປັນຢູ່ນີ້ ສິ່ງທີ່ຫາຍໄປຈາກທີ່ຫນື່ງ ແລ້ວ ໄປປາກົດອີກບ່ອນຫນື່ງ ເຂົາເອີ້ນວ່າຕາຍຫຼືແນວໃດ?. ຫຼື ຄວາມຈິງແລ້ວ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຕາຍ ແຕ່ມັນຄືການປ່ຽນແປງຄັ້ງຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຊີວິດ ຈາກບ່ອນຫນື່ງໄປບ່ອນໜື່ງ ຈາກລັກສະນະຫນື່ງໄປເປັນລັກສະນະຫນື່ງ ເຊີ່ງເກີດຂື້ນຢ່າງວອງໄວ.ຕໍ່ໄປນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະພະຍາມບອກວ່າ ຊີວິດນີ້ ເປັນພຽງທາດທຳມະຊາດ ແລະ ບໍ່ມີວັນຕາຍໄດ້ແນວໃດ…

1.ວິທະຍາສາດບອກວ່າ ຮ່າງກາຍນີ້ ຄືພະລັງງານ ພຣະພຸດທະເຈົ້າກໍ່ຍັງບອກວ່າ ຮ່າງກາຍນີ້ ຄື ທີ່ປະຊຸມກັນຂອງທາດທັງ 4 ດິນ,ນ້ຳ,ລົມ,ໄຟ ເຊີ່ງດິນກໍ່ມີຢູ່ແບບນັ້ນ ນ້ຳມັນກໍ່ໄຫຼຢູ່ແບບນັ້ນ ລົມກໍ່ມີຢູ່ແບບນັ້ນ ໄຟກໍ່ມີຢູ່ແບບນັ້ນ ເປັນທາດທີ່ມີຢູ່ປະຈຳໂລກ.ບໍ່ແມ່ນຕົວ ບໍ່ແມ່ນຕົນ.ບໍ່ແມ່ນເຮົາ ບໍ່ແມ່ນເຂົາ.

2.ຮ່າງກາຍນີ້ບໍ່ແມ່ນຊິວິດ ຮ່າງກາຍນີ້ເຫມືອນບ້ານຊົ່ວຄາວ, ເໝືອນກ້ອນດິນທິ່ປັ້ນແຕ່ງໄວ້ຊົ່ວຄາວ, ເຫມືອນບໍນ້ຳ, ເໝືອນຊ່ອງຜ່ານລົມ, ເໜືອນບ່ອນກັກເກັບອຸ່ນຫະພູມ.

3.ຮ່າງກາຍ ຫຼື ສິ່ງທີ່ເປັນຢູ່ທັງຫຼາຍ ບໍ່ແມ່ນຊິວິດ ເປັນພຽງການອາໃສ່ກັນຂອງທາດ ທັງ 4 ຈຶ່ງຕັ້ງຢູ່ໄດ້ ຄົນເມື່ອຂາດນ້ຳ ກໍ່ປຽນໄປ ດົນໄປກໍ່ຂາດລົມ, ເມື່ອຂາດດິນ(ອາຫານ) ກໍ່ຂາດກຳລັງ ຂາດໄຟ. ປ່ຽນໄປ ຈົນເຖີງທີ່ສຸດ ຍຸດການເຮັດວຽກສຳພັນກັນຂອງທາດ ແລ້ວຄົນເຂົາກໍ່ສົມຫມຸດພາສາວ່າ ຕາຍ.

4.ຮ່າງກາຍນີ້ ຄືການປະຊຸມກັນຂອງພະລັງງານ. ພະລັງງານນີ້ ບໍ່ມີວັນຕາຍ ພະລັງງານດິນບໍ່ມີວັນຕາຍ,ພະລັງງານນ້ຳບໍ່ມີວັນຕາຍ,ພະລັງງານລົມບໍ່ມີວັນຕາຍ ແລະ ພະລັງງານໄຟກໍ່ບໍ່ມີວັນຕາຍ.ແຕ່ຄືຄວາມປ່ຽນແປ່ງຈາກທີ່ຫນື່ງໄປສູ່ທີ່ຫນື່ງ.ຈາກພາວະຫນື່ງໄປສູ່ພາວະຫນື່ງເທົ່ານັ້ນ.

ຊີວິດຮ່າງກາຍນີ້ ວ່າໂດຍພາວະ ມີ ແຕ່ ຮູບ ກັບ ນາມ ແລະ ລັກສະນະຂອງພາວະນີ້ ມີພຽງ 3 ຄື ອະນິດຈັງ ທຸກຂັງ ອະນັດຕາ ທຸກຊີວາ ທຸກສັບພະສິ່ງ ປະເຊີນຢູ່ ເປັນທຳມະດາ ເປັນກົດຂອງທຳມະຊາດບັງຄັບບັນຊາບໍ່ໄດ້.

ຄວາມຮັກຂອງແມ່ຕໍ່ລູກ ຍິ່ງໃຫຍ່ມະຫາສານ,ບໍລິສຸດ ຫມັ້ນຄົງຕະຫລອດຊີວິດ  ຫາທີ່ໃດ່ປຽບບໍ່ໄດ້ ມີພຣະພຸດທະດຳລັດໃນພຣົມສູດ ແລະ ມາຕາປິຕຸຄຸນສູດວ່າ “ພິກຂຸທັງຫຼາຍ ຄຳວ່າ ພົມກໍ່ດີ ບຸບພະເທວະດາກໍ່ດີ ບຸບພະຈາຣຍ໌ກໍ່ດີ ອາຫຸໄນຍະບຸກຄົນກໍ່ດີ ເປັນຊື່ຂອງມາຣດາ ບິດາ” ເພາະທ່ານມີອຸປະກາລະຫຼາຍ ເປັນຜູ້ລ້ຽງດູໃຫ້ຄວາມຈະເລີນ ແລະ ສະແດງໂລກນີ້ແກ່ບຸດ”

ນອກຈາກນີ້ຄຳວ່າແມ່ນີ້ ໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາໃຫ້ຄວາມສຳຄັນແກ່ສະຕຣີຜູ້ເປັນແມ່ດ້ວຍການຍົກຍ້ອງຄຳວ່າແມ່ ນຳຫນ້າຜູ້ເປັນ ບິດາ ຫຼື ພໍ່ ສະເຫມີ ບໍ່ວ່າຈະໃນພຣະສູດ ຫຼື ພຣະວິໄນ ເຊັ່ນ ທັມມະວ່າດ້ວຍການບຳລຸງລ້ຽງດູມານດາບິດາ ຈະໃຊ້ຄຳວ່າ ມານດາ ຫລື ແມ່ ນຳຫນ້າຄຳວ່າ ບິດາ ຫລື ຄຳວ່າພໍ່ ສະເຫມີ ໃນພຣະວິໄນ ທີກ່າວເຖີງກຸນລະບຸດທີ່ຈະເຂົ້າມາບວດໃນພຣະພຸດທະສາສະນາ ຕ້ອງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກມານດາ ບິດາ ກ່ອນ ກໍ່ໃຊ້ຄຳວ່າ ມານດາ ນຳຫນ້າ ບິດາ ເປັນຕົ້ນ.

ແລະ ຄຳວ່າຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງແມ່ນັ້ນ ຖືກນຳມາເປັນຊື່ ຫລື ຄຳຕໍ່ທ້າຍຊື່ບຸກຄົນສຳຄັນໃນພຸດທະສາສະນາ ເຊັ່ນ ພຣະສາລີບຸດ ທຳອິດຊື່ ອຸປະຕິສສະ ຕາມສະກຸນ ຂອງ ບິດາ ແຕ່ເມື່ອເຂົ້າມາບວດແລ້ວ ເພີ່ນໄດ້ຊື່ວ່າ ພຣະສາລີບຸດ ຕາມຊື່ ຂອງ ມານດາ ຄື ນາງສາລີ, ພຣະໂມຄະລານະ ຊື່ທຳອິດ ຄື ໂກລິຕະ ແຕ່ເມື່ອເຂົ້າມາບວດໃນພຣະພຸດທະສາສະນາ ເພີ່ນມີຊື່ວ່າ ໂມຄັລລານະ ຕາມຊື່ຂອງນາງພາມມະນີໂມຄັລລີ ເປັນຕົ້ນ.

ພຣະເຈົ້າອະຊາຕະສັດຕູ ຮາຊາແຫ່ງມະຄົດຣັດ ເປັນພຣະຣາຊະໂອຣົສພຣະເຈົ້າພິມພິສານ ແຕ່ມີພຣະນາມ ພຣະຮາຊມາຣດາຕໍ່ທ້າຍພຣະນາມຂອງພຣະອົງວ່າ ພຣະເຈົ້າອະຊາດຕະສັດຕຣູເວເທຫິ ເປັນການບອກວ່າໃຫ້ຮູ້ວ່າໃຜຄືພຣະຣາຊະມາຣດາຂອງພຣະອົງ.

ຄຳອະທິຖານຂອງແມ່ ກັບເລື່ອງສຸວັນນະສາມ

ຕອນທີ່ສຸວັນນະສາມຕ້ອງລ້ຽງດູພໍ່ແມ່ທີ່ຕາບອດແລ້ວພຣະເຈົ້າກະບິນລະຍັກຍິງທະນູມາຖືກໄດ້ຮັບບາດເຈັັບສາຫັດ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໂກດຮ້າຍ ແລະ ເທດສະນາໃຫ້ກະບິນລະຍັກຟັງ. ພໍ່ກັບແມ່ເມື່ອຮູ້ວ່າສຸວັນນະສາມດາບົດຖືກທະນູຍິງກໍ່ຄິດວ່າລູກຕາຍແລ້ວ ນາງປາຣິກາດາບະສິນີຜູ້ເປັນແມ່ຈື່ງຕັ້ງ ສັດຈະອະທິຖານວ່າ

ລູກສາມະນີ້ເປັນຜູ້ມີປົກກະຕິປະພຶດທັມມາແຕ່ການກ່ອນ ດ້ວຍສັດຈະອະວາຈານີ້ ຂໍພິດຂອງລູກສາມະຈົງຫາຍໄປ. ລູກສາມະນີ້ເປັນຜູ້ມີປົກກະຕິປະພຶດພຽງດັງພຣະພົມມາແຕ່ການກ່ອນ ດ້ວຍສັດຈະວາຈານີ້ ຂໍພິດຂອງລູກສາມະຈົງຫາຍໄປ. ລູກສາມະນີ້ເປັນຜູ້ມີປົກກະຕິ ກ່າວຄຳສັດມາແຕ່ການກ່ອນ ດ້ວຍສັດຈະວາຈານີ້ ຂໍພິດຂອງລູກສາມະຈົ່ງຫາຍໄປ. ລູກສາມະນີ້ເປັນຜູ້ລ້ຽງມານດາບິດາ ດ້ວຍສັດຈະວາຈານີ້ ຂໍພິດຂອງລູກສາມຈົ່ງຫາຍໄປ.

ດ້ວຍອຳນາດອະທິຖານແລະ ແຮງພາວະນາແຫ່ງສັດຈະວາຈາ ແລະ ຄວາມກະຕັນຍູຂອງສຸວັນນະສາມ ໃນທີ່ສຸດສຸວັນນະສາມກໍ່ຟື້ນຄືນຊີວິດຂື້ນມາໄດ້.

ຄືໃນວັນອອກພັນສາ ປະວໍລະນາ ເປັນໂອກາດທີ່ພຣະພິກຂຸສົງຫມູ່ໃຫຍ່ມາປະຊຸມກັນ ເປັນວັນເປີດ ຫລື ອະນຸຍາດ ທຸກອົງໄດ້ ວ່າກ່າວ ຕັກເຕືອນ ລວມເຖີງ ຖາມປັນຫາ ຂໍ້ສົງໄສ ການຢູ່ ການສັນ ຂາດເຂີນ ອັນໃດ່ ຕ່າງໆ. ໃນສະໄຫມພຸດທະການ ຊີວິດຂອງພຣະສົງບໍໍ່ໄດ້ສະດວກສະບາຍ  ຕ້ອງອາໄສຢູ່ໃນປາ ໃນຖ້ຳ ຕາມກ້ອງຮົ່ມໄມ້ ຈີວອນກໍ່ບໍ່ໄດ້ຫາງ່າຍ ເຫມືອນທຸກມື້ນີ້.

ດັ່ງນັ້ນ ການທີ່ຈະຖວາຍຜ້າກະຖິນ ຈື່ງເປັນໂອກາດພິເສດ ເປັນກາລະທານ ຄື ມີເທື່ອດ່ຽວໃນຫນື່ງປີ ຈັດເຮັດຂື້ນພາຍໃນຫນື່ງເດືອນຫລັງອອກພັນສາເທົ່ານັ້ນ. ການຖວາຍຜ້າກະຖິນຍັງເປັນສັງຄະທານ ຄື ຖວາຍໃຫ້ສົງຫມູ່ໃຫຍ່ ບໍ່ໄດ້ສະເພາະເຈາະຈົງຮູບໃດ່ຮູບຫນື່ງ ຫລັງຈາກນັ້ນເປັນເລື່ອງຂອງສົງທີ່ຈະພິຈາລະນາວ່າ ສົມຄວນໃຫ້ໃຜເປັນຜູ້ຮັບຜ້າກະຖິນ ປົກກະຕິ ຈະຖືກສົ່ງມອບຜ້ານັ້ນແກ່ພິກຂຸສົງທີ່ມີຈີວອນເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດພຽງຮູບດ່ຽວຕາມມະຕິຂອງສົງພາຍໃນວັດ.

ຄາລະວາດສັດທາຜູ້ພາດໂອກາດ ຖ້າທ່ານມີເງິນຢາກຖວາຍຜ້າຈີວອນແກ່ສົງ ພຽງເຂົ້າໄປຕະຫລາດ ກໍ່ໄດ້ຜ້າຈີວອນມາຖວາຍພຣະສົງແລ້ວ ແຕ່ຖ້າທ່ານຢາກຖວາຍຜ້າກະຖິນຈະຕ້ອງຖ້າອີກປີຫນ້າ ໂດຍສັງຄະກັມນີ້ຈະຖືກອະນຸຍາດເມື່ອມີຄະລາວາດມາສະແດງເຈຕະນາ ບໍ່ແມ່ນພິກຂຸໄປເວົ້າເຊີນຊວນໃຫ້ຄະລາວາດມາຖວາຍ ແລະ ວັດນັ້ນຕ້ອງມີພິກຂຸ 4 ຮູບຂື້ນໄປ (ຕາມອັດຖະກະຖາຈານຂຽນຂື້ນວ່າ 5).

ບັດນີ້ ເຮົາມາເບິ່ງຄວາມຫມາຍດັງເດີມຂອງຜ້າກະຖິນເນາະ

ກະຖິນ ຕາມສັບ ແປວ່າ ໄມ້ສະດືງຄື ຂອບໄມ້ຊະນິດຫນື່ງສຳຫລັບດຶງຜ້າໃຫ້ເຄັ່ງ ເພື່ອສະດວກໃນການຫຍິບ ກໍ່ຄື ການຖວາຍຜ້າຂອງຄະລາວາດແກ່ວັດນັ້ນເອງ ໂດຍຜ້ານັ້ນຈະຖືກນຳມາຕັດຫຍິບ ແລະ ຍ້ອມເປັນຈີວອນໂດຍເຫລົ່າພິກຂຸພາຍໃນວັດໃຫ້ສຳເລັດກ່ອນຕອນເຊົ້າມື້ໃຫມ່ ແລະ ພິກຂຸຜູ້ຮັບຈີວອນນັ້ນຈະເຮັດການອະທິຖານໃຊ້ຜ້າກະຖິນນັ້ນນຸ່ງຫົ່ມແທນຈີວອນຜື່ນເກົ່າ ເອີ້ນວ່າ ການກະຖິນ

ການເຮັດຈີວອນໃນສະໄຫມພຸດທະການ ຈະເປັນ ຜ້າກະຖິນ ຫລື ແມ່ນແຕ່ຈີວອນທີ່ບໍ່ແມ່ນຜ້າກະຖິນ ຖ້າພິກຂຸເຮັດເອງກໍ່ຈະຈັດເປັນງານໃຫຍ່ເລີຍແຫລະ

ຕຳນານກ່າວວ່າ ການຫຍິບຜ້າຈີວອນນັນ ພຣະເຖຣານຸເຖຣະຕ່າງໆກໍ່ມາຊ່ວຍກັນ ເປັນຕົ້ນວ່າ ພຣະສາລີບຸດ ພຣະມະຫາໂມຄັນລານະ ພຣະມະຫາກັດສະປະ ແມ່ນແຕ່ພຣະບໍລົມມະສາສະດາສັມມາສັມພຸດທະເຈົ້າກໍ່ສະເດັດລົງມາຊ່ວຍ ພິກຂຸສາມະເນນກໍ່ຊ່ວຍກັນຂົນຂວາຍໃນການຫຍິບຈີວອນ ອຸບາສົກອຸບາສິກາກໍ່ຈັດຫານ້ຳດືມ ນ້ຳປານະ ເປັນຕົ້ນ.

ອະທິບາຍສັບ

ຜ້າທີ່ຖວາຍແກ່ພິກຂຸສົງໃນພິທີເອີ້ນວ່າ ຜ້າກະຖິນ

ໃນລະດູການ ເອີ້ນວ່າ ກະຖິນນະການ ເທດສະການກະຖິນ

ການເຮັດພິທີຖວາຍກະຖຸິນ ເອີ້ນວ່າ ທອດກະຖິນ

ພຣະພິກຂຸສົງທີ່ໄດ້ຮັບມອບຜ້າກະຖິນຈາກສົງໂດຍວິທີກຳຫນົດໄວ້ໃນພຣະວິນັຍ

ເອີ້ນວ່າ ຜູ້ການກະຖິນ ຜູ້ຄອງກະຖິນ ຫລື ອົງຄອງກະຖິນ

ສະເພາະຜ້າກະຖິນບາງທີ່ເອີ້ນວ່າ ອົງກະຖິນ ຖ້າພ້ອມເຄື່ອງບໍລິວານ ເອີ້ນວ່າ ເຄື່ອງກະຖິນ ຫລື ບໍລິວານກະຖິນ ເມື່ອນຳຜ້າກະຖິນໄປທອດໂດຍມີຂະບວນແຫ່ເອີ້ນວ່າ ແຫ່ກະຖິນ

Reference :

www.dhammaforever.com

https://xn--12cn0cga1azjg1mtc2h.com/1-87-%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A2-%E0%B8%81%E0%B8%90%E0%B8%B4%E0%B8%99,%20%E0%B8%81%E0%B8%90%E0%B8%B4%E0%B8%99-.html

https://84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=05&i=95

ຄວາມປ່ຽນແປ່ງບໍ່ແມ່ນເລື່ອງບັງເອີນ ແຕ່ມັນມີເຫດມີປັດໄຈຂອງມັນຢູ່ ຄືເປັນຂະບວນການຂອງກັມທີ່ສະລັບຊັ້ບຊ້ອນຍາກທີ່ຈະເຂົ້າໃຈ ຢ່າງເຊັ່ນ ເກີດມີໂຣກຮ້າຍ,ເກີດໂຣກລະບາດ,ຍາດພີ່ນ້ອງຕາຍ,ເກີດອຸປັດຕິເຫດຕາຍ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ເປັນສະພາວະທັມ ທີ່ມີຖານກຳເນີດ ຄືແຮງກັມ(ການກະທຳ)ຂອງເຮົາເອງ.

ຖາມວ່າ ຄວາມຕາຍທີ່ທຸກຄົນຕ້ອງປະສົບນີ້ເປັນກັມບໍ່ ກໍ່ຕ້ອງບອກວ່າມັນເປັນກັມ ທີ່ເຮົາຍັງມີເກີດ ກໍ່ຕ້ອງມີຕາຍເປັນທຳມະດາ ເພາະເມື່ອມີການເກີດ ກໍ່ຍັງຕ້ອງມີການຕາຍມູນວຽນຢູ່ແບບນີ້ບໍ່ທີ່ສິ້ນສຸດ. 

ນອກຈາກຈະໄດ້ຕັດສະຮູ້ເປັນພຣະອໍຣະຫັນແລ້ວເທົ່ານັ້ນ ການກະທຳຈື່ງຈະບໍ່ເອີ້ນວ່າເປັນກັມທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ມາເກີດອີກ. ເພາະການກະທຳທຸກຢ່າງຂອງພຣະອະຣະຫັນນັ້ນບໍ່ມີຄວາມໂລບ (ໂລພະ), ບໍ່ມີຄວາມຊັງ(ໂທສະ) ແລະ ບໍ່ມີຄວາມຫລົງ(ໂມຫະ).  

ແລະ ເຫດການຮ້າຍຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ສົງຄາມ ຫຼື ໂຣກລະບາດ Covid-19 ທີ່ກຳລັງລະບາດຢູ່ຂະນະນີ້ ມັນບໍ່ໄດ້ເກີດມາເອງລອຍໆແນ່ນອນ ຫລື ມີເທບພະເຈົ້າອົງໃດ່ບັນດານຂື້ນ. 

ແຕ່ເພາະຄວາມບໍ່ຮູ້ເຫດເກີດຂອງມັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ ບາງຄົນກໍ່ມົ້ວບອກວ່າ ເປັນຜີ ຫຣື ວິນຍານຮ້າຍທີ່ເກີດຂື້ນມາເພື່ອຂ້າມະມຸດ

ບາງຄົນກໍ່ວ່າ ມີປະເທດໃດ່ຫນື່ງສ້າງໄວຣັສດ້ວຍຄວາມກຽດຊັງແລ້ວເອົາໄປປ່ອຍທີ່ເມືອງອູ່ຮັ້ນ ປະເທດຈີນ ອັນນີ້ກໍ່ວ່າກັນໄປ.

ແຕ່ຄວາມເປັນຈິງ ໄວຣັສ ບໍ່ແມ່ນຜີ ຫຼື ວິນຍານ ແນ່ນອນ ແຕ່ມັນຄືເຊື້ອໂຣກລະດັບອະນຸພາກ ທີ່ເບິ່ງດ້ວຍຕາຫນັງບໍ່ເຫັນ  ໄວຣັສນັ້ນອາດຈະເກີດມາຈາກລະບົບນິເວດທີ່ບໍ່ສະອາດ ຫຼື ຄວາມຜິດພາດທາງຈຸລິນຊີວິທະຍາ.

ແນວໃດ່ກໍ່ຕາມ ໄວຣັສ ຈະເກີດຂື້ນເອງບໍ່ໄດ້ ຖ້າປາດສະຈາກການກະທຳຂອງມະນຸດໂລກ ກັບການທຳງານຂອງລະບົບນິເວດທີ່ຜິດປົກກະຕິ.

ຖ້າຈະໃຫ້ປຽບທຽບຕາມຄວາມເຂົ້າໃຈ ກໍ່ເຫມືອນຄອມພິວເຕີ້ ຖ້າບໍ່ທຳຄວາມສະອາດ ບໍ່ມີອັບເດດ ມັນກໍ່ຈະມີໄວຣັສຕົວຮ້າຍຄ່ອຍລົບກວນໄຟລ໌ຂໍ້ມູນດີໆ.

ເພາະຄວາມບໍ່ຮູ້ເຮົາບໍ່ສາມາດຫ້າມສິ່ງທີ່ຍັງບໍ່ເກີດ ບໍ່ໃຫ້ເກີດໄດ້.ແຕ່ເມື່ອມັນເກີດຂື້ນແລ້ວກໍ່ໄດ້ແຕ່ຍອມຮັບ,ເຂົ້າໃຈ ຫາວິທີປ້ອງກັນໄພ ດ້ວຍວິທີທີ່ເຫມາະສົມ ມີທັງ ການທຳຄວາມສະອາດຕາມທີ່ຢູ່ ໃສ່ຜ້າອັດປາກອະນາໄຫມ ຫລືດ້ວຍວິທີໃດ່ໆ ທີ່ລັດຖະບານແນະນຳ ມີ ບໍ່ໃຫ້ໄປຊຸມນຸມເກີນ 10 ຄົນ ແລະ ຢູ່ແຕ່ໃນເຮືອນ.

ແລະ ທາງພຸດທະສາສະໜາເຮົາ ກໍ່ມີແນະນຳໃຫ້ສູດມົນຕ໌ ແຜ່ເມດຕາຈິດ(Loving friendliness) ໃຫ້ທຸກສັບພະສິ່ງໃນຈັກຈັກກະວານ ທຸກສັບພະສັດ ທີ່ເກີດແລ້ວ ຫລື ຍັງບໍ່ເກີດ ທີ່ຢູ່ໄກ້ ຫຼື ຢູ່ໄກ ທັງທີ່ເຫັນດ້ວຍຕາ ຫຼື ບໍ່ເຫັນດ້ວຍຕາ ເຜື່ອແຜ່ຄວາມເປັນມິດນີ້ ເພື່ອ ຄວາມຮັກ ຄວາມປອດໄພ ຕໍ່ຕົນເອງ ແລະ ຜູ້ອື່ນ.