ຫຼາຍຄັ້ງທີ່ເຮົານຳຕົນເອງອອກໄປຜະເຊີນກັບສະຖານທີ່ແປກໃໝ່ ຜູ້ຄົນທີ່ແປກໜ້າ ແລະສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເຮົາບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍ ຊີວິດກໍມັກໂຍນແງ່ຄິດບາງຢ່າງມາໃຫ້ໂດຍທີ່ເຮົາບໍ່ທັນໄດ້ຕັ້ງຕົວ ບາງຄັ້ງແງ່ຄິດທີ່ວ່ານັ້ນຄືຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການດຳເນີນຊີວິດໃນແບບທີ່ເຮົາຕ້ອງການ ມີໃຜເຄີຍເປັນບໍ່ ໃນລະຫວ່າງການເດີນທາງໄປສະຖານທີ່ໃດໜຶ່ງ ມັກຈະມີແນວຄິດບາງຢ່າງແລ່ນເຂົ້າມາໃນຫົວ ທັງໆທີ່ເຮົາກໍບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ຄິດເຖິງເລື່ອງນັ້ນມາກ່ອນ ເຫດການແບບນີ້ເກີດຂຶ້ນກັບຜູ້ຂຽນ ໃນຂະນະທີ່ລົດກຳລັງແລ່ນອອກຈາກເມືອງສີນາກາຣ໌ມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ເມືອງກາຣ໌ກິລ ທາງພາກເໜືອຂອງປະເທດອິນເດຍ

ເໝືອນກັບວ່າບ້ານເຮືອນຄ່ອຍໆໄຫຼຜ່ານພວກເຮົາໄປເທື່ອລະຫຼັງສອງຫຼັງ ສາມ ສີ່ ຫ້າ ຈົນຕອນນີ້ນັບບໍ່ຖ້ວນເລີຍວ່າຜ່ານໄປຈຳນວນເທົ່າໃດແລ້ວ ຜູ້ຄົນທີ່ຍ່າງຕາມຖະໜົນກໍໄຫຼຜ່ານພວກເຮົາໄປ ຄົນແລ້ວຄົນເຫຼົ່າ “ໂອ້! ພໍ່ໃຫຍ່ນີ້ບໍ່ມີແຂນ” ໜຶ່ງໃນຄະນະພວກເຮົາອຸທານຂຶ້ນ. ອີກຄົນຕອບກັບໄປທັນຄວັນວ່າ “ບໍ່ແມ່ນ, ເຂົາໜາວຊື່ໆ” ດ້ວຍສະພາບອາກາດທີ່ເໜັບໜາວຜູ້ຄົນເຂດນີ້ຈຶ່ງຕ້ອງໃສ່ເສື້ອແຂນຍາວແທບຕະຫຼອດເວລາ ບາງຄົນເຫັນແຕ່ແຂນເສື້ອຫ້ອຍຕ່ອງແຕ່ງແກວ່ງໄປແກວ່ງມາ ສ່ວນແຂນຄົນເຊື່ອງໄວ້ດ້ານໃນເພື່ອກອດຄວາມອົບອຸ່ນໄວ້ໃຫ້ຮ່າງກາຍໄດ້ໃຊ້ງານ ທ່າມກາງໝອກຈາກທຳມະຊາດ ແລະຄວັນລົດຈາກທໍ່ໄອເສຍ ພວກເຮົາເຄື່ອນຕົວອອກຈາກຕົວເມືອງໄປເລື້ອຍໆຈົນຮອດຈຸດໜຶ່ງ ໂຊເຟີຈຶ່ງຈອດລົດຢູ່ຕໍ່ໜ້າຜູ້ຊາຍສອງສາມຄົນທີ່ກຳລັງໂບກໄມ້ໂບກມືຢູ່ກາງຖະໜົນ ເໝືອນຈະເປັນເຈົ້າໜ້າທີ່ ແຕ່ທ່າທາງຄິດວ່າຄ້າຍຄືເຈົ້າພໍ່ຫຼາຍກວ່າ ຄົນໜຶ່ງປາກຍັງຄາບກອກຢາ ພົ່ນຄວັນອອກເປັນໄລຍະໆ ໜວດເຄົາດຳທະມຶນທຶນ ມືໜຶ່ງຈັບເງິນ ຍ່າງມຸ່ງຕົງມາທີ່ລົດຂອງພວກເຮົາ ໂຊເຟີຈຶ່ງເລື່ອນແກ້ວລົດລົງພ້ອມກັບຍື່ນເງິນໃຫ້ ຄິດວ່າໜ້າຈະເປັນຄ່າຜ່ານທາງ ແລ້ວໂຊເຟີຂອງພວກເຮົາກໍຢື້ມືໄປຈັບເອົາກອກຢາທີ່ຊາຍຄົນນັ້ນຄາບຢູ່ເຊິ່ງເຫຼືອປະມານໜຶ່ງຂໍ້ມື ແລ້ວເອົາມາຮີດຕໍ່ໃນລົດ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຕົກໃຈເລັກໜ້ອຍຈົນອຸທານຂຶ້ນໃນໃຈວ່າ “ພໍ່ໃຫຍ່!…ເຈົ້າຄືເຮັດແນວນັ້ນ! ເກີດລາວຢາກຮ້າຍຂຶ້ນມາ ແລ້ວພາໝູ່ອີກສອງຄົນມາກະທືບພຣະໄສ້ແຕກ ເຈົ້າຊິເຮັດໃດ” ລາວເຮັດໜ້າເໝືອນກັບວ່າ “ມັນເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ ຄູບາ ຢ່າໄປຊີຣຽດກັບຊີວິດ”  

ເມື່ອຜ່ານດ່ານມາແລ້ວ ພວກເຮົາກໍທະລຸເຖິງທົ່ງພຽງທີ່ໂອບລ້ອມດ້ວຍພູເຂົາທັງສອງຂ້າງ ເທິງພູແຕ່ລະໜ່ວຍປົກຄຸມໄປດ້ວຍຫິມະ ແລະອາຍໝອກ ບາງບ່ອນເສັ້ນທາງເລາະລຽບໄປຕາມແຄມພູທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ນານາຊະນິດ ໃນຂະນະທີ່ອີກຝັ່ງເປັນຫ້ວຍນ້ຳແລະໂຂດຫີນ ໄຫຼເປັນສາຍຍາວຄົດໂຄ້ງໄປຕາມໜ່ວຍພູ ຕອນນີ້ ຫົນທາງເລີ່ມຄ້ອຍຊັນຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ການນັ່ງລົດຊົມທິວທັດພູມິປະເທດແບບນີ້ໃຫ້ອາລົມຄ້າຍກັບວ່າ ກຳລັງທ່ອງທ່ຽວຢູ່ໃນປະເທດແຖບສະແກນດິເນເວຍທີ່ຢູ່ທາງພາກເໜືອຂອງເອີຣົບ ແຕ່ດ໋ຽວ!..ເຍ້ໂຕຊິດຕີ້ ຮຳນາຮີ ໂຕເຣງເກ້…ໂຕເຣງເກ້ ເພງອິຫຍັງຂອງເຈົ້າ ພໍ່ໃຫຍ່!

ພວກເຮົາຜ່ານພູເຂົາມາຈັກໜ່ວຍບໍ່ຮູ້ ຮູ້ພຽງວ່າຕອນນີ້ລົດຕິດ ຕິດ ແລະຕິດ ຍາວເປັນສອງສາມກິໂລ ເກີດມາຫາກໍເຄີຍເຫັນລົດຕິດເທິງພູເຂົາທີ່ອ້ອມຮອບດ້ວຍຫິມະ ຫຼຽວອອກໄປດ້ານນອກເຫັນແຕ່ໂຊເຟີລົດຄັນອື່ນໆພາກັນນັ່ງດຶກກ້ອນຫີນຫຼິ້ນແກ້ເຊັງ ພວກເຮົາຢູ່ໃນລົດຮູ້ສຶກເຊັງໆ ກໍເລີຍພາກັນຍ່າງອອກມາ ຢຽດແຂ່ງຢຽດແຂນ ບິດຕົນບິດໂຕ ຂັບໄລ່ຄວາມຂີ້ຄ້ານອອກໄປແລ້ວຖ່າຍຮູບກັນຄົນລະທ່າສອງທ່າ. ໜ່ອຍໜຶ່ງໂຊເຟີຮ້ອງມາໃສ່ come on ຂຶ້ນລົດໄວໆ ພໍແຕ່ສິ້ນສຽງການປິດປະຕູດັງ ປັງ! ລາວກໍຟ້າວຢຽບຄັນເລັ່ງແຊງຄັນອື່ນໆປະມານສິບກວ່າຄັນ ແຕ່ເຄື່ອນມາໄດ້ບໍ່ພໍສາມສີ່ຮ້ອຍແມັດ ກໍມາຕິດແງັກຢູ່ທາງໜ້າຄືເກົ່າ ອິຫຍັງວ່ະ?

ເວົ້າເຖິງເລື່ອງນີ້ນຶກເຖິງເລື່ອງລາວຂອງຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງທີ່ປະສົບຊະຕາກຳຄືພວກເຮົານີ້ແຫຼະ ລາວມີຊື່ວ່າ ຈອຫ໌ນລາວເປັນຄົນທີ່ຈິງຈັງກັບຊີວິດຕັ້ງແຕ່ນ້ອຍ ຕັ້ງໃຈຮຽນໜັງສືຈົນຈົບປະລິນຍາ ແລະໄດ້ເຮັດວຽກໃນບໍລິສັດແຫ່ງໜຶ່ງສົມຄວາມປາຖະໜາ ເພາະເປັນຄົນຂະຫຍັນຂັນແຂງຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມໄວ້ວາງໃຈໃຫ້ຕຳແໜ່ງທີ່ສູງຂຶ້ນຕາມລຳດັບ ຕຳແໜ່ງທີ່ສູງຂຶ້ນກໍມາພ້ອມກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ຫຼາຍຂຶ້ນ ບໍ່ວ່າຈະຂະຫຍັນພຽງໃດກໍຕາມ ຄົນເຮົາກໍມີມື້ເມື່ອຍແລະຂີ້ຄ້ານໄດ້ເຊັ່ນກັນລາວຮູ້ສຶກເມື່ອຍລ້າກັບຊີວິດທີ່ຊ້ຳຊາກວົນລູ໊ບບໍ່ຮູ້ວ່າຈະໄປຈົບສິ້ນຍາມໃດ. ຕື່ນຂຶ້ນມາຍາມເຊົ້າກິນເຂົ້າແລ້ວກໍອອກໄປເຮັດງານ ນັ່ງຢູ່ໃນຫ້ອງສີ່ຫຼ່ຽມເປັນເວລາສິບເຖິງສິບສອງຊົ່ວໂມງຕໍ່ວັນ ເລີກງານແລ້ວກໍຂັບລົດຝ່າຈະລາຈອນທີ່ແສນວຸ້ນວາຍມີທັງຝຸ່ນຄວັນ ແລະລົດຕິດ ກວ່າຈະຮອດເຮືອນກໍມືດພໍດີ ກິນເຂົ້າແລງແລ້ວກໍຟ້າວພັກຜ່ອນເອົາແຮງ ເພື່ອທີ່ຈະຕື່ນຂຶ້ນມາ ແລ້ວອອກໄປເຮັດງານຄືເກົ່າ ວົນວຽນຢູ່ແບບນີ້.

ສະພາວະແບບນີ້ເກີດຂຶ້ນມາຈາກໃສ?

ນັກປັດຊະຍາທີ່ຊື່ວ່າ ຄາຣ໌ລ ມາຣ໌ກ ເອີ້ນສະພາວະແບບນີ້ວ່າ ຄວາມແປກແຍກ (Alienation) ເປັນພາວະທີ່ມະນຸດແຍກອອກຫ່າງຈາກຄວາມເປັນທຳມະຊາດຂອງສິ່ງທັງປວງທີ່ມີຄວາມສຳພັນກັບຊີວິດມະນຸດ ຜົນທີ່ຕາມມາຈາກພາວະແບບນີ້ຄື ເຮົາຖືກຫຼຸດຄຸນຄ່າຂອງຄວາມເປັນມະນຸດລົງ ຮູ້ສຶກວ່າຊີວິດໄຮ້ຄວາມໝາຍ ຫງຸດງິດງ່າຍ ເປັນຕົ້ນ ມາຣ໌ກ ບອກວ່າ ພາວະແບບນີ້ເກີດມາຈາກລະບົບເສດຖະກິດທີ່ເນັ້ນຜົນຜະລິດ ແລ້ວກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດການບໍລິໂພກໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ເຊັ່ນ: ໃນເມື່ອກ່ອນ ເຮົາເຮັດໂຕ໊ະໄດ້ມື້ລະໜຶ່ງໜ່ວຍ ເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ການຫາໄມ້ມາເລື່ອຍ ກົບ ວັດແທກສັດສ່ວນ ແລະປະກອບເປັນໂຕ໊ະໜຶ່ງໜ່ວຍ ເມື່ອເຮັດສຳເລັດແລ້ວ ເຮົາຈະຮູ້ສຶກພູມໃຈ ຮູ້ສຶກຜູກພັນກັບໂຕ໊ະໜ່ວຍນີ້ ເພາະເຮົາຮູ້ກະບວນການທັງໝົດຂອງໂຕ໊ະໜ່ວຍນີ້ ຕໍ່ມາດ້ວຍການພັດທະນາທາງການຜະລິດເຮັດໃຫ້ເຮົາເຮັດໂຕ໊ະໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນພາຍໃນເວລາໜຶ່ງມື້ເທົ່າກັນ ແຕ່ກະບວນການຜະລິດປ່ຽນໄປ ຄົນໜຶ່ງເປັນຜູ້ຫາໄມ້ ອີກຄົນເປັນຜູ້ເລື່ອຍ ຄົນອື່ນໆເປັນຜູ້ວັດແທກສັດສ່ວນ ເວົ້າງ່າຍໆວ່າ ແຍກກັນເຮັດ ກະບວນການຜະລິດແບບນີ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາຜະລິດສິນຄ້າໄດ້ໄວຂຶ້ນກໍຈິງ ແຕ່ເຮົາຈະບໍ່ຮູ້ສຶກຜູກພັນກັບຜົນຜະລິດທີ່ເກີດຈາກແຮງງານນັ້ນ ເຮົາມີຄວາມຊ່ຽວຊານໃນສ່ວນທີ່ຮັບຜິດຊອບຢູ່ກໍຈິງ ແຕ່ເມື່ອເຮົາເຮັດໄປດົນໆ ຄວາມຊິນຊາ ຫຼືເອີ້ນອີກແບບໜຶ່ງວ່າ ພາວະຕາຍດ້ານ ຈະເກີດຂຶ້ນໃນຈິດໃຈ ຈົນກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມແປກແຍກ (Alienation) ສ່ວນໜຶ່ງເປັນເພາະເມື່ອຜະລິດແລ້ວ ເຮົາບໍ່ໄດ້ຄອບຄອງ ແຕ່ເປັນນາຍທຶນ ຫຼືເຈົ້າຂອງໂຮງງານເປັນຜູ້ຄອບຄອງແທນ ກາຍເປັນວ່າເຮົາເປັນພຽງຟັນເຟືອງໜຶ່ງຂອງກະບວນຜະລິດເທົ່ານັ້ນ ຫາກເຮົາຕາຍ ນາຍທຶນກໍຫາຟັນເຟືອງຕົວໃໝ່ມາແທນທີ່ ເໝືອນຄຳເວົ້າທີ່ວ່າ ເງິນເດືອນຄືຢາເສບຕິດທີ່ເຈົ້ານາຍມອບໃຫ້ ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າລືມຄວາມຝັນຂອງຕົນເອງ

ສະນັ້ນ ຄາຣ໌ລ ມາຣ໌ກ ຈຶ່ງບອກວ່າ ລະບົບເສດຖະກິດທຶນນິຍົມເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມແປກແຍກ ເຊິ່ງຜົນທີ່ຕາມມາຄື ມະນຸດຮູ້ສຶກວ່າຕົນເອງບໍ່ມີຄຸນຄ່າ ເມື່ອລ້າກັບຊີວິດ ສັງຄົມ ແລະວັດທະນະທຳທີ່ຕົນອາໄສຢູ່ ຜູ້ຊາຍທີ່ຊື່ວ່າ ຈອຫ໌ນ ທີ່ເຮົາກ່າວເຖິງຂ້າງເທິງນັ້ນກຳລັງປະສົບພາວະແບບນີ້ແຫຼະ (ຫຼາຍຄົນໃນສັງຄົມຍຸກໃໝ່ອາດຈະກຳລັງສົບພາວະແບບນີ້ຢູ່ກໍເປັນໄດ້)

ເມື່ອເກີດພາວະເມື່ອລ້າຈາກການເຮັດງານ ຈອຫ໌ນຈຶ່ງຕັ້ງໃຈຈະລາງານໜຶ່ງອາທິດເພື່ອໄປພັກຜ່ອນ “ສາກແບດເຕີຣີ່” ກ່ອນອອກເດີນທາງ ລາວໄດ້ວາງແຜນໄວ້ເປັນຢ່າງດີວ່າຈະໄປສະຖານທີ່ໃດແດ່ ເມື່ອຮອດມື້ຈຶ່ງຂັບລົດອອກໄປຕາມຖະໜົນສາຍຫຼັກຈາກແຂວງໜຶ່ງໄປສູ່ອີກແຂວງໜຶ່ງ ລາວຂັບໄປເລື້ອຍໆຈົນຮອດຈຸດໜຶ່ງແລ້ວພົບວ່າລົດເລີ່ມຕິດຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ຍາວຢຽດເປັນສອງສາມກິໂລຈົນໃນທີ່ສຸດລົດທຸກຄັນກໍຢຸດນິ້ງຢູ່ກັບທີ່ເປັນເວລາຫຼາຍຊົ່ວໂມງ ທຸກຄົນບົນທ້ອງຖະໜົນຕ່າງກໍຈົ່ມບຸມບາມໆ ບາງຄົນເຖິງກັບຮ້ອງໂວກເວກໂວຍວາຍ ຈອຫ໌ນອົດບໍ່ໄຫວຈຶ່ງຕັດສິນໃຈລ້ຽວລົດກັບ ຈາກເບື້ອງຕົ້ນວາງແຜນຈະລົງໄປທາງໃຕ້ ຕອນນີ້ ແຜນການນັ້ນລົ້ມເຫຼວໂດຍສິ້ນເຊີງ ລາວຂັບໄປເລື້ອຍໆໂດຍບໍ່ມີຈຸດໝາຍປາຍທາງ ຈາກທີ່ຂັບຢູ່ຖະໜົນສາຍຫຼັກກໍລ້ຽວເຂົ້າຊອກຊອຍເຊິ່ງເປັນຫົນທາງທີ່ລາວບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍ ແລະຫ່າງໄກຄວາມຈະເລີນ ບໍ່ຮູ້ວ່າເວລາຜ່ານມານານເທົ່າໃດແລ້ວ ມາຮູ້ເມື່ອຄີງອີກທີກໍພົບວ່າ ຕົນເອງໄດ້ຫຼົງທາງເປັນທີ່ຮຽບຮ້ອຍ

ລາວຮູ້ສຶກປວດແຂ່ງ ປວດຂາ ແລະອິດເມື່ອຍໄປທັງຕົວ ເຂົ້າເມັດໜຶ່ງກໍບໍ່ທັນໄດ້ຕົກເຖິງທ້ອງຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າ ຊ້ຳຮ້າຍໄປກວ່ານັ້ນຄື ນ້ຳມັນລົດໃກ້ຈະໝົດລົງເຕັມທີແລ້ວ ຕາເວັນຈາກທີ່ເປັນສີຂາວສ່ອງສະຫວ່າງຍາມບ່າຍກໍຄ່ອຍໆກາຍເປັນສີສົ້ມເຂັ້ມເຊິ່ງເປັນສັນຍານວ່າ ມັນໃກ້ຈະລັບຂອບຟ້າໄປແລ້ວ ແສງໃກ້ຈະໝົດ ຄວາມມືດກຳລັງຄືບຄານເຂົ້າມາ ສັດສາວາສິ່ງກຳລັງກັບຮວງຮັງ ຈອຫ໌ນໄດ້ແຕ່ຂັບລົດໄປເລື້ອຍໆ ຫວັງເປັນຢ່າງຍິ່ງວ່າ ເມື່ອລ້ຽວເຂົ້າຊອຍນີ້ແລ້ວຈະໄດ້ພົບປ້ຳນ້ຳມັນແລະຮ້ານອາຫານ ແຕ່ຄວາມຫວັງຂອງລາວກໍເລືອນລາງແລະມືດມິດເຕັມທີ ເພາະຍິ່ງຂັບໄປເສັ້ນທາງຍິ່ງປ່ຽວ ຕອນນີ້ ນ້ຳມັນຫຼ່ອຍຫຼໍລົງເລື້ອຍໆຈົນເຂັມວັດລະດັບຕົກລົງມາຢູ່ກ້ອງຂີດແດງ ລາວຄິດໃນໃຈຄືນນີ້ຄົງຈະໄດ້ນອນກາງປ່າເປັນແນ່ແທ້ ຕອນນີ້ ເວລາປະມານເກົ້າໂມງແລງ ຫຼຽວໄປທາງໃດກໍມີແຕ່ຄວາມມືດມິດ ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງຈະຈອດລົດນັ້ນ ສາຍຕາຂອງລາວບັງເອີນເຫຼືອບໄປເຫັນແສງໄຟວິບວັບໜ້ອຍໜຶ່ງ ລາວຄິດໃນໃຈໜ້າຈະມີບ້ານເຮືອນຄົນຢູ່ແຖວນີ້ ຈຶ່ງມຸ່ງຕົງໄປຫາແສງນັ້ນ ເມື່ອໄປຮອດປາກົດວ່າ ເປັນພຽງແສງຈາກເສົາໄຟຫົນທາງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ລາວກໍຕ້ອງປະຫຼາດໃຈເພາະຫ່າງຈາກນັ້ນບໍ່ໄກມີອາຄານສີຂາວສີ່ຫຼ່ຽມຫຼັງໜຶ່ງຕັ້ງຢູ່ຢ່າງໂດດດ່ຽວ ລາວຈຶ່ງຟ້າວລ້ຽວລົດເຂົ້າໄປຈອດຢູ່ໜ້າອາຄານທັນທີ ເທິງອາຄານມີປ້າຍທີ່ເຮັດຈາກຫຼອດໄຟນີອອນຂຽນໄວ້ວ່າ “The why are you here café” ຄາເຟ່ສຳລັບຄົນຫຼົງທາງ.

ເມື່ອກ້າວຂາເຂົ້າໄປໃນຮ້ານ ລາວກໍແປກໃຈອີກຄັ້ງເພາະມີລູກຄ້ານັ່ງຢູ່ໃນນັ້ນແລ້ວສອງສາມຄົນ ລາວຄິດວ່າພວກເຂົາກໍໜ້າຈະຫຼົງທາງມາເຊັ່ນດຽວກັນ ເພາະຕະຫຼອດເສັ້ນທາງທີ່ຜ່ານມາບໍ່ເຫັນມີລົດແຊງໜ້າມາຈັກຄັນເລີຍ ດ້ວຍຄວາມຫິວລາວຈຶ່ງຍົກມືຂໍເມນູຈາກພະນັກງານເສີຣ໌ບ ແລ້ວສັ່ງອາຫານສາມສີ່ຢ່າງ ແລະແລ້ວຄວາມປະຫຼາດໃຈກໍເກີດຂຶ້ນກັບລາວອີກຄັ້ງເມື່ອເປີດເບິ່ງດ້ານຫຼັງເມນູມີຄຳຖາມປາກົດຢູ່ໃນນັ້ນຈຳນວນໜຶ່ງ ພາຍຫຼັງ ການສົນທະນາກັນລະຫວ່າງຈອຫ໌ນກັບພະນັກງານເສີຣ໌ບທີ່ມີຊື່ວ່າ ເຄຊີຍ໌ ເຮັດໃຫ້ການຫຼົງທາງຂອງຈອຫ໌ນໃນຄັ້ງນີ້ເປັນຈຸດປ່ຽນໜຶ່ງໃນການເດີນທາງໄກຂອງຊີວິດ

ດ້ວຍເຫດໃດຈຶ່ງມາທີ່ນີ້? ນີ້ຄືຄຳຖາມຂໍ້ທີໜຶ່ງ

ດ້ວຍຄວາມສົງໄສ ຈອຫ໌ນຈຶ່ງຖາມເຄຊີຍ໌ວ່າ “ຄຳຖາມນີ້ໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດ”

“ແຕ່ຄົນລະຄົນຕີຄວາມຄຳຖາມນີ້ແຕກຕ່າງກັນໄປ” ເຄຊີຍ໌ກ່າວ ບາງຄົນ ອ່ານແລ້ວກໍເຂົ້າໃຈຕາມຕົວອັກສອນໂດຍບໍ່ໄດ້ຄິດຫຍັງຫຼາຍ ແຕ່ບາງຄົນຄິດເລິກເຊິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ບາງຄົນເຖິງຂັ້ນຄິດເຊື່ອມໂຍງກັບຊີວິດວ່າປຽບເໝືອນການເດີນທາງເພື່ອມຸ່ງໄປຫາຈຸດໝາຍບາງຢ່າງທີ່ແມ້ແຕ່ເຮົາເອງກໍຍັງບໍ່ຮູ້ ແຕ່ເມື່ອຮອດຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງແລ້ວ ຊີວິດມັກຈະມີຄຳຖາມບາງຢ່າງປາກົດຂຶ້ນໃນໃຈເຊັ່ນ: ເຫດໃດເຮົາຈຶ່ງມາຢູ່ຈຸດນີ້ ເຮົາມີຊີວິດໄປເພື່ອຫຍັງ ແມ່ນຫຍັງຄືຄວາມໝາຍຂອງການມີຊີວິດຢູ່ ເຄຊີຍ໌ກ່າວຕໍ່ວ່າ ຄຳຖາມນີ້ມີຄວາມໝາຍເລິກເຊິ່ງຍິ່ງໄປກວ່າການຕີຄວາມຕາມຕົວອັກສອນ ທັງນີ້ ຢູ່ທີ່ວ່າໃຜຈະຕີຄວາມແບບໃດ ແມ້ທຸກຄົນຈະອ່ານຄຳຖາມດຽວກັນ ແຕ່ຄຳຕອບທີ່ໄດ້ມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນອອກໄປ ເຄຊີຍ໌ບອກວ່າ ຄວາມໝາຍທີ່ຈິງຂອງຄຳຖາມນີ້ຄື

ເຮົາມີຊີວິດໄປເພື່ອຫຍັງ?

ຄຳຖາມທີ່ດີຈະຊ່ວຍກະຕຸ້ນຈິດໃຈຂອງຄົນຄົນໜຶ່ງໃຫ້ຄົ້ນຫາຄຳຕອບທີ່ເຂົາໂຫຍຫາມານານ ເຄຊີຍ໌ກ່າວວ່າ “ເມື່ອຄົນໃດຄົນໜຶ່ງຄົ້ນຫາຄຳຕອບ ພະລັງອັນມະຫາສານຈະກໍ່ກຳເນີດຂຶ້ນ ເມື່ອຄົນໃດຄົນໜຶ່ງຮູ້ວ່າດ້ວຍເຫດໃດເຂົາຈຶ່ງມາທີ່ນີ້ ເຫດໃດເຂົາຈຶ່ງມີຕົວຕົນ ຮູ້ເຫດຜົນຂອງການມີຊີວິດຢູ່ ເຂົາຈະຢາກຕອບສະໜອງຕໍ່ເຫດຜົນນັ້ນ” ການຮູ້ເຫດຜົນຂອງການມີຊີວິດຢູ່ຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາມີໄຟຕໍ່ສູ້ກັບອຸປະສັກຕ່າງໆໄດ້ເປັນຢ່າງດີ ແມ້ຈະເມື່ອຍແຕ່ກໍຮູ້ວ່າເຮົາເມື່ອຍເພື່ອສິ່ງໃດ ປຽບເໝືອນການກາງແຜນທີ່ລ່າສົມບັດອອກມາ ແລ້ວຮູ້ວ່າ ຈຸດໃດຄືຈຸດທີ່ສົມບັດຖືກຝັງຢູ່ ເຮົາຈະມີພະລັງ ແລະຄວາມຕື່ນເຕັ້ນຢາກຈະເດີນທາງໄປຫາສົມບັດນັ້ນໄວເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້

ໃນຊີວິດຂອງເຮົາກໍເຊັ່ນດຽວກັນ ຫາກເຮົາຮູ້ວ່າ ຮຽນໄປເພື່ອຫຍັງ? ເຮັດວຽກໄປເພື່ອຫຍັງ? ຫຼືສິ່ງອື່ນໆທີ່ເຮົາເຮັດຢູ່ໃນປັດຈຸບັນນີ້ ຖ້າຮູ້ວ່າເຮົາເຮັດໄປເພື່ອຫຍັງ? ພາວະທີ່ວ່າໝົດໄຟໃນການເຮັດງານ (Burnout) ຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນເລີຍ ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ການທີ່ເຮົາໝົດໄຟສ່ວນໜຶ່ງເປັນເພາະເຮົາລືມຖາມຄຳຖາມນີ້ກັບຕົນເອງ ການໝັ່ນຖາມຕົນເອງດ້ວຍຄຳຖາມນີ້ໜ້າຈະຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາມີແຮງຮຶດສູ້ຊີວິດໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ຢ່າງໜ້ອຍກໍຮູ້ວ່າ ເຮົາເມື່ອຍໄປເພື່ອຫຍັງ.

ຕອນນີ້ ລົດຂອງຄະນະພວກເຮົາມາຈອດຢູ່ທ່າມກາງພູເຂົາທີ່ຫ້ອມລ້ອມໄປດ້ວຍຫິມະ ມອງໄປຂ້າງໜ້າເຫັນທາງຍາວຄົດໂຄ້ງໄປຕາມສາຍພູ ທາງແດງຜະສົມນ້ຳທີ່ລະລາຍມາຈາກຫິມະກາຍເປັນທາງຕົມທີ່ມີສີສັນຕັດກັບຫິມະຂາວອອກລອກ ບໍ່ຮູ້ວ່າຈະຂ້າມພູເຂົາໄປອີກຈັກໜ່ວຍ ຈະພົບກັບລົດຕິດໄປອີກຈັກບ່ອນ ພວກເຮົາຈຶ່ງຈະເຖິງຈຸດໝາຍປາຍທາງ ໃນຂະນະທີ່ລົດກຳລັງເຄື່ອນຍ້າຍໄປໄດ້ເທື່ອລະແມັດສອງແມັດ ຄະນະພວກເຮົາກໍອິດເມື່ອຍກັບການເດີນທາງເຕັມທີ ຫຼາຍຄົນຜ້ອຍຫຼັບໄປແລ້ວ ບາງຄົນສັບປະຫງົກເປັນຄັ້ງຄາວຕາມຄວາມຖີ່ຂອງຂຸມບົນພື້ນຖະໜົນ ບາງບ່ອນເປັນເຫວສູງ ຫາກວ່າພາດພັ້ງຕົກລົງໄປອາດຈະໃຊ້ເວລາເປັນເດືອນກວ່າຈະເກັບຊາກລົດ ແລະສົບຄົນຂຶ້ນມາໄດ້ ການເດີນທາງແບບນີ້ກໍເໝືອນການອອກຜະຈົນໄພ ຊີວິດເຄິ່ງໜຶ່ງຝາກໄວ້ກັບໂຊເຟີ ອີກເຄິ່ງໜຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເຄິ່ງກາງລະຫວ່າງຄວາມເປັນ ແລະຄວາມຕາຍ ເພາະຫາກລົດພາດທ່າເສຍທາງເກີດອຸບັດຕິເຫດຕົກເຫວ ໂອກາດລອດຄົງມີບໍ່ພໍເທົ່າໃດເປີເຊັນ ຈະວ່າໄປແລ້ວ ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງຈອຫ໌ນກັບເຄຊີຍ໌ ຄຳຖາມທີສອງທີ່ພວກເຂົາລົມກັນກໍຄື

ເຈົ້າຢ້ານຕາຍບໍ່?

“ແນ່ນອນ” ຫາກໃຫ້ຜູ້ຂຽນຕອບຄົງໃຊ້ຄຳນີ້ແຫຼະ ບໍ່ມີໃຜທີ່ຢາກຕາຍ ແມ້ແຕ່ຄົນທີ່ເຮັດບຸນທຸກມື້ ແລະໝັ້ນໃຈວ່າມີບຸນຫຼາຍກວ່າບາບກໍຄົງບໍ່ຢາກຕາຍ ເພາະໃນໂລກນີ້ມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ເຮົາຢາກເຮັດ ທີ່ຈິງແລ້ວ, ເຮົາຮູ້ເລິກໆໃນໃຈວ່າ ບໍ່ມື້ໃດກໍມື້ໜຶ່ງຈະຕ້ອງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ ວັນເວລາທີ່ຜ່ານໄປ ໂອກາດທີ່ຈະໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເຮົາຕ້ອງການກໍເຫຼືອນ້ອຍລົງທຸກທີ ນີ້ຄືເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຈຶ່ງຢ້ານຕາຍ ເພາະຍັງບໍ່ໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເຮົາຕ້ອງການຢ່າງແທ້ຈິງ ຜູ້ອ່ານໜ້າຈະເຄີຍໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າທີ່ວ່າ “ຖ້າໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ແລ້ວ ກໍນອນຕາຍຕາຫຼັບ” ຄຳເວົ້ານີ້ກຳລັງບອກວ່າ ຫາກໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຢາກເຮັດຢ່າງແທ້ຈິງແລ້ວ ຄວາມຕາຍຈະບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ໜ້າຢ້ານກົວອີກຕໍ່ໄປ ແລະຄຳຖາມຂໍ້ສຸດທ້າຍທີ່ພວກເຂົາລົມກັນກໍຄື

ຕອນນີ້ເຈົ້າພໍໃຈກັບຊີວິດແລ້ວຫຼືຍັງ?

“ຖາມໂງ່ໆ ຖ້າຂ້ອຍມີຄວາມສຸກກັບຊີວິດ ຂ້ອຍຄົງບໍ່ຂັບລົດ ແລ້ວຫຼົງທາງມານີ້ດອກ” ຈອຫ໌ນບໍ່ໄດ້ເວົ້າແບບນີ້ ຄວັນສີເທົາເວົ້າເອງ! ຄວາມຈິງຈອຫ໌ນຕອບວ່າ “ຕາບໃດທີ່ຍັງບໍ່ຮູ້ວ່າມີຊີວິດໄປເພື່ອຫຍັງ ແລະຍັງບໍ່ທັນໄດ້ເຮັດສິ່ງນັ້ນເທື່ອ ຂ້ອຍກໍຍັງບໍ່ທັນພໍໃຈກັບຊີວິດເທື່ອດອກ” ຜູ້ຂຽນຄິດວ່າ ເຮົາໜ້າຈະໂຍນຄຳຖາມນີ້ໃສ່ຕົນເອງເປັນໄລຍະໆ ເພື່ອກວດສອບຄວາມຮູ້ສຶກຕົນເອງໃນຂະນະນັ້ນວ່າ ເຮົາມີຄວາມພໍໃຈກັບຊີວິດຕອນນີ້ແລ້ວຫຼືຍັງ? ຫາກວ່າຍັງ ແມ່ນຫຍັງຄືສິ່ງທີ່ຄິດວ່າເມື່ອໄດ້ເຮັດແລ້ວຈະຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກດີຂຶ້ນ ບາງຄົນຄືການໄດ້ເຮັດໂຄງການໃດໜຶ່ງໃຫ້ສຳເລັດຕາມໃບສັນຍາ ຫຼືບາງຄົນອາດຈະເປັນການໄດ້ເຮັດລາຍການ (List) ທີ່ຂຽນໄວ້ແຕ່ລະມື້ໃຫ້ສຳເລັດກໍຮູ້ສຶກດີແລ້ວ ຜູ້ຂຽນເຊື່ອວ່າ ຄວາມເມື່ອຍລ້າຈາກການເຮັດງານ ຫຼືທີ່ເຮົາເອີ້ນວ່າ ພາວະໝົດໄຟ (Burnout) ຈະຫາຍໄປ ຫາກວ່າເຮົາໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເຮົາຢາກເຮັດຢ່າງແທ້ຈິງໄປແລ້ວ ຫຼືກຳລັງເຮັດຢູ່ທຸກມື້ ເພາະຖ້າເຮົາກຳລັງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຢາກເຮັດທຸກເມື່ອເຊື່ອວັນ ການເຮັດວຽກນັ້ນຄືການສາກແບດໄປໃນຕົວ

ແຕ່ຖ້າວ່າເຮົາບໍ່ແມ່ນຄົນໂຊກດີເຖິງຂັ້ນໄດ້ເຮັດວຽກທີ່ເຮົາມັກເໝືອນທີ່ກ່າວມາ ຜູ້ຂຽນຄິດວ່າ ການລາງານສາມສີ່ມື້ ແລ້ວນຳຕົນເອງອອກໄປຜະເຊີນກັບສະຖານທີ່ແປກໃໝ່ ຜູ້ຄົນທີ່ແປກໜ້າ ແລະສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເຮົາບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍໜ້າຈະເປັນທາງເລືອກທີ່ເໝາະສົມ ບາງທີການລາງານໃນຄັ້ງນັ້ນອາດຈະເປັນຈຸດປ່ຽນທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງຊີວິດກໍເປັນໄດ້ ເມື່ອນຳເອົາຕົນເອງອອກຈາກສະຖານທີ່ທີ່ເຮົາຄຸ້ນເຄີຍແລ້ວ ໂລກມັກຈະໂຍນບົດຮຽນບາງຢ່າງທີ່ສາມາດຊະລ້າງສະໜິມທີ່ເກາະຢູ່ໃນໃຈອອກໄດ້ ແລະການເດີນທາງຂອງຄະນະພວກເຮົາໃນຄັ້ງນີ້ ສ່ວນໜຶ່ງເປັນເພາະເຫດຜົນດຽວກັນນີ້ແຫຼະ

ໄລຍະທາງຈາກສີນາກາຣ໌ຮອດກາຣ໌ກິລ ຍາວປະມານ 200 ກິໂລແມັດ ຖ້າຂັບຕາມຫົນທາງປົກກະຕິຈະໃຊ້ເວລາປະມານສີ່ເຖິງຫ້າຊົ່ວໂມງ ແຕ່ມື້ນີ້ພວກເຮົາໃຊ້ເວລາຕັ້ງສິບສອງຊົ່ວໂມງກວ່າຈະຮອດຈຸດໝາຍ ສາເຫດໜຶ່ງເປັນເພາະສະພາບການສັນຈອນທີ່ບໍ່ຄ່ອຍເອື້ອອຳນວຍ ແລະປັດໄຈອື່ນໆ ແຕ່ຫາກຄິດວ່າ ນີ້ແຫຼະຄືບົດຮຽນໜຶ່ງທີ່ໂລກໂຍນມາໃຫ້ ເມື່ອອອກເດີນທາງຈະມີອຸປະສັກຫຼາຍຢ່າງຕາມມາ ແຕ່ນັ້ນກໍທຽບບໍ່ໄດ້ກັບພາວະໝົດໄຟທີ່ເຮົາຕ້ອງທົນທຸກໃນການຢ່ຳຢູ່ກັບທີ່ ສະພາບແວດລ້ອມເດີມໆ ວົນລູບໄປມາ ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ຈິດໃຈຫ່ຽວແຫ້ງໄປເທື່ອລະໜ້ອຍ ທີ່ເຮົາເອີ້ນວ່າ ຕາຍອອກມາຈາກຂ້າງໃນ (Dead inside)

ຄະນະພວກເຮົາມາຮອດເມືອງກາຣ໌ກິລເວລາປະມານແປດໂມງແລງ ກາຣ໌ກິລເປັນເມືອງທີ່ຕັ້ງຢູ່ທ່າມກາງພູເຂົາຊື່ວ່າ ຫຸບເຂົາສຸຣຸ ມີແມ່ນ້ຳໄຫຼຜ່ານກາງ ປະຊາກອນສ່ວນໃຫຍ່ເປັນຊາວມຸດສະລິມ ຮອງລົງມາຄືຮິນດູ ແລະຊາວພຸດ ຕອນທີ່ພວກເຮົາມາຮອດຜູ້ຄົນກຳລັງຍ່າງຂວັກໄຂວ່ໄປມາ ຈັບຈ່າຍຊື້ຂາຍຕ້ອງທ້ອງຖະໜົນ ສຽງແກລົດດັງກີ໊ກໆ ກ໊າກໆ ເມື່ອຜ່ານເຂດວຸ້ນວາຍມາແລ້ວ ກໍທະລຸຮອດທາງໂຄ້ງບ່ອນໜຶ່ງດ້ານຂວາເປັນເນີນພູທີ່ມີບ້ານເຮືອນຂອງປະຊາຊົນ ດ້ານຊາຍເປັນແມ່ນ້ຳມີຮົ້ວກັ້ນລະຫວ່າງທາງກັບແມ່ນ້ຳ ທີ່ຮົ້ວນັ້ນມີເສົາໄຟທີ່ໃຫ້ແສງສະຫວ່າງພໍໃຫ້ຄົນແນມເຫັນຫົນທາງແບບສະຫຼົວໆ ຂະນະນັ້ນ ຂ້ອຍເຫຼືອບໄປເຫັນຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງກຳລັງຍ່າງມາດ້ວຍຄວາມເຊື່ອງຊ້າ ທ່າທາງເໝືອນກຳລັງອິດເມື່ອຍ ແລະສິ້ນຫວັງກັບສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງໃນຊີວິດ ອາຍຄວັນທີ່ພຸ່ງອອກຈາກປາກຂອງລາວບົ່ງບອກວ່າອາກາດຂ້າງນອກນັ້ນເໜັບໜາວພຽງໃດ

ໃນຮອບໜຶ່ງວັນທີ່ຜ່ານມາ ມີໃຜຮູ້ບໍ່ວ່າ ຊີວິດຂອງຜູ້ຊາຍຄົນນີ້ໄດ້ຜ່ານສິ່ງໃດມາແດ່?

ພຣະຂາວພັນນາຣາມ

ທ້າຍລະດູຝົນ, ປີ 2023

ເອກະສານອ້າງອິງ

ເລື່ອງເລົ່າຂອງຈອຫ໌ນ ແລະຄຳຖາມໄດ້ມາຈາກ “The why café” ຄາເຟ່ສຳລັບຄົນຫຼົງທາງ ຂຽນໂດຍ: John Strelexcky

ມື້ກ່ອນເລື່ອນໜ້າ feed ໄປເຫັນຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງ ເຂົາບອກວ່າ

“ຕາຍໃນວັຍພຽງ 25 ປີ ແຕ່ໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງຕົນຢາກເຮັດຢ່າງແທ້ຈິງ ຍັງດີກວ່າ ຕາຍໃນໃນວັຍ 80 ແຕ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ໃຊ້ຊີວິດຕາມທີ່ຕົນເອງຕ້ອງການເລີຍ”

ຊີວິດຈະມີຄວາມໝາຍໄດ້ແນວໃດ ຖ້າບໍ່ເຄີຍໃຊ້ມັນໃຫ້ເດີນໄປຕາມຄວາມຮຽກຮ້ອງຂອງຫົວໃຈຕົນເອງ ການເດີນຕາມຄວາມຝັນຂອງຄົນອື່ນ ອາດຈະເປັນການທຳລາຍຊີວິດທັງຊີວິດຂອງຕົນເອງກໍເປັນໄດ້ ການເດີນຕາມຄວາມຝັນຂອງຕົນເອງ ເຖິງຈະເມື່ອຍ ຫຼືມີອຸປະສັກຫຼາຍປານໃດກໍຕາມ ແຕ່ເຮົາກໍເຕັມໃຈເມື່ອຍແລະເຕັມໃຈສູ້ຊົນ ເປົ້າໝາຍຂອງເຮົາອາດຈະເປັນສິ່ງໄຮ້ສາລະໃນສາຍຕາຄົນອື່ນ ແຕ່ມັນມີຄຸນຄ່າແລະມີຄວາມໝາຍສຳລັບເຮົາເອງ

ຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງມີຄວາມຝັນ “ຢາກອອກເດີນທາງທ່ອງທ່ຽວໄປທົ່ວໂລກ” ລາວຈຶ່ງຕັ້ງໃຈເຮັດວຽກອົດອອມເງິນຕັ້ງແຕ່ຕອນເປັນນັກສຶກສາ ເມື່ອອາຍຸ 25 ປີ ລາວມີເງິນເກັບຈຳນວນໜຶ່ງ ເນື່ອງຈາກມີງົບປະມານຈຳກັດ ແຕ່ຢາກໄປເຫັນຫຼາຍປະເທດ ລາວຈຶ່ງອອກເດີນທາງດ້ວຍການເປັນແບັກແພັກເກີ (Backpacker) ເດີນທາງຄົນດຽວ ຄ່ຳໃສ ນອນຫັ້ນ ກາງເຕັ້ນນອນຕາມແຄມທາງ ກາງປ່າ ແລະ ທົ່ງນາ ຜູ້ຊາຍຄົນນີ້ມີຊື່ວ່າ ນອດ ຊື່ຈິງຄື ຊະລັນທອນ ພູ່ຈະເລີນ

ນອດເລົ່າໄວ້ຕອນໜຶ່ງວ່າ ການເດີນທາງທີ່ໂຫດທີ່ສຸດຄື ການເດີນທາງຈາກຣັດເຊຍໄປຈໍເຈຍ ລາວບອກວ່າ ຂ້ອຍເດີນທາງດ້ວຍວິທີການໂບກລົດ (Hitchhike ຄືການເດີນທາງດ້ວຍຂໍຕິດລົດຂອງຄົນອື່ນໄປ) ຈາກມົດສະກູໄປຈໍເຈຍໃຊ້ເວລາ 4 ວັນ 3 ຄືນ ມື້ທຳອິດ ເລີ່ມໂບກລົດຕັ້ງແຕ່ 9 ໂມງເຊົ້າ ຈົນຮອດ 8 ໂມງແລງ ໃຊ້ເວລາ 9 ຊົ່ວໂມງ ຈຶ່ງໄດ້ຂຶ້ນລົດ ກວ່າຈະຮອດອີກເມືອງໜຶ່ງ ເວລາກໍເກືອບໜຶ່ງໂມງກາງຄືນແລ້ວ ລາວຈຶ່ງຫາກາງເຕັ້ນນອນຕາມແຄມທາງ

ຜູ້ສຳພາດຖາມລາວວ່າ “ເມື່ອການເດີນທາງເຮັດໃຫ້ລຳບາກຂະໜາດນີ້ ມີຄວາມຄິດຢາກກັບບ້ານແດ່ບໍ?”

“ບໍ່ມີເລີຍ ຕໍ່ໃຫ້ຕາຍລະຫວ່າງທາງກໍບໍ່ເສຍດາຍຊາດເກີດ ເພາະຕາຍໃນຄວາມຝັນຂອງຕົນເອງ” ນີ້ຄືຄຳຕອບຂອງລາວ

“ຊີວິດແບັກແພັກເກີຣ໌ເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ແນ່ນອນ ເຮົາບໍ່ສາມາດຮູ້ໄດ້ເລີຍວ່າທາງຂ້າງໜ້າຈະຕ້ອງເຈີສິ່ງໃດແດ່ ດີຫຼືບໍ່ດີ ຍາກຫຼືງ່າຍ ສະບາຍຫຼືລຳບາກ ວິທີທີ່ດີທີ່ສຸດທີ່ຂ້ອຍສາມາດແນະນຳໄດ້ ເພື່ອໃຫ້ທຸກເສັ້ນທາງແລະທຸກສະຖານທີ່ເຕັມປ່ຽມໄປດ້ວຍຄວາມສຸກແລະຄວາມຊົງຈຳທີ່ດີ ຄືເຝິກການຢູ່ງ່າຍກິນງ່າຍ”

ຟັງຄຳເວົ້ານີ້ແລ້ວ ເໝືອນລາວກຳລັງຈະບອກສັດຈະທັມຂອງຊີວິດທີ່ວ່າ ຊີວິດເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມບໍ່ແນ່ນອນ ການຈະຢູ່ກັບສິ່ງທີ່ບໍ່ແນ່ນອນໃຫ້ມີຄວາມສຸກແລະມີຄວາມຊົງຈຳທີ່ດີຄື ການເປັນຢູ່ຢ່າງຮຽບງ່າຍ ເພື່ອໃຫ້ຊີວິດເດີນໄປສູ່ຄວາມຝັນໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ ສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງກໍຄວນຕັດໃຫ້ພົ້ນອອກໄປຈາກທາງເດີນຂອງເຮົາ ສະນັ້ນ ການທີ່ເຮົາຈະເດີນຕາມຄວາມຝັນ ຫຼື ສຽງຮຽກຮ້ອງຂອງຫົວໃຈຕົນເອງ ສິ່ງໜຶ່ງທີ່ຄວນຄຳນຶງເຖິງສະເໝີຄື ການໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ຮຽບງ່າຍເຂົ້າໄວ້

ຄວາມຝັນຂອງຕົນເອງຈະເປັນສິ່ງທີ່ຄອຍຍູ້ດັນໃຫ້ເຮົາອົດທົນຕໍ່ຄວາມຍາກລຳບາກ ຄວາມເມື່ອຍລ້າ ຄວາມທໍ້ແທ້ ແລະ ທີ່ສຳຄັນມັນເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈເຮົາບໍ່ທໍ້ຖອຍ ເພາະເລິກໆໃນໃຈເຮົາຮູ້ວ່າ ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ມີຄວາມໝາຍຕໍ່ຊີວິດເຮົາເອງ ການເດີນຕາມຄວາມຝັນຂອງຄົນອື່ນອາດຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ເງິນ ແຕ່ທ້າຍທີ່ສຸດ ເຮົາຈະຮູ້ສຶກເອງວ່າ ຊີວິດມັນວ່າງເປົ່າ ເດວິດ ທໍໂຣ ນັກຂຽນຊາວອະເມຣິກັນ ກ່າວວ່າ “ໂສກະນາຕະກຳທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນຊີວິດຄືການໃຊ້ເວລາທັງຊີວິດຕຶກປາພຽງເພື່ອຈະຮູ້ວ່າ ມັນບໍ່ແມ່ນປາຕົວທີ່ເຈົ້າຕ້ອງການ” ສະນັ້ນ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເກີດໂສກະນາຕະກຳທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ຊີວິດ ເຮົາຄວນຖາມຕົນເອງວ່າ

ແມ່ນຫຍັງຄືສິ່ງດຽວທີ່ເຮົາຈະບໍ່ເສຍດາຍເມື່ອເຖິງບັ້ນປາຍຂອງຊີວິດ?

ສິ່ງທີ່ມີຄວາມໝາຍຕໍ່ຊີວິດຄືສິ່ງທີ່ເຮົາເຮັດໄປແລ້ວຈະບໍ່ກັບມາໂອ້ອ່າວວ່າເສຍດາຍໃນພາຍຫຼັງ ການຄົ້ນຫາຄຳຕອບຂອງຄຳຖາມນີ້ຄືການຄົ້ນຫາສິ່ງທີ່ມີຄວາມໝາຍຕໍ່ຊີວິດເຮົາເອງ ບໍ່ມີໃຜສາມາດຕອບແທນກັນໄດ້ ເຮົາຕ້ອງຕອບຕົນເອງ ຖ້າເຮົາຄົ້ນຫາໄດ້ໄວເທົ່າໃດ ສະແດງວ່າເຮົາມີໂອກາດໃນການເດີນຕາມຄວາມຝັນຂອງເຮົາໄດ້ຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ

ນອດບອກວ່າ ການເດີນທາງຄືຄວາມໃຝ່ຝັນຂອງລາວຕັ້ງແຕ່ຕອນຮຽນຢູ່ ມ.2 ເຊິ່ງພາຍຫຼັງທີ່ຮຽນຈົບປະລິນຍາຕີແລ້ວກໍເກັບເງິນດ້ວຍການເຮັດງານຫຼາຍຢ່າງຄືເຮັດງານແທບທຸກຢ່າງ ເຊັ່ນ ຂາຍໂປສະກາຣ໌ດ ເປັນຍາມ ຟຣີແລນ ອີເວັ້ນ ຍົກເຄື່ອງເປັນຕົ້ນ ລາວເລົ່າວ່າ “ຮູ້ສຶກປະທັບໃຈຕັ້ງແຕ່ຊ່ວງເກັບເງິນ ຫາຂໍ້ມູນ ວາງແຜນ ເຮັດຮູ້ສຶກວ່າທຸກເຊົ້າທີ່ຕື່ນມາເປັນເຊົ້າທີ່ໜ້າສະໜຸກສະໜານ ເພາະໄດ້ທຸ້ມເທໃຫ້ກັບຄວາມຝັນຂອງຕົນເອງ ທຸກເຊົ້າທີ່ຕື່ນຂຶ້ນມາ ເຮົາຮູ້ວ່າກຳລັງທຳຕາມຄວາມຝັນຂອງຕົນເອງ ທຸກກ້າວຍ່າງທີ່ອອກເດີນທາງ ມັນຄືຄວາມປະທັບໃຈ”

ຕອນນີ້ ນອດທ່ຽວມາແລ້ວ 20 ປະເທດ ໃຊ້ເວລາ 7 ເດືອນ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທັງໝົດປະມານໜຶ່ງແສນບາດ (ຄວາມຈິງ ລາວຈະເດີນທາງຕໍ່ແຕ່ເນື່ອງດ້ວຍການແຜ່ລະບາດຂອງໂຄວິດ-19 ຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງເດີນທາງກັບໄທ) ຄວາມຝັນເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນໆໜຶ່ງກ້າກ້າວຂາໄປຜະເຊີນໜ້າກັບຄວາມຍາກລຳບາກ ແຕ່ເປັນຄວາມລຳບາກທີ່ໃຫ້ຄຸນຄ່າແກ່ຊີວິດ ອ່ານມາຮອດນີ້ແລ້ວ ຜູ້ອ່ານຕອບໄດ້ຫຼືຍັງວ່າ ແມ່ນຫຍັງຄືສິ່ງດຽວທີ່ເຮົາຈະບໍ່ເສຍດາຍເມື່ອເຖິງບັ້ນປາຍຂອງຊີວິດ? ຖ້າຫາເຈີແລ້ວກໍລົງມືເຮັດຕອນນີ້ເລີຍ

ເພາະເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າ ລະຫວ່າງມື້ອື່ນກັບຊາດໜ້າ ສິ່ງໃດຊິມາຮອດກ່ອນກັນ

ຮອດເວລາເຮັດຕາມຄວາມໃຝ່ຝັນຂອງຕົນເອງແລ້ວ

ລະດູຮ້ອນ, ປີ 2022

—–

ເອກະສານອ້າງອິງ

https://www.dek-d.com/teentrends/59742/

ຫາກຜູ້ອ່ານຕິດຕາມການຣີວິວໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ມາຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ ກໍຈະຮູ້ວ່າພວກເຮົາເດີນທາງມາຮອດຄວາມລັບຂໍ້ສຸດທ້າຍກັນແລ້ວ ບໍ່ຮູ້ວ່າຜູ້ອ່ານຍັງຈື່ກັນໄດ້ບໍ່ ວ່າຄວາມລັບແຕ່ລະຂໍ້ມີຫຍັງແດ່ແລະໄດ້ລອງນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດຈິງໄດ້ໜ້ອຍຫຼາຍສ່ຳໃດ ແຕ່ຖ້າຈື່ບໍ່ໄດ້ກໍບໍ່ເປັນຫຍັງ ຄວັນສີເທົາ ຊິຂໍເປັນມ້າຮັບໃຊ້ ເພື່ອນຳເອົາຄວາມລັບທັງຫ້າຂໍ້ມາສະແດງຕໍ່ຜູ້ອ່ານອີກຄັ້ງໜຶ່ງ

ໜຶ່ງ-ຊື່ສັດກັບຕົນເອງ

ສອງ-ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ເສຍດາຍ

ສາມ-ໃຊ້ຊີວິດດ້ວຍຄວາມຮັກ

ສີ່-ຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ

ແລະ ຫ້າ-ໃຫ້ຫຼາຍກວ່າຮັບ ເຊິ່ງເປັນຂໍ້ສຸດທ້າຍທີ່ພວກເຮົາກຳລັງຈະໄດ້ທັດສະນາໃນຫຍໍ້ໜ້າຕໍ່ໄປ-ຂໍຮຽນເຊີນ!

ດຣ.ໄອໂຊ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນບົດນີ້ດ້ວຍງານສົບ

ລາວເລົ່າວ່າສະໄໝເປັນບ່າວຕອນທີ່ລາວເຮັດງານເປັນອະນຸສາສະນາຈານ (ທະຫານທີ່ດູແລເລື່ອງກ່ຽວກັບສາສະໜາໃນກອງທັບ) ລາວໄດ້ຈັດພິທີສົບໃຫ້ແກ່ຊາຍຄົນໜຶ່ງຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນມາເກືອບຕະຫຼອດຊີວິດ ແຕ່ອະນິດຈາ ລາວຫຼຽວຫຼັງແລໜ້າກໍເຫັນແຕ່ຜູ້ຈັດພິທີກັບຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ ເພາະບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວທີ່ມາຮ່ວມໄວ້ອາໄລແກ່ຊາຍຄົນນັ້ນເລີຍ ແມ່ນແຕ່ລູກຕົນເອງທີ່ອາໄສຢູ່ບໍ່ໄກຈາກພິທີກໍບໍ່ມີໃຜຄິດຈະມາຮ່ວມງານ ຈາກເຫດການນີ້ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ໄອໂຊແປກໃຈແຮງ ຊີວິດຄົນໆໜຶ່ງທີ່ດຳເນີນມາຢ່າງຍາວນານ ແຕ່ເປັນຫຍັງຈຶ່ງມີຄວາມສຳພັນກັບຜູ້ຄົນໜ້ອຍຂະໜາດນີ້?

ຕໍ່ມາ ຄວາມສົງໄສຂອງລາວກໍມະລາຍຫາຍໄປ ເມື່ອມາຮູ້ພາຍຫຼັງວ່າຕະຫຼອດຊີວິດຂອງຊາຍຜູ້ນີ້ໄດ້ໝົກໝຸ້ນຢູ່ແຕ່ກັບເລື່ອງຂອງຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ ໝາຍຄວາມວ່າ ລາວສົນໃຈສະເພາະແຕ່ເລື່ອງຂອງຕົນເອງ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຄິດເຖິງຜູ້ອື່ນເລີຍ ຈົນຊີວິດໃນຊ່ວງສຸດທ້າຍຂອງລາວຕ້ອງຂື່ນຂົມແລະເຈັບປວດແສນສາຫັດ ສິ່ງໃດທີ່ເກີດມາພ້ອມກັບລາວສິ່ງນັ້ນກໍດັບໄປພ້ອມຕົວຕົນຂອງລາວ

ໄອໂຊ ໄດ້ປຽບທຽບງານສົບຂອງຊາຍຜູ້ນີ້ກັບງານສົບປູ່ຂອງລາວວ່າ ມັນຊ່າງແຕກກັນປານນາງຟ້າກັບໝາວັດ (ມັນກ່ຽວຫຍັງກັນຫຶ) ເອົາເປັນວ່າມັນຕ່າງກັນຫຼາຍກໍແລ້ວກັນ ເພາະງານສົບປູ່ຂອງລາວມີຄົນມາຮ່ວມຢ່າງລົ້ນຫຼາມຈົນເຮັດໃຫ້ຫ້ອງຈັດງານທີ່ເຄີຍກວ້າງກາຍເປັນຫ້ອງແຄບໄປທັນທີ ສິ່ງນີ້ເກີດຈາກການທີ່ປູ່ຂອງລາວດຳເນີນຊີວິດມາອີກແບບໜຶ່ງເຊິ່ງຕ່າງໂດຍສິ້ນເຊີງຈາກຊາຍຄົນນັ້ນ

ຈາກເຫດການທັງສອງຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ລາວໄດ້ຂໍ້ສະຫຼຸບວ່າ ງານສົບເປັນສັນຍາລັກບອກວ່າ “ມະນຸດໃຊ້ຊີວິດມາແບບໃດ ເຂົາກໍຈະຕາຍໄປແບບນັ້ນ”

“ຄວາມສຸກສູງສຸດໃນຊີວິດມາຈາກ ສິ່ງທີ່ເຮົາໃຫ້ອອກໄປ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮົາຮັບເຂົ້າມາ” ລຸງເຄນ-ຊ່າງຕັດຜົມໜຶ່ງໃນຜູ້ທີ່ໄອໂຊສຳພາດໄດ້ກ່າວໄວ້

ລຸງເຄນບອກວ່າ “ເຄີຍໄປຮ່ວມງານສົບມາຫຼາຍງານ ແຕ່ລະງານຈະມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນ ບາງງານໃຊ້ເວລາສິບນາທີ ບາງງານໃຊ້ເວລາເກີນສິບຊົ່ວໂມງ ລາວບອກວ່າບາງຄົນມີຊີວິດທີ່ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ຊີວິດຜູ້ອື່ນໃນທາງທີ່ດີຈົນມີແຕ່ຄົນຢາກເວົ້າເຖິງຢ່າງບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ສິ່ງແບບນີ້ຈະບໍ່ມີທາງເກີດຂຶ້ນໄດ້ໃນງານສົບຂອງຄົນທີ່ສົນໃຈແຕ່ເລື່ອງຂອງຕົນເອງ ລາວຈຶ່ງແນະນຳວ່າ ເຮົາຄວນໃຊ້ຊີວິດໃນແບບທີ່ວ່າ ງານສົບຂອງເຮົາຈະໃຊ້ເວລາເກີນສິບຊົ່ວໂມງ”

ຈາກເລື່ອງລາວຂອງລຸງເຄນເຮັດໃຫ້ລະລຶກຂຶ້ນມາວ່າ ເອ..ງານສົບຂອງເຮົາຊິມີໜ້າຕາເປັນແບບໃດນໍ ສິບນາທີຫຼືສິບຊ່ວງໂມງ ແລ້ວຜູ້ອ່ານລ່ະຢາກໃຫ້ງານສົບມີໜ້າຕາເປັນແບບໃດ? ເຊີນອອກແບບເອງໄດ້ເລີຍ

ບາງຄົນອາດຈະຄັນປາກຢາກຖຽງວ່າ ຄວັນສີເທົາ ເຮົາບໍ່ໄດ້ເກີດມາເພື່ອຊິຈັດງານສົບເພື່ອໃຫ້ຍິ່ງໃຫຍ່ອະລັງການງານສ້າງອິຫຍັງດອກ ຕາຍໄປແລ້ວໃຜຊິມາຮ່ວມຫຼືບໍ່ມາກໍຊ່າງຫົວ….ເຖາະ (ກະລຸນາເຕີມຄຳໃນຊ່ອງວ່າງ ເຜືອກ ມັນ ສາລີ ເຂົ້າໂພດ ອິຫຍັງກໍວ່າໄປ) ເພາະເຮົາຈະຂຶ້ນສະຫວັນຫຼືລົງນາຮົກບໍ່ແມ່ນເພາະຄົນມາຮ່ວມງານສົບໜ້ອຍຫຼືຫຼາຍດອກ

ຂ້ອຍຄິດວ່າຂໍສັງເກດນີ້ໜ້າຟັງ ການມີງານສົບທີ່ອະລັງການຫຼືມີຄົນມາຮ່ວມງານຢ່າງລົົ້ນຫຼາມ ບໍ່ໄດ້ກາຣັນຕີວ່າ ບຸກຄົນຄົນນັ້ນເປັນຄົນດີຫຼືມີຄວາມສຸກສະເໝີໄປ

ແຕ່ທ້າຍທີ່ສຸດເຮົາກໍຕ້ອງຍອມຮັບວ່າ ຄົນທີ່ເອື້ອເຟື້ອຕໍ່ເພື່ອມະນຸດ ຄົນທີ່ບໍ່ເຫັນແກ່ຄວາມຕ້ອງການຂອງຕົນເອງຈົນເກີນໄປ ເມື່ອລົ້ມຫາຍຕາຍຈາກ ເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ໃຜມາຮ່ວມງານສົບ ຄົນກໍຫຼັ່ງໄຫຼມາຢູ່ດີ ສາສະດາຂອງສາສະໜາທັງຫຼາຍເປັນຕົວຢ່າງທີ່ດີຂອງບຸກຄົນເຊັ່ນນີ້ ເອົາຕົວຢ່າງໃນຍຸກປັດຈຸບັນກໍໄດ້ ຫຼວງພໍ່ພຸດທະທາດ ຫຼວງພໍ່ປັນຍາ ຍາທ່ານຊາລີ ຍາທ່ານຜ່ອງເປັນຕົ້ນ ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ດອກທ່ານເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອງການໃຫ້ຄົນມາຮ່ວມງານສົບຫຼືໄວ້ອາໄລໜ້ອຍຫຼາຍສ່ຳໃດ ແຕ່ຄວາມເປັນຈິງຄືມີຄົນຫຼັ່ງໄຫຼມາຈາກທຸກສາລະທິດ ນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ໃຊ້ຊີວິດອີກແບບໜຶ່ງທີ່ຕ່າງໄປຈາກຄົນທົ່ວໄປ ຖ້າຖາມ ດຣ.ໄອໂຊ ລາວຄົງບອກວ່າ

ຄູບາ! ເບິ່ງປາກໄອໂຊໃຫ້ດີ ບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນແລ້ວແຕ່ມີຊີວິດທີ່ເອື້ອເຟື້ອຕໍ່ເພື່ອນມະນຸດທັງນັັ້ນແຫຼະ-ຂໍນະມັດສະການ ຂ້ານ້ອຍ.

02

ຊີວິດທີ່ມີຄວາມໝາຍຄືຊີວິດທີ່ສາມາດສະຫຼາຍອັດຕາຕົນເອງໄດ້

ຈາກການສຳພາດຜູ້ຄົນມາມາກຫຼາຍ ດຣ.ໄອໂຊ ບອກວ່າ ລາວຮູ້ສຶກແລະເຊື່ອວ່າ “ເລິກໆແລ້ວເຮົາຕ່າງປາຖະໜາທີ່ຈະເຊື່ອມໂຍງຕົນເອງກັບບາງສິ່ງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ແລະການໃຫ້ (ລວມທັງຄວາມເອື້ອເຟືອ ເກື້ອກູນແລະເມດຕາ) ສາມາດເຮັດໃຫ້ເຮົາເຊື່ອມໂຍງກັບສິ່ງນັ້ນໄດ້” ຄຳວ່າ ສິ່ງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຕົວເຮົາ ອາດຈະໝາຍເຖິງໂລກແລະມະນຸດຊາດທັງມວນ ຫຼືພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕາມຄວາມເຊື່ອຂອງສາສະໜາເທວະນິຍົມ ຫຼືອາດຈະເປັນທຳມະຊາດຕາມຄວາມເຊື່ອຂອງສາສະໜາອະເທວະນິຍົມເຊັ່ນ ພຸດ ເຊນ ຂົງຈື້ເປັນຕົ້ນ ການມີສາຍສຳພັນຫຼືເຊື່ອມໂຍງຕົວເຮົາກັບສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກວ່າ ຊີວິດມີຄວາມໝາຍ

ຈິມ-ໜຶ່ງໃນບຸກຄົນທີ່ໄອໂຊສຳພາດອະທິບາຍວ່າ “ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຊີວິດຂ້ອຍມີຄວາມໝາຍຄືການຮູ້ວ່າຂ້ອຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ທີ່ຄ້າງຄືນມີສະພາບດີກວ່າຕອນທີ່ຂ້ອຍໄດ້ພົບມັນ” ເມື່ອອ່ານມາຮອດໝ່ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍລະນຶກເຫັນປ້າຍທີ່ຕິດໄວ້ຂ້າງເສົາກຸຕິຫຼັງໜຶ່ງ ເມື່ອຕອນທີ່ຂ້ອຍຍ້າຍມາຢູ່ວຽງຈັນໃໝ່ໆ ໃນປ້າຍນັ້ນມີຂໍ້ຄວາມວ່າ “ຢູ່ໃຫ້ເພິ່ນວ່າດີ ໜີໃຫ້ເພິ່ນຄິດຮອດ” ຂ້ອຍຄິດວ່າຄຳເວົ້າຂອງຈິມກັບຄຳເວົ້າໃນປ້າຍນີ້ໜ້າຈະມີຄວາມໝາຍບໍ່ຕ່າງກັນ ເພາະມັນຊີ້ໄປຫາຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຕົວເຮົາກັບສິ່ງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າເຮົາ ຈິມກັບສະຖານທີ່ທີ່ລາວຄ້າງຄືນ ຂ້ອຍກັບວັດທີ່ຂ້ອຍອາໄສຢູ່ ແນ່ນອນ ສະຖານທີ່ຍ່ອມໃຫຍ່ກວ່າຕົວເຮົາຢູ່ແລ້ວ

ສະນັ້ນ ການມີຄວາມສຳພັນອັນດີລະຫວ່າງເຮົາກັບສິ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກດີ ຮູ້ສຶກວ່າເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຊ້ສະຖານທີ່ນັ້ນພຽງຢ່າງດຽວ ແຕ່ໄດ້ສ້າງສິ່ງດີງາມໃຫ້ແກ່ສິ່ງນັ້ນພ້ອມ ເຊັ່ນ ທຳຄວາມສະອາດ ຫຼືສ້າງປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ ເມື່ອເຮົາຈາກໄປ ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ເກີດຂຶ້ນຄື ເຮົາກັບສິ່ງນັ້ນບໍ່ໄດ້ຫ່າງໄກກັນ ເພາະມີສາຍໃຍທີ່ໂຍງເຮົາເຂົ້າກັບສິ່ງນັ້ນໄດ້ຕະຫຼອດເວລາ

ຈາກການສຳພາດຜູ້ຄົນໄອໂຊສັງເກດເຫັນວ່າ ຄວາມຕ່າງລະຫວ່າງຜູ້ສູງໄວທີ່ມີຄວາມພໍໃຈກັບຊີວິດກັບຜູ້ສູງໄວທີ່ຂົມຂື່ນ ກໍຄື ຄວາມຮູ້ສຶກວ່າຊີວິດມີສາຍສຳພັນກັບບາງຢ່າງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຕົນ ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ໃນຊີວິດມະນຸດຈຶ່ງມີພາລະກິດສຳຄັນຈະຕ້ອງເຮັດສອງເລື່ອງຄື ໜຶ່ງ-ການຄົ້ນຫາຕົນເອງ ສອງ-ສະຫຼາຍຕົວຕົນນັ້ນ ເພາະຍິ່ງເຮົາສະຫຼາຍຕົວຕົນໄດ້ຫຼາຍເທົ່າໃດກໍຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາເຂົ້າໃກ້ສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ ໃນການສະຫຼາຍຕົວຕົນບໍ່ມີວິທີໃດດີເທົ່າການອຸທິດຊີວິດແກ່ການໃຫ້ ອຸທິດໃຫ້ແກ່ການປັບໂລກໃຫ້ດີຂຶ້ນກວ່າມື້ທີ່ເຮົາມາພົບມັນ

ສິ່ງທີ່ເວົ້າມາອາດຈະເປັນນາມະທັມເກີນໄປຂໍຂະຫຍາຍຄວາມອີກຈັກໜ່ອຍ ໃນວັດທະນະທຳຂອງຊາວພຸດເຮົາເຊື່ອວ່າ ພຣະນິບພານຄືສິ່ງສູງສຸດ ຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະບັນລຸເຖິງນິບພານນັ້ນ ຕ້ອງຂັດເກົາຕົນເອງໃຫ້ເປັນຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດ ໃນອະນັດຕະລັກຂະນະສູດກ່າວໄວ້ວ່າ ຜູ້ທີ່ກຳຈັດໂລພະ ໂທສະ ແລະໂມຫະໄດ້ແລ້ວ ນັ້ນຄືສະພາວະທີ່ເປັນນິບພານ ໝາຍຄວາມວ່າ ຖ້າເຮົາຢາກເຂົ້າໃກ້ພຣະນິບພານ ເຮົາຕ້ອງພະຍາຍາມກຳຈັດໂລພະ ໂທສະ ແລະໂມຫະໃຫ້ເຫຼືອໜ້ອຍລົງເທົ່າທີ່ຈະເຮັດໄດ້

ແລ້ວເຮົາຈະກຳຈັດໂລພະ ໂທສະແລະໂມຫະໄດ້ແນວໃດ?

ໂທສະກຳຈັດດ້ວຍເມດຕາ ໂມຫະກຳຈັດດ້ວຍປັນຍາ ສ່ວນໂລພະເຮົາສາມາດກຳຈັດໄດ້ດ້ວຍການໃຫ້ ດ້ວຍການເສຍສະລະ ດ້ວຍການເອື້ອເຟື້ອເຜື່ອແຜ່ຕໍ່ເພື່ອນມະນຸດ ເມື່ອເຮົາກຳຈັດສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຫຼາຍສ່ຳໃດກໍສະແດງວ່າເຮົາເຂົ້າໃກ້ຫຼືເຊື່ອມໂຍງຕໍ່ພຣະນິບພານຫຼືສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ຫຼາຍສ່ຳນັ້ນ

ຫາກເຮົາເອົາແຕ່ສົນໃຈສະເພາະເລື່ອງຕົນເອງ ໝຸກໝຸ້ນຢູ່ແຕ່ກັບຕົນເອງ ໂດຍບໍ່ສົນໃຈຊາວໂລກເລີຍນັ້ນ ຄຳຖາມຄືວ່າ ແລ້ວເຮົາຊິຮູ້ສຶກເຊື່ອມໂຍງກັບໂລກໃບນີ້ລວມເຖິງຜູ້ຄົນຕ່າງໆໄດ້ແນວໃດ ຊີວິດທີ່ຢູ່ຢ່າງໂດດດ່ຽວທາງຈິດວິນຍານຍ່ອມຫ່າງໄກຈາກສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ບຸກຄົນທີ່ມີຄວາມສຸກທີ່ສຸດຄືບຸກຄົນທີ່ໝຸກໝຸ້ນກັບຕົນເອງໜ້ອຍທີ່ສຸດ ແລ້ວມຸ້ງຄວາມສົນໃຈໄປທີ່ສິ່ງທີ່ຢາກຝາກໄວ້ໃຫ້ຄົນຮຸ່ນຫຼັງ ໂລກນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາຍືມມາຈາກຄົນຮຸ່ນກ່ອນແລະເຮົາຈະສົ່ງໃຫ້ຄົນຮຸ່ນຕໍ່ໄປ ແຕ່ຊິເຮົາເຮັດແນວໃດໃຫ້ໂລກນີ້ດີກວ່າມື້ທີ່ເຮົາມາພົບມັນ?

ການໝຸກໝຸ້ນຢູ່ແຕ່ກັບເລື່ອງຂອງຕົນເອງ ການເຫັນແກ່ຕົວເອງພຽງຢ່າງດຽວ ການກອບໂກຍແລະສະສົມຊັບສົມບັດໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ທ້າຍທີ່ສຸດເຮົາກໍຮູ້ວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນສາລະສຳຄັນຂອງຊີວິດເລີຍ ກົງກັນຂ້າມ ການເຫັນແກ່ຕົວໃຫ້ໜ້ອຍ ເອື້ອເຟື້ອໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ເປັນມິດກັບເພື່ອນຮ່ວມໂລກໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ເຝິກໃຊ້ຊີວິດເພື່ອຄົນອື່ນໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ໃຊ້ຊີວິດແບບນີ້ ຈະສາມາດສະຫຼາຍອັດຕາແລ້ວຫຼອມລວມຕົວເຮົາເຂົ້າກັບສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້

ການເຊື່ອມໂຍງຕົນເອງກັບສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກວ່າ

ຊີວິດນີ້ມີຄວາມໝາຍແລະຕາຍຢ່າງມີຄວາມສຸກ-ນີ້ຄືຄວາມລັບທີ່ຜູ້ອາວຸໂສທັງຫຼາຍໄດ້ຄົ້ນພົບ

ຂໍໃຫ້ຜູ້ອ່ານມີຊີວິດເຊັ່ນນັ້ນ

ຄວັນສີເທົາ ອ່ານ

ຕົ້ນລະດູຝົນ, ປີ 2564.