ຫາກຜູ້ອ່ານຕິດຕາມການຣີວິວໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ມາຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ ກໍຈະຮູ້ວ່າພວກເຮົາເດີນທາງມາຮອດຄວາມລັບຂໍ້ສຸດທ້າຍກັນແລ້ວ ບໍ່ຮູ້ວ່າຜູ້ອ່ານຍັງຈື່ກັນໄດ້ບໍ່ ວ່າຄວາມລັບແຕ່ລະຂໍ້ມີຫຍັງແດ່ແລະໄດ້ລອງນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດຈິງໄດ້ໜ້ອຍຫຼາຍສ່ຳໃດ ແຕ່ຖ້າຈື່ບໍ່ໄດ້ກໍບໍ່ເປັນຫຍັງ ຄວັນສີເທົາ ຊິຂໍເປັນມ້າຮັບໃຊ້ ເພື່ອນຳເອົາຄວາມລັບທັງຫ້າຂໍ້ມາສະແດງຕໍ່ຜູ້ອ່ານອີກຄັ້ງໜຶ່ງ

ໜຶ່ງ-ຊື່ສັດກັບຕົນເອງ

ສອງ-ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ເສຍດາຍ

ສາມ-ໃຊ້ຊີວິດດ້ວຍຄວາມຮັກ

ສີ່-ຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ

ແລະ ຫ້າ-ໃຫ້ຫຼາຍກວ່າຮັບ ເຊິ່ງເປັນຂໍ້ສຸດທ້າຍທີ່ພວກເຮົາກຳລັງຈະໄດ້ທັດສະນາໃນຫຍໍ້ໜ້າຕໍ່ໄປ-ຂໍຮຽນເຊີນ!

ດຣ.ໄອໂຊ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນບົດນີ້ດ້ວຍງານສົບ

ລາວເລົ່າວ່າສະໄໝເປັນບ່າວຕອນທີ່ລາວເຮັດງານເປັນອະນຸສາສະນາຈານ (ທະຫານທີ່ດູແລເລື່ອງກ່ຽວກັບສາສະໜາໃນກອງທັບ) ລາວໄດ້ຈັດພິທີສົບໃຫ້ແກ່ຊາຍຄົນໜຶ່ງຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນມາເກືອບຕະຫຼອດຊີວິດ ແຕ່ອະນິດຈາ ລາວຫຼຽວຫຼັງແລໜ້າກໍເຫັນແຕ່ຜູ້ຈັດພິທີກັບຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ ເພາະບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວທີ່ມາຮ່ວມໄວ້ອາໄລແກ່ຊາຍຄົນນັ້ນເລີຍ ແມ່ນແຕ່ລູກຕົນເອງທີ່ອາໄສຢູ່ບໍ່ໄກຈາກພິທີກໍບໍ່ມີໃຜຄິດຈະມາຮ່ວມງານ ຈາກເຫດການນີ້ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ໄອໂຊແປກໃຈແຮງ ຊີວິດຄົນໆໜຶ່ງທີ່ດຳເນີນມາຢ່າງຍາວນານ ແຕ່ເປັນຫຍັງຈຶ່ງມີຄວາມສຳພັນກັບຜູ້ຄົນໜ້ອຍຂະໜາດນີ້?

ຕໍ່ມາ ຄວາມສົງໄສຂອງລາວກໍມະລາຍຫາຍໄປ ເມື່ອມາຮູ້ພາຍຫຼັງວ່າຕະຫຼອດຊີວິດຂອງຊາຍຜູ້ນີ້ໄດ້ໝົກໝຸ້ນຢູ່ແຕ່ກັບເລື່ອງຂອງຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ ໝາຍຄວາມວ່າ ລາວສົນໃຈສະເພາະແຕ່ເລື່ອງຂອງຕົນເອງ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຄິດເຖິງຜູ້ອື່ນເລີຍ ຈົນຊີວິດໃນຊ່ວງສຸດທ້າຍຂອງລາວຕ້ອງຂື່ນຂົມແລະເຈັບປວດແສນສາຫັດ ສິ່ງໃດທີ່ເກີດມາພ້ອມກັບລາວສິ່ງນັ້ນກໍດັບໄປພ້ອມຕົວຕົນຂອງລາວ

ໄອໂຊ ໄດ້ປຽບທຽບງານສົບຂອງຊາຍຜູ້ນີ້ກັບງານສົບປູ່ຂອງລາວວ່າ ມັນຊ່າງແຕກກັນປານນາງຟ້າກັບໝາວັດ (ມັນກ່ຽວຫຍັງກັນຫຶ) ເອົາເປັນວ່າມັນຕ່າງກັນຫຼາຍກໍແລ້ວກັນ ເພາະງານສົບປູ່ຂອງລາວມີຄົນມາຮ່ວມຢ່າງລົ້ນຫຼາມຈົນເຮັດໃຫ້ຫ້ອງຈັດງານທີ່ເຄີຍກວ້າງກາຍເປັນຫ້ອງແຄບໄປທັນທີ ສິ່ງນີ້ເກີດຈາກການທີ່ປູ່ຂອງລາວດຳເນີນຊີວິດມາອີກແບບໜຶ່ງເຊິ່ງຕ່າງໂດຍສິ້ນເຊີງຈາກຊາຍຄົນນັ້ນ

ຈາກເຫດການທັງສອງຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ລາວໄດ້ຂໍ້ສະຫຼຸບວ່າ ງານສົບເປັນສັນຍາລັກບອກວ່າ “ມະນຸດໃຊ້ຊີວິດມາແບບໃດ ເຂົາກໍຈະຕາຍໄປແບບນັ້ນ”

“ຄວາມສຸກສູງສຸດໃນຊີວິດມາຈາກ ສິ່ງທີ່ເຮົາໃຫ້ອອກໄປ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮົາຮັບເຂົ້າມາ” ລຸງເຄນ-ຊ່າງຕັດຜົມໜຶ່ງໃນຜູ້ທີ່ໄອໂຊສຳພາດໄດ້ກ່າວໄວ້

ລຸງເຄນບອກວ່າ “ເຄີຍໄປຮ່ວມງານສົບມາຫຼາຍງານ ແຕ່ລະງານຈະມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນ ບາງງານໃຊ້ເວລາສິບນາທີ ບາງງານໃຊ້ເວລາເກີນສິບຊົ່ວໂມງ ລາວບອກວ່າບາງຄົນມີຊີວິດທີ່ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ຊີວິດຜູ້ອື່ນໃນທາງທີ່ດີຈົນມີແຕ່ຄົນຢາກເວົ້າເຖິງຢ່າງບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ສິ່ງແບບນີ້ຈະບໍ່ມີທາງເກີດຂຶ້ນໄດ້ໃນງານສົບຂອງຄົນທີ່ສົນໃຈແຕ່ເລື່ອງຂອງຕົນເອງ ລາວຈຶ່ງແນະນຳວ່າ ເຮົາຄວນໃຊ້ຊີວິດໃນແບບທີ່ວ່າ ງານສົບຂອງເຮົາຈະໃຊ້ເວລາເກີນສິບຊົ່ວໂມງ”

ຈາກເລື່ອງລາວຂອງລຸງເຄນເຮັດໃຫ້ລະລຶກຂຶ້ນມາວ່າ ເອ..ງານສົບຂອງເຮົາຊິມີໜ້າຕາເປັນແບບໃດນໍ ສິບນາທີຫຼືສິບຊ່ວງໂມງ ແລ້ວຜູ້ອ່ານລ່ະຢາກໃຫ້ງານສົບມີໜ້າຕາເປັນແບບໃດ? ເຊີນອອກແບບເອງໄດ້ເລີຍ

ບາງຄົນອາດຈະຄັນປາກຢາກຖຽງວ່າ ຄວັນສີເທົາ ເຮົາບໍ່ໄດ້ເກີດມາເພື່ອຊິຈັດງານສົບເພື່ອໃຫ້ຍິ່ງໃຫຍ່ອະລັງການງານສ້າງອິຫຍັງດອກ ຕາຍໄປແລ້ວໃຜຊິມາຮ່ວມຫຼືບໍ່ມາກໍຊ່າງຫົວ….ເຖາະ (ກະລຸນາເຕີມຄຳໃນຊ່ອງວ່າງ ເຜືອກ ມັນ ສາລີ ເຂົ້າໂພດ ອິຫຍັງກໍວ່າໄປ) ເພາະເຮົາຈະຂຶ້ນສະຫວັນຫຼືລົງນາຮົກບໍ່ແມ່ນເພາະຄົນມາຮ່ວມງານສົບໜ້ອຍຫຼືຫຼາຍດອກ

ຂ້ອຍຄິດວ່າຂໍສັງເກດນີ້ໜ້າຟັງ ການມີງານສົບທີ່ອະລັງການຫຼືມີຄົນມາຮ່ວມງານຢ່າງລົົ້ນຫຼາມ ບໍ່ໄດ້ກາຣັນຕີວ່າ ບຸກຄົນຄົນນັ້ນເປັນຄົນດີຫຼືມີຄວາມສຸກສະເໝີໄປ

ແຕ່ທ້າຍທີ່ສຸດເຮົາກໍຕ້ອງຍອມຮັບວ່າ ຄົນທີ່ເອື້ອເຟື້ອຕໍ່ເພື່ອມະນຸດ ຄົນທີ່ບໍ່ເຫັນແກ່ຄວາມຕ້ອງການຂອງຕົນເອງຈົນເກີນໄປ ເມື່ອລົ້ມຫາຍຕາຍຈາກ ເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ໃຜມາຮ່ວມງານສົບ ຄົນກໍຫຼັ່ງໄຫຼມາຢູ່ດີ ສາສະດາຂອງສາສະໜາທັງຫຼາຍເປັນຕົວຢ່າງທີ່ດີຂອງບຸກຄົນເຊັ່ນນີ້ ເອົາຕົວຢ່າງໃນຍຸກປັດຈຸບັນກໍໄດ້ ຫຼວງພໍ່ພຸດທະທາດ ຫຼວງພໍ່ປັນຍາ ຍາທ່ານຊາລີ ຍາທ່ານຜ່ອງເປັນຕົ້ນ ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ດອກທ່ານເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອງການໃຫ້ຄົນມາຮ່ວມງານສົບຫຼືໄວ້ອາໄລໜ້ອຍຫຼາຍສ່ຳໃດ ແຕ່ຄວາມເປັນຈິງຄືມີຄົນຫຼັ່ງໄຫຼມາຈາກທຸກສາລະທິດ ນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ໃຊ້ຊີວິດອີກແບບໜຶ່ງທີ່ຕ່າງໄປຈາກຄົນທົ່ວໄປ ຖ້າຖາມ ດຣ.ໄອໂຊ ລາວຄົງບອກວ່າ

ຄູບາ! ເບິ່ງປາກໄອໂຊໃຫ້ດີ ບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນແລ້ວແຕ່ມີຊີວິດທີ່ເອື້ອເຟື້ອຕໍ່ເພື່ອນມະນຸດທັງນັັ້ນແຫຼະ-ຂໍນະມັດສະການ ຂ້ານ້ອຍ.

02

ຊີວິດທີ່ມີຄວາມໝາຍຄືຊີວິດທີ່ສາມາດສະຫຼາຍອັດຕາຕົນເອງໄດ້

ຈາກການສຳພາດຜູ້ຄົນມາມາກຫຼາຍ ດຣ.ໄອໂຊ ບອກວ່າ ລາວຮູ້ສຶກແລະເຊື່ອວ່າ “ເລິກໆແລ້ວເຮົາຕ່າງປາຖະໜາທີ່ຈະເຊື່ອມໂຍງຕົນເອງກັບບາງສິ່ງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ແລະການໃຫ້ (ລວມທັງຄວາມເອື້ອເຟືອ ເກື້ອກູນແລະເມດຕາ) ສາມາດເຮັດໃຫ້ເຮົາເຊື່ອມໂຍງກັບສິ່ງນັ້ນໄດ້” ຄຳວ່າ ສິ່ງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຕົວເຮົາ ອາດຈະໝາຍເຖິງໂລກແລະມະນຸດຊາດທັງມວນ ຫຼືພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕາມຄວາມເຊື່ອຂອງສາສະໜາເທວະນິຍົມ ຫຼືອາດຈະເປັນທຳມະຊາດຕາມຄວາມເຊື່ອຂອງສາສະໜາອະເທວະນິຍົມເຊັ່ນ ພຸດ ເຊນ ຂົງຈື້ເປັນຕົ້ນ ການມີສາຍສຳພັນຫຼືເຊື່ອມໂຍງຕົວເຮົາກັບສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກວ່າ ຊີວິດມີຄວາມໝາຍ

ຈິມ-ໜຶ່ງໃນບຸກຄົນທີ່ໄອໂຊສຳພາດອະທິບາຍວ່າ “ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຊີວິດຂ້ອຍມີຄວາມໝາຍຄືການຮູ້ວ່າຂ້ອຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ທີ່ຄ້າງຄືນມີສະພາບດີກວ່າຕອນທີ່ຂ້ອຍໄດ້ພົບມັນ” ເມື່ອອ່ານມາຮອດໝ່ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍລະນຶກເຫັນປ້າຍທີ່ຕິດໄວ້ຂ້າງເສົາກຸຕິຫຼັງໜຶ່ງ ເມື່ອຕອນທີ່ຂ້ອຍຍ້າຍມາຢູ່ວຽງຈັນໃໝ່ໆ ໃນປ້າຍນັ້ນມີຂໍ້ຄວາມວ່າ “ຢູ່ໃຫ້ເພິ່ນວ່າດີ ໜີໃຫ້ເພິ່ນຄິດຮອດ” ຂ້ອຍຄິດວ່າຄຳເວົ້າຂອງຈິມກັບຄຳເວົ້າໃນປ້າຍນີ້ໜ້າຈະມີຄວາມໝາຍບໍ່ຕ່າງກັນ ເພາະມັນຊີ້ໄປຫາຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຕົວເຮົາກັບສິ່ງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າເຮົາ ຈິມກັບສະຖານທີ່ທີ່ລາວຄ້າງຄືນ ຂ້ອຍກັບວັດທີ່ຂ້ອຍອາໄສຢູ່ ແນ່ນອນ ສະຖານທີ່ຍ່ອມໃຫຍ່ກວ່າຕົວເຮົາຢູ່ແລ້ວ

ສະນັ້ນ ການມີຄວາມສຳພັນອັນດີລະຫວ່າງເຮົາກັບສິ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກດີ ຮູ້ສຶກວ່າເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຊ້ສະຖານທີ່ນັ້ນພຽງຢ່າງດຽວ ແຕ່ໄດ້ສ້າງສິ່ງດີງາມໃຫ້ແກ່ສິ່ງນັ້ນພ້ອມ ເຊັ່ນ ທຳຄວາມສະອາດ ຫຼືສ້າງປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ ເມື່ອເຮົາຈາກໄປ ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ເກີດຂຶ້ນຄື ເຮົາກັບສິ່ງນັ້ນບໍ່ໄດ້ຫ່າງໄກກັນ ເພາະມີສາຍໃຍທີ່ໂຍງເຮົາເຂົ້າກັບສິ່ງນັ້ນໄດ້ຕະຫຼອດເວລາ

ຈາກການສຳພາດຜູ້ຄົນໄອໂຊສັງເກດເຫັນວ່າ ຄວາມຕ່າງລະຫວ່າງຜູ້ສູງໄວທີ່ມີຄວາມພໍໃຈກັບຊີວິດກັບຜູ້ສູງໄວທີ່ຂົມຂື່ນ ກໍຄື ຄວາມຮູ້ສຶກວ່າຊີວິດມີສາຍສຳພັນກັບບາງຢ່າງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຕົນ ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ໃນຊີວິດມະນຸດຈຶ່ງມີພາລະກິດສຳຄັນຈະຕ້ອງເຮັດສອງເລື່ອງຄື ໜຶ່ງ-ການຄົ້ນຫາຕົນເອງ ສອງ-ສະຫຼາຍຕົວຕົນນັ້ນ ເພາະຍິ່ງເຮົາສະຫຼາຍຕົວຕົນໄດ້ຫຼາຍເທົ່າໃດກໍຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາເຂົ້າໃກ້ສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ ໃນການສະຫຼາຍຕົວຕົນບໍ່ມີວິທີໃດດີເທົ່າການອຸທິດຊີວິດແກ່ການໃຫ້ ອຸທິດໃຫ້ແກ່ການປັບໂລກໃຫ້ດີຂຶ້ນກວ່າມື້ທີ່ເຮົາມາພົບມັນ

ສິ່ງທີ່ເວົ້າມາອາດຈະເປັນນາມະທັມເກີນໄປຂໍຂະຫຍາຍຄວາມອີກຈັກໜ່ອຍ ໃນວັດທະນະທຳຂອງຊາວພຸດເຮົາເຊື່ອວ່າ ພຣະນິບພານຄືສິ່ງສູງສຸດ ຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະບັນລຸເຖິງນິບພານນັ້ນ ຕ້ອງຂັດເກົາຕົນເອງໃຫ້ເປັນຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດ ໃນອະນັດຕະລັກຂະນະສູດກ່າວໄວ້ວ່າ ຜູ້ທີ່ກຳຈັດໂລພະ ໂທສະ ແລະໂມຫະໄດ້ແລ້ວ ນັ້ນຄືສະພາວະທີ່ເປັນນິບພານ ໝາຍຄວາມວ່າ ຖ້າເຮົາຢາກເຂົ້າໃກ້ພຣະນິບພານ ເຮົາຕ້ອງພະຍາຍາມກຳຈັດໂລພະ ໂທສະ ແລະໂມຫະໃຫ້ເຫຼືອໜ້ອຍລົງເທົ່າທີ່ຈະເຮັດໄດ້

ແລ້ວເຮົາຈະກຳຈັດໂລພະ ໂທສະແລະໂມຫະໄດ້ແນວໃດ?

ໂທສະກຳຈັດດ້ວຍເມດຕາ ໂມຫະກຳຈັດດ້ວຍປັນຍາ ສ່ວນໂລພະເຮົາສາມາດກຳຈັດໄດ້ດ້ວຍການໃຫ້ ດ້ວຍການເສຍສະລະ ດ້ວຍການເອື້ອເຟື້ອເຜື່ອແຜ່ຕໍ່ເພື່ອນມະນຸດ ເມື່ອເຮົາກຳຈັດສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຫຼາຍສ່ຳໃດກໍສະແດງວ່າເຮົາເຂົ້າໃກ້ຫຼືເຊື່ອມໂຍງຕໍ່ພຣະນິບພານຫຼືສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ຫຼາຍສ່ຳນັ້ນ

ຫາກເຮົາເອົາແຕ່ສົນໃຈສະເພາະເລື່ອງຕົນເອງ ໝຸກໝຸ້ນຢູ່ແຕ່ກັບຕົນເອງ ໂດຍບໍ່ສົນໃຈຊາວໂລກເລີຍນັ້ນ ຄຳຖາມຄືວ່າ ແລ້ວເຮົາຊິຮູ້ສຶກເຊື່ອມໂຍງກັບໂລກໃບນີ້ລວມເຖິງຜູ້ຄົນຕ່າງໆໄດ້ແນວໃດ ຊີວິດທີ່ຢູ່ຢ່າງໂດດດ່ຽວທາງຈິດວິນຍານຍ່ອມຫ່າງໄກຈາກສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ບຸກຄົນທີ່ມີຄວາມສຸກທີ່ສຸດຄືບຸກຄົນທີ່ໝຸກໝຸ້ນກັບຕົນເອງໜ້ອຍທີ່ສຸດ ແລ້ວມຸ້ງຄວາມສົນໃຈໄປທີ່ສິ່ງທີ່ຢາກຝາກໄວ້ໃຫ້ຄົນຮຸ່ນຫຼັງ ໂລກນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາຍືມມາຈາກຄົນຮຸ່ນກ່ອນແລະເຮົາຈະສົ່ງໃຫ້ຄົນຮຸ່ນຕໍ່ໄປ ແຕ່ຊິເຮົາເຮັດແນວໃດໃຫ້ໂລກນີ້ດີກວ່າມື້ທີ່ເຮົາມາພົບມັນ?

ການໝຸກໝຸ້ນຢູ່ແຕ່ກັບເລື່ອງຂອງຕົນເອງ ການເຫັນແກ່ຕົວເອງພຽງຢ່າງດຽວ ການກອບໂກຍແລະສະສົມຊັບສົມບັດໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ທ້າຍທີ່ສຸດເຮົາກໍຮູ້ວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນສາລະສຳຄັນຂອງຊີວິດເລີຍ ກົງກັນຂ້າມ ການເຫັນແກ່ຕົວໃຫ້ໜ້ອຍ ເອື້ອເຟື້ອໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ເປັນມິດກັບເພື່ອນຮ່ວມໂລກໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ເຝິກໃຊ້ຊີວິດເພື່ອຄົນອື່ນໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ໃຊ້ຊີວິດແບບນີ້ ຈະສາມາດສະຫຼາຍອັດຕາແລ້ວຫຼອມລວມຕົວເຮົາເຂົ້າກັບສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້

ການເຊື່ອມໂຍງຕົນເອງກັບສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກວ່າ

ຊີວິດນີ້ມີຄວາມໝາຍແລະຕາຍຢ່າງມີຄວາມສຸກ-ນີ້ຄືຄວາມລັບທີ່ຜູ້ອາວຸໂສທັງຫຼາຍໄດ້ຄົ້ນພົບ

ຂໍໃຫ້ຜູ້ອ່ານມີຊີວິດເຊັ່ນນັ້ນ

ຄວັນສີເທົາ ອ່ານ

ຕົ້ນລະດູຝົນ, ປີ 2564.

ເຮົາມາເບິ່ງວິທີການລົງມືເຮັດກັນແບບຊັດໆກັນເລີຍເນາະ

01

ໜຶ່ງ-ເຮົາເລືອກຮັກຕົນເອງ

ລາວບອກວ່າເຮົາສາມາດຮັກຕົນເອງໄດ້ດ້ວຍການໃສ່ໃຈສິ່ງທີ່ເຮົາປ້ອນໃຫ້ຕົນເອງ ເຮົາກິນສິ່ງໃດລົງໄປກໍຈະໄດ້ຄຸນນະພາບຊີວິດແບບນັ້ນ ໃນທາງຈິດວິນຍານເຮົາມັກຈະໄດ້ຍິນວ່າ ຊີວິດຈະເປັນໄປຕາມສິ່ງທີ່ເຮົາຄິດ ພຣະພຸດທະເຈົ້າກໍເວົ້າຄຳນີ້ “ຈິດເຕນະ ນີຍະຕິ ໂລໂກ” ໂລກຫຼືຊີວິດໝຸນໄປຕາມຄວາມຄິດ

ຕາມປົກກະຕິມະນຸດຈະເກີດຄວາມຄິດ 45,000-55,000 ຄວາມຄິດຕໍ່ມື້ ເປັນຄວາມຄິດທີ່ເຮົາສົນທະນາກັບຕົນເອງໃນຈິດໃຈ ລາວບອກວ່າຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ມີຜົນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ວິທີທີ່ເຮົາມອງຕົນເອງ ຖ້າຄິດດີຊີວິດຈະດຳເນີນໄປໃນທາງທີ່ດີ ແຕ່ຖ້າຄິດໃນທາງກົງກັນຂ້າມຊີວິດຈະເຕັມໄປດ້ວຍຂວາກໜາມແລະບັນຫາ

ໃນວັດທະນະທຳຂອງນາວາໂຮ (ຊົນເຜົ່າພື້ນເມືອງທີ່ອາໄສທາງທິດຕາເວັນອອກສ່ຽງໃຕ້ຂອງສະຫະລັດອະເມຣິກາ) ມີເລື່ອງເລົ່າວ່າ ມີປູ່ກັບຫຼານທີ່ອາໄສຢູ່ນຳກັນ ມື້ໜຶ່ງປູ່ໄດ້ເລົ່າເລື່ອງໃຫ້ຫຼານຟັງວ່າ ບາງຄັ້ງລາວຮູ້ສຶກເໝືອນມີການຕໍ່ສູ້ກັນເກີດຂຶ້ນພາຍໃນຕົວເອງ ເຊິ່ງເປັນການຕໍ່ສູ້ກັນລະຫວ່າງໝາປ່າສອງໂຕ ໂຕໜຶ່ງເປັນປີສາດ ເປັນໝາປ່າທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍໂທສະ ຄວາມອິດສາລິດສະຫຍາ ຄວາມອາຄາດຄຽດແຄ້ນ ຄວາມຮູ້ສຶກຜິດ ຄວາມຢ້ານກົວ ຄວາມເສຍດາຍ ເວົ້າງ່າຍໆວ່າເປັນໝາປ່າທີ່ນຳມາເຊິ່ງຄວາມຈິບຫາຍ ສ່ວນໝາປ່າອີກໂຕໜຶ່ງເປັນໝາປ່າຝ່າຍທັມມະ ເປັນໝາປ່າທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ ຄວາມເມດຕາ ມີສັນຕິພາຍໃນ ມີຄວາມຖ່ອມຕົວ ມັກໃຫ້ອະໄພຕົນເອງແລະຜູ້ອື່ນຢູ່ສະເໝີ

ແລ້ວຫຼານຊາຍກໍຖາມຂຶ້ນວ່າ ປູ່..ແລ້ວໝາປ່າໂຕໃດທີ່ເປັນຝ່າຍຊະນະ ປູ່ຕອບວ່າ “ກໍໂຕທີ່ປູ່ເລືອກໃຫ້ອາຫານມັນນັ້ນລະ” ຈາກເລື່ອງເລົ່ານີ້ ດຣ.ໄອໂຊ ຈຶ່ງສະຫຼຸບວ່າ ການຮັກຕົນເອງຄືການເລືອກວ່າເຮົາຈະໃຫ້ອາຫານໝາປ່າໂຕໃດຫຼາຍກວ່າກັນ

ຜູ້ຂຽນຄິດວ່າແນວຄິດນີ້ຄືກັນກັບແນວໜຶ່ງທີ່ມັກໄດ້ຍິນເປັນປະຈຳວ່າ ຄວາມຈິງມະນຸດເຮົາມີເຊື້ອແຫ່ງໂລພະ ໂທສະ ໂມຫະ ທີ່ເຮົາເອີ້ນວ່າ ອະກຸສົນມູນ ຄືຮາກເຫງົ້າແຫ່ງຄວາມຊົ່ວ ໝາຍຄວາມວ່າການກະທຳຂອງມະນຸດຖ້າປະກອບໄປດ້ວຍອະກຸສົນທັງສາມນີ້ ຫຼືຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງ ຜົນທີ່ເກີດຂຶ້ນຄືເປັນຄວາມທຸກ ແລະເຊື້ອອີກປະເພດໜຶ່ງທີ່ມີໃນຕົວມະນຸດຄື ກຸສົນມູນ ມີຄວາມບໍ່ໂລບ ບໍ່ໂກດ (ຄຽດແຄ້ນ) ບໍ່ຫຼົງ ເຊິ່ງກຸສົນມູນກໍດີ ອະກຸສົນກໍດີ ລ້ວນແລ້ວແຕ່ມີໃນຕົວມະນຸດເທົ່າໆກັນ

ແຕ່ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຊື້ອທັງສອງນີ້ຈະເລີນຂຶ້ນໃນຕົວມະນຸດຕ່າງກັນກໍຄື ການເລືອກປ້ອນອາຫານໃຫ້ມັນ ເຊື້ອຕົວໃດທີ່ເຮົາບໍ່ໃຫ້ອາຫານເລີຍ ມັນຈະຄ່ອຍໆຫ່ຽວແຫ້ງແລະຕາຍໄປ ແຕ່ເຊື້ອໃດທີ່ເຮົາປ້ອນໃຫ້ມັນເລື້ອຍໆມັນຈະເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນທຸກມື້ ຜູ້ອ່ານຢາກໃຫ້ເຊື້ອໃດ (ລະຫວ່າງກຸສົນມູນກັບອະກຸສົນມູນ) ຈະເລີນຂຶ້ນ ທ່ານສາມາດເລືອກປ້ອນອາຫານໃຫ້ມັນໄດ້ເລີຍ! ສະນັ້ນ ການປະຕິບັດຕາມຄວາມລັບຂໍ້ນີ້ກໍຄື ການເລືອກວ່າຈະປ້ອນອາຫານໃຫ້ແກ່ເຊື້ອ ຫຼືໝາປ່າຕົວໃດນັ້ນເອງ

02

ສອງ–ເລືອກທີ່ຈະປະຕິບັດຕໍ່ຄົນໃກ້ຊິດດ້ວຍຄວາມຮັກ

          “ຂ້ອຍໃຊ້ເວລາສ່ວນໃຫຍ່ໄປກັບວັດຖຸສິ່ງຂອງແລະໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບຜູ້ຄົນເປັນອັນດັບຮອງລົງໄປ ທຸກມື້ນີ້ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງແລ້ວວ່າ ລົດ BMW ຂອງຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍມາຢ້ຽມຢາມຂ້ອຍໃນບ້ານພັກຄົນຊະຣາເລີຍ”

ນີ້ຄືຄຳເວົ້າຂອງຊາຍຊະຣາຄົນໜຶ່ງທີ່ ດຣ.ໄອໂຊ ໄດ້ສຳພາດອ່ານແລ້ວ ຜູ້ຂຽນຮູ້ສຶກໄດ້ວ່າເປັນຄຳເວົ້າທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຂື່ນຂົມ ຄວາມເສຍດາຍຕໍ່ວັນເວລາທີ່ມີຄ່າ ເຊິ່ງລາວໄດ້ທຸ້ມເທໃຫ້ກັບສິ່ງທີ່ຄິດວ່າສຳຄັນ ແຕ່ອະນິດຈາ ສິ່ງນັ້ນບໍ່ແມ່ນສາລະສຳຄັນຂອງຊີວິດເລີຍ

ແລ້ວສິ່ງໃດຄືສາລະສຳຄັນລະ ສິ່ງທີ່ສາມາດໄປຢ້ຽມຢາມເຈົ້າໄດ້ໃນເວລາຈັບປ່ວຍ ຫຼືໄປສະແດງຄວາມຍິນດີກັບເຈົ້າໄດ້ໃນເວລາທີ່ເຈົ້າປະສົບຜົນສຳເລັດ ຖາມຕໍ່ໄປວ່າ ບຸກຄົນເຊັ່ນໃດທີ່ຄອຍໄປຢ້ຽມຢາມເວລາເຮົາປ່ວຍໄຂ້ຫຼືໄປສະແດງຄວາມຍິນດີເມື່ອປະສົບຜົນສຳເລັດ? ແນ່ນອນ ຄົນທົ່ວໄປທີ່ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກຄົງບໍ່ມີໃຜໄປດອກ ກໍມີພຽງຄົນໃກ້ຊິດເທົ່ານັ້ນແຫຼະ ເຊັ່ນ ສາມີ ພັນລະຍາ ບິດາ ມານດາ ລູກຊາຍ ລູກສາວ ເພື່ອນຝູງ ຍາດພີ່ນ້ອງ ເຈົ້ານາຍແລະລູກນ້ອງ ເປັັນຕົ້ນ ຄົນກຸ່ມນີ້ແຫຼະທີ່ເຮົາຈະເຫັນໜ້າເມື່ອເວລານັ້ນມາເຖິງ ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງບໍ່ມີເຫດຜົນເລີຍທີ່ເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບພວກເຂົາ

ດຣ.ໄອໂຊ ຖາມຜູ້ເຂົ້າສຳພາດທຸກຄົນວ່າ ຄວາມສຸກທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາຄືຫຍັງ? ຮ້ອຍທັງຮ້ອຍຕອບວ່າ ຄວາມສຳພັນທີ່ມີຕໍ່ຄົນໃກ້ຊິດ ເຊັ່ນ ສາມີ ພັນລະຍາ ລູກ ຫຼານ ບິດາ ມານດາ ລາວໃຫ້ຂໍ້ສັງເກດວ່າ ຄົນທີ່ຕັ້ງໃຈພັດທະນາຄວາມສຳພັນສ່ວນຕົວໃຫ້ດີກັບຄົນໃກ້ຊິດລ້ວນແລ້ວແຕ່ເປັນຜູ້ທີ່ມີຄວາມສຸກໃນຊີວິດ ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ເມື່ອລາວຖາມເຖິງຄວາມເສຍໃຈ ຄຳຕອບທີ່ໄດ້ກໍຄືຄວາມສຳພັນເຊັ່ນກັນ ແຕ່ເປັນຄວາມສຳພັນທີ່ບຸກຄົນນັ້ນໆປ່ອຍປະລະລາຍ “ຫຼາຍຄັ້ງຄວາມເສຍໃຈທີ່ເລິກເຊິ່ງທີ່ສຸດຂອງຄົນເຮົາເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກທີ່ມາຮູ້ພາຍຫຼັງວ່າ ເຮົາບໍ່ໄດ້ຢູ່ຄຽງຂ້າງຄົນຄົນທີ່ເຮົາຮັກຢ່າງແທ້ຈິງ”

ໄອໂຊບອກວ່າ ຫຼາຍຄົນອາດຈະຄິດວ່າຄວາມລັບຂໍ້ນີ້ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ແມ່ນຄວາມລັບທີ່ພິເສດອິຫຍັງ (ໝາຍເຖິງຄົນທົ່ວໄປກໍປະຕິບັດກັນເປັນປົກກະຕິຢູ່ແລ້ວ) ແຕ່ຜູ້ອ່ານເຊື່ອບໍ່ວ່າ ຄົນຈຳນວນຫຼາຍມັກໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບວັດຖຸສິ່ງຂອງຫຼາຍກວ່າຄົນໃກ້ຊິດ ສັງເກດເບິ່ງໃນຊີວິດຈິງກໍໄດ້ ເວລາລູກ ຫຼືຄົນຮັກ ເຮັດສິ່ງຂອງເສຍຫາຍເຊັ່ນ ລູກເຮັດຈອກແຕກ ພໍ່ແມ່ຈະຮ້າຍເໝືອນກັບວ່າ ລູກໄປຂ້າຄົນຕາຍມາແລ້ວພັນສົບ ຫຼືຖ້າສາມີ/ພັນລະຍາ ເຮັດມືຖືຂອງອີກຄົນຕົກແລ້ວໜ້າຈໍແຕກ ມື້ນັ້ນຄືມື້ທີ່ກິນເຂົ້າບໍ່ແຊບທີ່ສຸດ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນເພາະຫຍັງ? ກໍເພາະເຮົາໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບວັດຖຸຫຼາຍກວ່າຄວາມສຳພັນຂອງຄົນໃນຄອບຄົວ

ບາງຄັ້ງ ເຮົາຄວນເບິ່ງຂ້າມຄວາມຜິດພາດຂອງຄົນອື່ນໄປແນ່ກໍໄດ້ ຖ້າການເບິ່ງຂ້າມນັ້ນສາມາດຮັກສາໄວ້ເຊິ່ງຄວາມສຳພັນອັນດີລະຫວ່າງເຮົາ ເຮົາກໍສາມາດຜິດພາດໄດ້ ເຂົາກໍສາມາດຜິດພາດໄດ້ ເພາະບໍ່ມີໃຜສົມບູນແບບ ແຕ່ຊິເຮັດແນວໃດໃຫ້ເຮົາຢູ່ຮ່ວມກັນໄດ້ຢ່າງມີຄວາມສຸກໃນທ່າມກາງຄວາມບໍ່ສົມບູນແບບ ໄອໂຊບອກວ່າ ໃຫ້ເຮົາເລືອກປະຕິບັດຕົວຕໍ່ກັນດ້ວຍຄວາມຮັກ

03

ສາມ-ເລືອກທີ່ຈະຮັກເວລາມີປະຕິສຳພັນກັບຜູ້ຄົນ

“ຄູ່ຮັກເມື່ອຢູ່ນຳກັນໃໝ່ໆ ເຮົາມັກຈະສົນໃຈສະເພາະແງ່ດີໃນຕົວອີກຝ່າຍ ແຕ່ພໍເວລາຜ່ານໄປ ເຮົາພັດສົນໃຈສະເພາະແງ່ຮ້າຍອັນເປັນອີກດ້ານໜຶ່ງຂອງກັນແລະກັນ” ນີ້ຄືໜຶ່ງໃນຄຳເວົ້າຂອງຄົນທີ່ ໄອໂຊ ສຳພາດ ຄວັນສີເທົາ ບໍ່ໝັ່ນໃຈວ່າຈະຈິງຫຼືບໍ່ ເພາະລາວຍັງຫາຄູ່ຮັກບໍ່ເຈີ

ແຕ່ງານວິໄຈຊິ້ນໜຶ່ງໄດ້ເປີດເຜີຍວ່າ ໂດຍສະເລ່ຍແລ້ວໃນຄອບຄົວມີອັດຕາສ່ວນການສົ່ງສານດ້ານລົບຕໍ່ດ້ານບວກຢູ່ທີ່ປະມານ 14 ຕໍ່ 1 ໝາຍຄວາມວ່າ ແຕ່ລະຄັ້ງທີເຮົາອອກຄວາມເຫັນດ້ານບວກຕໍ່ຄົນໃນຄອບຄົວ ເຮົາຈະສະແດງຄວາມເຫັນເຊີງຕຳໜິເກືອບ 14 ຄັ້ງ ເວົ້າງ່າຍໆວ່າ ດ່າກັນສິບສີ່ເທື່ອ ຈຶ່ງຍ້ອງກັນເທື່ອໜຶ່ງ ຄິດວ່າໃນຄອບຄົວແບບນີ້ຊີວິດການແຕ່ງງານຊິມີຄວາມສຸກຢູ່ບໍ່? ຖ້າຖາມຄວັນສີເທົາ ລາວຄົງຕອບວ່າ ຂ້ອຍຊິໄປຮູ້ຫວ໋າ ຂະໜາດຄູ່ຮັກຂ້ອຍຍັງຫາບໍ່ທັນເຈີເລີຍ ເພາະສະນັ້ນ ຜູ້ອ່ານຕ້ອງຕອບຕົວເອງແລ້ວລະ

ງານວິໄຈໃນທຳນອງດຽວກັນນີ້ເຂົາບອກວ່າອັດຕາສ່ວນທີ່ເຮັດໃຫ້ຊີວິດແຕ່ງງານມີຄວາມສຸກຄື 7 ຕໍ່ 1 ໝາຍຄວາມວ່າ ດ່າເຈັດຄັ້ງກໍຍ້ອງກັນສ໋າຈັກເທື່ອໜຶ່ງ ຢ່າໃຫ້ເຖິງສິບສີ່ຄັ້ງເລຍ ໄອໂຊຍັງກ່າວຕື່ມວ່າ ເຖິງແມ່ນວ່າຕາມປົກກະຕິເຮົາມັກຈະດ່າກັນເຖິງສິບສີ່ຄັ້ງແລ້ວຈຶ່ງຍ້ອງກັນເທື່ອໜຶ່ງ ແຕ່ເຮົາມີອຳນາດທີ່ຈະປ່ຽນແປງອັດຕາສ່ວນນີ້ໄດ້ໂດຍການສະແດງອອກຕໍ່ກັນດ້ວຍຄວາມຮັກ ຖາມວ່າຊິສະແດງອອກແບບໃດ ລາວຍັງຢ້ຳຄຳເດີມວ່າ ແບບລຸງພອນນັ້ນແຫຼະ (ຄືຮູ້ສຶກຂີ້ດຽດ ແຕ່ສະແດງອອກດ້ວຍໃຈເມດຕາ) ເຮົາບໍ່ສາມາດບັງຄັບຄວາມຮູ້ສຶກໄດ້ ແຕ່ເຮົາເລືອກໄດ້ວ່າຈະສະແດງອອກແບບໃດ ເຮົາບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຫ້ຄົນອື່ນມາຮັກເຮົາໄດ້ ແຕ່ເຮົາມີຄວາມສາມາດຢ່າງເຕັມທີ່ທີ່ຈະໃຊ້ຊີວິດດ້ວຍຄວາມຮັກ

ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ເຮົາເລືອກເອົາຄວາມຮັກແລະຄວາມເມດຕາເປັນແນວທາງໃນການດຳເນີນຊີວິດ ເມື່ອນັ້ນຄວາມສຸກຈະຄົ້ນພົບເຮົາທັນທີ ນີ້ຄືເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງເວລາມີປະຕິສຳພັນກັບຄົນອື່ນເຮົາຈຶ່ງຄວນເລືອກທີ່ຈະຮັກຫຼາຍກວ່າຊັງ ເພາະຄວາມຮັກຈະໃຫ້ຜົນຢ້ອນກັບມາຫາເຮົາໃນຮູບຂອງຄວາມສຸກ

ຜູ້ອ່ານເຄີຍສັງເກດບໍ່ ຄົນບາງຄົນເກີດມາພ້ອມກັບຂວານຄືຄາບຂວານອອກມານຳ ເພື່ອຊິໄດ້ສັບຄົນນັ້ນສັບຄົນນີ້ໃຫ້ເຈັບຊ້ຳໄປທົ່ວ ໜຶ່ງໃນຜູ້ທີ່ລາວສຳພາດກ່າວວ່າ ລິ້ນກໍເໝືອນກັບມີດແຖ ເຮົາສາມາດນຳໄປໃຊ້ເຮັດປະໂຫຍດໄດ້ຫຼາຍຢ່າງ ແຕ່ບາງຄັ້ງຄວາມເຈັບປວດປາງຕາຍກໍມາຈາກຄົມຂອງມີດແຖນັ້ນແຫຼະ ບໍ່ເຊື່ອລອງໄປຖາມພຣະສົງສາມະເນນເບິ່ງ ມີດແຖຖ້າໃຊ້ເປັນກໍໃຫ້ປະໂຫຍດຢ່າງອະນັນ ແຕ່ຖ້າໃຊ້ບໍ່ເປັນກໍມີໂທດຢ່າງມະຫັນ ສະນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງຄວນໃຊ້ຢ່າງມີສະຕິ ລິ້ນກໍເຊັ່ນກັນຖ້າເຮົາໃຊ້ເພື່ອໄປຟາດຟັນຄົນອື່ນ ມັນກໍຄືຄົມມີດແຖດີໆນັ້ນເອງ

ຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງທີ່ໄອໂຊສຳພາດໄດ້ເລົ່າໃຫ້ຟັງວ່າ ຫຼາຍປີກ່ອນພໍ່ແມ່ໄດ້ມາຢ້ຽມຢາມລາວ ເມື່ອຮອດເວລາກັບລາວກໍໄດ້ໄປສົ່ງພໍ່ແມ່ທີ່ສະໜາມບິນ ຫຼັງຈາກນັ້ນ 4 ຊົ່ວໂມງຜ່ານໄປ ພໍ່ກໍໄດ້ໂທມາຫາແລ້ວບອກວ່າ ແມ່ ຫົວໃຈລົ້ມເຫຼວໃນລະຫວ່າງເດີນທາງແລະໄດ້ເສຍຊີວິດກ່ອນທີ່ເຄືອງບິນຈະລົງຈອດ ມື້ຕໍ່ມາລາວກໍຟ້າວໄດ້ບິນກັບບ້ານເພື່ອໄປຮ່ວມງານສົບແມ່ທັນທີ ຜູ້ອ່ານລອງຄິດສະພາບເບິ່ງຄອບຄົວທີ່ຫາກໍ່ພາກັນໄປທ່ຽວມາໃໝ່ໆ ແຕ່ແລ້ວຜູ້ເປັນແມ່ກໍມີອັນເປັນໄປໂດຍບໍ່ກ່າວຄຳລ່ຳລາແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍ ຫົວໃຈຂອງລູກຈະເສົ້າໂສກພຽງໃດ

ລາວນັ່ງເຄື່ອງບິນກັບບ້ານພ້ອມກັບນ້ຳຕາ ລາວກ່າວວ່າເປັນຖ້ຽວບິນທີ່ແສນຈະຍາວນານ ຈິດໃຈກຳລັງຄິດເຖິງເຫດການຕ່າງໆທີ່ຜ່ານມາ ແລະເຫດການທີ່ຫາກໍ່ເກີດຂຶ້ນກັບແມ່ຂອງລາວ ລາວສົງໄສວ່າ ບໍ່ຮູ້ວ່າ ກ່ອນຕາຍແມ່ທຸກທໍລະມານຫຼືວ່າຫຼັບໄປຢ່າງສະຫງົບ ມີສິ່ງທີ່ຄ້າງຄາໃຈຫຼືວ່າຈາກໄປດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ

ເມື່ອໄປຮອດບ້ານລາວກໍຟ້າວເຂົ້າໄປຮ່ວມງານສົບ ເຊິ່ງມີແຂກມາຮ່ວມຢ່າງລົ້ນຫຼາມ ຄົວຄອບລາວເປັນຊາວມຸດສະລິມ ແຕ່ຄົນທີ່ມາຮ່ວມງານ ມາຈາກຫຼາກຫຼາຍສາສະໜາແລະສີຜິວ ເນື່ອງຈາກວ່າລາວຍ້າຍອອກຈາກພໍ່ແມ່ໄປດົນແລ້ວຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ແຂກທຸກຄົນທີ່ມາຮ່ວມງານ ຕ້ອງຄອຍຖາມພໍ່ຕະຫຼອດວ່າໃຜເປັນໃຜ ໃນຂະນະທີ່ລາວຍ່າງທັກທາຍຄົນນັ້ນຄົນນີ້ຢູ່ນັ້ນ ລາວກໍເຫຼືອບໄປເຫັນຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງເຊິ່ງນັ່ງຢູ່ມຸມໜຶ່ງຂອງເຮືອນຄົນດຽວຢ່າງງຽບໆ ລາວຈຶ່ງຖາມພໍ່ວ່າ ຜູ້ຍິງຄົນນີ້ແມ່ນໃຜ ພໍ່ບອກວ່າ ບໍ່ຮູ້ຄືກັນ ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນລາວຈຶ່ງຍ່າງເຂົ້າໄປຫາແລະກ່າວວ່າ

ຂໍໂທດເດີ ຂ້ອຍເປັນລູກສາວຫຼ້າຂອງແມ່ (ຜູ້ທີ່ເສຍຊີວິດ) ພວກເຮົາບໍ່ມີໃຜຮູ້ເລຍວ່າເອື້ອຍເປັນໃຜ ພໍຈະບອກໄດ້ບໍ່ວ່າເອື້ອຍຮູ້ຈັກແມ່ຂອງເຮົາໄດ້ແນວໃດ?

ຄວາມຈິງຂ້ອຍກໍບໍ່ຮູ້ຈັກແມ່ເຈົ້າດອກ ຜູ້ຍິງແປກໜ້າຄົນນັ້ນຕອບ

ເອົ້າ..ຄັນຊັ້ນເອື້ອຍຄືໄດ້ມານັ່ງຢູ່ໝ່ອງນີ້ຊັ້ນນ່ະ?

ລາວເລົ່າວ່າ “ມີມື້ໜຶ່ງເມື່ອຫຼາຍປີມາແລ້ວ ຊີວິດຂ້ອຍມີບັນຫາເດືອດຮ້ອນແສນສາຫັດເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກທໍ້ຈົນຄິດຈະຂ້າຕົວຕາຍ ແຕ່ບັງເອີນວ່າມື້ນັ້ນຂ້ອຍນັ່ງລົດໂດຍສານເຂົ້າໄປໃນເມືອງ ບັງເອີນໄດ້ນັ່ງໃກ້ກັບຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງເຊິ່ງກຳລັງອ່ານໜັງສືຢູ່ ພໍນັ່ງລົດໄປໄດ້ໜ້ອຍໜຶ່ງຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນກໍໄດ້ວາງໜັງສືລົງແລ້ວຫັນມາເວົ້າກັບຂ້ອຍວ່າ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າເຈົ້າກຳລັງເປັນທຸກ ຖ້າມີເລື່ອງຂັດຂ້ອງໝອງໃຈຫຍັງກໍສາມາດລະບາຍນຳຂ້ອຍໄດ້ເດີ ຂ້ອຍຍິນດີຮັບຟັງ ຂ້ອຍກໍງົງຄືກັນວ່າລາວຄືຮູ້ວ່າຂ້ອຍກຳລັງເປັນທຸກ ແລະລາວກໍຕັ້ງໃຈຟັງຂ້ອຍເລົ່າເລື່ອງທຸກຢ່າງລວມທັງເລື່ອງຄິດຈະຂ້າຕົວຕາຍນຳ ຈາກບົດສົນທະນາເທິງລົດໂດຍສານນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ການຕັດສິນໃຈຂອງຂ້ອຍປ່ຽນໄປ..ການຕັດສິນໃຈຄັ້ງນັ້ນບໍ່ມີຜົນສະເພາະຊີວິດຂ້ອຍເທົ່ານັ້ນແຕ່ຍັງລວມເຖິງຊີວິດຄອບຄົວລູກຫຼານຂອງຂ້ອຍນຳ

ແລ້ວເລື່ອງນີ້ມັນກ່ຽວຫຍັງກັບແມ່ຂອງຂ້ອຍລ່ະ ຄົນທີ່ເປັນລູກສາວຖາມ

ອໍ..ລືມໄປ ເນື່ອງຈາກວ່າມື້ນັ້ນຂ້ອຍກັງວົນກັບຫຼາຍເລື່ອງຈົນລືມແນະນຳຕົນເອງກັບຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນ ຂ້ອຍເອງກໍບໍ່ຮູ້ຊື່ຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນດ້ວຍຊ້ຳ ແຕ່ສອງມື້ກ່ອນຂ້ອຍເຫັນຮູບລາວໃນໜ້າໜັງສືພິມກໍເລີຍໄດ້ມາທີ່ນີ້ ເຮົາທັງສອງບໍ່ຮູ້ຈັກກັນມາກ່ອນ ແຕ່ເວລາ 20 ນາທີເທິງລົດຄັນນັ້ນໄດ້ຊ່ວຍຊີວິດຂ້ອຍໄວ້ໄດ້

ເມື່ອລູກສາວໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນເຖິງກັບຮ້ອງໄຫ້ອອກມາ ພ້ອມກັບຮອຍຍິ້ມໃນເວລາດຽວກັນ ເປັນການຮ້ອງໄຫ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເກີດຈາກຄວາມເສົ້າໂສກ ແຕ່ເກີດຈາກຄວາມຕື້ນຕັນໃຈ ເພາະລາວຮູ້ວ່າ ແມ່ໄດ້ຈາກໄປດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ ບໍ່ແມ່ນນ້ຳຕາ ຕະຫຼອດຊີວິດທີ່ຜ່ານມາຂອງແມ່ດຳເນີນມາດ້ວຍຄວາມຮັກແລະຄວາມເມດຕາ ແມ່ໄດ້ປະຕິບັດຕົວຕໍ່ຄົນອື່ນດ້ວຍຄວາມຮັກສະເໝີມາ ເຖິງແມ່ນວ່າຄົນຄົນນັ້ນແມ່ຈະບໍ່ເຄີຍຮູ້ມາກ່ອນກໍຕາມ ແມ່ໄດ້ໃຫ້ຄວາມສຸກແກ່ຄົນອື່ນແລະກໍໄດ້ຮັບຄວາມສຸກນັ້ນກັບຄືນໄປ

ຈາກເລື່ອງລາວຂອງຜູ້ຍິງຄົນນີ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ວ່າເວລາມີປະຕິສຳພັນກັບຄົນອື່ນ ຖ້າເຮົາສາມາດເລືອກເຮັດສິ່ງທີ່ດີໄດ້ກໍເຮັດເລີຍ ແຕ່ຖ້າເລືອກບໍ່ໄດ້ຢ່າງໜ້ອຍກໍຢ່າທຳລາຍເຂົາ ສົມມຸດວ່າ ເທິງລົດໂດຍສານມື້ນັ້ນຖ້າຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນຍັງຄົງອ່ານໜັງສືຕໍ່ໄປ ໃນງານສົບຂອງລາວ ລູກສາວອາດຈະບໍ່ໄດ້ຍິນເລື່ອງເລົ່າທີ່ໜ້າປະທັບໃຈແລະສະເທືອນອາລົມໄດ້ຂະໜາດນີ້ ແຕ່ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນໄດ້ເພາະ ແມ່ຂອງລາວໃຊ້ຊີວິດດ້ວຍຄວາມຮັກແລະເມດຕາຕະຫຼອດມາ

ຈະເຫັນໄດ້ວ່າວິທີການປະຕິບັດຕາມຕາມຄວາມລັບຂໍ້ນີ້ ຈະເລີ່ມຈາກການຮັກຕົນເອງ ຂະຫຍາຍມາສູ່ການຮັກຄົນອ້ອມຂ້າງ ຄົນໃກ້ຊິດ ແລະສຸດທ້າຍຂະຫຍາຍໄປສູ່ວົງກວ້າງ ຄືຮັກທຸກຄົນທີ່ເຮົາເຂົ້າໄປກ່ຽວຂ້ອງ ຜູ້ຂຽນເຊື່ອວ່າຖ້າເຮົາຮັກຕົນເອງແລ້ວ ຂໍ້ທີເຫຼືອຈະຄ່ອຍໆຕາມທີຫຼັງ ຖ້າທ່ານໃດອ່ານຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນມາຮອດໝ່ອງນີ້ ຈະສັງເກດເຫັນວ່າຄວາມຮັກທີ່ໄອໂຊໝາຍເຖິງ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຮັກທີ່ເຈືອປົນດ້ວຍຣາຄະ ຕັນຫາ ແຕ່ເປັນຄວາມຮັກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເມດຕາແລະກະລຸນາ ເພາະລາວເຊື່ອວ່າຄວາມຮັກແບບນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ຊີວິດມີແຕ່ສັນຕິສຸກ ຫົວໃຈທີ່ປະກອບດ້ວຍເມດຕາແລະກະລຸນາສາມາດຮັກຄົນໄດ້ທັງໂລກ

ຂໍໃຫ້ທຸກທ່ານມີຈິດໃຈເຊັ່ນນັ້ນ

ແລ້ວເຈີກັນໃໝ່ໃນຄວາມລັບຂໍ້ຕໍ່ໄປ

ຄວັນສີເທົາ ອ່ານ

ຕົ້ນລະດູຝົນ, ປີ 2564.