ສັງຄົມສະໄໝໃໝ່ບັງຄັບໃຫ້ເຮົາໃຊ້ຊີວິດຢ່າງຮີບດ່ວນ ເຮົາໄດ້ຮັບການສັ່ງສອນໃຫ້ໄຂວ່ຄວ້າແລະມຸ່ງໄປຂ້າງໜ້າຢ່າງບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ໄດ້ສິ່ງນີ້ແລ້ວກໍຢາກໄດ້ສິ່ງໃໝ່ ມີຄວາມສຸກແລ້ວ ກໍຢາກມີຄວາມສຸກທີ່ສູງຂຶ້ນໄປ ບາງຄັ້ງ ກໍວຸ້ນວາຍຢູ່ກັບວຽກງານຈົນລືມດູແລຄົນທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງ ສັງຄົມແບບນີ້ ທ້າຍທີ່ສຸດຄົງຫາຄວາມສຸກໄດ້ຍາກຢ່າງຍິ່ງ ເພາະພວກເຮົາໄດ້ຮັບການກະຕຸ້ນໃຫ້ ຢາກໄດ້ ຢາກມີ ຢາກເປັນ ຕະຫຼອດເວລາ

ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ການເດີນທາງຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາຄົ້ນພົບບາງຢ່າງທີ່ພິເສດອອກໄປ

ໄດ້ເວລາຂຶ້ນລົດແລ້ວ! ຄູບາ

01

~ຢຽບກັບລະເບີດຢູ່ສະຖານີລົດໄຟ~

ຕອນເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ ພາຍຫຼັງກ່າວອຳລາແລະຂອບໃຈ ພຣະຕຸ້ຍກັບພຣະນິລັນດອນແລ້ວ ຄະນະພວກເຮົາກໍໄດ້ນັ່ງລົດຕຸກຕຸກມາລົງສະຖານີລົດໄຟ ເພື່ອມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ເມືອງປະຖານໂກດ ລັດປັນຈາບ ດ້ວຍໄລຍະທາງ 495 ກິໂລແມັດ ສະຖານີລົດໄຟເດລີໃນຍາມນີ້ແອອັດໄປດ້ວຍຜູ້ຄົນມີທັງພໍ່ຄ້າ ນັກທ່ອງທ່ຽວແລະນັກເດີນທາງ ບາງຄົນລາກກະເປົ໋າຢ່າງຮີບດ່ວນ ບາງຄົນນັ່ງຈິບຊາແບບສະບາຍໃຈ ບາງຄົນນັ່ງຈິດໃຈເລື່ອນລອຍທ່າມກາງຜູ້ຄົນ ຂ້ອຍບັນທຶກບັນຍາກາດຊ່ວງນີ້ໄວ້ວ່າ:

“ສະຖານີລົດໄຟໃນຍາມເຊົ້າ

ຜູ້ຄົນຍ່າງຂວັກໄຂວ່ກັນໄປມາ

ເດັກນ້ອຍຄົນໜຶ່ງນັ່ງກິນໄອຕິມຢູ່ຂ້າງເສົາ”

ກ່ອນໄປອິນເດຍຂ້ອຍມັກໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າວ່າ ອິນເດຍເປັນປະເທດທີ່ຂຶ້ນຊື່ເລື່ອງຂີ້ ຂີ້ລັກ ຂີ້ຕົວະ ຂີ້ໂກງ ຂີ້ຄຸຍ ຂີ້ຖີ່ ອາຈານຄົນໜຶ່ງເວົ້າໃຫ້ຟັງວ່າ “ຖ້າເຫັນແຂກ (ຄົນອິນເດຍ) ກັບງູຍ່າງມານຳກັນໃຫ້ຕີຫົວແຂກກ່ອນເລີຍ” ຄຳເວົ້ານີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄົນອິນເດຍເຊື່ອບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ ແນ່ນອນ ມັນເປັນພຽງຄຳເວົ້າຫຼິ້ນແກມອິຫຼີ ແຕ່ມັນໜ້າຈະມີມູນຄວາມຈິງແດ່ນັ້ນລະ ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຄົງຈະບໍ່ນຳມາເວົ້າສຽດສີເຖິງຂະໜາດນີ້ ໃນບັນດາຂີ້ທັງຫຼາຍແລທີ່ເວົ້າມານັ້ນ ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າ ບາງອັນກໍຈິງ ບາງອັນກໍເວົ້າເກີນຈິງ ແຕ່ເໜືອສິ່ງອື່ນໃດ ຈະມີຂີ້ອັນໜຶ່ງທີ່ຂ້ອຍເອົາຫົວເປັນປະກັນເລີຍວ່າ ຈິງແທ້ແນ່ນອນ ນັ້ນກໍຄືຂີ້ໄປທົ່ວທີບ ອັນນີ້ຂີ້ອິຫຼີ

ໃນລະຫວ່າງທີ່ພວກເຮົາລໍຖ້າລົດໄຟຢູ່ນັ້ນ ຮູ້ສຶກເບື່ອໆກໍເລີຍພາກັນລົງໄປຖ່າຍຮູບ

ອາຈານເອີ້ນມາໃສ່ວ່າ ລະວັງແດ່ເດີກັບລະເບີດມັນຫຼາຍ

ແຕ່ເຕືອນຊ້າໄປແລ້ວອາຈານເອີ໋ຍ! ຄູບາອີກອົງໜຶ່ງຊັດໄປເຕັມຝ່າຕີນເລີຍ

ໂອ້!! ມາຍບຸດດາ ຢູ່ດີບໍ່ວ່າດີ ຫາຂີ້ມາໃສ່ຕີນຕົນເອງຊ່ະແລ້ວ

02

~ຈິດເລື່ອນໄຫຼໄປກັບສາຍລົມ~

ການເດີນທາງໃນອິນເດຍຊ່ວງເດືອນເມສາບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ໜ້າສະໜຸກພໍປານໃດ ເພາະອາກາດໂຄດຮ້ອນໂດຍສະເພາະກຸງນິວເດລີໃນຍາມນີ້ຮ້ອນແທບຕັບແຕກ ແຕ່ກໍໂຊກດີທີ່ອາຈານຈອງບ່ອນນັ່ງທີ່ມີແອ ລົດໄຟຄ່ອຍໆເຄື່ອນຕົວອອກຈາກສະຖານີມຸ່ງໜ້າໄປທາງທິດເໜືອຂອງປະເທດອິນເດຍ ພວກເຮົານັ່ງຫັນໜ້າເຂົ້າຫາກັນເບາະລະສອງອົງ ເບາະທີ່ຢູ່ກົງກັນຂ້າມກັບພວກເຮົາແມ່ນຄອບຄົວຊາວມຸດສະລິມ ເວົ້າເຖິງເລື່ອງນີ້ ກໍອົດຊື່ນຊົມເຂົາເຈົ້າບໍ່ໄດ້ ເຂົາເຈົ້າສາມາດເຝິກຕົນໄດ້ທຸກທີ່ທຸກເວລາ ແມ່ນແຕ່ໃນລະຫວ່າງການເດີນທາງ ເຂົາເຈົ້າກໍບໍ່ມີຂໍ້ອ້າງທີ່ຈະບໍ່ເຮັດກິດທາງສາສະໜາ

ໝູ່ຄົນໜຶ່ງໃນຫ້ອງຮຽນພາສາອັງກິດເລົ່າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງວ່າ ຕາມປົກກະຕິແລ້ວ ຊາວມຸດສະລິມຈະລະໝາດວັນລະຫ້າຄັ້ງ ການລະໝາດເປັນການປະຕິບັດສາສະນະກິດຢ່າງໜຶ່ງໃນສາສະໜາອິດສະລາມ ໂດຍມີວັດຖຸປະສົງເພື່ອຂັດເກົາຈິດໃຈຕົນເອງໃຫ້ສະອາດ ອັນໜຶ່ງເພື່ອສະແດງອອກເຖິງຄວາມພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າຄືພຣະອັນເລາະ ຖ້າຈະປຽບທຽບກັບພຣະພຸດທະສາສະໜາ ການລະໝາດກໍຄືການໄຫວ້ພຣະສວດມົນນັ້ນແຫຼະ ເຊິ່ງການສູດມົນໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາກໍເພື່ອຊຳລະຈິດໃຈຂອງຕົນເອງໃຫ້ຜ່ອງໃສ ເພາະໃນມື້ໜຶ່ງໆເຮົາຮັບເອົາອາລົມບໍ່ຮູ້ວ່າເທົ່າໃດຢ່າງ ທັງດີ ແລະ ຮ້າຍ ດັ່ງນັ້ນ ກ່ອນເຂົ້ານອນຫຼືຫຼັງຕື່ນນອນ ຊາວພຸດຈຶ່ງມີປະເພນີຊຳລະຈິດໃຈດ້ວຍການໄຫວ້ພຣະສູດມົນ “ຈິດໃຈທີ່ບໍ່ເຄີຍຊຳລະກໍເໝືອນພາຊະນະທີ່ບໍ່ເຄີຍລ້າງ” ຄອບຄົວຊາວມຸດສະລິມທີ່ນັ່ງຢູ່ເບາະກົງກັນຂ້າມກັບພວກເຮົານັ້ນ ເຂົາເຈົ້າລ້າງພາຊະນະຄືຈິດໃຈຂອງຕົນເອງມື້ລະຫ້າຄັ້ງ ສ່ວນຊາວມຸດສະລິມບາງຄົນອາດຈະຫຼາຍກວ່າຫ້າຄັ້ງ

ການທີ່ຜູ້ຂຽນປຽບທຽບໃຫ້ເຫັນແບບນີ້ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຊາວພຸດຈະຕ້ອງຫັນໄປຊຳລະຈິດໃຈຫ້າຄັ້ງຕໍ່ມື້ແບບຊາວມຸດສະລິມ ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດເຮັດໄດ້ກໍຍິ່ງດີ ອາຈານກັມມະຖານຄົນໜຶ່ງເຄີຍແນະນຳຜູ້ຂຽນວ່າ “ການປະຕິບັດທັມຢ່າໄປຫວັງຫຍັງຫຼາຍ ຂໍພຽງໃຫ້ຮູ້ສຶກຕົວວັນລະໜຶ່ງຄັ້ງກໍພໍ” ແມ່ນແລ້ວ ມື້ລະໜຶ່ງຄັ້ງກໍພໍ ໃຫ້ຮູ້ເມື່ອຄີງວ່າຕອນນີ້ເຮົາກຳລັງເຮັດຫຍັງຢູ່ ກິດຈະກຳທີ່ກຳລັງເຮັດນັ້ນ ເຮັດໄປເພື່ອຫຍັງ ຈະນຳໄປສູ່ປະໂຫຍດ ຫຼື ນຳໄປສູ່ໂທດ ພຽງສ່ຳນີ້ກໍຖືວ່າເປັນການປະຕິບັດທັມແລ້ວ ຫຼວງພໍ່ຕິດນັດຮັນ–ພຣະວິປັດສະນາຈານແຫ່ງບ້ານພລັມປະເທດຝຣັ່ງເສດ ໄດ້ກ່າວເຖິງການໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ມີຄວາມສຸກໄວ້ວ່າ “ຈົ່ງມີຄວາມສຸກຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ” ບົດເພງໜຶ່ງແຫ່ງໝູ່ບ້ານພລັມ[1] ມີໃຈຄວາມວ່າ:

Happiness is here and now

Happiness is here and now

I have dropped my worries

Nowhere to go, nothing to do

No longer in a hurry

Happiness is here and now

I have dropped my worries

Somewhere to go, something to do

But I don’t need to hurry.

~ Thich Nhat Hanh

“ເປັນສຸກຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ ເປັນສຸກຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ ປ່ອຍວາງຄວາມກັງວົນລົງ ເມື່ອບໍ່ໄດ້ໄປໃສ ເມື່ອບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດ ເຮົາຈຶ່ງບໍ່ຕ້ອງຮີບຮ້ອນ. ເປັນສຸກຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ ປ່ອຍວາງຄວາມກັງວົນລົງ ບໍ່ວ່າຈະໄປໃສ ບໍ່ວ່າຈະເຮັດສິ່ງໃດ ກໍບໍ່ຕ້ອງຮີບຮ້ອນ”

ເປັນບົດເພງທີ່ເຕືອນສະຕິຜູ້ຄົນໃນຍຸກນີ້ໄດ້ເປັນຢ່າງດີ ພວກເຮົາສ່ວນຫຼາຍວຸ້ນວາຍຢູ່ກັບວຽກງານຈົນລືມຮອດເວລາຫາຍໃຈ ສະນັ້ນ ຫຼວງພໍ່ຈຶ່ງແນະນຳວ່າຄວນກັບມາຢູ່ກັບຕົນເອງໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ການຮູ້ເມື່ອຄີງໜຶ່ງເທື່ອເທົ່າກັບເປັນການຣີເຟຣສ (Refresh) ຈິດໃຈຂອງຕົນເອງໜຶ່ງຄັ້ງ ການເຮັດແບບນີ້ຖືວ່າເປັນການຫັນກັບມາພິຈາລະນາຊີວິດເພື່ອໃຫ້ເກີດການປ່ຽນແປງໃນທາງທີ່ດີຂຶ້ນ ໂສເຄຣຕີສ–ນັກປັດຊະຍາຜູ້ມີຊື່ສຽງຂອງເກຣັກເຄີຍກ່າວວ່າ “ຊີວິດທີ່ໄຮ້ການກວດສອບ ເປັນຊີວິດທີ່ໄຮ້ຄ່າ” (The unexamined life is not worth living) ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ ເຮົາສາມາດພິຈາລະນາຫຼືກວດສອບຊີວິດຕົນເອງໄດ້ທຸກເມື່ອ ສຳລັບຜູ້ຂຽນຄິດວ່າກ່ອນນອນ ຫຼື ຫຼັງຕື່ນນອນ ເປັນເວລາທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດໃນການຢູ່ກັບຕົນເອງ ແລະ ກວດສອບຕົນເອງ ທັງນີ້ກໍຂຶ້ນກັບຄວາມສະດວກຂອງແຕ່ລະຄົນ

ຕອນນີ້ ລົດໄຟກຳລັງແລ່ນຜ່ານທົ່ງນາທີ່ກວ້າງສຸດລູກຫູລູກຕາ ດ້ານນອກອົບອວນໄປດ້ວຍຝຸ່ນຄວັນ ຕົ້ນໄມ້ໃບຫຍ້າຕ່າງກໍຫ່ຽວແຫ້ງໄປຕາມລະດູການ ເພາະນ້ຳຝົນຫ່າງຫາຍໄປເປັນເວລານານຫຼາຍເດືອນແລ້ວ ຂ້ອຍນັ່ງເບິ່ງອອກໄປທາງປ່ອງຢ້ຽມ ແລ້ວຂຽນບັນທຶກລົງໃນໄດອາຣີ່ວ່າ

“ແສງແດດກຳລັງເຈີດຈ້າ

ລົດໄຟກຳລັງແລ່ນຜ່ານທົ່ງນາທີ່ແຫ້ງຫ່ຽວ

ຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງນັ່ງຜູ້ຮິມປ່ອງຢ້ຽມ”

ໃນຂະນະນັ້ນ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກເໝືອນກຳລັງນັ່ງຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໄມ້ທ່າມກາງທົ່ງຫຍ້າໃນລະດູແລ້ງ ເມື່ອມີສາຍລົມອ່ອນໆພັດຜ່ານມາ ໃບໄມ້ກໍລ່ວງຫຼົ່ນລົງພື້ນ ແລ້ວຄ່ອຍໆປິວເລືອໜ້າດິນເປັນລະລອກຕາມແຮງລົມ ພຣະພຸດທະສາສະໜານິກາຍເຊັນບອກວ່າ ບັນຍາກາດແບບນີ້ຄືຄວາມສວຍງາມແຫ່ງຊີວິດ ເພາະສະແດງໃຫ້ເຫັນສັດຈະທັມທີ່ວ່າ ທຸກສິ່ງເກີດມາແລ້ວ ມື້ໜຶ່ງຈະຕ້ອງເສື່ອມສະຫຼາຍເໝືອນໃບໄມ້ນີ້ ເມື່ອປົ່ງຂຶ້ນມາແລ້ວ ຮອດເວລາກໍລ່ວງຫຼົ່ນລົງໄປ ແລ້ວໃບໃໝ່ກໍປົ່ງຂຶ້ນມາອີກ ໝຸນວຽນປ່ຽນຜ່ານ ເປັນວັດຕະຈັກຢູ່ແບບນີ້ເລື້ອຍໄປ ຊີວິດມະນຸດກໍເຊັ່ນດຽວກັນ

ຕໍ່ຈາກສາມບັນທັດທີ່ຢູ່ໃນໄດອາຣີ່ຂ້າງເທິງນັ້ນ ຂຽນວ່າ:

“ຕາເວັນໃກ້ຈະລັບຂອບຟ້າ

ຢູ່ເບາະຝັ່ງກົງກັນຂ້າມກັບຂ້ອຍ

ມີຊາວມຸດສະລິມຄົນໜຶ່ງກຳລັງນັ່ງລະໝາດ”

03

~ນອນຊື່ນຊົມຄວາມງຽບໃນເມືອງສັກສິດ~

ພວກເຮົາມາຮອດເມືອງປະຖານໂກດ ປະມານ 7 ໂມງແລງ ແຕ່ເມືອງນີ້ບໍ່ແມ່ນຈຸດໝາຍປາຍທາງ ເພາະພວກເຮົາຕັ້ງໃຈຈະໄປນອນຄ້າງຄືນທີ່ທັມມະສາລາເຊິ່ງຫ່າງຈາກປະຖານໂກດປະມານ 95 ກິໂລແມັດ ລົງຈາກລົດໄຟແລ້ວ ພວກໂຊເຟີລົດຕຸກຕຸກ ລົດສອງແຖວ ລົດແທັກຊີ່ ຫຸ້ມມາໃສ່ວ່າແມ່ນຝູງເຜິ້ງຕອມຮັງ ອາຈານບອກວ່າ ຢ່າເອົາກະເປົ໋າໃຫ້ເຂົາເດັດຂາດເດີ!

ພວກເຮົາຝ່າວົງລ້ອມອອກມາໄດ້ດ້ວຍການເສກເຂົ້າສານ ແລ້ວຫວ່ານໃສ່

ຈົນເຂົາເຈົ້າຕ່າງກໍຮ້ອນຮົນໄປຕາມໆກັນ ເວົ້າໄປລະ! ຄູບາກະດາຍ

ພວກເຮົາເດີນທາງມາຮອດທີ່ໝາຍຄືທັມມະສາລາ ປະມານ 10 ໂມງກາງຄືນ ລວມເວລາທັງໝົດໃນການເດີນທາງມື້ນີ້ຄື 13 ຊົ່ວໂມງ ບອກໄດ້ຄຳດຽວວ່າ ມະຫາໂຄຕະຣະ (ໂຄດ) ເມື່ອຍ! ແຕ່ເຖິງຈະເມື່ອຍປານໃດ ເຊົ້າວັນໃໝ່ຍັງລໍຖ້າພວກເຮົາຢູ່ສະເໝີ ແຕ່ກ່ອນຈະໄດ້ພົບເຊົ້າວັນໃໝ່ ຂໍພາວະນາໃຫ້ມີຊີວິດລອດຄືນນີ້ໄປກ່ອນເຖິະ!

ກ້າວຂາລົງຈາກລົດ ລົມໜາວພັດມາກະທົບໃບໜ້າ ຂົນໜາວລຸກຍາບ..ໄປທົ່ວສັບພາງກາຍ ບໍ່ແມ່ນຜີຫຼອກ ແຕ່ມັນໜາວຈົນເຂົ້າກະດູກດຳ ອຸນຫະພູມປະມານເຈັດເຖິງສິບອົງສາ ພວກເຮົາພາກັນລາກກະເປົ໋າລົງຈາກລົດ ແລ້ວກໍລາກຂຶ້ນໄປຫ້ອງພັກ ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ ຕ່າງຄົນກໍພາກັນເຂົ້ານອນ ຕອນນີ້ອຸນຫະພູມໃນຫ້ອງເລີ່ມອຸ່ນຂຶ້ນແດ່ແລ້ວ ເພາະເຄື່ອງທຳຄວາມຮ້ອນ (Heater) ໃນຂະນະດຽວກັນ ຄວາມວັງເວງກໍເພີ່ມຂຶ້ນນຳ ເໝືອນມີສິ່ງສັກສິດວາງແຜນໄວ້ລ່ວງໜ້າ ໃຫ້ບັນຍາກາດເປັນໄປແບບນີ້

ແນ່ນອນ ແຜນນັ້ນສຳເລັດຜົນ! ຄວາມງຽບເລີ່ມປົກຄຸມໄປທົ່ວຫ້ອງ

ຂ້ອຍຈັບໃນໜັງສືກະວີນິພົນຂອງຣຽວກັນຂຶ້ນມາ ກະວີບົດທີແປດສິບສອງ ລາວຂຽນໄວ້ວ່າ:

“ຂ້ອຍນັ່ງຢູ່ຄົນດຽວຢ່າງງຽບໆ ເທິງກ້ອນຫິນໃຫຍ່ຂະລຸຂະລະກ້ອນໜຶ່ງ

ເພັ່ງພິນິດເບິ່ງໝູ່ເມກທີ່ຄ່ອຍໆກໍ່ຕົວໜາຂຶ້ນໃນທຸກທິດທາງ

ເຈດີສີຄຳເປັ່ງປະກາຍຢູ່ທ່າມກາງແສງຕາເວັນ

ເບື້ອງລຸ່ມລົງໄປນັ້ນຄືບໍ່ນ້ຳພຸຣຽວໂອ

ຢູ່ບໍ່ນ້ຳພຸທຳມະຊາດແຫ່ງນີ້ ຜູ້ຄົນສາມາດຊຳລະລ້າງທັງຮ່າງກາຍແລະຈິດໃຈ

ເໜືອຂຶ້ນໄປຈາກກ້ອນຫີນທີ່ຂ້ອຍນັ່ງຢູ່ນີ້ ຄືໝູ່ໄມ້ສົນບູຮານ

ແລະແລ້ວສາຍລົມເຢັນກໍພັດພາທິວາວັນໃຫ້ສິ້ນສຸດລົງ

ຂ້ອຍໃຝ່ຝັນຢາກເດີນຮ່ວມທາງກັບບຸກຄົນຜູ້ສາມາດສະລະໂລກທັງໂລກໄວ້ເບື້ອງຫຼັງ

ແຕ່ຈົນແລ້ວຈົນລອດກໍຍັງບໍ່ມີບຸກຄົນເຊັ່ນນັ້ນເດີນຜ່ານມາທາງນີ້ເລີຍ”

ສັງຄົມສະໄໝໃໝ່ກະຕຸ້ນໃຫ້ເຮົາໄຂວ່ຄວ້າຫາສິ່ງທີ່ໃຝ່ຝັນຢ່າງບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ໄດ້ສິ່ງນີ້ແລ້ວກໍຢາກໄດ້ສິ່ງໃໝ່ ມີຄວາມສຸກແລ້ວກໍຢາກມີຄວາມສຸກຍິ່ງໆຂຶ້ນໄປ ເຮົາດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນສັງຄົມທີ່ຄອຍກະຕຸ້ນໃຫ້ ຢາກໄດ້ ຢາກມີ ຢາກເປັນ ຕະຫຼອດເວລາ ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ເພາະຄວາມງຽບ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຣຽວກັນ ເບິ່ງເຫັນລາຍລະອຽດຂອງສິ່ງຕ່າງໆ ແລະ ດື່ມດ່ຳກັບບັນຍາກາດນັ້ນໄດ້ຢ່າງເລິກເຊິ່ງ

ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າ ຄວາມງຽບ ເຮັດໃຫ້ເຮົາມອງເຫັນຄວາມສວຍງາມຂອງສັບພະສິ່ງໄດ້ດີຂຶ້ນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄວາມງາມຂອງທົ່ງຫຍ້າ ທ້ອງທະເລ ພູເຂົາ ຜູ້ຄົນ ແສງແດດ ສາຍລົມ ແລະ ດວງດາວ

ຂ້ອຍຄ່ອຍໆພັບໜັງສືລົງຢ່າງເພ່ງພິນິດ ແລ້ວຢື້ມື້ໄປປິດໄຟຫົວບ່ອນນອນ

ທ່າມກາງຄວາມວັງເວງທີ່ງຽບສະຫງັດ

ຂ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງໂມງຢ່າງຊັດເຈນ ຕິ໊ກ ຕິ໊ກ ຕິ໊ກ…

ຕົ້ນລະດູໜາວ, ປີ 2564.

[1] Happiness is Here & Now | Magnolia Grove Monastery

ຖ້າໃຫ້ຄວາມໝາຍຂອງຄຳວ່າ “ຊີວິດ” ຄື ການລົ້ມ ແລະ ການລຸກ ພວກເຮົາໜ້າຈະມີຄວາມສຸກ ທຸກຄັ້ງທີ່ສາມາດປະຄັບປະຄອງຕົນເອງຂຶ້ນມາໄດ້

ຈາກ: ຄວາມຜິດຫວັງ, ຄວາມເສົ້າໂສກ ແລະ ຄວາມທຸກຕ່າງໆນານາ

ອັນເປັນຜົນມາຈາກການຕັດສິນໃຈ ແລະ ການໃຊ້ຊີວິດທີ່ຜິດພາດ

ແຕ່ກ່ອນ ທັມມະສະຖານແຫ່ງນີ້ ເຄີຍເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ນານາຊະນິດ ມີນົກໜູປູປີກບິນຜ່ານໄປຜ່ານມາເປັນປະຈຳ ບາງກຸ່ມກໍມາພັກອາໄສພຽງຊົ່ວຄາວ ບາງກຸ່ມກໍຄາບກິ່ງໄມ້ໃບຫຍ້າມາກໍ່ສ້າງຮັງຢູ່ໝ່ອງນີ້ແບບຖາວອນເລີຍ ເອີ້ນໄດ້ວ່າເປັນສະຖານທີ່ຮົ່ມເຢັນ; ເປັນຣົມມະນີຍະສະຖານແຫ່ງໜຶ່ງໃນຂອບເຂດນີ້ ພຸ້ນແລ້ວ ຄູບາ–ພໍ່ຕູ້ຄົນໜຶ່ງກຳລັງເລົ່າຄວາມຫຼັງໃຫ້ຂ້ອຍຟັງ

ແລ້ວເປັນຫຍັງຄືຕ້ອງຕັດຕົ້ນໄມ້ອອກໄປໝົດ ພໍ່ຕູ້! ຂ້ອຍຖາມດ້ວຍຄວາມສົງໄສ

ໂອ້ຍ! ຄູບາເອີຍ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຢາກເວົ້າ

ກໍເພາະອຳນາດກິເລດຂອງມະນຸດຜູ້ທີ່ຫິວໂຫຍຊັບສົມບັດ ຈົນມືນຫູມືນຕາບໍ່ຂຶ້ນນັ້ນແລ້ວ ເວົ້າມາແລ້ວ ຢ່າໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເປັນບາບເປັນກັມທ້ອນ ຄັນບໍ່ຟ້າວໄລ່ຄູບາອົງນັ້ນອອກໄປ ປານນີ້ຈັກອິຫຍັງຊິເສຍໄປອີກແດ່ຫຶ?

ກໍບໍ່ເປັນຫຍັງດອກເນາະ ຕັດອອກໄປໄດ້ ກໍປູກໃໝ່ໄດ້

ແມ່ນຢູ່ດອກຄູບາ..ປູກນັ້ນງ່າຍ ແຕ່ໃຜຊິມາຄອຍດູແລ ຫົດນ້ຳໃສ່ຝຸ່ນ. ບໍ່ແມ່ນຕົ້ນໄມ້ປະດັບຕາມຫົນທາງເດ້ທີ່ປູກໄວ້ແລ້ວໃຫ້ມັນຫາກິນນ້ຳເອງ

ເຈົ້າກໍຊ່າງປຽບທຽບໜໍ ພໍ່ຕູ້

ຂ້ອຍນັ່ງສົນທະນາກັບພໍ່ຕູ້ຄົນໜຶ່ງເຊິ່ງເປັນພໍ່ອອກຄ້ຳວັດມາເປັນເວລາດົນ

ໃນມື້ນັ້ນ ມີພຣະສົງສາມະເນນປະມານສິບກວ່າອົງພາກັນອະນາໄມເດີ່ນວັດ ແລະ ປັບພື້ນດິນເພື່ອຊິປູຕົ້ນໄມ້ຄືນໃໝ່ ທັງຖາງຫຍ້າ ແລະ ລິກິ່ງໄມ້ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາກຳລັງເຮັດວຽກຢູ່ນັ້ນ ມີກະຮອກໂຕໜຶ່ງກະໂດດລົງມາຈາກຕົ້ນຕານ ຜ່ານໄປສູ່ກໍໃຜ່ ແຕ່ດ້ວຍເຫດໃດ ກໍບໍ່ອາດຈະມີໃຜຮູ້ໄດ້ຂ້ອຍຄິດວ່າ ແມ່ນແຕ່ກະຮອກເອງກໍໜ້າຈະຍັງງົງກັບເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ

ຄືແນວນີ້ ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍກຳລັງຖາງຫຍ້າຢູ່ກ້ອງຕົ້ນຕານນັ້ນ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກເມື່ອຍແຮງທັງປວດເອັນຄໍກໍເລີຍ ມາພັກເຊົາເມື່ອຍເອົາແຮງ ບັງເອີນວ່າໃນຂະນະທີ່ນັ່ງເຊົາເມື່ອຍຢູ່ນັ້ນ ໄດ້ແຫງນໜ້າໄປເບິ່ງຕົ້ນຕານ ທັນໃດນັ້ນ ກໍເຫຼືອບໄປເຫັນກະຮອກໂຕໜຶ່ງກຳລັງແລ່ນປໍລໍຫົວອອກມາຈາກໃບຕານ ມັນທຳທ່າຊິກະໂດດໄປໃສ່ຕົ້ນໄມ້ອີກຕົ້ນເຊິ່ງຢູ່ຫ່າງກັນປະມານສິບແມັດ ບໍ່ພໍຄາວ ມັນກໍກະໂດດໄປຕາມທີ່ຄາດຄິດອິຫຼີ ແຕ່ສິ່ງທີ່ບໍ່ເປັນໄປຕາມທີ່ຄິດຄື ມັນກະໂດດບໍ່ຮອດຕົ້ນໄມ້ຕົ້ນນັ້ນ ຕົກລົງຕໍ່ໜ້າພຣະສົງ-ສາມະເນນ ສຽງດັງ ແອັກ! ບໍ່ຕ້ອງຖາມວ່າເຈັບຫຼືບໍ່? ແຄ້ນພຸ້ນແລ້ວ!

ຄົງຈະເປັນດ້ວຍໄຫວພິບປະຕິພານຂອງເຜົ່າພັນກະຮອກ ຫຼື ແນວໃດກໍບໍ່ຮູ້ ເມື່ອຮູ້ຕົວວ່າກະຈັງຫວະຜິດພາດ ມັນຟ້າວລຸກຂຶ້ນ ອ່ວຍໜ້າ ຫາງຕັ້ງ ແລ່ນຂຶ້ນຕົ້ນໄມ້ອີກຕົ້ນທັນທີ

ຂ້ອຍນັ່ງເບິ່ງເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນ ຈັກຊິຫົວຂວັນ ຫຼື ຊິສົງສານມັນດີ

ຄັນຊິຫົວອອກມາ ກະຢ້ານໝູ່ຄິດວ່າ ຄູບາອັນນີ້ ຈັ່ງແມ່ນໃຈຮ້າຍໄມ້ລະກຳ ເຫັນສັດອື່ນເປັນທຸກຕົກຍາກ ແທນທີ່ຊິມີເມດຕາສົງສານ ກັບນັ່ງຫົວຂວັນເສີຍ..ເພາະຄິດແນວນີ້ຂ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ ເກັບອາລົມນັ້ນໄວ້. ຄິດໃນໃຈ ຄ່ອຍ ຫົວຕອນທີ່ໄປເລົ່າໃຫ້ຄົນອື່ນຟັງກໍແລ້ວກັນເນາະ ຮາຮາ…ເລື່ອງທີ່ຈະເລົ່າກໍຈົບສ່ຳນີ້ລ່ະ

ແຕ່ຢ່າຟ້າວເລື່ອນໜີ!!! ຍັງມີມຸມມອງຕໍ່ເຫດການດັ່ງກ່າວຢູ່ (ນິໄສ..ອ່ານບໍ່ເຄີຍຈົບ)

ທຳອິດ ຂ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ຄິດຫຍັງດອກ ຢູ່ໄປຢູ່ມາກໍຄິດຂຶ້ນໄດ້ວ່າ ໜ້າຈະຂຽນເລື່ອງນີ້ໃຫ້ຄົນອື່ນໄດ້ຮູ້ນຳ ແຕ່ຢ່າງວ່າລະເນາະ ງານຂຽນກໍຕ້ອງມີສາລະຈັກໜ່ອຍເພື່ອໃຫ້ຄຸ້ມຄ່າເວລາໃນການອ່ານ ສະນັ້ນ ຫຍໍ້ໜ້າຖັດໄປຂ້ອຍຈະສົມມຸດຕົນເອງວ່າ ເປັນຄົນມີສາລະ

ສົມມຸດວ່າ ກະຮອກໂຕນີ້ຕົກຮອດພື້ນແລ້ວມົວນອນເສົ້າໂສກເສຍໃຈຮ້ອງໄຫ້ອາໄລອາວອນກັບຄວາມພິດພາດນັ້ນ ຂ້ອຍຄິດວ່າມັນມີໂອກາດສູງທີ່ຈະຫາຍໄປຈາກໂລກນີ້ກ່ອນໄວອັນຄວນ ມັນຈະກາຍເປັນອາຫານລົດເດັດຂອງໝາແມວທີ່ຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນຢ່າງແນ່ນອນ ແຕ່ເຫດການບໍ່ໄດ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ດ້ວຍສັນຊາດຕະຍານການເອົາຕົວລອດຈຶ່ງບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ກະຮອກໄດ້ມານັ່ງເສຍໃຈກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ ຕົກປັບ! ມັນຟ້າວລຸກຂຶ້ນ ອ່ວຍໜ້າ ຫາງຕັ້ງ ແລ່ນຂຶ້ນຕົ້ນໄມ້ອີກຕົ້ນທັນທີ.

ຫຼຽວມາເບິ່ງຫຼາຍເຫດການໃນຊີວິດມະນຸດ

ຄົງບໍ່ມີໃຜປະຕິເສດໄດ້ວ່າ ບໍ່ເຄີຍເຮັດຫຍັງຜິດພາດເລີຍ ໜ້າຈະມີແນ່ລະທີ່ເຮັດຜິດພາດກັບບາງສິ່ງບາງຢ່າງໃນຊີວິດ ເຄີຍໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າທີ່ວ່າ ຄົນທີ່ບໍ່ເຄີຍເຮັດຫຍັງຜິດພາດ ຄືຄົນທີ່ບໍ່ເຄີຍເຮັດຫຍັງເລີຍ ໄມເຄິລ ຈໍຣ໌ແດນ ໜຶ່ງໃນນັກບາສະເກັດບານທີ່ເກັ່ງທີ່ສຸດໃນໂລກ ບອກວ່າ “ຕະຫຼອດຊີວິດການຫຼິ້ນຂອງຂ້ອຍ ຂ້ອຍຊູດ (shoot) ພາດໄປ 9,000 ຄັ້ງ ແພ້ໄປເກືອບ 300 ເກມ ມີຢູ່ 26 ຄັ້ງທີ່ຂ້ອຍມີໂອກາດຊູດໃນວິນາທີສຸດທ້າຍເພື່ອໃຫ້ທີມກັບມາແຊງຊະນະ ແຕ່ຂ້ອຍກໍພາດໂອກາດນັ້ນໄປ ຊີວິດນີ້ຂ້ອຍພາດແລ້ວພາດອີກ ຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງເລົ່າ ແຕ່ກໍເພາະສິ່ງນັ້ນແຫຼະຄືເຫດຜົນທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍປະສົບຄວາມສຳເລັດ” ຈາກຄຳເວົ້ານີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຄວາມຜິດພາດເປັນເລື່ອງທຳມະດາທີ່ສາມາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ກັບມະນຸດທຸກຄົນ ບາງຄົນອາດຈະເຄີຍຜິດພາດຫຼາຍ ບາງຄົນອາດຈະຜິດພາດໜ້ອຍ ຈະໜ້ອຍ ຫຼື ຫຼາຍ ບໍ່ແມ່ນປະເດັນສຳຄັນ..ສິ່ງສຳຄັນຄື ເມື່ອຜິດພາດແລ້ວ ເຮົາມີທັດສະນະຕໍ່ສິ່ງນັ້ນແນວໃດ

ບາງຄົນ ເມື່ອຜິດພາດແລ້ວມັກຈົມຢູ່ກັບເຫດການນັ້ນ ຈົນກາຍເປັນຄວາມທຸກທີ່ທັບຖົມ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າບໍ່ໃຫ້ມີຄວາມກົງວົນ ຫຼື ເປັນທຸກກັບຄວາມຜິດພາດນັ້ນ ເປັນທຸກໄດ້, ເສຍໃຈໄດ້, ຮ້ອງໄຫ້ໄດ້

ແຕ່ຫຼັງຈາກຮ້ອງໄຫ້ແລ້ວ ລຸກຂຶ້ນມາ ຫາທາງສູ້ຕໍ່ໄປ ຢ່າຈົມດິ່ງຢູ່ກັບບັນຫາດົນເກີນໄປ ຖ້າເຮົາຈົມດິ່ງລົງ ເຮົາຈະຈົມເລິກລົງເລື້ອຍໆຈົນຍາກທີ່ປີນປ່າຍຂຶ້ນມາ ຍິ່ງຈົມລົງເລິກເທົ່າໃດເຮົາກໍທຸກຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ ແລະ ການແກ້ໄຂກໍຕ້ອງໃຊ້ເວລານານຂຶ້ນ ຄຳຖາມງ່າຍໆກໍຄື

ມັນຄຸ້ມຄ່າຢູ່ບໍ່ທີ່ຈະເສຍເວລາໄປກັບຄວາມຜິດພາດ ແລ້ວພາເຮົາຈົມດິ່ງໄປສູ່ຄວາມທຸກຊັກໄຊ້?

ຂ້ອຍຄິດວ່າໜ້າຈະເປັນການເສຍເວລາທີ່ຫາປະໂຫຍດບໍ່ໄດ້

ສິ່ງທີ່ຈຳແນກມະນຸດໃນສັງຄົມໃຫ້ແຕກຕ່າງກັນໃນແງ່ທີ່ວ່າ ບາງຄົນມີຄວາມທຸກງ່າຍແຕ່ສຸກຍາກ ບາງຄົນມີທຸກຍາກແຕ່ສຸກງ່າຍ ກໍເພາະການມີທັດສະຄະຕິຕໍ່ເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຊີວິດແຕກຕ່າງກັນ ດັ່ງນັ້ນ ການມອງໃນແງ່ທີ່ວ່າຈະພາໃຫ້ເຮົາຈົມດິ່ງລົງເລື້ອຍໆ ເຮົາກໍຮູ້ແລ້ວວ່າມັນຈະນຳພາເຮົາໄປສູ່ສິ່ງໃດ ຖ້າເຮົາກັບມຸມມອງເປັນອີກແບບໃໝ່ ໜ້າຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາໃຊ້ຊີວິດໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນເນາະ

ມອງແບບໃດລະ ຄູບາ?

ແບບກະຮອກເດ້!! ລົ້ມແລ້ວຈຸກ ເຮີຍ!! ລົ້ມແລ້ວລຸກ ລຸກແລ້ວແລ່ນເລີຍ!

ຂໍໃຫ້ທຸກຄົນມີຄວາມສຸກກັບ ການລົ້ມລຸກ, ລຸກລົ້ມ ແລະ ລົ້ມລຸກ

ເພາະນັ້ນຄື ການມີຄວາມສຸກກັບຊີວິດ

ຕົ້ນລະດູໜາວ, ປີ 2564.

ນີ້ຄືຄຳຂຶ້ນຕົ້ນບົດທຳອິດຂອງໜັງສືເຫຼັ້ມໜຶ່ງເຊິ່ງດຶງດູດໃຈຜູ້ອ່ານຜູ້ມີປະສົບການໃນຊີວິດອັນນ້ອຍນິດແລະເງິນໃນກະເປົ໋າເບົາເໝືອນຂົນນົກຢ່າງຂ້ອຍ ໃຫ້ຈັບແລ້ວວາງ ວາງແລ້ວຈັບ ຈົນນັບຄັ້ງບໍ່ຖ້ວນ ແລະແລ້ວກະເປົ໋າທີ່ວ່າເບົາຍິ່ງປິວສູງຂຶ້ນໄປອີກ ເມື່ອໜັງສືເຫຼັ້ມນັ້ນຖືກເນລະເທດຈາກຮ້ານຍ້າຍມາສູ່ຊັ້ນໜັງສືຂອງຂ້ອຍຈົນໄດ້

ກ່ອນທີ່ຈະໄປລົມກັນເລື່ອງ ການຢູ່ຢ່າງມີຄວາມໝາຍແລະຕາຍຢ່າງມີຄວາມສຸກໃນບົດທີ່ໜຶ່ງ ເຮົາລອງມາເບິ່ງໜ້າປົກຂອງໜັງສືກ່ອນເນາະ

ຈາກສາລະຄະດີທີ່ໄດ້ຮັບການກ່າວເຖິງທົ່ວໂລກ

ສູ່ໜັງສືຊະນະເລີດລາງວັນ

The Independent Publisher Book Awards 2008

            ນີ້ຄືຂໍ້ຄວາມທີ່ໂປຍໄວ້ໜ້າປົກຂອງໜັງສື ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະເປັນຂໍ້ຄວາມທຳອິດ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າມັນຈະມີສິດເປັນຊື່ຂອງໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ ເພາະຂໍ້ຄວາມສອງບັນທັດຕໍ່ມາເຂົາຂຽນດ້ວຍຕົວໃຫຍ່ແລະໜາ ກາງໜ້າເຈ້ຍຢ່າງໂດດເດັ່ນວ່າ

ຄວາມລັບ 5 ຂໍ້

ທີ່ເຈົ້າຕ້ອງຄົ້ນໃຫ້ພົບກ່ອນຕາຍ

          ແລະຫ້ອຍທ້າຍໃນແຖວຕໍ່ມາອີກ 14 ຄຳ ໄຂປິດສະໜາແຫ່ງຄວາມສຸກແລະຄວາມໝາຍຊີວິດ

ອ່ານມາຮອດນີ້ແລ້ວຫຼາຍຄົນຄົງຄິດວ່າໜ້າຈະຈົບແລ້ວມັ້ງສຳຫຼັບຂໍ້ຄວາມໃນໜ້າປົກ ຂ້ອຍເດົາວ່າເຈົ້າຕ້ອງຕົກໃຈແນ່ນອນຖ້າຂ້ອຍບອກວ່າ ມັນຍັງມີຕໍ່ ເພາະພາສາອັງກິດເຂົາໃສ່ຊື່ວ່າ

The Five Secrets You Must Discover Before You Die

ເຂົາບອກຕໍ່ໃນສອງແຖວສຸດທ້າຍອີກວ່າ

ດຣ.ຈອຫ໌ນ ໄອໂຊ (ຂຽນ)

ອໍຣະວັນ ອົບຣົມ (ແປ)

ແລະນີ້ຄືໜ້າປົກຂອງໜັງສືທີ່ມີຊື່ວ່າ ຄວາມລັບ 5 ຂໍ້ທີ່ເຈົ້າຕ້ອງຄົ້ນໃຫ້ພົບກ່ອນຕາຍ ໄຂປິດສະໜາແຫ່ງຄວາມສຸກແລະຄວາມໝາຍຊີວິດ

01

ກ່ອນເຂົ້າບົດທີ່ໜຶ່ງມາເບິ່ງອາຣັມພະບົດກ່ອນເນາະ

            ໃນອາຣັມພະບົດເຂົາບອກທີ່ໄປທີ່ມາຂອງໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ວ່າ ເປັນຈຶ່ງຕ້ອງຂຽນໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ຂຶ້ນ ແລະຜູ້ອ່ານຈະໄດ້ຫຍັງຈາກການອ່ານມັນ ໂດຍທີ່ ດຣ.ໄອໂຊ ມີຄຳຖາມງ່າຍໆວ່າ ເປັນຫຍັງບາງຄົນຈຶ່ງຄົ້ນພົບຄວາມໝາຍແລະຕາຍຢ່າງມີຄວາມສຸກ?

            ມັນເປັນຄຳຖາມພື້ນໆທຳມະດາ ເຊື່ອບໍ່ວ່າ ຕອບໂຄດຍາກເລີຍ

          ຖາມວ່າຍາກສ່ຳໃດ?

          ອ້າຍໄອໂຊລາວບອກວ່າ ກວ່າຊິໄດ້ຄຳຕອບລາວຕ້ອງສຳພາດຄົນເຖິງ 1,000 ຄົນ ແມ່ນແລ້ວເຈົ້າອ່ານບໍ່ຜິດດອກ ໜຶ່ງພັນຄົນ ໂດຍໃນເບື້ອງຕົ້ນ ຕໍ່ມາລາວຈຶ່ງຄັດເລືອກໃຫ້ເຫຼືອພຽງ 235 ຄົນ ເຊິ່ງຄົນເຫຼົ່ານີ້ມາຈາກຫຼາກຫຼາຍເຊື້ອຊາດ ເຜົ່າພັນ ວັດທະນະທຳ ສາສະໜາ ພູມສາດແລະສະຖານະພາບຂອງວິຊາຊີບ ລາວໃຊ້ເວລາສຳພາດ 1-3 ຊົ່ວໂມງຕໍ່ຄົນ ສົມມຸດວ່າສະເລ່ຍແລ້ວລາວສຳພາດຄົນລະສອງຊົ່ວໂມງ ເວລາທີ່ລາວໃຊ້ໄປຄື 470 ຊົ່ວໂມງ ຖ້ານັບເປັນມື້ກໍ 20 ມື້ເຕັມໆ ກໍບອກແລ້ວວ່າຄຳຖາມອາດຈະງ່າຍ ແຕ່ວ່າກວ່າຊິໄດ້ຄຳຕອບໃຊ້ເວລາເກືອບເດືອນ

            ຫຼັງຈາກສຳພາດແລ້ວ (ລອງຈິນຕະນາການເບິ່ງວ່າສຳພາດຄົນ 235 ຄົນ ໃຊ້ເວລາ 470 ຊມ. ຈະໄດ້ຂໍ້ມູນຫຼາຍສ່ຳໃດ) ກໍເອົາຂໍມູນມາຈຳແນກແຍກແຍະຈົນທ້າຍທີ່ສຸດໄດ້ກໍຄຳຕອບມາ ເຊິ່ງລາວໃຫ້ຊື່ຄຳຕອບ ເຫຼົ່ານັ້ນວ່າ ຄວາມລັບ 5 ຂໍ້ ລາວບອກຕໍ່ວ່າ ຮູ້ຄວາມລັບຫ້າຂໍ້ແລ້ວຍັງບໍ່ພຽງພໍ ແຕ່ຕ້ອງນຳຄວາມລັບເຫຼົ່ານັ້ນມາປະຍຸກໃຊ້ໃຫ້ກົມກືນກັບຊີວິດຈິງຈົນກາຍເປັນເນື້ອເປັນຕົວດຽວກັນກັບເຮົາ ເພາະພຽງການຮູ້ຊື່ໆໃຜກໍຮູ້ໄດ້ ແຕ່ຮູ້ແລະນຳມາປະປະຍຸກໃຊ້

ນັ້ນແຫຼະຄືສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ມະນຸດຕ່າງກັນ

02

ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເລືອກເຮັດມື້ນີ້ຈະກຳໜົດຊີວິດທັງຊີວິດ

ເລີ່ມຕົ້ນຂອງບົດທີ່ໜຶ່ງຜູ້ຂຽນໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າໃນໂລກນີ້ມີຄວາມຈິງສອງຢ່າງຄື ໜຶ່ງ ເຮົາມີເວລາຈຳກັດເຊິ່ງການຈຳກັດນີ້ກໍບໍ່ຮູ້ວ່າໜ້ອຍຫຼາຍສ່ຳໃດ ສອງ ໃນຂະນະທີ່ເຮົາມີເວລາຈຳກັດແຕ່ເຮົາມີທາງເລືອກຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ ແລະທີ່ສຳຄັນໄປກວ່ານັ້ນ ການເລືອກແຕ່ລະຄັ້ງຈະນຳເຮົາໄປສູ່ຈຸດໝາຍໃດໜຶ່ງເຊິ່ງສິ່ງທີ່ເຮົາເລືອກນັ້ນສາມາດກຳໜົດຊີວິດທັງຊີວິດຂອງເຮົາໄດ້ເລີຍ ສະນັ້ນ ການທີ່ຈະເລືອກເຮັດສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງຈຶ່ງຈຳເປັນຈະຕ້ອງຄິດໃຫ້ດີ ຄິດໃນແງ່ທີ່ວ່າຖ້າເລືອກເຮັດສິ່ງນັ້ນໃນມື້ນີ້ແລ້ວອີກຫ້າປີຫຼືສິບປີຂ້າງໜ້າເຮົາຈະບໍ່ມານັ່ງເສຍໃຈຕາມຫຼັງວ່າ

ຮູ້ແນວນີ້ກູເລືອກເຮັດອີກແບບໜຶ່ງກໍດີແລ້ວໜາ

ໃນວົງສົນທະນາລະຫວ່າງຮັບປະທານອາຫານມື້ໜຶ່ງຜູ້ຂຽນໄດ້ມີໂອກາດຖາມອາຈານທ່ານໜຶ່ງວ່າ ຜ່ານການໃຊ້ຊີວິດຫ້າສິບປີມາແລ້ວ ອາຈານມີຫຍັງທີ່ເມື່ອລະນຶກເຖິງແລ້ວເຮັດໃຫ້ເສຍໃຈແນ່ບໍ່?

ການຕັດສິນໃຈທຸກຄັ້ງລ້ວນແລ້ວແຕ່ເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງການຄິດໃຄ່ຄວນຢ່າງດີແລ້ວທັງນັ້ນ ສະນັ້ນ ບໍ່ວ່າມັນຈະເກີດຜົນແນວໃດອາຈານຍອມຮັບໄດ້ທັງນັ້ນ ນີ້ຄືຄຳຕອບຂອງອາຈານ

ຂ້ອຍຄິດວ່າການໃຊ້ຊີວິດທີ່ສາມາດກວດສອບຕົວເອງໄດ້ຕະຫຼອດເວລາໜ້າຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ຢູ່ກັບປັດຈຸບັນຫຼາຍຂຶ້ນ ການຢູ່ກັບປັດຈຸບັນໝາຍຄວາມວ່າເຮົາຢູ່ກັບຄວາມເປັນຈິງ ບໍ່ຄະນິງເຖິງອະດີດ ບໍ່ເພີຝັນເຖິງອະນາຄົດຫຼາຍຈົນເກີນໄປ ເພື່ອທີ່ເຮົາຈະໄດ້ພິຈາລະນາຊີວິດຈາກສິ່ງທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະນັ້ນໆຢ່າງແທ້ຈິງ

ນັກປັດຊະຍາຄົນສຳຄັນຄົນໜຶ່ງຂອງໂລກກໍເຄີຍກ່າວໄວ້ວ່າ ຊີວິດທີ່ປາສະຈາກການກວດສອບເປັນຊີວິດທີ່ໄຮ້ຄວາມໝາຍ ພຣະພຸດທະເຈົ້າກໍເຄີຍກ່າວໄວ້ໃນອິດທິບາດສີ່ ວ່າ ການໝັ່ນກວດສອບຕົນເອງຢູ່ສະເໝີ ຈະເປັນຫົນທາງນຳໄປສູ່ເປົ້າໝາຍໄດ້ເປັນຢ່າງດີ ສະນັ້ນ ການໝັ່ນພິນິດພິຈາລະນາຊີວິດຂອງຕົນເລື້ອຍໆຈຶ່ງເປັນວິທີທີ່ໜ້າຈະນຳຊີວິດໄປສູ່ສິ່ງທີ່ເຮົາມຸ່ງຫວັງໄດ້ໄວຂຶ້ນ

ຄວາມຈິງຢ່າງໜຶ່ງໃນບົດນີ້

ດຣ.ໄອໂຊໄດ້ກ່າວເຖິງວ່າ ມື້ໃດມື້ໜຶ່ງເຮົາຈະຕ້ອງຕາຍ ເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າຊິຈາກໂລກນີ້ໄປມື້ໃດ ແຕ່ທີ່ແນ່ໆເຮົາຕ້ອງໄປບໍ່ມື້ໃດກໍມື້ໜຶ່ງ ເມື່ອຮູ້ເຊັ່ນນີ້ການຄົ້ນຫາຄວາມລັບຂອງດຳເນີນຊີວິດຈຶ່ງເປັນກາຍສິ່ງສຳຄັນຂຶ້ນມາທັນທີ ຄົນໜຸ່ມສາວອາດຈະມອງຄວາມຕາຍວ່າຍັງຢູ່ໄກຕົວ ແຕ່ລາວບອກວ່າ ການມີຊີວິດຢູ່ກັບການຕາຍມັນເໝືອນເປັນອີກດ້ານຂອງກັນແລະກັນເທົ່ານັ້ນ ອ່ານມາຮອດນີ້ຂ້ອຍລະນຶກເຖິງຜະຫຍາບູຮານລາວທີ່ວ່າ ຄວາມຕາຍນີ້ແຂວນຄໍທຸກບາດຍ່າງ ຕື່ນມື້ເຊົ້າເຫັນໜ້າຈຶ່ງວ່າບໍ່ຕາຍ ຈະເຫັນໄດ້ວ່າ ຄວາມຈິງກໍຄືຄວາມຈິງ ທຸກເຊື້ອຊາດ ພາສາ ສາສະໜາແລະສັງຄົມຍ່ອມເຫັນຮ່ວມກັນວ່າ ຄວາມເປັນກັບຄວາມຕາຍຢູ່ບໍ່ໄກກັນດອກ ມັນເປັນອີກດ້ານໜຶ່ງຂອງຫຼຽນເທົ່ານັ້ນເອງ ຢູ່ທີ່ວ່າເຮົາຈະມອງເຫັນມັນຫຼືບໍ່?

ລາວຈຶ່ງຊວນໃຫ້ຄິດຕໍ່ວ່າ ການໃຊ້ຊີວິດຢ່າງຊານສະຫຼາດຈຶ່ງເປັນເລື່ອງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງ ວິທີໜຶ່ງທີ່ເຮົາຈະຮູ້ວ່າ ຄວນຈະໃຊ້ຊີວິດແນວໃດ ນັ້ນຄືການໄປຮຽນຮູ້ຊີວິດຫຼືຄວາມລັບເຫຼົ່ານີ້ ຈາກບຸກຄົນຜູ້ທີ່ຜ່ານຊີວິດມາແລ້ວຢ່າງຍາວນານ ແລະໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ຈະທຳໜ້າທີ່ນັ້ນເພື່ອນຳຄວາມລັບທີ່ເຈົ້າອາດຈະຮູ້ຢູ່ແລ້ວແຕ່ວ່າລະເລີຍມັນມາບອກທຸກທ່ານວ່າ

ນັ້ນຄືຄວາມລັບທີ່ສາມາດຂັບເຄື່ອນຊີວິດໄປສູ່ສັນຕິສຸກໄດ້.

ແລ້ວເຈີກັນໃນບົດຕໍ່ໄປ “ຄວາມລັບຂໍ້ທີ່ ๑”

ຄວັນສີເທົາ ອ່ານ

ຕົ້ນລະດູຝົນ, ປີ 2564.