ທຸກເສັ້ນທາງທີ່ເຮົາກ້າວຜ່ານ

ເປັນດັ່ງແວ່ນແຍງທີ່ສ່ອງສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນຕົວຕົນຂອງຕົນເອງ ແລະ ບາງແງ່ມຸມຂອງຊີວິດ

ພາຍຫຼັງໂຊເຟີປິດປະຕູ ລໍ້ລົດກໍເລີ່ມໝູນອອກຈາກທີ່ພັກໃນເມືອງເລຫ໌ທັນທີ

ພວກເຮົາກຳລັງມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ວັດດິດສະກິດ (Diskit Gompa) ລ້ຽວຊ້າຍ! ທີ່ຕັ້ງຢູ່ທ່າມກາງຫຸບເຂົານູບຣາ (Nubra Valley) ລ້ຽວຂວາ! ຫ່າງຈາກເມືອງເລຫ໌ປະມານ 115 ກິໂລແມັດ ລ້ຽວຊ້າຍ! ຕາມແຜນການເດີນທາງ ມື້ນີ້ ພວກເຮົາຈະຕ້ອງກັບມານອນຢູ່ເມືອງເລຫ໌ຄືເກົ່າ ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າ ໄລຍະທາງທີ່ຈະຕ້ອງນັ່ງລົດທັງໄປແລະກັບກໍຄື 230 ກມ ນັ່ງຈົນດາກດ້ານກັນໄປຂ້າງໜຶ່ງເລີຍທີດຽວ ລ້ຽວຂວາ! ອາດຈະກ່າວໄດ້ວ່າທຸກໆໜຶ່ງຮ້ອຍແມັດຂອງຖະໜົນເສັ້ນນີ້ຈະຕ້ອງລ້ຽວຊ້າຍ ລ້ຽວຂວາຕະຫຼອດເວລາ ເພາະເປັນຖະໜົນທີ່ຕັດຂຶ້ນພູເຂົາສູງຊັນ ການຈະຕັດເປັນທາງຊື່ຂຶ້ນໄປເລີຍນັ້ນຄົງເປັນໄປໄດ້ຍາກ ຂະໜາດນັກວິຊາການອິນເດຍທີ່ວ່າເກັ່ງຍັງຍົກທຸງຂາວ ຈຳເປັນຕ້ອງສ້າງລຽບໄປຕາມເຈີ້ຍພູ ແລະ ສັນພູ ໂຄ້ງໄປໂຄ້ງມາເໝືອນພະຍານາກເລື້ອຍຂຶ້ນພູແບບໃດແບບນັ້ນເລີຍ ຂຶ້ນວິດຈອມພູໜ່ວຍໜຶ່ງແລ້ວກໍຍັງມີອີກໜ່ວຍໃໝ່ ວິດໜ່ວຍໃໝ່ແລ້ວ ກໍຍັງມີໜ່ວຍໃໝ່ອີກ ຢ່າຖາມວ່າຈັກໜ່ວຍ…ເພາະບໍ່ໄດ້ນັບ.

ຈະວ່າໄປແລ້ວ ການເດີນທາງແບບນີ້ກໍຄ້າຍຄືກັບການໃຊ້ຊີວິດແຫຼະເນາະ ເມື່ອປີນປ່າຍຂຶ້ນໄປເຖິງຈຸດສູງສຸດຂອງພູໜ່ວຍໜຶ່ງແລ້ວ ກໍຍັງມີໜ່ວຍໃໝ່ໃຫ້ປ່າຍປີນຂຶ້ນໄປອີກ ຜ່ານຄວາມຫຍຸ້ງຍາກເທື່ອນີ້ແລ້ວກໍມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກອັນໃໝ່ເຂົ້າມາອີກ ຄ້າຍໆກັບວ່າຊີວິດຈະບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ມະນຸດບໍ່ເຄີຍຢຸດນິ້ງຢູ່ບ່ອນເກົ່າ ພວກເຮົາທຸກຄົນລ້ວນແຕ່ມອງຫາສະຖານທີ່ທີ່ຢູ່ແລ້ວເກີດຄວາມສະບາຍໃຈ ແລະຕ້ອງການສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເອື້ອໃຫ້ເກີດຄວາມສະຫງົບສຸກ ແຕ່ການຈະໄດ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ມາ ຄົນທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງຖືວ່າມີສ່ວນສຳຄັນບໍ່ໜ້ອຍ ຫາກເວົ້າໃນສະເກລທີ່ໃຫຍ່ຂຶ້ນອາດຈະເວົ້າໄດ້ວ່າ ສະພາບແວດລ້ອມທີ່ດີທີ່ເອື້ອໃຫ້ເກີດຄວາມສຸກຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ນັ້ນ ຕ້ອງອາໄສຜູ້ຄົນໃນສັງຄົມຊ່ວຍກັນສ້າງຂຶ້ນ.

ເມື່ອພົ້ນເຂດຊຸມຊົນແລ້ວ ກໍເຫຼືອແຕ່ທາງໂຄ້ງ ພູເຂົາສູງ ອາກາດໜາວ ແລະອົກຊີແຊນທີ່ເບົາບາງ ລະຫວ່າງທາງຈະມີຈຸດຊົມວິວເອີ້ນວ່າ Zero Point ຄືຈຸດໜາວສຸດຂົ້ວ ພວກເຮົາພາກັນລົງໄປຖ່າຍຮູບກັນຢ່າງເມົາມັນ ແລະເມົາຫິມະ ຈາກນັ້ນ ກໍເດີນທາງຕໍ່ດ້ວຍຄວາມຕືື່ນເຕັ້ນທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ບາງບ່ອນມີການກໍ່ສ້າງທາງ ບາງບ່ອນມີຫິມະຖະລົ່ມເຮັດໃຫ້ລົດບໍ່ສາມາດສວນທາງກັນໄດ້ ຕ້ອງລໍໃຫ້ລົດອີກຝັ່ງໜຶ່ງມາຈົນໝົດກ່ອນຈຶ່ງຈະສາມາດໄປຕໍ່ໄດ້ ການເດີນທາງໃນອິນເດຍລົດຕິດສາມສີ່ຊົ່ວໂມງຖືວ່າເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ ອາດຈະຮູ້ສຶກເບື່ອແດ່ແຕ່ກໍເປັນເລື່ອງທຳມະດາຂອງການເດີນທາງ ສິ່ງໜຶ່ງທີ່ຮູ້ສຶກປະທັບໃຈ+ຕື່ນເຕັ້ນ+ຕາໂຕ ຄື ຄຳຄົມທີ່ຕິດໄວ້ເປັນຍ່ານໆຕະຫຼອດເສັ້ນທາງ ເພື່ອເຕືອນສະຕິແລະໃຫ້ກຳລັງໃຈແກ່ຜູ້ສັັນຈອນ ບາງຄຳອ່ານແລ້ວໄດ້ສະຕິ ບາງຄຳອ່ານແລ້ວໄດ້ກຳລັງໃຈ ບາງຄຳອ່ານແລ້ວສະດຸ້ງ ບາງຄຳອ່ານແລ້ວຮູ້ສຶກໂຣແມນຕິກ ເວົ້າໄປຫຼາຍຈະຫາວ່າໂມ້..ລອງໄປອ່ານນຳກັນເລີຍດີກວ່າ

“Tough time never last, but tough people do” ຊ່ວງເວລາທີ່ຍາກລຳບາກຈະຄົງຢູ່ກັບເຮົາໄດ້ບໍ່ນານ ຄົນເຂັ້ມແຂງເທົ່ານັ້ນຈະເປັນຜູ້ຊະນະ. ແນ່ະ!..ຮູ້ອີກວ່າພຣະເມື່ອຍ ຖືວ່າຮູ້ໃຈກັນ.“Speed is a knife that cuts life” ຄວາມໄວກໍເໝືອນມີດທີ່ສາມາດເອົາຊີວິດເຈົ້າໄດ້ທຸກເມື່ອ. ໂຢ້!..ຢຽບເບຣກແທບບໍ່ທັນ.“Slow and steady complete the journey” ການຮຽນເປັນເລື່ອງຍາກ ແຕ່ຖ້າຄ່ອຍໆຮຽນຮູ້ກັນໄປ ຈັກໜ່ອຍກໍຮັກກັນເອງ ເຮີ໋ຍ! ແປມົ້ວຕີ໋ຄູບາ ໄປຊ້າໆ ແລະ ສະໝໍ່າສະເໝີ ຈັ່ງໃດກໍຮອດແນ່ນອນ. ໄປຕໍ່ “if married divorce speed” ຖ້າແຕ່ງງານມີພັນລະຍາແລ້ວ ກໍເຊັນໃບຢ່າ (ຮ້າງ) ກັບຄວາມໄວຊ່ະ. ເລືອກມາດຽວນີ້..ວ່າຊິເອົາໃຜ? ອີກຈັກອັນເນາະ “Drive with a reason this holiday season” ໃຊ້ເຫດຜົນໃນການຂັບຂີ່ ຂັບລົດດີໆເດີໃນຊ່ວງເທດສະການ (ເປັນຫ່ວງ). ແຖມໃຫ້ອີກອັນໜຶ່ງ “An idle mind is the devil’s workshop” ຖ້າໃຈລອຍໃນຍາມຂັບຂີ່ ອາດຈະຖືກທັກວ່າ ສະບາຍດີ..ຈາກຍົມພິບານ.

ນັ່ງລົດໄປອ່ານຄຳຄົມໄປນຳ ເອີ..ກໍໄດ້ບັນຍາກາດດີ

ຈາກທີ່ຕື່ນເຕັ້ນກັບຫິມະແລະພູມິປະເທດໃນຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນຕອນນີ້ກໍພາກັນເລີ່ມຊົບເຊົາ ບາງຄົນເລີ່ມເຂົ້າສູ່ໂໝດນິດທຣາ ບາງຄົນນັ່ງຊຶມໆ ເອົາມືລູບໜວດເຄົາເບິ່ງຜ່ານແກ້ວປະຕູລົດອອກໄປດ້ານນອກທີ່ມີພູເຂົານ້ຳແຂງໜ່ວຍແລ້ວໜ່ວຍເລົ່າເໝືອນກຳລັງຄິດອິຫຍັງບາງຢ່າງ ໃນລະຫວ່າງນັ້ນ ຄວາມຕື່ນເຕັ້ນຂອງຂ້ອຍກໍຫົດຫາຍໄປເກືອບໝົດແລ້ວ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນພູມິປະເທດທີ່ເຫັນເປັນສິ່ງແປກໃໝ່ ເມື່ອເຫັນຫຼາຍຕໍ່ຫຼາຍເທື່ອ ດົນໄປກໍເລີ່ມກາຍເປັນສິ່ງປົກກະຕິ ຈະວ່າໄປແລ້ວກໍເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າຖາມຄືກັນວ່າ ເຮົາເດີນທາງໄປເພື່ອຫຍັງ? ຈື່ໄດ້ວ່າເຄີຍຖາມໝູ່ເພື່ອນຫຼາຍຄົນຕອນທີ່ເປັນນັກສຶກສາວ່າ ຄວາມຝັນໃນຊີວິດຂອງເຈົ້າມີຫຍັງແດ່? ແຕ່ລະຄົນມີຄຳຕອບທີ່ຫຼາກຫຼາຍແຕກຕ່າງກັນ ແຕ່ມັກຈະມີຂໍ້ໜຶ່ງທີ່ເໝືອນກັນຄື ການເດີນທາງທ່ອງທ່ຽວໄປທົ່ວໂລກ ເມື່ອຖາມຕໍ່ວ່າ ເຮົາເດີນທາງທ່ອງທ່ຽວໄປເພື່ອຫຍັງ? ມັກຈະໄດ້ຄຳຕອບທີ່ຄຸມເຄືອ

ຫຼືວ່າແທ້ຈິງແລ້ວເຮົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີເປົ້າໝາຍກໍໄດ້ ເດີນທາງກໍຄືເດີນທາງ ມັນເປັນຈຸດໝາຍໃນຕົວເອງ (End). ແຕ່ຖ້າສັງເກດເບິ່ງຄວາມຮູ້ສຶກໃນການອອກເດີນທາງແຕ່ລະຄັ້ງຄ້າຍກັບວ່າເຮົາກຳລັງສະແຫວງຫາບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ຕົວເຮົາເອງກໍບໍ່ຮູ້ວ່າມັນແມ່ນຫຍັງ?

ອາຈານ ເສກສັນ ປະເສີດກຸນ ບອກວ່າ “ແກ່ນແທ້ຂອງການເດີນທາງຄືການພັດພາກຈາກຜູ້ອື່ນ ແລະສິ່ງອື່ນ ເພື່ອນັດພົບກັບຕົນເອງ” ຫາກຄິດໃນແງ່ນີ້ກໍສະແດງວ່າ ເຮົາອອກເດີນທາງເພື່ອຄົ້ນຫາບາງຢ່າງ ພາສາອັງກິດໃຊ້ຄຳວ່າ Soul ຄືຈິດວິນຍານເດີມແທ້ຂອງເຮົານັ້ນເອງ.

ຄຸຣຸທາງວິນຍານບາງຄົນບອກວ່າ ຈິດວິນຍານເດີມແທ້ນັ້ນເປັນສິ່ງບໍລິສຸດ ມີອິດສະລະເສລີ ແຕ່ເພາະອຳນາດກົດເກນຂອງສັງຄົມກົດທັບໄວ້ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ມັນມີຄຸນສົມບັດແຕກຕ່າງອອກໄປ ສັງເກດໄດ້ຕອນເປັນເດັກນ້ອຍເຮົາມີອິດສະລະໃນການຄິດແລະຈິນຕະນາການ ເໝືອນກັບວ່າເຮົາຈະສາມາດເຮັດໄດ້ທຸກຢ່າງຕາມທີ່ຄິດ ແຕ່ພໍເຕີບໃຫຍ່ເປັນໄວລຸ້ນຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ບໍ່ແມ່ນທຸກຢ່າງທີ່ຄິດຈະສາມາດເຮັດໄດ້ ເພາະເຮົາຖືກລ້ອມກອບໄວ້ດ້ວຍກົດເກນບາງຢ່າງຂອງສັງຄົມ ນັ້ນກໍເຮັດບໍ່ໄດ້ ນີ້ກໍເຮັດບໍ່ໄດ້ ພຽງເພາະວ່າ ບໍ່ຖືກຮີດຄອງ ບໍ່ສອດຄ່ອງກັບແນວທາງຂອງຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ອາບນ້ຳຮ້ອນມາກ່ອນ ຜົນຈາກການເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນມາຢູ່ໃນກອບບາງຢ່າງນັ້ນເຮັດໃຫ້ເຮົາກາຍເປັນຄົນສະຫງ່ຽມຄ່ຽມຄົມ ກາຍເປັນຄົນດີໃນສາຍຕາຂອງຜູ້ອື່ນ ແຕ່ເລິກໆຂ້າງໃນຂອງເຮົາກັບຮຽກຮ້ອງແລະຖະຫວິນຫາອິດສະລະເສລີອັນເປັນຄຸນສົມບັດເດີມແທ້ຂອງຈິດວິນຍານ ເພາະຈິດໃຈທີ່ຖືກກັກຂັງຈົນກາຍເປັນການເກັບກົດນີ້ເອງ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຮົາປ່ວຍໄຂ້ທາງຈິດວິນຍານ–ຮູ້ສຶກເບື່ອໜ່າຍຊີວິດໂດຍບໍ່ຮູ້ສາເຫດ.

ອາດຈະເປັນເພາະເຫດຜົນນີ້ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຢາກອອກເດີນທາງທ່ອງທ່ຽວ ໜີໄປຈາກພື້ນທີ່ປອດໄພທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍກົດເກນຕ່າງໆ ອັນປຽບເໝືອນກົງຂັງທີ່ເຮົາມອງບໍ່ເຫັນ ແລ້ວໄປຜະຈົນໄພກັບໂລກພາຍນອກ ປົດປ່ອຍຈິດວິນຍານເດີມແທ້ຂອງເຮົາໃຫ້ໄດ້ຮັບອິດສະລະເສລີອີກຄັ້ງ ດ້ວຍເຫດນີ້ເມື່ອພົບພໍ້ສິ່ງແປກໃໝ່ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຮົາຕື່ນເຕັ້ນໄປກັບມັນທຸກຄັ້ງ ແມ້ຈະພຽງຊົ່ວຄາວແຕ່ມັນຄືອິດສະລະພາບທີ່ຈິດວິນຍານທຸກດວງຖະຫວິນຫາ “ການເດີນທາງອາດຈະເປັນເລື່ອງສະໜຸກທີ່ກະຕຸ້ນໃຫ້ເຮົາໂຫຍຫາທີ່ຈະໃຊ້ຊີວິດ ການເດີນທາງອາດຈະເປັນສະພາວະອ້າງວ້າງທີ່ຫຼາຍຄົນບໍ່ເຄີຍຜ່ານພົບ ແຕ່ເຊື່ອຫຼືບໍ່ວ່າການເດີນທາງສ່ວນໃຫຍ່ສິ່ງທີ່ເຮົາຈະໄດ້ພົບພໍ້ຄື ຕົວຕົນຂອງເຮົາເອງ” ຂ້ອຍຂ້ອນຂ້າງຈະເຫັນດ້ວຍກັບຄຳເວົ້ານີ້ຂອງອາຈານເສກສັນ ການເດີນທາງຊ່ວຍໃຫ້ຊີວິດປອດໂປ່ງ ເຫັນສະພາວະຈິດໃຈຂອງຕົນເອງຫຼາຍຂຶ້ນ ຫຼື ຈະເວົ້າອີກແບບໜຶ່ງວ່າ ການເດີນທາງເປັນການສະແຫວງຫາສັດຈະທັມແຫ່ງຊີວິດກໍໜ້າຈະໄດ້.

ເວົ້າເຖິງເລື່ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ນຶກເຖິງວັນນະກຳເລື່ອງໜຶ່ງຊື່ວ່າ “ສິດທາຣະຖະ” ເປັນເລື່ອງລາວຂອງຊາຍໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງທີ່ມີໂປຣໄຟລ໌ດີ ມິສະຕິປັນຍາແຫຼມຄົມ ໜ້າຕາຫຼໍ່ເຫຼົາ ແລະທີ່ສຳຄັນຄືເປັນລູກຄົນລວຍ ເວລາຍ່າງໄປຕາມຖະໜົນລ້ວນເປັນເປົ້າສາຍຕາຂອງສາວໆທັງຫຼາຍທີ່ຈັບຈ້ອງດ້ວຍຄວາມສະເໜ່ຫາ ຈະເວົ້າວ່າ ແຈັກສັນຫວັງຫຼົງຍຸກໄປກໍໜ້າຈະພໍໄດ້. ໃນສາຍຕາຂອງຄົນອື່ນສິດທາຣະຖະຄືຄົນທີ່ສົມບູນແບບມີພ້ອມທຸກຢ່າງ ອະນາຄົດຈະສົດໃສ ເສັ້ນທາງຊີວິດລ້ວນໂຮຍດ້ວຍດອກກຸຫຼາບ ແຕ່ເປັນເລື່ອງທຳມະດາຂອງມະນຸດທີ່ມັກຈະບໍ່ຄ່ອຍພໍໃຈໃນຊີວິດຂອງຕົນເອງ ຢ່າງກໍລະນີຂອງສິດທາຣະຖະຄືລາວຮູ້ສຶກວ່າຄວາມຮັກທັງຫຼາຍທີ່ພໍ່ແມ່ແລະຄົນອື່ນໆມອບໃຫ້ນັ້ນບໍ່ອາດຈະເຕີມເຕັມຈິດໃຈຂອງລາວໄດ້ ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ອຳລາພໍ່ແມ່ຍາດຕິກາວົງສາແລ້ວອອກເດີນທາງເພື່ອສະແຫວງຫາຄຳຕອບບາງຢ່າງຂອງຊີວິດ.

ສິດທາຣະຖະມີໝູ່ຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າໂຄວິນຖະ ທັງສອງອອກໄປຄົ້ນຫາຄວາມໝາຍຂອງຊີວິດນຳກັນ ເບື້ອງຕົ້ນທັງຄູ່ໄດ້ໄປຢູ່ຮ່ວມກັບກຸ່ມນັກບວດທັງຫຼາຍເພື່ອເຝິກຈິດດ້ວຍວິທີຕ່າງໆ ຈົນມື້ໜຶ່ງໄດ້ມີໂອກາດຟັງທັມມະເທດສະໜາຂອງພຸດທະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ໂຄວິນທະຕັດສິນໃຈອອກບວດເປັນພິກສຸໃນພຸດທະສາສະໜາ ສ່ວນສິດທາຣະຖະແມ້ວ່າຈະເລື່ອມໃສແລະຊື່ນຊົມໃນແນວຄິດຂອງພຸດທະເຈົ້າຫຼາຍປານໃດກໍຕາມ ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ອອກບວດເພາະເຊື່ອວ່າ ຫົນທາງທີ່ຈະເຂົ້າເຖິງສັດຈະທັມໄດ້ນັ້ນບໍ່ໜ້າມາຈາກວິທີການດຽວ ວິທີຂອງພຸດທະເຈົ້າເປັນພຽງໜຶ່ງໃນວິທີການທັງຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ ສັດຈະທັມເປັນປະສົບການສ່ວນບຸກຄົນ ບໍ່ມີໃຜເຂົ້າເຖິງສັດຈະທັມໄດ້ພຽງເພາະການຟັງຄຳສອນພຽງຢ່າງດຽວ

“ຂ້າພຣະອົງມິເຄີຍມີຂໍ້ສົງໄສໃນຕົວພຣະອົງແມ້ຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງເລີຍ ມິເຄີຍສົງໄສເລີຍວ່າພຣະອົງຄືພຣະພຸດທະເຈົ້າ ວ່າພຣະອົງໄດ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍແລ້ວ ເປົ້າໝາຍສູງສຸດທີ່ພຣາມແລະບຸດພຣາມຫຼາຍພັນຄົນກຳລັງມຸ່ງໄຂວ່ຄວ້າ ພຣະອົງໄດ້ພົບຫົນທາງຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ ເປັນສິ່ງທີ່ໄດ້ມາຈາກການສະແຫວງຫາຂອງພຣະອົງເອງ ດ້ວຍວິທີຂອງພຣະອົງເອງ ຜ່ານການຄິດພິຈາລະນາ ຜ່ານສະມາທິ ຜ່ານການໄຕ່ຕອງ ຜ່ານການຕັດສະຮູ້ ບໍ່ແມ່ນໄດ້ມາຈາກການຮຽນການສອນ..ນັ້ນແຫຼະຄືຄວາມຄິດຂອງຂ້າພຣະອົງ ບໍ່ມີໃຜໄປເຖິງນິບພານໄດ້ໂດຍອາໄສພຽງການຟັງຄຳສອນ ພຣະອົງບໍ່ອາດຖ່າຍທອດປະສົບການທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນໂມງຍາມແຫ່ງການຕັດສະຮູ້ໃຫ້ຜູ້ໃດຮັບຮູ້ໄດ້ ໂດຍອາໄສພຽງຄຳເວົ້າຫຼືການເທດສະໜາສັ່ງສອນ”

ຂໍ້ຄວາມຂ້າງເທິງນີ້ຄືສິ່ງທີ່ສິດທາຣະຖະເວົ້າກັບພຸດທະເຈົ້າ ລາວຄິດວ່າ ປະສົບການຂອງແຕ່ລະຄົນເປັນເລື່ອງສ່ວນຕົວ ບໍ່ມີໃຜສາມາດສອນຫຼືຮຽນຮູ້ຈາກກັນໄດ້ພຽງເພາະຖ້ອຍຄຳ ປະສົບການການຕັດສະຮູ້ຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າກໍເປັນເລື່ອງສ່ວນຕົວຂອງພຣະອົງເອງ ແມ້ເຮົາຈະອ່ານຈາກໜັງສືຫຼືຟັງຈາກການເລົ່າຂອງພຣະອົງເອງ ແຕ່ເຮົາບໍ່ສາມາດໄປຮ່ວມຮູ້ສຶກກັບພຣະອົງໃນຂະນະນັ້ນໆໄດ້ເລີຍເຊັ່ນ: ຄວາມຮູ້ສຶກທຸກທໍລະມານໃນຂະນະທີ່ອົດເຂົ້າອົດນ້ຳ ຄວາມຮູ້ສຶກເປັນສຸກພາຍຫຼັງຕັດສະຮູ້ແລ້ວເປັນຕົ້ນ ເພາະເຊື່ອວ່າສັດຈະທັມຄືປະສົບການສະເພາະຕົວສ່ວນບຸກຄົນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ສິດທາຣະຖະຂາບລາພຣະພຣະພຸດທະເຈົ້າ ແລ້ວອອກສະແຫວງສັດຈະທັມດ້ວຍຕົນເອງຕໍ່ໄປ

ຈຸດໝາຍປາຍທາງອາດຈະບໍ່ສຳຄັນເທົ່າກັບການເດີນທາງ ເຊັ່ນດຽວກັນ ຕົວສັດຈະທັມເອງ ກໍອາດຈະບໍ່ສຳຄັນເທົ່າການໄດ້ອອກຄົ້ນຫາສັດຈະທັມ

ເມື່ອຄິດເຊັ່ນນີ້ ສິດທາຣະຖະຈຶ່ງເອົາຕົນເອງໄປປະສົບກັບເຫດການຕ່າງໆ ຈາກຄົນທີ່ສະລະບ້ານເຮືອນໄປສະແຫວງສັດຈະທັມຮ່ວມກັບນັກບວດທັງຫຼາຍແລ້ວກໍກັບໄປເປັນປຸຖຸຊົນອີກຄັ້ງ ໄດ້ພົບຮັກກັບກະມະລາຍິງສາວຄະນິກາຜູ້ງົດງາມຍິ່ງ ໄດ້ແຕ່ງງານ ມີລູກຊາຍ ແລະມີຄວາມສຸກເໝືອນຄົນທົ່ວໄປ. ຈາກນັ້ນ ກໍໄດ້ຮຽນຮູ້ເລື່ອງການເຮັດທຸລະກິດຜ່ານຄວາມສຳເລັດ ລົ້ມເຫຼວ ຖືກຫຼອກລວງແລ້ວກໍສ້າງເນື້ອສ້າງຕົວຂຶ້ນມາໃໝ່ອີກຄັ້ງ ໄດ້ຮຽນຮູ້ແລະເຂົ້າໃຈຄວາມຜິດຫວັງ ຄວາມເສົ້າໂສກເມື່ອສູນເສຍຄົນຮັກໄປ ໄດ້ຮຽນຮູ້ເຖິງໂທດໄພເມື່ອນຳຕົນເອງເຂົ້າສູ່ວົງການພະນັນ ຮູ້ຊຶ້ງເຖິງຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກຈາກລູກຊາຍຫົວແກ້ວຫົວແຫວນ ແລະ ສຸດທ້າຍ ໄດ້ຫັນຕົວໄປເປັນຄົນພາຍເຮືອຂ້າມຝາກຈົນສາມາດຮຽນຮູ້ສັດຈະທັມຈາກສາຍນ້ຳນັ້ນເອງ ເອີ້ນໄດ້ວ່າ ສິດທາຣະຖະໄດ້ນຳຕົນເອງໄປປະສົບກັບເຫດການທັງດີແລະຮ້າຍຈົນເຮັດໃຫ້ຄວາມເປັນຕົວຕົນທີ່ຖືກບົ່ມເພາະໂດຍສັງຄົມນັ້ນແຫຼກສະລາຍໄປຈົນໝົດສິ້ນ ຈາກນັ້ນ ຈຶ່ງຕື່ນຂຶ້ນມາເປັນສິດທາຣະຖະຄົນໃໝ່.

ໃນບັ້ນປາຍຊີວິດ ລາວໄດ້ພົບກັບໂຄວິນທະອີກຄັ້ງ ຜູ້ເປັນໝູ່ທີ່ເຄີຍອອກຄົ້ນຫາສັດຈະທັມຮ່ວມກັນ ແຕ່ແນວທາງໃນການຄົ້ນຫາສັດຈະທັມຂອງທັງສອງມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ-ໂຄວິນທະເລືອກທີ່ຈະອອກບວດແລ້ວປະຕິບັດຕາມຄຳສອນຂອງພຸດທະເຈົ້າຢ່າງເຄັ່ງຄັດ ໃນຂະນະທີ່ສິດທາຣະຖະເລືອກທີ່ຈະສະແຫວງຫາສັດຈະທັມດ້ວຍການຮຽນຮູ້ຈາກປະສົບການຂອງຕົນເອງ. ເມື່ອມາພົບກັນອີກຄັ້ງສິດທາຣະຖະຈຶ່ງກ່າວກັບໂຄວິນທະວ່າ “ເພາະທ່ານມົວແຕ່ມຸ່ງສະແຫວງຫາ ຈຶ່ງມິໄດ້ພົບເຫັນ” ການສະແຫວງຫາສິ່ງທີ່ຍັງບໍ່ແຈ່ມແຈ້ງເປັນເລື່ອງດີ ແຕ່ຫາກໝົກໝຸ່ນຢູ່ແຕ່ກັບເລື່ອງນັ້ນຫຼາຍຈົນເກີນໄປອາດຈະເຮັດໃຫ້ເສຍໂອກາດໃນການຮຽນຮູ້ເລື່ອງອື່ນອ້ອມຂ້າງກໍເປັນໄດ້“ເວລາໃດກໍຕາມທີ່ຄົນກຳລັງສະແຫວງຫາ ມັນເປັນການງ່າຍທີ່ດວງຕາຂອງເຂົາຈະມອງເຫັນແຕ່ສິ່ງສະແຫວງຫາ ຈົນມິອາດພົບສິ່ງອື່ນໃດໄດ້ ມິອາດເປີດທາງໃຫ້ສິ່ງອື່ນໃດເຂົ້າໄປໃນຈິດໃຈ ບໍ່ຄິດເຖິງສິ່ງໃດນອກເໜືອໄປຈາກສິ່ງທີ່ກຳລັງສະແຫວງຫາ ເພາະເຂົາມີເປົ້າໝາຍແລະມຸ່ງຢູ່ກັບເປົ້າໝາຍນັ້ນ ການສະແຫວງຫານັ້ນຄືການມີເປົ້າໝາຍ ແຕ່ການພົບຄືການມີອິດສະລະ ເປີດໃຈກວ້າງ ໄຮ້ເຊິ່ງເປົ້າໝາຍໃດໆ ທັງສິ້ນ” ສະນັ້ນ ເມື່ອການສະແຫວງຫາ ການໄຂວ່າຄວ້າ ແລະຄວາມທະເຍີທະຍານໃນໃຈງຽບສະຫງົບລົງ ເມື່ອນັ້ນ ສ່ວນທີ່ດີທີ່ສຸດຈະຕື່ນຂຶ້ນມາ.

ພ້ອມກັບການຄົ້ນພົບສັດຈະທັມຂອງສິດທາຣະຖະ ຂ້ອຍກໍຕື່ນຂຶ້ນຈາກພະວັງແຫ່ງຫ້ວງຄິດ

ຕອນນີ້ ລົດຂອງພວກເຮົາກຳລັງແລ່ນຜ່ານຜືນຊາຍອັນກວ້າງໃຫຍ່ທີ່ໂອບລ້ອມໄວ້ດ້ວຍພູເຂົາທັງສອງຝາກ ດ້ານເທິງເປັນທ້ອງຟ້າກວ້າງທີ່ເວີ້ງຫວ້າງ ດ້ານໜ້າໄກອອກໄປເປັນພູເຂົາສູງລຽງລາຍສະລັບຊັບຊ້ອນກັນໄປ ບາງໜ່ວຍມີຫິມະປົກຄຸມຍອດ ບາງໜ່ວຍເປັນພູເຂົາຫີນລ້ວນ ຝຸ່ນຄວັນທີ່ເກີດຈາກລົມພັດຊາຍກຳລັງອົບອວນໄປທັ່ວ ບາງຊ່ວງທີ່ລົມພັດແຮງຂຶ້ນຝຸ່ນຍິ່ງຟຸ້ງຂະຈອນຈົນບົດບັງທັດສະນະວິໄສ ເມື່ອຜ່ານຜືນຊາຍມາແລ້ວກໍເຂົ້າສູ່ເຂດພູເຂົາອີກຄັ້ງດ້ວຍເສັ້ນທາງທີ່ຄົດຄ້ຽວແລະຄັບແຄບລຽບໄປຕາມຕີນພູ. ການໄດ້ເດີນທາງຜ່ານພູມິປະເທດທີ່ແປກໃໝ່ ດິນຟ້າອາກາດທີ່ແປປວນ ພົບບັນຫາທີ່ຄາດບໍ່ເຖິງ..ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ນອກຈາກຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຕື່ນເຕັ້ນແລ້ວ ຍັງຊ່ວຍສັນສ້າງພື້ນທີ່ໃໝ່ໆໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈເຮົາໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ຫົວໃຈຂອງນັກເດີນທາງຍ່ອມເປີດກວ້າງ ມີຈິນຕະນາການບໍ່ສິ້ນສຸດ ມອງເຫັນຄວາມຫຼາກຫຼາຍ ຄວາມລຶກລັບ ແລະຄວາມສວຍງາມຂອງໂລກ ເໜືອສິ່ງອື່ນໃດກໍຄືການມອງເຫັນຄວາມປ່ຽນແປງທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນຈິດໃຈຂອງຕົນເອງ

ການເດີນທາງຄືການສ້າງຮອຍຂີດຂ່ວນພາຍໃນໃຈຂອງຕົນເອງທີ່ເອີ້ນວ່າ ປະສົບການ.

ພຣະຂາວພັນນາຣາມ

ຕົ້ນລະດູຝົນ, ປີ 2024.

ຢູ່ລານຈອດລົດແຫ່ງໜຶ່ງ ຜູ້ຊາຍສີ່ຫ້າຄົນກຳລັງຍົກກະເປົ໋າເດີນທາງລົງຈາກທ້າຍລົດ ຄົນໜຶ່ງຮູດຊິບກະເປົ໋າອອກແລ້ວຟ້າວຍັດເຄື່ອງທີ່ວາງຢູ່ທ້າຍລົດເຂົ້າໄປ ເບິ່ງຄືວ່າກຳລັງຂຸ້ນຂ້ຽວເພື່ອໃຫ້ທັນເວລາກັບອີກເຫດການໜຶ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນອີກບໍ່ດົນຂ້າງໜ້າ ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນຄ້າຍຄືກັບສາກເລີ່ມຕົ້ນຂອງໜັງສາຍລັບແລະໂຈລະກັມ ທີ່ມີຄົນກຸ່ມໜຶ່ງເໝືອນກຳລັງເຮັດພາລະກິດສຳຄັນບາງຢ່າງ ໂດຍທີ່ພວກເຮົາ (ຜູ້ເບິ່ງ) ບໍ່ຮູ້ມາກ່ອນວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດຫຍັງຢູ່ ພວກເຂົາແມ່ນໃຜ ມາຈາກໃສ ກຳລັງຈະໄປໃສ ແລະເປັນຫຍັງຕ້ອງມາຢູ່ບ່ອນນີ້ ຈາກນັ້ນ ໜັງຈຶ່ງຍ້ອນກັບໄປເລົ່າເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເລື່ອງລາວທັງໝົດອີກຄັ້ງໜຶ່ງ

ຂ້ອຍຢາກເລີ່ມຕົ້ນເລື່ອງລາວຂອງພວກເຮົາໃນລັກສະນະດຽວກັນນີ້ແຫຼະ! ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຖິງຂັ້ນກັບວ່າ ໄປຈີ້ເຄື່ອງບິນ ປຸ້ນຜູ້ໂດຍສານ ແລະບັງຄັບກັບຕັນໃຫ້ໄປລົງຈອດຢູ່ບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງ ແລ້ວໃຫ້ລັດຖະບານເອົາເງິນຫຼາຍໝື່ນລ້ານໄປໄຖ່ຕົວເອົາເທື່ອລະຄົນສອງຄົນ ບໍ່ໄດ້ໂຫດຮ້າຍຂະໜາດນ໊ານນນ…ພວກເຮົາພຽງແຕ່ອອກເດີນທາງໄປຄົ້ນຫາບາງຢ່າງຂອງຊີວິດ ໂດຍມີຈຸດໝາຍຢູ່ທີ່ພາກເໜືອຂອງປະເທດອິນເດຍ. “ຄວັນສີເທົາ” ຈະສົມມຸດຕົນເອງເປັນຜູ້ທຳໜ້າທີ່ເລົ່າເລື່ອງລາວທີ່ເກີດຂຶ້ນຕະຫຼອດສິບສອງວັນແກ່ທຸກທ່ານ…ພ້ອມທີ່ຈະເກັບເສື້ອຜ້າໃສ່ກະເປົ໋າອອກເດີນທາງໄປກັບພວກເຮົາແລ້ວຫຼືຍັງ?

ພວກເຮົາອອກເດີນທາງຈາກຈັງຫວັດຂອນແກ່ນປະມານບ່າຍສາມໂມງແລງ. ເວລາ 3:50 ນາທີ ຫຼາຍຄົນອາດຈະຄິດວ່ານີ້ຄືເວລາທີ່ພວກເຮົາມາຮອດສະໜາມບິນສຸວັນນະພູມ ແຕ່ຜິດເດີ ນີ້ຄືເວລາທີ່ເຄື່ອງບິນເທັກອ໊ອຟ (Take off) ພວກເຮົາມາຮອດສະໝາມບິນສຸວັນນະພູມປະມານສິບໂມງປາຍ ຍ່າງໄປຖາມຢູ່ຄາວເຕີ້ ໄດ້ຄວາມວ່າ ຖ້ຽວບິນຂອງພວກເຮົາຈະສາມາດເຊັກອິນໄດ້ໃນເວລາຕີໜຶ່ງເຄິ່ງ ເພາະຕອນນີ້ຍັງບໍ່ທັນເປີດ ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າພວກເຮົາຕ້ອງນັ່ງລໍເຊັກອິນປະມານສາມເຖິງສີ່ຊົ່ວໂມງ ພວກເຮົານັ່ງ ນັ່ງ ແລະກໍນັ່ງ (ບໍ່ມີບ່ອນນອນ) ຈົນຮອດຕີໜຶ່ງ ຍ່າງໄປຖາມອີກຄັ້ງ ເຂົາບອກວ່າເຄື່ອງບິນດີເລຍ໌ (Delay) ເລື່ອນໄປເປັນແປດໂມງສີ່ສິບຫ້າ ໂອ້! ມາຍກ໊ອດ..ອາຈານເຫັນວ່າຈະຕ້ອງລໍໄປຈົນຮອດຕອນເຊົ້າກໍເລີຍພາພວກເຮົາໄປພັກຢູ່ຫ້ອງຮັບຮອງພຣະສົງທີ່ຢູ່ອີກຊັ້ນໜຶ່ງຂອງສະໝາມບິນ ໄປຮອດ ປາກົດວ່າມີພຣະນັ່ງຢູ່ໃນນັ້ນກ່ອນແລ້ວໜຶ່ງອົງ ໃນຫ້ອງຮັບຮອງນີ້ບໍ່ມີບ່ອນນອນ ແຕ່ນີ້ບໍ່ເປັນບັນຫາສຳລັບພວກເຮົາ ໄດ້ໝອນຄົນລະໜ່ວຍແລ້ວກໍເຂົ້າສູ່ໂໝດນິດທາ

ຕອນເຊົ້າ ພາຍຫຼັງທີ່ກິນເຂົ້າແລ້ວໄປເຊັກເບິ່ງຖ້ຽວບິນອີກຄັ້ງ ປາກົດວ່າມັນເລື່ອນໄປອີກເປັນ 9:50 ນາທີ ສາລະພາບຕົງໆເລີຍວ່າຮູ້ສຶກເຊັງບໍ່ໜ້ອຍເພາະດີເລຍ໌ມາຫົກຊົ່ວໂມງແລ້ວ (ບໍ່ລວມເວລາທີ່ພວກເຮົາມານັ່ງລໍຖ້າເຊັກອິນ) ພວກເຮົາເຂົ້າໄປລໍຢູ່ພາຍໃນເທີມິນໍ ບໍ່ມີຫຍັງເຮັດ ເລີຍພາກັນຍ່າງໄປຍ່າງມາ ຍ່າງມາແລ້ວກໍຍ່າງໄປ ດ໋ຽວນັ່ງ ດ໋ຽວລຸກ, ດ໋ຽວລຸກ ດ໋ຽວນັ່ງ ວົນວຽນຢູ່ຫຼາຍຮອບ ລະຫວ່າງທາງໄປຫ້ອງນ້ຳມີຈໍບອກເວລາທີ່ເຄື່ອງບິນຈະອອກຢູ່ໃນນັ້ນ ໃຫ້ເດົາວ່າມັນຈະໜ້າດ້ານເລື່ອນອີກຫຼືບໍ? ຕາມນັ້ນແຫຼະ! ມັນເລື່ອນອີກ. ອາລົມໃນຕອນນັ້ນປະມານວ່າ ມຶງຢາກເລື່ອນກໍເລື່ອນໄປ ກູເຮັດຫຍັງບໍ່ໄດ້ ກູກໍຈະລໍຕໍ່ໄປ! ຈັ່ງໃດກໍລໍມາຕັ້ງຫົກຊົ່ວໂມງແລ້ວ ລໍອີກຈັກໜ່ອຍບໍ່ໜ້າຈະເປັນຫຍັງດອກ. ເຄື່ອງບິນທະຍານຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າອິຫຼີຄືເວລາ 12 ໂມງພໍດີ ສະຫຼຸບຄືພວກເຮົາໃຊ້ຊີວິດຢູ່ສະໜາມບິນນີ້ເປັນເວລາສິບສາມຊົ່ວໂມງ ດົນທີ່ສຸດໃນຊີວິດຂອງຂ້ອຍ. ບາງຄັ້ງຊີວິດກໍໂຍນບົດຮຽນບົດຍາກໆມາໃຫ້ ເພື່ອພິສູດຄວາມອົດທົນຂອງເຮົາ ຜູ້ໃດອ່ອນແອກໍແພ້ໄປ ການລໍຄອຍເປັນສິ່ງທີ່ທໍລະມານເລື່ອງນີ້ໃຜກໍຮູ້ ແຕ່ມີຄົນບອກວ່າຜົນຂອງມັນຫອມຫວານ ແລະສົດຊື່ນ ເຈົ້າເຫັນດ້ວຍກັບຄຳເວົ້ານີ້ບໍ? “ອົດສົ້ມໄວ້ກິນຫວານ”

ມີການທົດສອບຄັ້ງໜຶ່ງໃນລະຫວ່າງປີ 1960 ເຖິງ 1970 ໂດຍສາສະດາຈານ ວອລເຕີ ມິສເຊລ (Walter Mischel) ຈາກມະຫາວິທະຍາລັຍສະແຕນຟອຣ໌ດ (Stanford University) ເຂົາເອີ້ນວິທີການທົດສອບໃນຄັ້ງນີ້ວ່າ The Marshmallow Test ວິທີການທົດສອບກໍຄື ໃຫ້ເດັກນ້ອຍຈຳນວນ 600 ຄົນ ທີ່ມີອາຍຸລະຫວ່າງ 4-6 ປີ ເລືອກເອົາເຂົ້າໜົມທີ່ຕົນເອງມັກເຊັ່ນ: ມາຣ໌ຊະມໍໂລ, ຄຸກກີ້ ແລະເຂົ້າໜົມເຄັກເປັນຕົ້ນ ແລ້ວໃຫ້ໄປນັ່ງຢູ່ໃນຫ້ອງຄົນດຽວພ້ອມກັບເຂົ້າໜົມທີ່ຕົນເອງເລືອກມາໜຶ່ງກ້ອນ ໂດຍຜູ້ທົດສອບໄດ້ບອກກັບເດັກນ້ອຍວ່າ ພາຍຫຼັງທີ່ລາວຍ່າງອອກຈາກຫ້ອງແລ້ວເດັກນ້ອຍສາມາດກິນເຂົ້າໜົມໄດ້ທຸກເມື່ອ ແຕ່ຫາກວ່າເດັກນ້ອຍຄົນນັ້ນລໍຄອຍໄດ້ຈົນເເຖິງ 15 ນາທີ ຜູ້ທົດສອບຈະເອົາເຂົ້າໜົມມາໃຫ້ເພີ່ມອີກໜຶ່ງກ້ອນ. ເມື່ອໃຫ້ເດັກນ້ອຍຢູ່ຕາມລຳພັງກັບເຂົ້າໜົມທີ່ຕົນເອງມັກ ຜູ້ທົດສອບທັງຫຼາຍກໍພາກັນສັງເກດການຢູ່ນອກຫ້ອງຜ່ານແກ້ວ ແລະອັດວິດີໂອໄວ້.

ຈາກການທົດສອບນີ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ວ່າ ເດັກນ້ອຍບາງຄົນເລືອກປິດຕາໄວ້ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເຫັນເຂົ້າໜົມທີ່ວາງຢູ່ຂ້າງໜ້າຕົນເອງ ບາງຄົນນັ່ງເບິ່ງຊື່ໆ ບາງຄົນເອົາມືຈິ້ມຫຼິ້ນ ບາງຄົນຈັບມາທຳທ່າຈະໂມ່ມໃສ່ປາກແລ້ວເອົາວາງໄວ້ຄືເກົ່າ ບາງຄົນເຕະໂຕ໊ເຕະຕັ່ງ ບາງຄົນເອົາລິ້ນເລຍຫຼິ້ນ ບາງຄົນຜ່ານໄປສອງສາມນາທີທົນບໍ່ໄດ້ກໍຈັບເຂົ້າໜົມມາກິນ ບາງຄົນເລືອກທີ່ຈະກິນທັນທີພາຍຫຼັງຜູ້ທົດສອບຍ່າງອອກຈາກຫ້ອງ ມີເດັກນ້ອຍພຽງໜຶ່ງໃນສາມເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດລໍຄອຍໄດ້ຈົນຄົບ 15 ນາທີ ໂດຍທີ່ບໍ່ກິນເຂົ້າໜົມນັ້ນກ່ອນ.

ຜ່ານມາ 10 ປີ ໄດ້ມີການສຶກສາຕິດຕາມ (Follow-up Study) ຊີວິດຂອງເດັກນ້ອຍເຫຼົ່ານັ້ນໃນປີ 1988 ພົບວ່າ ກຸ່ມເດັກນ້ອຍທີ່ມີຄວາມສາມາດອົດທົນລໍຄອຍໄດ້ນັ້ນ ກາຍເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດທົ່ວໄປສູ່ງກວ່າອີກກຸ່ມ ແລະໄດ້ມີການສຶກສາຕິດຕາມຄັ້ງທີສອງໃນປີ 1990 ພົບວ່າ ເດັກນ້ອຍກຸ່ມທີ່ສາມາດລໍຄອຍໄດ້ນັ້ນມີຄະແນນເສັງເຂົ້າມະຫາວິທະຍາລັຍສູງກວ່າອີກກຸ່ມ ແລະໄດ້ມີການສຶກສາຕິດຕາມອີກຫຼາຍຄັ້ງຕໍ່ມາເຊິ່ງພົບວ່າ ເດັກນ້ອຍກຸ່ມທີ່ສາມາດລໍຄອຍໄດ້ນັ້ນລ້ວນໄດ້ຜົນໃນທາງບວກເມື່ອທຽບກັບອີກກຸ່ມ ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ໄດ້ມີນັກສຶກສາລາວຄົນໜຶ່ງທີ່ສຶກສາຄົ້ນຄວ້າກ່ຽວກັບຄວາມອົດທົນລໍຄອຍກັບການເຮັດທຸລະກິດມີຄວາມເຊື່ອໂຍງກັນແນວໃດ ຜົນການສຶກສາພົບວ່າ ຄົນທີ່ມີຄວາມອົດທົນລໍຄອຍ “ຕ່ຳ” ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະລາອອກຈາກງານແລ້ວມາປະກອບທຸລະກິດຂອງຕົນເອງ ແຕ່ຄົນທີ່ມີຄວາມອົດທົນລໍຄອຍ “ສູງ” ມີແນວໂນ້ມປະສົບຜົນສຳເລັດໃນການປະກອບທຸລະກິດຂອງຕົນເອງຫຼາຍກວ່າຄົນທີ່ມີຄວາມອົດທົນລໍຄອຍຕ່ຳ.

ການທົດລອງນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເດັກນ້ອຍທີ່ບໍ່ຫຸນຫັນພັນແລ່ນ ຮູ້ຈັກອົດທົນລໍຄອຍເປັນ ອົດທົນຕໍ່ສິ່ງລໍ່ຕາລໍ່ໃຈໃນປັດຈຸບັນໄດ້ຄືຄົນທີ່ມີຄຸນລັກສະນະນິໄສທີ່ນຳໄປສູ່ສິ່ງດີໆ ເມື່ອເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ. ເວົ້າງ່າຍໆວ່າ ໃຜອົດສົ້ມໄວ້ກິນຫວານໄດ້ນັ້ນ ເປັນສິ່ງທີ່ດີ.

ໃນທີ່ສຸດພວກເຮົາກໍເດີນທາງມາຮອດສະໜາມບິນນານາຊາດອິນທິຣາຄານທີ (Indira Gandhi International Airport) ພາຍຫຼັງທີ່ໄປຮັບກະເປົ໋າເດີນທາງແລ້ວກໍໄປເຊັກອິນເພື່ອທີ່ຈະບິນໄປຕໍ່ທີ່ເມືອງສີນາກາຣ໌ (Srinagar) ເຊິ່ງເປັນເມືອງຫຼວງຂອງລັດຈຳມູ ແລະແຄັດສະເມຍ ເຊັກອິນແລ້ວນັ່ງລໍຖ້າອີກສີ່ຊົ່ວໂມງ ໃນຂະນະທີ່ລໍເຄື່ອງບິນ ມີສິ່ງໜຶ່ງທີ່ຕ້ອງເຮັດຄື ຊອກຫາລູກສິດອາຈານອີກຄົນໜຶ່ງທີ່ເປັນຄົນອິນເດຍ ຜູ້ທີ່ຈະຮ່ວມເດີນທາງໄປກັບພວກເຮົາ ອາຈານໃຫ້ມາລໍຖ້າຢູ່ສະໜາມບິນນີ້ແລ້ວ ແຕ່ບັນຫາຄືພວກເຮົາຍັງບໍ່ທັນໄດ້ພົບກັນ ບັນຫາໃຫຍ່ໄປກວ່ານັ້ນຄືພວກເຮົາຕິດຕໍ່ກັນບໍ່ໄດ້ ເພາະບໍ່ມີອິນເຕີເນັດ ບໍ່ຮູ້ວ່າຈະໄປຊອກຫາຫາຢູ່ໃສ ພວກເຮົາກໍເລີຍເລືອກທີ່ຈະນັ່ງລໍ. ຖ້າຢູ່ປະມານສິບກວ່ານາທີບັງເອີນວ່າລາວຍ່າງມາພໍ້ພວກເຮົາພໍດີ ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ບາງຄັ້ງການລໍຄອຍກໍເປັນການຕາມຫາອີກຮູບແບບໜຶ່ງ ຫຼືເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ ການຮູ້ຈັກອົດທົນລໍຄອຍໃຫ້ເປັນໃນປັດຈຸບັນ ຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດລາງວັນທີ່ດີງາມໃນອະນາຄົດ ເໝືອນກັບເດັກນ້ອຍທີ່ສາມາດອົດທົນລໍຄອຍບໍ່ກິນເຂົ້າໜົມກ່ອນເວລາ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບລາງວັນຢ່າງງາມໃນເວລາຕໍ່ມາ

ແຕ່ຜູ້ອ່ານທັງຫຼາຍຢ່າຟ້າວເຄີບເຄີ້ມໄປກັບງານສຶກສາວິຈັຍເຫຼົ່ານີ້ຈົນລືມຕັ້ງຂໍ້ສັງເກດ. ແນ່ນອນ, ການທົດສອບທີ່ກ່າວເຖິງນັ້ນມີທັງຄົນເຫັນດ້ວຍ ແລະເຫັນຕ່າງ ໂດຍກຸ່ມທີ່ເຫັນຕ່າງກໍພະຍາຍາມທຳການທົດສອບໃນແບບດຽວກັນ ແຕ່ໃຊ້ກຸ່ມຕົວຢ່າງທີ່ໃຫຍ່ຂຶ້ນ ແລະມີພູມຫຼັງທາງສັງຄົມທີ່ຫຼາກຫຼາຍກວ່າ ຜົນຂອງການທົດສອບຂອງຄົນກຸ່ມນີ້ພົບວ່າ ຄວາມກ່ຽວຂ້ອງກັນລະຫວ່າງການຮູ້ຈັກອົດທົນລໍຄອຍບໍ່ໄດ້ສຳພັນກັນໂດຍຕົງຕໍ່ຄວາມສຳເລັດໃນອະນາຄົດ (ກະລຸນາອ່ານປະໂຫຍກຕົວເອນນີ້ອີກຄັ້ງ) ໂດຍໃຫ້ເຫດຜົນວ່າ ເຮົາບໍ່ສາມາດນຳເອົາຜົນການທົດສອບເລື່ອງຄວາມອົດທົນລໍຄອຍນີ້ມາຕັດສິນຊີ້ຂາດອະນາຄົດຂອງຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ ແມ້ແຕ່ວິທີການທົດສອບຂອງຄະນະນັກວິຈັຍລຸ້ນກ່ອນກໍຖືກຄົນກຸ່ມຫຼັງນີ້ວິຈານວ່າ ກຸ່ມຕົວຢ່າງ (ເດັກນ້ອຍທີ່ນຳມາທົດສອບ) ທີ່ຄະນະນັກວິຈັຍລຸ້ນກ່ອນນຳມານັ້ນລ້ວນມາຈາກລູກຫຼານຂອງຊົນຊັ້ນກາງທີ່ມີການສຶກສາສູງຢູ່ແລ້ວ ແລະຄຸນສົມບັດເລື່ອງຄວາມອົດທົນກໍດີ ການຢັບຢັ້ງຊັ່ງໃຈກໍດີ ເປັນຄຸນນະທັມພື້ນຖານຂອງຄົນຊົນຊັ້ນກາງ ແລະຄົນທີ່ມີຖານະດີ ເພາະພວກເຂົາເຕີບໂຕມາໃນຄອບຄົວທີ່ອົບອຸ່ນ ມີການສຶກສາດີ ຍ່ອມໄດ້ຮັບການປູກຝັງໃຫ້ຮູ້ຈັກອົດທົນລໍຄອຍໄດ້ ຫາກວ່າເອົາຄົນທີ່ມີພື້ນຖານມາຈາກຄົນຫຼາກຫຼາຍກຸ່ມເຊັ່ນ ຄົນຍາກຈົນ ຄົນຈອນຈັດເປັນຕົ້ນ ມາເປັນກຸ່ມຕົວຢ່າງ ບາງທີ ເຂົ້າໜົມທີ່ວາງຢູ່ຂ້າງໜ້າອາດຈະເປັນຄວາມສຸກທັງໝົດຂອງພວກເຂົາໃນຕອນນັ້ນກໍເປັນໄດ້ ດັ່ງນັ້ນ ກໍໂມ່ມເຂົ້າປາກເສຍເລີຍດີກວ່າ. ຫຼືອີກແງ່ໜຶ່ງ ເຮົາສາມາດສົງໄສໄດ້ວ່າ ທີ່ເດັກນ້ອຍຄົນນັ້ນບໍ່ກິນເຂົ້າໜົມທີ່ວາງຢູ່ຕໍ່ໜ້າທັນທີເພາະລາວອາດຈະບໍ່ມັກເຂົ້າໜົມຫວານກໍເປັນໄດ້.

ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນີ້ແລ້ວ ຄຸນນະທັມເລື່ອງຄວາມອົດທົນລໍຄອຍອາດຈະບໍ່ແມ່ນຕົວຊີ້ວັດໜຶ່ງດຽວໃນການບົ່ງບອກຄວາມສຳເລັດໃນອະນາຄົດຂອງຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງ.

ທີນີ້ ອາດຈະເກີດຄຳຖາມຂຶ້ນວ່າ ສະຫຼຸບແລ້ວ ຈະໃຫ້ອົດທົນລໍຄອຍຫຼືບໍ່ຕ້ອງອົດທົນລໍຄອຍ?

ຈະຕອບຄຳຖາມນີ້ໄດ້ ຜູ້ຂຽນມອງວ່າ ເຮົາຄວນແຍກເປັນເລື່ອງໆໄປ ເຮົາຈະເໝົາເອົາຄຸນນະທັມເລື່ອງຄວາມອົດທົນລໍຄອຍມາໃຊ້ກັບທຸກເລື່ອງໃນຊີວິດບໍ່ໄດ້ ເມື່ອເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນຫຼາຍຄົນອາດຈະສົງໄສວ່າ ການອົດທົນລໍຄອຍຈະນຳໄປສູ່ສິ່ງທີ່ດີໄດ້ແທ້ຈິງຫຼືບໍ່? ບາງຄັ້ງການຈະບອກວ່າ ຄວນອົດທົນລໍຄອຍ ຫຼືວ່າເຮັດທັນທີ ຕ້ອງມີຄຸນນະທັມຫຼາຍຢ່າງມາເປັນສ່ວນປະກອບໃນການຕັດສິນໃຈ ຈະອາໄສພຽງຄຸນນະທັມຂໍ້ໃດຂໍ້ໜຶ່ງອາດຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດພາດໄດ້ງ່າຍ ເຮົາສາມາດຖາມໄດ້ວ່າ ຕ້ອງລໍໄປຮອດມື້ໃດຈຶ່ງຈະມີຄົນເອົາເຂົ້າໜົມມາເພີ່ມໃຫ້ອີກກ້ອນ ບາງເລື່ອງການອົດທົນລໍຄອຍກັບການເລື່ອນມື້ເລື່ອນເວັນກໍເປັນສອງສິ່ງທີ່ມີເສັ້ນບາງໆຂັ້ນກາງ ເພາະຕອນນີ້ເຮົາບໍ່ແມ່ນເດັກນ້ອຍທີ່ຕ້ອງລໍຖ້າໃຫ້ຜູ້ໃຫຍ່ເອົາເຂົ້າໜົມມາໃຫ້ອີກແລ້ວ

ສະນັ້ນ ການທີ່ຈະຕັດສິນໃຈໄດ້ວ່າເຮົາຄວນຈະເຮັດທັນທີ ຫຼື ຄວນລໍຕໍ່ໄປ ຂຶ້ນກັບວ່າເຮົາມອງເລື່ອງນັ້ນໃນມຸມມອງແບບໃດຕ່າງຫາກ

ຜູ້ຂຽນມອງວ່າ ເລື່ອງໃດກໍຕາມທີ່ຢູ່ເໜືອການຄວບຄຸມຂອງເຮົາ (Out of our control) ກໍຄວນອົດທົນລໍຄອຍໃຫ້ໄດ້ເຊັ່ນ: ການປູກຕົ້ນໄມ້ແລ້ວລໍໃຫ້ມັນອອກຜົນ ການລໍເຄື່ອງບິນທີ່ດີເລຍ໌ເພາະເຮົາບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມດິນຟ້າອາກາດໄດ້ເປັນຕົ້ນ ສ່ວນເລື່ອງໃດທີ່ເຮົາຄວບຄຸມໄດ້ຄວນລົງມືເຮັດທັນທີເຊັ່ນ: ເຮົາບໍ່ມັກນິໄສຕົນເອງທີ່ເປັນຢູ່ໃນຕອນນີ້ ກໍຄວນຫາວິທີປ່ຽນແປງ ຫາກປ່ອຍໃຫ້ຕົນເອງຈົມຢູ່ກັບເລື່ອງນັ້ນດົນຈົນເກີນໄປ ເຮົາອາດຈະເສຍປະໂຫຍດທີ່ຄວນຈະໄດ້ ຈະມີ ແລະຈະເປັນໃນອະນາຄົດກໍເປັນໄດ້.

ເວົ້າມາຮອດນີ້ ຢາກຖາມທຸກທ່ານອີກຄັ້ງວ່າ ຄິດແນວໃດຕໍ່ຄຳສຸພາສິດທີ່ວ່າ “ອົດສົ້ມໄວ້ກິນຫວານ”?

ຕອນນີ້ ເຄື່ອງບິນຈາກກຸງເດລີສູ່ສີນາກາຣ໌ກຳລັງຈະລົງຈອດ (Landing) ຂ້ອຍຈັບມືຖືຂຶ້ນມາເບິ່ງ ຕົວເລກໃນໜ້າຈໍບອກວ່າ ຕອນນີ້ເວລາແປດໂມງແລງ ພໍແຕ່ຍ່າງຜ່ານພົ້ນຈາກປະຕູເຄື່ອງບິນ ໃບໜ້າກໍກະທົບເຂົ້າກັບອາກາດຢ່າງຈັງ…ໜາວຈີ໊ດດດ ອຸນຫະພູມປະມານສິບກວ່າອົງສາ ພວກເຮົາຍ່າງອອກຈາກສະໜາມບິນເພື່ອຊອກຫາຄົນຂັບລົດທີ່ນັດໝາຍກັນໄວ້ ແຕ່ຍັງຄົງມີບັນຫາເດີມຄື ຕິດຕໍ່ກັນບໍ່ໄດ້ ກໍເລີຍຕ້ອງຍ່າງສາລະວົນຊອກຫາກັນຢູ່ດົນພໍສົມຄວນ ທ້າຍທີ່ສຸດ ພວກເຮົາກໍພໍ້ກັນດ້ວຍວິທີປັນຍາປະດິດຂອງອິນເດຍ ຄືເຂົາຈະຂຽນຊື່ຫົວໜ້າຄະນະພວກເຮົາໃສ່ເຈ້ຍແກັດແລ້ວຍ່າງຕາມຫາ ພວກເຮົາກໍຍ່າງຕາມຫາລາວ ສຸດທ້າຍພຣະເຈົ້າກໍຈັບພວກເຮົາມາເຈີກັນຈົນໄດ້ “ເຮົາຈະເຫັນໃນສິ່ງທີ່ເຮົາຕາມຫາ”

ລໍ້ລົດທັງສີ່ລໍ້ຄ່ອຍໆໝຸນອອກຈາກສະໜາມບິນສີນາກາຣ໌ ນຳພາຜູ້ໂດຍສານທັງຫ້າຊີວິດມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ໂຮງແຮມທີ່ຈະພັກໃນຄ່ຳຄືນນີ້ ຍິ່ງລໍ້ລົດໝຸນໄວເທົ່າໃດສະໜາມບິນກໍຄ່ອຍໆເລືອນຫາຍອອກຈາກສາຍຕາພວກເຮົາຫຼາຍເທົ່ານັ້ນຈົນມັນຄ່ອຍໆກົມກືນໄປກັບຄວາມມືດ ພວກເຮົາມາຮອດໂຮງແຮມສະເຕີຣ໌ລິງ (Sterling Hotel) ດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກໜາວໆ ຫຼັງຈາກໄດ້ກະແຈຫ້ອງນອນຄົບແລ້ວ ອາຈານຫັນໄປຖາມພະນັກງານໜ້າເຄົາວ໌ເຕີຣ໌ວ່າ ມື້ອື່ນມີອາຫານເຊົ້າບໍ່? No dinner, No breakfast, No anything! ນີ້ຄືຄຳຕອບທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຮັບ (ຄຳສຸດທ້າຍນີ້ຄວັນສີເທົາເຕີມເອງເດີ) ກໍເໝາະສົມກັບຄຳສຸດທ້າຍນີ້ດີ ເພາະໃນຫ້ອງມີພຽງຕຽງນອນ ຜ້າເຊັດຕົວ ໝອນກັບຜ້າຫົ່ມ ນ້ຳດື່ມກໍບໍ່ມີ ຢ່າຖາມຫາກາເຟກັບໝໍ້ນ້ຳ ເພາະຫ້ອງຈະຫັນມາຖາມວ່າ ມັນຄືຫຍັງ ກູບໍ່ຮູ້ໂວ໊ຍ!

ອາບນ້ຳເສັດຊັບຮຽບຮ້ອຍ ຊຸກຕົວເຂົ້າໄປຜ້າຫົ່ມ ໄອ້ຢ໋າ!! (ຂໍຕົກໃຈສອງທີເພາະມີຢູ່ນຳກັນສອງຄົນ) ຜ້າຫົ່ມມີແຕ່ຂຸຍ ຄິດໃນໃຈນີ້ຄືໂຮງແຮມ ຫຼືເລົ້າໄກ່ຫວ່ະນິ. ຈະເລົ້າໄກ່ຫຼືໂຮງແຮມບໍ່ເປັນບັນຫາ ສຳລັບນັກເດີນທາງ ຂໍພຽງມີບ່ອນຊຸກຫົວນອນໃນຍາມຄ່ຳຄືນ–ນັ້ນໜ້າຈະພຽງພໍແລ້ວ. ເຮົາອອກເດີນທາງເພື່ອສະແຫວງຫາບາງຢ່າງໃນໂລກກວ້າງ ແຕ່ແປກ ຍິ່ງໄດ້ເຫັນໂລກກວ້າງຫຼາຍເທົ່າໃດ ເຮົາຍິ່ງໄດ້ຮຽນຮູ້ຈິດໃຈຂອງຕົນເອງຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ ຮູ້ວ່າຈະຄວບຄຸມຕົນເອງໄດ້ແນວໃດເມື່ອຫຼາຍສິ່ງບໍ່ເປັນໄປຕາມແຜນການ ເຮົາສາມາດລະເບີດອາລົມໃສ່ຄົນອ້ອມຂ້າງໄດ້ທຸກເມື່ອເພາະການລໍຄອຍທີ່ແສນຍາວນານແລະໜ້າເບື່ອໜ່າຍ–ແຕ່ສິ່ງນີ້ກໍບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຮົາ ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ການເດີນທາງແຕ່ລະຄັ້ງ ຄືການເຄາະເປືອກເກົ່າຂອງເຮົາອອກໄປ ແລ້ວສ້າງຕົວຕົນໃໝ່ຂຶ້ນມາແທນ.

ພຣະຂາວພັນນາຣາມ, ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ

19 ມິຖຸນາ 2023

ເອກະສານອ້າງອິງ:

https://thematter.co/social/patience-vs-impatience/68544

https://www.thairath.co.th/content/318249

https://www.emerald.com/insight/content/doi/10.1108/JEEE-10-2018-0104/full/html

ໂດຍ: ຄວັນສີເທົາ

ທາງເສັ້ນນີ້ກຳລັງນຳພາອາຕະມາເຂົ້າສູ່ໂໝດແຫ່ງການຈາຣິກສະແຫວງບຸນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ

ພວກເຮົາກຳລັງເດີນທາງມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ວັດແຫ່ງໜຶ່ງທີ່ມີຊື່ວ່າ ວັດທ່າຊ້າງ ຫ່າງຈາກຕົວນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນປະມານ 74 ກິໂລແມັດ ຕອນນີ້ ລົດກຳລັງແລ່ນຢູ່ຖະໜົນ 13 ໃຕ້ ດ້ວຍຄວາມໄວເທົ່າໃດກິໂລແມັດຕໍ່ຊົ່ວໂມງ ອັນນີ້ບໍ່ຮູ້ ຜ່ານສະໜາມກີລາຫຼັກສິບຫົກ ທ້ອງຖະໜົນອົບອວນໄປດ້ວຍຝຸ່ນ ແລະ ຄວັນລົດ ບາງບ່ອນ ມີຜູ້ຄົນຫຸ້ມກັນຊື້ເຄື່ອງຢູ່ຮ້ານຄ້າທີ່ແຈກຢາຍຢູ່ຕາມສອງຂ້າງທາງ ເຫັນແລ້ວກໍຮູ້ສຶກວ່າ ເອີ..ຖະໜົນເສັ້ນນີ້ມີຂຸມຫຼາຍພໍສົມຄວນເນາະ!

“ຕ໊າຍ!..ປ້ຳນີ້ກາຊວນໝົດ” ແມ່ອອກຄົນຂັບລົດອຸທານຂຶ້ນ ດຽວໄປເບິ່ງປ້ຳໜ້າເນາະ.

“ຊ່ວງປົດປ່ອຍໃໝ່ໆ ແມ່ອອກຢູ່ວຽງຈັນນີ້ຫວາ?” ຄູບາຖາມຂຶ້ນເພື່ອທຳລາຍຄວາມງຽບພາຍໃນລົດ.

“ແມ່ນແລ້ວອາຈານ, ຊ່ວງປົດປ່ອຍໃໝ່ໆ ບ້ານເມືອງບາງບ່ອນຍັງມີລະເບີດແຕກບຶມໆບຳໆຢູ່ ພວກຂ້ານ້ອຍຕ້ອງພາກັນໄປລີ້ຢູ່ສິມວັດ”

“ເອົ້າ! ປ້ຳນີ້ກໍໝົດອີກແລ້ວ” ແມ່ອອກຄົນຂັບລົດອຸທານຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ເບິ່ງຄືວ່າລາວກຳລັງໃຈຈົດໃຈຈໍ່ຢູ່ກັບປ້ຳນ້ຳມັນຢ່າງບໍ່ຫຼຸດລະ ເພາະສັນຍານໃນໜ້າຈໍແຈ້ງວ່າ ນ້ຳມັນໃນຖັງລົດຂອງເຮົາມີພຽງສອງຂີດ ເຊິ່ງບໍ່ພຽງພໍຕໍ່ໄລຍະທາງທີ່ພວກເຮົາຈະໄປໃນມື້ນີ້ ຕາມແຜນການ ພວກເຮົາຈະໄປໄຫວ້ພຣະຢູ່ວັດທ່າຊ້າງກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງຈະໄປໄຫວ້ຢູ່ຖ້ຳພຣະວັງຊ້າງ ສະຖານທີ່ສອງແຫ່ງນີ້ຫ່າງກັນຫຼາຍສິບກິໂລແມັດ ໃຊ້ເວລາເດີນທາງປະມານຊົ່ວໂມງກວ່າໆ ພວກເຮົາລົມກັນວ່າ ຈະໃຊ້ເວລາໃນວັດທ່າຊ້າງປະມານ 30 ນາທີ ແລ້ວຈະມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ຖ້ຳພຣະວັງຊ້າງດ້ວຍຄວາມຮີບຟ້າວ ເພາະຈະໄປໃຫ້ທັນສັນເພນຢູ່ທີ່ນັ້ນພໍດີ ນີ້ຄືແຜນການເດີນທາງຂອງພວກເຮົາ.

ເວລາປະມານເກືອບສິບໂມງເຊົ້າ ພວກເຮົາເດີນທາງມາຮອດວັດທ່າຊ້າງ ວັດແຫ່ງນີ້ຕັ້ງຢູ່ແຄມນ້ຳງື່ມ ພາຍໃນວັດ ມີຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ຫຼາກຫຼາຍຊະນິດ ມີທັງຕົ້ນໄມ້ກິນໝາກ ແລະ ຕົ້ນໄມ້ທົ່ວໄປ ໂຊນດ້ານໃນແຄມແມ່ນ້ຳມີກຸດຕິນ້ອຍຫຼາຍຫຼັງແຈກຢາຍຢູ່ຕາມພື້ນທີ່ປ່າ ເບິ່ງແລ້ວເຮັດໃຫ້ຮັບຮູ້ເຖິງການຢູ່ຮ່ວມກັນຢ່າງກົມກືນກັນລະຫວ່າງພຣະສົງກັບທຳມະຊາດ ອີກໂຊນໜຶ່ງເປັນພື້ນທີ່ກໍ່ສ້າງເຊິ່ງປະກອບມີພຣະພຸດທະຮູບໃຫຍ່ສີ່ຫ້າອົງ ພຣະເຈດີໜຶ່ງອົງ ສິມໜຶ່ງຫຼັງ ເບິ່ງແລ້ວຮູ້ສຶກວ່າງາມຕາ ຕາມແບບສະບັບສິລະປະທີ່ມະນຸດແຕ່ງແຕ້ມຂຶ້ນ. ຕາມການໃຫ້ຂໍ້ມູນຂອງຍາພໍ່ອົງໜຶ່ງເລົ່າໃຫ້ຟັງວ່າ ວັດແຫ່ງນີ້ສ້າງຂຶ້ນເມື່ອປີ 2006 ແລ້ວຄ່ອຍໆ ໄດ້ຮັບການພັດທະນາມາຕາມລຳດັບ ມີເນື້ອທີ່ທັງໝົດ 4 ແຮັກຕາ. ພຣະພຸດທະຮູບທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນວັດແຫ່ງນີ້ມີຄວາມສູງ 49 ແມັດ ກວ້າງ 30 ແມັດ ໃຊ້ງົບປະມານໃນການສ້າງປະມານ 4 ຕື້ກີບ.

ເມື່ອຄະນະພວກເຮົາວຽນທຽນ ແລະ ສັກກາຣະບູຊາແລ້ວ ກໍພາກັນຖ່າຍຮູບຄົນລະທ່າສອງທ່າ ແອ໊ກໄປແອ໊ກມາ ອ້າວ ເຮີ໋ຍ! .ໃກ້ຊິເລີຍເວລາສັນເພນແລ້ວໃດ໋. ໂຊເຟີຈຶ່ງພາກັນຍ່າງໄປຫາລົດເພື່ອຊິຂັບໂຄ້ງມາຈອດຢູ່ໜ້າພຣະພຸດທະຮູບໃຫຍ່ ເພາະພວກເຮົາຈະສັນເພນຢູ່ເດີ່ນນີ້ເລີຍ.

ເວລາຜ່ານໄປເກືອບສິບຫ້ານາທີຍັງບໍ່ເຫັນແມ້ແຕ່ເງົາລົດເລີຍ ອາຕະມາຈຶ່ງຍ່າງໄປເບິ່ງບ່ອນຈອດລົດ ພາບທີ່ປາກົດຢູ່ຕໍ່ໜ້າຄື ປະຕູລົດຝັ່ງຊ້າຍເປີດອ່າຊ່າ ໂຊເຟີກຳລັງນັ່ງຢູ່ເບາະລົດ ມືຊ້າຍຈັບພວງມາໄລ ມືຂວາກົດປຸ່ມສະຕາຣ໌ດ ຕີນຊ້າຍຢຽບເບຣກ ເໝືອນກຳລັງພະຍາຍາມເຮັດສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງດ້ວຍຄວາມໃຈຈົດໃຈຈໍ່ ເມື່ອຍ່າງເຂົ້າໄປໃກ້ໆ ລາວຈຶ່ງເອີ່ຍປາກຂຶ້ນວ່າ “ອາຈານ ລົດສະຕາຣ໌ດບໍ່ຕິດ ບໍ່ຮູ້ວ່າເປັນເພາະຫຍັງ ລົດຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຄີຍເປັນແບບນີ້ຈັກເທື່ອ” ຂໍອຸທານເປັນພາສາພຣະຈັກໜ່ອຍ ໂອ້..ອະນິດຈັງ! ແຕ່ຖ້າເປັນໂຍມຄົງອຸທານວ່າ ເວນກຳລ່ະ!

ພວກເຮົາພະຍາຍາມຫາທຸກວິທີເພື່ອໃຫ້ລົດສະຕາຣ໌ດຕິດ ເພາະຕອນນີ້ໃກ້ຈະທ່ຽງເຕັມທີແລ້ວ ພຣະກໍຕ້ອງຟ້າວສັນເພນ ຫຼັງຈາກສັນເພນກໍຕ້ອງຟ້າວເດີນທາງຕໍ່..ໂທຫາຄົນທີ່ຮູ້ຈັກເລື່ອງລົດ ເອົາສາຍພ່ວງມາຕໍ່ຈາກລົດຄັນໜຶ່ງມາໃສ່ອີກຄັນ ເປີດຄູ່ມືການໃຊ້ງານ ເບິ່ງຄລິບໃນຍູທູບ ເຮັດຕາມໝົດແລ້ວ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຜົນ “ຄັນຊັ້ນ ນິມົນອາຈານໄປສັນເພນກ່ອນເລີຍ ຂ້ານ້ອຍ ດ໋ຽວຊິເລີຍເວລາ. ອ໋ອຍ!! ພໍຢາກຮ້ອງຢາກໄຫ້” ແມ່ອອກເວົ້າຂຶ້ນພ້ອມທັງເຊັດເຫື່ອ.

ອາຕະມາຍ່າງມາເດີ່ນພຣະໃຫຍ່ອີກຄັ້ງ

ເຫັນແມ່ອອກສອງຄົນພາກັນກະກຽມອາຫານເພນ ພວກເຮົາປູສາດສັນເພນກັນທ່າມກາງເງົາໄມ້ ແລະ ປ່າຫຍ້າ ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະພຸດທະຮູບໃຫຍ່ “ພຣະປັນຍາປາລະມີທັມມະຣາຊາສາມສິບທັດ” ແມ່ນແລ້ວ, ນີ້ຄືຊື່ຂອງພຣະພຸດທະຮູບອົງດັ່ງກ່າວ. ພາຍຫຼັງສັນເພນແລ້ວ ກາຍພ້ອມ ໃຈພ້ອມ ແຕ່ລົດບໍ່ພ້ອມ ພວກເຮົາພະຍາຍາມສະຕາຣ໌ດລົດຢູ່ນັ້ນເປັນຊົ່ວໂມງ ໂທຫາຊ່າງກໍແລ້ວ ຊິຍູ້ກໍຍູ້ບໍ່ໄດ້ເພາະເປັນລົດເກຍອໍໂຕ້ ສຸດທ້າຍ ພວກເຮົາກໍຕ້ອງຍອມ..ຍອມໃຫ້ລົດມາຍົກເອົາໄປເຂົ້າສູນ.

ຊີວິດກໍແບບນີ້ແຫຼະ ເມື່ອພະຍາຍາມເຖິງທີ່ສຸດແລ້ວ ບາງຄັ້ງກໍຕ້ອງຍອມຈຳນົນຕໍ່ສິ່ງທີ່ຢູ່ເໜືອຄວາມສາມາດຂອງເຮົາ ຍອມເຮັດໃນສິ່ງແມ້ໃຈບໍ່ຢາກເຮັດ ຍອມຖອຍແມ້ໃຈຍັງຢາກສູ້ ຍອມແພ້ແມ້ເລິກໆໃນໃຈຍັງບໍ່ຢາກພ່າຍແພ້ ເພາະຫາກບໍ່ຍອມຕອນນີ້ ພວກເຮົາຄົງຕ້ອງຕິດຄ້າງຢູ່ທີ່ວັດແຫ່ງນີ້ໄປອີກຫຼາຍຊົ່ວໂມງ ແຕ່ຈະແນວໃດໄດ້ ຊີວິດຕ້ອງກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ ຈະມົວເສຍເວລາຢູ່ກັບສິ່ງທີ່ຢູ່ເໜືອການຄວບຄຸມເຮົາໄດ້ແນວໃດ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ທຣິບນີ້ກໍມີອີກສະຖານທີ່ໜຶ່ງທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງໄປໃຫ້ໄດ້ ນັ້ນຄື ຖ້ຳພຣະວັງຊ້າງ ເມືອງໂພນໂຮງ ແຂວງວຽງຈັນ.

ພວກເຮົາແກ້ບັນຫາດ້ວຍການໃຫ້ລົດອີກຄັນມາຮັບ ແລ້ວກໍອອກເດີນທາງຕໍ່ ອາຕະມາຈັບມືຖືຂຶ້ນມາ ໂມງໃນໜ້າຈໍນັ້ນບອກວ່າ 15:48 ນາທີ ຫາກວ່າບໍ່ມີຫຍັງຂັດຂ້ອງພວກເຮົາຈະຮອດເປົ້າໝາຍໃນເວລາບໍ່ເກີນຫ້າໂມງຊາວນາທີ ເຊິ່ງຍັງພໍມີແສງສະຫວ່າງໃຫ້ໄຫວ້ພຣະ ຖ່າຍຮູບ ແລະ ບັນທຶກວິດີໂອ ແຕ່ກໍຢ່າງວ່າແຫຼະເນາະ! ຊີວິດບໍ່ມີຫຍັງແນ່ນອນ ບໍ່ໃຜມີກ້າຢືນຢັນໄດ້ວ່າ ການເດີນທາງຄັ້ງນີ້ຈະສາມາດດຳເນີນໄປຕາມແຜນຮ້ອຍເປີຣ໌ເຊັນ ເຖິງແມ້ຈະບໍ່ແນ່ໃຈແຕ່ພວກເຮົາກໍຕ້ອງລອງ ເພາະຫາກສົງໄສແລ້ວຢຸດຢູ່ກັບທີ່ ຄວາມສົງໄສນັ້ນຈະບໍ່ມີວັນຫາຍໄປຈາກຈິດໃຈເລີຍ. ຫາກຄິດໃນແງ່ໜຶ່ງ ການກ້າວໄປຂ້າງໜ້າແມ້ຍັງສົງໄສ ນີ້ຄືໂອກາດທີ່ເຮົາຈະໄດ້ກວດສອບແນວຄິດຂອງຕົນເອງ.

ຈະວ່າໄປແລ້ວ ຊີວິດກໍປຽບເໝືອນການອອກຜະຈົນໄພ ເຊິ່ງຈະຕ້ອງພົບກັບຄວາມເມື່ອຍລ້າ ຄວາມລຳບາກ ແລະ ອັນຕະລາຍຕ່າງໆ ແຕ່ຫາກຕ້ອງການຄວາມຕື່ນເຕັ້ນກໍຕ້ອງກ້າປະເຊີນໜ້າຕໍ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ໄດ້ ອີກແງ່ໜຶ່ງ ການອອກຜະຈົນໄພຄືໂອກາດທີ່ເຮົາຈະໄດ້ຮຽນຮູ້ສິ່ງຕ່າງໆຫຼາຍຂຶ້ນ ກ້າເຮັດໃນສິ່ງທ້າທາຍ ແລະ ໄດ້ເປີດໂລກະທັດໃຫ້ກວ້າງຂວາງຍິ່ງຂຶ້ນ

ເຫດຜົນໜຶ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນມັກການເດີນທາງກໍເພາະແບບນີ້ແຫຼະ!

ໜຶ່ງ-ບໍ່ມີຫຍັງແນ່ນອນ ສອງ-ໄດ້ຮຽນຮູ້ສິ່ງໃໝ່ ແລະ ສາມ-ໄດ້ຮູ້ຈັກຈິດໃຈຕົນເອງຫຼາຍຂຶ້ນ

ຫຼວງພໍ່ໄພສານ ວິສາໂລ ເຄີຍກ່າວໄວ້ວ່າ “ແທ້ຈິງແລ້ວ ການເດີນທາງໄກນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ການເດີນໄປໃນໂລກກວ້າງ ແລະ ຢ້ຽມຢາມສະຖານທີ່ແປກໃໝ່ເທົ່ານັ້ນ ຫາກຍັງເປັນການເດີນທາງດ້ານໃນ ເພື່ອຄົ້ນພົບຕົນເອງໃນມຸມໃໝ່ໆອີກດ້ວຍ” ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ການເດີນທາງແຕ່ລະຄັ້ງ ຄືການລອກຄາບຕົນເອງເປັນຄົນໃໝ່ອີກຂັ້ນ ແຕ່ທັງນີ້ທັງນັ້ນ ເຮົາຕ້ອງຫອບຈິດໃຈທີ່ພ້ອມຈະຮຽນຮູ້ໄປນຳ ພ້ອມທີ່ຈະຜະເຊີນໜ້າກັບອຸປະສັກນານັບປະການ ແລ້ວລຸຍແຫຼກໄປກັບບັນຫານັ້ນດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈ–ນັ້ນໜ້າຈະເຮັດໃຫ້ການເດີນທາງຂອງເຮົາສະໜຸກຂຶ້ນເປັນກອງເລີຍແຫຼະ ອາຕະມາເຊື່ອເຊັ່ນນັ້ນ.

ອຸປະສັກທີ່ຂວາງກັ້ນພວກເຮົາກັບຖ້ຳພຣະວັງຊ້າງ

ຄະນະພວກເຮົາອອກຈາກວັດທ່າຊ້າງດ້ວຍຄວາມຮີບຟ້າວ ພວກເຮົາກຳລັງເດີນທາງແຂ່ງຂັນກັບແສງຕາເວັນ ຫາກໄປຮອດຕາມກຳນົດເວລາຄືຫ້າໂມງແລງ ໜ້າຈະຍັງພໍມີແສງຕາເວັນໄດ້ຖ່າຍຮູບ ແລະ ຂາບໄຫວ້ພຣະໄດ້ສະດວກ ແຕ່ຫາກຮອດເກີນນີ້ກໍຄົງຕ້ອງຕີລົດກັບ ພ້ອມກັບຫາບຄວາມຜິດຫວັງມາເຕັມຄັນລົດ–ນັ້ນຄືສິ່ງທີ່ບໍ່ມີໃຜຢາກໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ.

ເມື່ອພວກເຮົາຂ້າມຂົວນ້ຳງື່ມມາແລ້ວ ຂັບມາອີກພໍສົມຄວນກໍຫັກພວງມາໄລລ້ຽວຊ້າຍບ່ອນທາງສາມແຍກ ມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ບ້ານເກິນ ເມືອງທຸລະຄົມ ແຂວງວຽງຈັນ ຕະຫຼອດສອງຂ້າງທາງຂອງຖະໜົນສາຍນີ້ເຕັມໄປດ້ວຍປ່າໄມ້ ສາຍພູ ແລະ ທົ່ງຫຍ້າ ດ້ານຊ້າຍເປັນທົ່ງພຽງ ໄຮ່ນາ ແລະສາຍນ້ຳ ດ້ານຂວາເປັນສາຍພູເຂົາຄວາຍ ທົ່ງນາ ແລະ ບ້ານເຮືອນ ແຈກຢາຍຢູ່ຕາມແຕ່ລະຈຸດ ບາງບ່ອນມີວັດຕັ້ງຢູ່ແຄມໜອງທີ່ທອດຕົວຍາວອອກໄປຈອດກັບພູເຂົາ. ຕອນນີ້ ແສງສີເຫຼືອງທອງກຳລັງສາດສ່ອງມາກະທົບກັບແກ້ວລົດ ທະລຸມາໃສ່ໃບໜ້າ ເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກເຄີບເຄີ້ມໄປກັບບັນຍາກາດທີ່ເປັນສຸນທະຣີຍະພາບ ແສງສີເຫຼືອງອົມແດງອ່ອນໆນີ້ຄືສັນຍານເຕືອນໃຫ້ຮູ້ວ່າ ທິວາວັນກຳລັງຈະສິ້ນສຸດລົງໃນອີກບໍ່ອຶດໃຈຂ້າງໜ້າ.

ຂໍຍອມຮັບໂດຍດີວ່າ ຈິດໃຈກະວົນກະວາຍຢ່າງຍິ່ງຕອນນີ້ ເພາະຢ້ານໄປຮອດທີ່ໝາຍບໍ່ທັນ ແຕ່ສຸດທ້າຍ ພວກເຮົາກໍມາຮອດຕົວເມືອງໂພນໂຮງໃນເວລາຫ້າໂມງແລງພໍດີ ໂລ່ງໃຈໄປອຶດໜຶ່ງ “ມາຮອດສະຖານທີ່ແລ້ວ” ຈີພີເອສບອກວ່າແນວນັ້ນ. ແຕ່ຍັງຫາທາງເຂົ້າບໍ່ເຫັນ ຖາມຊາວບ້ານແຖວນັ້ນບອກວ່າ “ອາຈານລ້ຽວຜິດທາງ ຕ້ອງກັບໄປເຂົ້າອີກທາງໜຶ່ງ” ພວກເຮົາຕ້ອງຢ້ອນກັບໄປທາງໃຫຍ່ອີກຄັ້ງ ພະຍາຍາມຖາມທາງໄປເລື້ອຍ (ຕອນນີ້ ຈີພີເອສມັນກະງົງພໍມັນ)

ໂທຫາພຣະທີ່ເຄີຍມາກ່ອນໜ້ານີ້ ປາຍສາຍບອກມາວ່າ ໃຫ້ຂີ່ໄປຕາມຖະໜົນສາຍໃຫຍ່ແລ້ວຈະເຫັນປ້າຍບອກວ່າ “ຖ້ຳພຣະວັງຊ້າງ” ພວກເຮົາຂີ່ອອກນອກຕົວເມືອງມາເລື້ອຍໆ ຈົນມາເຫັນປ້າຍຂຽນວ່າ “ຣີສອດຖ້ຳພຣະວັງຊ້າງ” ນີ້ລະຫວ໋າຄືຊິໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດລະ ລົງໄປຖາມຄົນແຖວນັ້ນ ຄຳຕອບທີ່ໄດ້ຄື “ທາງນີ້ເຂົາປິດ ເຂົ້າບໍ່ໄດ້ ຕ້ອງຢ້ອນກັບໄປເຂົ້າຊອຍໃນບ້ານ” ເວລາລ່ວງເລີຍໄປເລື້ອຍໆ ຕາເວັນລັບປາຍໄມ້ໄປດົນແລ້ວ ແຕ່ພວກເຮົາຍັງຫາທາງເຂົ້າບໍ່ເຈີ. ພວກເຮົາລ້ຽວເຂົ້າຊອຍກາງໝູ່ບ້ານຂີ່ທະລຸຜ່ານເຂົ້າສູ່ເຂດປ່າອີກຄັ້ງ ເວລານີ້ ຍັງພໍມີແສງຢູ່ໜ້ອຍໜຶ່ງ (ພໍມີຫວັງ) ຖ້າຮອດໄວກໍຄົງໄດ້ໄຫວ້ພຣະ ຖ່າຍຮູບ ແລະ ບັນທຶກວິດີໂອຕາມທີ່ຕ້ອງການ.

ຂ້າງໜ້າມີທາງແຍກ “ລ້ຽວຊ້າຍຫຼືຂວາ?” ໂຊເຟີຖາມ. “ຂວາ!” ອາຕະມາຕອບໄປໂດຍບໍ່ໄດ້ຄິດແມ້ແຕ່ສ້ຽວວິນາທີ.

“ໝັ້ນໃຈຫວ໋າ?” ອາຈານຖາມຂຶ້ນ. “ເດົາລ້ວນໆ ຂ້ານ້ອຍ” ສຸດທ້າຍ ພວກເຮົາກໍມາສຸດທາງຈົນໄດ້.

ແຕ່ ເອ໊..ບໍ່ແມ່ນຖ້ຳພຣະວັງຊ້າງນ໋າ

ມັນຄືໂງ່ນຫີນໂງ່ນໜຶ່ງທີ່ລົດເຮົາບໍ່ໜ້າຈະຜ່ານໄປໄດ້ສະດວກ ຕອນນີ້ ຮູ້ແລ້ວວ່າທາງຊ້າຍຄືທາງທີ່ຈະນຳພາໄປສູ່ເປົ້າໝາຍທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງການ ຈຶ່ງພາກັນຟ້າວລ້ຽວລົດກັບ ເມື່ອມາຮອດທາງແຍກບ່ອນເກົ່າ ພວກເຮົາຈອດລົດຊັ່ງຊາໃຈຢູ່ແປບໜຶ່ງ. “ມື້ໃໝ່ຄ່ອຍມາເປັນຫຍັງ ສົມປອນ?” ອາຈານເວົ້າຂຶ້ນດ້ວຍສຽງອ່ອນໆ ໂດຍສາຍຕາຍັງຈ້ອງໄປທີ່ເສັ້ນທາງນັ້ນຢູ່ ເໝືອນກັບວ່າ ໃຈໜຶ່ງກໍຄິດເສຍດາຍ ອີກໃຈໜຶ່ງກໍໝົດສັດທາໄປແລ້ວ. “ຕາມນັ້ນເລີຍ ອາຈານ” ນີ້ຄືຄຳຕອບຂອງອາຕະມາ.

ຊີວິດກໍແບບນີ້ແຫຼະເນາະ! ບໍ່ມີຫຍັງແນ່ນອນ ບໍ່ໄດ້ດັ່ງໃຈປາຖະໜາທຸກຢ່າງ ຄາດເດົາບໍ່ໄດ້ ຄວບຄຸມໃຫ້ເປັນໄປຕາມທີ່ເຮົາຕ້ອງການໄດ້ຍາກ. ໂລກ ແລະຊີວິດເປັນເລື່ອງຂອງຄວາມຊັບຊ້ອນ ແລະ ວົກວົນ ມະນຸດຕ້ອງອາໄສຫຼາຍຢ່າງເພື່ອຮຽນຮູ້ແລະທຳຄວາມເຂົ້າໃຈ ດັ່ງຄຳເວົ້າຂອງ ພຣະມະຫາສົມພານ ພຣົມທາ ທີ່ເຄີຍຂຽນໄວ້ວ່າ “ຊີວິດຄືກະແສທຳມະຊາດທີ່ຄົດຄ້ຽວຍາວໄກ ການສຶກສາໃຫ້ເຂົ້າໃຈແຈ່ມແຈ້ງເຖິງຄວາມຊັບຊ້ອນ ແລະ ວົກວຽນຂອງມັນ ຍ່ອມຕ້ອງໃຊ້ເວລາ ແລະ ຄວາມພະຍາຍາມບໍ່ໜ້ອຍເລີຍ” ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ການເດີນທາງແຕ່ລະຄັ້ງຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາເຂົ້າໃຈທາງເດີນຂອງຊີວິດຫຼາຍຂຶ້ນ ເພາະເຮົາຕ້ອງຜ່ານຜ່າຄວາມຜິດພາດ ຫຼົງທາງ ສິ້ນຫວັງ ແລະ ຕື່ນເຕັ້ນ ຊີວິດທີ່ງົດງາມຄືຊີວິດທີ່ຜ່ານຜ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ມາໄດ້ ນິ້ວກົມບອກວ່າ “ຊີວິດເປັນດັ່ງສິ່ງເກົ່າແກ່ບູຮານ ຄວາມງາມທັງຫຼາຍລ້ວນເກີດຈາກຮ່ອງຮອຍ”

“ໂອເຄ ລ້ຽວເຂົ້າຮ່ອມນີ້ເລີຍ”

ຜິດຮ່ອມອີກແລ້ວ ອາຈານນນ!!! ນີ້ແຫຼະຊີວິດຈິງ ຈົວນ້ອຍເອີ໋ຍ….

ຕົ້ນລະດູໜາວ, ປີ 2022.

ວັດພຣະຂາວພັນນາຣາມ

01

ຊີວິດຄືການເດີນທາງຈາກຈຸດໜຶ່ງໄປຫາຈຸດໜຶ່ງ ເຮົາເລີ່ມຈາກຈຸດ B ໄປຫາຈຸດ D.

B ຄື Birth, D ຄື Death ໃນລະຫວ່າງທາງຈະມີອີກຈຸດໜຶ່ງຄືຈຸດ C ເຊິ່ງມາຈາກຄຳວ່າ Choice ໝາຍເຖິງທາງເລືອກ ຊີວິດເຮົາເຕັມໄປດ້ວຍທາງເລືອກສະເໝີ ເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ຕາເວັນຍັງບໍ່ທັນຂຶ້ນ ເຮົາເລືອກທີ່ຈະນອນຕໍ່ ຫຼື ຈະຕື່ນຂຶ້ນມາລ້າງໜ້າ ເລືອກທີ່ຈະອ່ານໜັງສື ຫຼື ຈະຈັບມືຖືຂຶ້ນມາເຂ່ຍ ເລືອກທີ່ຈະລຸກຂຶ້ນມາ ລ້າງຖ້ວຍ ລ້າງຈານ ກວາດເຮືອນ ຖູບ້ານ ຫຼື ຈະນອນບິດຂີ້ຄ້ານຢູ່ເທິງຕຽງ ອັນນີ້ກໍແລ້ວແຕ່ລະບຸກຄົນ

ແນ່ນອນ ເຮົາບໍ່ໄດ້ເວົ້າເຖິງຄວາມຖືກຫຼືຜິດ ເພາະທຸກຄົນມີສິດເລືອກວ່າຈະເຮັດຫຼືບໍ່ເຮັດສິ່ງໃດ ທັງນີ້ຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າ ໃຜມັກແບບໃດຫຼາຍກວ່າກັນ ສິ່ງທີ່ເຮົາເລືອກຈະເປັນປັດໄຈທີ່ຈະນຳພາຊີວິດໃນມື້ນັ້ນໆ ໄປສູ່ທິດທາງໃດໜຶ່ງ

ມື້ນີ້ ຄະນະພວກເຮົາໄດ້ເລືອກແລ້ວທີ່ຈະທ່ຽວຊົມທັມມະສາລາ ການຕັດສິນໃຈນີ້ ອາດຈະນຳພາພວກເຮົາໄປເຈີເຫດການບາງຢ່າງກໍເປັນໄດ້

ປ່ະ!! ໄປຊົມບັນຍາກາດນຳກັນ…

ພວກເຮົາພາກັນຂຶ້ນມາເທິງດາດຟ້າ ອາກາດຍັງຄົງໜາວເຢັນປົກກະຕິ ມີລົມພັດມາເປັນບາງຊ່ວງຈົນເຮັດໃຫ້ຂົນໜາວລຸກວາບໄປທົ່ວຮ່າງກາຍ ຂ້ອຍຍົກຈອກກາເຟຂຶ້ນມາຈິບເພື່ອໃຫ້ຮ່າງກາຍອົບອຸ່ນ ຢູ່ອີກຝາກຟ້າທີ່ໄກອອກໄປນັ້ນ ມີແສງສີເຫຼືອງແທງທະລຸຜ່າເມກໝອກຂຶ້ນມາ ເປັນສັນຍານເຕືອນໃຫ້ຮູ້ວ່າ ຕອນນີ້ ດວງອາທິດກຳລັງເຄື່ອນຕົວກັບມາສູ່ໂລກອີກຄັ້ງ ພາຍຫຼັງທີ່ຫາຍໄປເກືອບສິບສອງຊົ່ວໂມງ ແສງຄ່ອຍໆສະຫວ່າງຂຶ້ນຈົນກາຍເປັນເຊົ້າວັນໃໝ່ທີ່ສົມບູນ ຂ້ອຍແຫງນໜ້າຂຶ້ນໄປເບິ່ງດ້ານຫຼັງ ເຫັນຄວັນສີຂາວລອຍຂຶ້ນຟ້າ ເໝືອນມີຍັກກຳລັງສູບຢາແລ້ວພົ່ນຄວັນໃຫ້ອົບອວນໄປທົ່ວບໍລິເວນນັ້ນ ພູໜ່ວຍນີ້ມີຊື່ວ່າ ຕຣີອູນ (Triund) ເຊິ່ງມີຫິມະປົກຄຸມຕະຫຼອດປີ ສູງຈາກໜ້ານ້ຳທະເລປະມານ 2,828 ແມັດ ພວກເຮົາໃຊ້ເວລາຢູ່ບ່ອນນີ້ປະມານໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ

ແປກຄືກັນເນາະ ຢູ່ບ້ານເຮົາພຣະອາທິດກໍຂຶ້ນທຸກມື້ແຕ່ບໍ່ຄ່ອຍສົນໃຈທີ່ຈະຊື່ນຊົມ ອາດເປັນເພາະສະພາບແວດລ້ອມບໍ່ເອື້ອອຳນວຍໃຫ້ເຮົາໄດ້ເບີກບານ ຫຼືເປັນເພາະເຮົາມົວຍຸ້ງຢູ່ກັບງານຕະຫຼອດເວລາ ຫຼືອາດຈະເປັນເພາະວ່າ ເຮົາຄຸ້ນຊິນກັບມັນເສຍແລ້ວ ຈະວ່າໄປສິ່ງໃດທີ່ເຮົາຄຸ້ນຊິນກັບມັນ ໃໝ່ໆເຮົາອາດຈະຮູ້ສຶກຕົວ ຫຼືຕື່ນເຕັ້ນກັບສິ່ງນັ້ນ ແຕ່ພໍນານໆໄປເຮົາມັກຈະເສີຍຊາຈົນເໝືອນກັບວ່າສິ່ງນັ້ນບໍ່ມີຢູ່ຈິງ ເປັນໄປໄດ້ວ່າ ແສງແດດຍາມເຊົ້າແບບນີ້ ແລະອາຍໝອກທີ່ກຳລັງຟຸ້ງຂະຈອນຢູ່ຕອນນີ້ ຂ້ອຍອາດຈະເບິ່ງບໍ່ເຫັນມັນກໍເປັນໄດ້ຫາກໃຊ້ຊີວິດໃນທີ່ແຫ່ງນີ້ຕໍ່ໄປຈົນເຄີຍຊິນ

ເມື່ອແສງອາທິດເລີ່ມຮ້ອນຂຶ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງພາກັນຍ່າງລົງມາ

ກ່ອນທີ່ຈະຈາກໄປ ຂ້ອຍຍົກຈອກກາເຟຂຶ້ນຈິບອີກຄັ້ງ ຄູບາອົງໜຶ່ງຍ່າງມາຫາພ້ອມກັບຕົບຫຼັງ ປົ໋ວະ!! “ຂ້ອຍເຫັນກາເຟເຈົ້າໝົດແຕ່ດົນແລ້ວ” ຈິບຢູ່ນັ້ນແຫຼະ!!

ຂ້ອຍຄິດໃນໃຈ “ຄົນເຖົ້າກະແນວນີ້ລະ ບໍ່ເຂົ້າໃຈອາລົມໄວລຸ້ນດອກ!”

02

ຕະຫຼອດຍາມເຊົ້າມື້ນີ້ພວກເຮົາຍ່າງເລາະຊົມຕົວເມືອງທັມມະສາລາ ຫຼື ດາຣັມຊາລາ (Dharamshala) ເຊິ່ງຕັ້ງຢູ່ເຂດປົກຄອງຂອງກັນກຣາ (Kangra) ລັດຫິມະຈັນປະເທດ ປະເທດອິນເດຍ ທັມມະສາລາແບ່ງອອກເປັນສອງສ່ວນຄື ທັມມະສາລາລຸ່ມ ແລະ ທັມມະສາລາເທິງ ໂຮງແຮມທີ່ຄະນະພວກເຮົາໄປພັກນັ້ນແມ່ນທັມມະສາລາເທິງ ເຊິ່ງເປັນສະຖານທີ່ຕັ້ງຂອງສຳນັກງານລັດຖະບານພັດຖິ່ນຂອງຊາວທິເບດ ອົງທະໄລລາມະ–ຜູ້ນຳທາງຈິດວິນຍານຂອງຊາວທິເບດກໍປະທັບຢູ່ບ່ອນນີ້. ຄວາມຈິງມີສະຖານທີ່ສຳຄັນຫຼາຍແຫ່ງຢາກໄປຊົມ ແຕ່ດ້ວຍໄລຍະເວລາທີ່ມີຈຳກັດ ພວກເຮົາຈຶ່ງເລືອກໄປສະເພາະຈຸດທີ່ສຳຄັນ ແລະທີ່ຂາດບໍ່ໄດ້ຄື ວັດສັກລັກຄັງ (Tsuglagkhang Complex) ເຊິ່ງເປັນສະຖານທີ່ປະທັບຂອງອົງທະໄລລາມະ (Dalai Lama)

ບາງຄົນອາດຈະສົງໄສວ່າ ທະໄລລາມະຄືໃຜ? ມີຄວາມສຳຄັນແນວໃດ?

ການທີ່ຈະຮູ້ຈັກອົງທະໄລລາມະ ເຮົາຕ້ອງຢ້ອນກັບໄປເບິ່ງພຣະພຸດທະສາສະໜາໃນທິເບດເສຍກ່ອນ ພຣະພຸດທະສາສະໜາໃນທິເບດຈະມີ 3 ນິກາຍຫຼັກໆຄື ນິກາຍໝວກແດງ ນິກາຍໝວກເຫຼືອງ ແລະ ນິກາຍໝວກດຳ ທະໄລລາມະເປັນຜູ້ນຳນິກາຍໝວກເຫຼືອງ ເຊິ່ງມີຊື່ເອີ້ນເປັນທາງການວ່າ ນິກາຍເກລຸກປະ ພຣະໃນນິກາຍນີ້ຈະນຸ່ງຫົ່ມຈີວອນສີເຫຼືອງແລະໃສ່ໝວກເຫຼືອງ ຄຳວ່າ ທະໄລລາມະ ແປວ່າ ມະຫາສະໝຸດ ຫຼື ພຣະຊັ້ນສູງ ເປັນຕຳແໜ່ງຂອງຜູ້ນຳປະເທດທິເບດ ເຊິ່ງມີອຳນາດປົກຄອງທັງທາງອານາຈັກແລະສາສະນະຈັກ ຖານະທາງບ້ານເມືອງ ຖ້າທຽບກັບຕຳແໜ່ງຢູ່ໃນລາວກໍຄືປະທານປະເທດ ຖານະໃນທາງພຣະສົງກໍຄື ປະທານອົງການພຸດທະສາສະໜາສັມພັນລາວ (ປະທານສົງ)

ຊາວທິເບດມີຄວາມເຊື່ອເລື່ອງກັມຢ່າງເຂັ້ມຂຸ້ນ ໂດຍສະເພາະການກັບຊາດມາເກີດໃໝ່ ເຂົາເຈົ້າເຊື່ອວ່າຜູ້ທີ່ຈະດຳລົງຕຳແໜ່ງທະໄລລາມະນັ້ນ ຕ້ອງເປັນຜູ້ທີ່ມີບຸນຍາທິການສູງ ເມື່ອທະໄລລາມະອົງເກົ່າມໍຣະນະພາບໄປ ກໍຈະກັບຊາດມາເກີດເປັນທະໄລລາມະອົງໃໝ່ສືບຕໍ່ໄປເລື້ອຍໆ ເພື່ອມາໂຜດສັດໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກຕ່າງໆ ທະໄລລາມະອົງປັດຈຸບັນເປັນອົງທີ່ສິບສີ່ ມີພຣະນາມວ່າ ເທັນຊິນ ກະຍັດໂຊ (Tenzin Gyatso) ປະສູດເມື່ອ ພ.ສ.2478 (ຄ.ສ.1935) ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາລີ້ໄພຢູ່ທັມມະສາລາແຫ່ງນີ້ເມື່ອ ພ.ສ.2502 (ຄ.ສ.1959) ເພາະໄພທາງການເມືອງ

03

ຊ່ວງບ່າຍ ພວກເຮົາຍ່າງເລາະໄປຕາມຫົນທາງທີ່ທອດຍາວອອກໄປຈາກຕົວເມືອງ ຫົນທາງຄ່ອຍຍາກຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ບາງບ່ອນເປັນຫີນຂະລຸຂະລະ

ຕອນນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ນ້ຳຕົກຕາດແຫ່ງໜຶ່ງຊື່ວ່າ ພັກສູ (Bhagsu) ເຊິ່ງຢູ່ໄກຈາກຕົວເມືອງປະມານສອງກິໂລແມັດ ນ້ຳຕົກຕາດແຫ່ງນີ້ ເກີດຈາກການລະລາຍຂອງຫິມະ ແລ້ວໄຫຼເປັນສາຍຍາວຢຽດລົງມາຈາກພູເຂົາສູງ ພວກເຮົາຍ່າງໄປຮອດຈຸດທີ່ເຂົາກັ້ນນ້ຳໄວ້ ເພື່ອໃຫ້ນັກທ່ອງທ່ຽວໄດ້ຖ່າຍຮູບ

ບາງກຸ່ມກໍລົງອາບ ບາງກຸ່ມກໍພຽງແຕ່ແຍ່ໆຕີນລົງໄປ ແນ່ນອນ ພວກເຮົາຈັດຢູ່ໃນກຸ່ມທີ່ສອງ ຂະໜາດພຽງແຕ່ແຍ່ຕີນລົງໄປ ຄວາມເຢັນຍັງແຜ່ຊ່ານມາເຖິງຫົວໃຈ ແລະ ເລີຍຂຶ້ນມາເຖິງສະໝອງ ບອກໄດ້ຄຳດຽວວ່າ “ໂຄດເຢັນ”

ຢູ່ນ້ຳຕົກຕາດແຫ່ງນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ສົນທະກັບລາມະອົງໜຶ່ງ (ລາມະ–ເປັນຄຳນຳໜ້າຊື່ພຣະສົງໃນທິເບດ) ລາມະອົງນີ້ເລົ່າໃຫ້ຟັງວ່າ “ລາວໜີມາຈາກທິເບດເມື່ອຊາວກວ່າປີທີ່ແລ້ວ ກອງທັບຈີນໄດ້ເຂົ້າຍຶດທິເບດ ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນປະມານເກືອບແສນຄົນຕ້ອງຍົກຍ້າຍອອກທິເບດໄປສູ່ປະເທດເພື່ອນບ້ານເຊັ່ນ: ອິນເດຍ ເນປານ ພູຖານເປັນຕົ້ນ ລາວເລົ່າວ່າ ການລົບໜີອອກມານັ້ນເປັນເໝືອນໂສກະນາຕະກຳຂອງຊາວທິເບດ ເພາະວ່າຕ້ອງເດີນທາງຂ້າມພູເຂົານ້ຳແຂງບໍ່ຈັກວ່າເທົ່າໃດໜ່ວຍ ບາງຄົນຖືກນ້ຳແຂງກັດຈົນຂາຂາດກໍມີ ບາງຄົນກໍປ່ວຍໄຂ້ລະຫວ່າງທາງ ຕ້ອງອົດມື້ກິນມື້ ເຂົາເຈົ້າເດີນທາງຜ່ານຜ່າທັງຫິມະແລະພູເຂົາສູງຊັນທີ່ທຸລະກັນດານແທບຈະເອົາຊີວິດບໍ່ລອດ ລາວບອກວ່າລາວໂຊກດີທີ່ຮັກສາຊີວິດລອດມາໄດ້ ແຕ່ຫຼາຍຄົນຕ້ອງຖິ້ມຊີວິດໄວ້ລະຫວ່າງທາງ ຈັກແມ່ນເວນກຳຫຍັງຂອງຊາວທິເບດທີ່ຕ້ອງມາປະສົບກັບເຫດການແບບນີ້ ”

ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ ຊາວທິເບດເປັນຊົນຊາດມັກຄວາມສະຫງົບສຸກ ເພາະໄດ້ຮັບການເຝິກອົບຮົມດ້ານສາສະໜາເປັນຢ່າງດີ ອົງທະໄລລາມະເລົ່າໄວ້ໃນໜັງສືແຜ່ນດິນແລະປະຊາຂົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ “ພວກເຮົາ (ໝາຍເຖິງຊາວທິເບດ) ບໍ່ທະເຍີທະຍານຢາກໄດ້ສິ່ງໃດ ພວກເຮົາພຽງແຕ່ຕ້ອງການຢູ່ຢ່າງສະຫງົບ ພຽງເພື່ອຮັກສາໄວ້ເຊິ່ງພຣະສາສະໜາແລະວັດທະນະທຳຂອງເຮົາ” ເພາະຄິດເຊັ່ນນີ້ ທິເບດຈຶ່ງປິດກັ້ນຕົນເອງໄວ້ກັບທຳມະຊາດ ທ່າມກາງພູເຂົາຫິມະແລະພົງໄພ ໂດຍບໍ່ສົນໃຈກັບຜູ້ຄົນພາຍນອກເລີຍ ເຊິ່ງຕໍ່ມາພຣະອົງບອກວ່າ ວິທີການນີ້ເປັນນະໂຍບາຍທີ່ຜິດພາດຢ່າງຍິ່ງ ເພາະເມື່ອທິເບດຖືກສັດຕູຮຸກຮານ ຫັນໜ້າໄປຫາປະເທດໃດກໍບໍ່ມີໃຜຍື່ນມືມາຊ່ວຍເຫຼືອເລີຍ “ນີ້ເປັນບົດຮຽນອັນຂົມຂື່ນສຳລັບເຮົາ ບັດນີ້ ໂລກແຄບລົງຈົນຢູ່ພຽງລຳພັງຄົນດຽວບໍ່ໄດ້ ແມ້ຈະບໍ່ທຳຮ້າຍຜູ້ໃດກໍຕາມ” ຈາກຄຳເວົ້ານີ້ພຣະອົງກຳລັງຈະບອກວ່າ ຈົ່ງຜູກມິດໄມຕີຕໍ່ກັນໄວ້ເພາະບໍ່ມີໃຜສາມາດປິດກັ້ນຕົນເອງຢູ່ຄົນດຽວໄດ້ ທຳມະຊາດສ້າງເຮົາມາໃຫ້ອາໄສເຊິ່ງກັນແລະກັນ

ບາງຄັ້ງການເປັນຄົນດີທ່າມກາງຄົນທີ່ຈ້ອງຈະເອົາປຽບຕະຫຼອດເວລາ ກໍເປັນການກະທຳທີ່ນຳມາເຊິ່ງຄວາມເສົ້າໂສກໄດ້ເຊັ່ນກັນ ຂ້ອຍຄິດວ່າ ເຮົາຄວນເປັນຄົນດີມີເມດຕາ ແຕ່ຢ່າໃຫ້ໃຜເອົາປຽບ

04

ຈາກເຫດການທາງການເມືອງໃນທິເບດນັ້ນ ບາງຄົນເລືອກທີ່ຈະທົນຢູ່ໃນປະເທດຕໍ່ໄປ ບາງຄົນເລືອກລະຖິ້ມບ້ານເຮືອນແລ້ວມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ຈຸດໝາຍໃດໜຶ່ງ ເຊິ່ງບໍ່ມີໃຜຮູ້ເລີຍວ່າ ທ້າຍທີ່ສຸດ ສິ່ງທີ່ຕົນເອງເລືອກນັ້ນຈະນຳພາຊີວິດໄປສູ່ຈຸດໃດ ຄົນທີ່ເລືອກເດີນທາງອອກມາ ກໍບໍ່ຮູ້ວ່າຈຸດໝາຍປາຍທາງທີ່ແນ່ນອນນັ້ນຄືບ່ອນໃດ ທຸກຄົນພຽງແຕ່ເດີນອອກມາໃຫ້ພົ້ນຈາກບັນຫາທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຂົມຂື່ນຈົນບໍ່ສາມາດທີ່ຈະທົນຢູ່ຕໍ່ໄປໄດ້ ແນ່ນອນ ໜຶ່ງໃນບຸກຄົນທີ່ເລືອກເດີນອອກມາກັບຄົນທັງຫຼາຍນັ້ນ ຄືອົງທະໄລລາມະ ພຣະອົງເລືອກແລ້ວວ່າ ຈະຂ້າມພົມແດນໄປລີ້ໄພຢູ່ປະເທດອິນເດຍ

“ຂ້າພະເຈົ້າພິຈາລະນາຢ່າງຖ້ວນຖີ່ແລ້ວວ່າ ຕ້ອງລະປະເທດ ຖ້າຂືນຢູ່ຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍຊ່ວຍຫຍັງປະຊາຊົນອີກບໍ່ໄດ້ແລ້ວ ແລະ ຈີນຈະຕ້ອງຈັບຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃນທີ່ສຸດ ຈຶ່ງຈຳຕ້ອງໜີໄປອິນເດຍ ຂໍໃຫ້ລັດຖະບານອິນເດຍຄຸ້ມໄພໃຫ້ ແລະ ພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ຊາວທິເບດຢູ່ໄດ້ດ້ວຍຄວາມຫວັງ”

ຜູ້ຂຽນເຊື່ອວ່າ ໃນສະຖານະການເຊັ່ນນີ້ ບໍ່ວ່າຈະເລືອກທາງໃດກໍເຮັດໃຫ້ຫຼີກໜີຄວາມເຈັບປວດບໍ່ພົ້ນ ລອງຄິດເບິ່ງວ່າ ຈາກຄົນທີ່ເຄີຍຢູ່ຢ່າງສະຫົງບສຸກໃນຜາສາດລາຊະວັງ ບັດນີ້ ຕ້ອງມາເລ່ລ່ອນຢູ່ຕາມພູຜາ ທ່າມກາງຫິມະອັນເໜັບໜາວ ຫາໝ່ອງຊຸກຫົວນອນແທບຈະບໍ່ມີ ບາງຄັ້ງກໍຫຼົງທາງແຕກອອກຈາກຂະບວນໃນຍາມຄ່ຳຄືນ ພຣະອົງເລົ່າວ່າ ມື້ທຳອິດຕ້ອງນັ່ງຢູ່ເທິງຫຼັງມ້າເປັນເວລາເກືອບຊາວຊົ່ວໂມງແທບບໍ່ໄດ້ນອນເລີຍ ບາງບ່ອນຕ້ອງລົງຈູງມ້າຜ່ານຜ່າພູເຂົານ້ຳແຂງ ເມື່ອໄປຮອດທາງແຍກຈະຕ້ອງເລືອກວ່າຈະໄປທາງໃດດີ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ທະຫານຂອງສັດຕູໄປດັກທາງຖືກ ຕະຫຼອດເສັ້ນທາງທີ່ເດີນຜ່ານມານັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍທາງເລືອກ ເລືອກທີ່ຈະເດີນຕໍ່ຫຼືເລືອກທີ່ຈະຢຸດພັກ ເລືອກທີ່ຈະໄປຊ້າຍຫຼືຂວາ ເລືອກທີ່ຈະໄປຂ້າງໜ້າ ຫຼື ຈະຖອຍກັບມາຕັ້ງຫຼັກ

05

ຊີວິດເຮົາກໍເຊັ່ນດຽວກັນ

ຕະຫຼອດທາງເດີນຂອງຊີວິດເຕັມໄປດ້ວຍທາງເລືອກ ດຣ.ໄອໂຊ–ນັກຂຽນຊາວອາເມຣິກັນ ເຄີຍເວົ້າວ່າ ຊີວິດມະນຸດມີຄວາມຈິງພື້ນຖານສອງຂໍ້ຄື ໜຶ່ງ–ເຮົາມີເວລາຈຳກັດ ສອງ–ໃນເວລາທີ່ແສນຈຳກັດນັ້ນ ເຮົາມີທາງເລືອກຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ

ການເລືອກແຕ່ລະຄັ້ງໝາຍຄວາມວ່າເຮົາກຳລັງນຳພາຊີວິດໄປສູ່ທິດທາງໃດໜຶ່ງ ບາງຄົນອາດຈະຮູ້ຈັກຈຸດໝາຍປາຍທາງທີ່ແນ່ນອນ ແຕ່ບາງຄົນບໍ່ຮູ້ເລີຍ ເຮົາພຽງແຕ່ເລືອກແລ້ວກ້າທີ່ຈະຍອມຮັບຜົນທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນອະນາຄົດເທົ່ານັ້ນເອງ ລະຫວ່າງທາງເດີນຂອງຊີວິດເຮົາມີສິ່ງໃຫ້ເລືອກແທບຈະຕະຫຼອດເວລາ ຖ້າເລືອກໃນທາງກາຍະພາບບໍ່ໄດ້ ເຮົາສາມາດເລືອກທີ່ຈະຕອບສະໜອງ (Reaction) ກັບເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນແບບໃດ ເຮົາມີອິດສະລະຢ່າງເຕັມທີ່ ແມ້ແຕ່ຄົນຖືກມີດຈໍ່ຄໍ ກໍມີສິດເລືອກໄດ້ວ່າ ຈະຕາຍ ຫຼື ຈະຍອມໃຫ້ໂຈນເອົາຊັບສິນ ແລ້ວປ່ອຍເຮົາໄປ

ສິ່ງທີ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ຈາກຈາກການສົນທະນາກັບລາມະອົງນັ້ນ ແລະ ຈາກເຫດການສະເດັດລີ້ໄພຂອງອົງທະໄລລາມະຄື ການເລືອກໃຊ້ຊີວິດໃນລະຫວ່າງທາງເດີນ ດັ່ງທີ່ອົງທະໄລລາມະເຮັດເປັນແບບຢ່າງມາແລ້ວ ໃນແງ່ກາຍະພາບ ພຣະອົງເລືອກທີ່ຈະເດີນອອກມາຈາກສະພາບບັນຫາທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນກຸງລາຊາ ໃນແງ່ຈິດໃຈ ພຣະອົງເລືອກທີ່ຈະໃຊ້ຊີວິດຕໍ່ໄປຢ່າງມີຄວາມຫວັງ ແມ້ສັດຕູຈະກໍ່ກັມທຳເຂັນຕໍ່ປະເທດຂອງພຣະອົງຫຼາຍປານໃດກໍຕາມ ພຣະອົງເລືອກໄດ້ວ່າ ຈະໂກດແຄ້ນ ຫຼື ຈະໃຫ້ອະໄພ“ເຮົາບໍ່ຄວນຄິດແກ້ແຄ້ນ ຫຼື ຕອບແທນຄວາມຊົ່ວດ້ວຍຄວາມຊົ່ວ”

ແມ່ນແລ້ວ, ນີ້ຄືຄຳສອນຈາກພຣະອົງທ່ານ

ແນ່ນອນ ໃນແງ່ສະເກລ (Scale) ລະດັບສັງຄົມເຮົາຍອມບໍ່ໄດ້ຢູ່ແລ້ວ ທີ່ຈະໃຫ້ໃຜມາເອົາປຽບປະເທດຊາດຫຼືອົງກອນຂອງຕົນ ແຕ່ໃນແງ່ປັດເຈກະບຸກຄົນ ຖ້າການໃຫ້ອະໄພນັ້ນນຳມາເຊິ່ງການໃຊ້ຊີວິດຢ່າງມີຄວາມສຸກ ຂ້ອຍຄົງເລືອກເໝືອນອົງທະໄລລາມະ

ເວົ້າໄປເວົ້າມາ ຂ້ອຍກໍຕ້ອງເລືອກແລ້ວວ່າ ຈະນັ່ງລົມກັບລາມະຕໍ່ໄປຫຼືກັບຈະກັບໄປທີ່ພັກ ຕອນນີ້ ຕາເວັນຄ້ອຍໄປທາງທິດຕາເວັນຕົກຫຼາຍແລ້ວ ອີກບໍ່ດົນຄົງຈະລັບຫາຍຈາກຂອບຟ້າ ປ່ອຍໃຫ້ຊາວໂລກຜະເຊີນໜ້າຄວາມເໜັບໜາວຕໍ່ໄປ ໃນລະຫວ່າງທາງ ຂ້ອຍເຫັນເດັກນ້ອຍຄົນໜຶ່ງກຳລັງຕ້ອນຝູງແກະກັບບ້ານ ແກະໂຕໜຶ່ງແວະລົງກິນນ້ຳແຄມທາງ ແຕ່ກໍຕ້ອງຟ້າວຍ່າງກັບມາເຂົ້າຝູງອີກຄັ້ງ ເພາະໄມ້ແສ້ທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງເດັກນ້ອຍຄົນນັ້ນ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກສົງສານມັນຢ່າງຈັບໃຈ

ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ການແວະລົງຂ້າງທາງ

ຄືການເລືອກຢ່າງໜຶ່ງ ໃນຊີວິດຂອງແກະນ້ອຍໂຕນັ້ນ

ລະດູໜາວ, ປີ 2564.

ແຜ່ນດິນແລະປະຊາຊົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ/My land and My people

ທະໄລລາມະ (ຂຽນ) ສ.ສິວະລັກ (ແປ)

ຕົວອຽງບາງສ່ວນມາຈາກໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້

ສັງຄົມສະໄໝໃໝ່ບັງຄັບໃຫ້ເຮົາໃຊ້ຊີວິດຢ່າງຮີບດ່ວນ ເຮົາໄດ້ຮັບການສັ່ງສອນໃຫ້ໄຂວ່ຄວ້າແລະມຸ່ງໄປຂ້າງໜ້າຢ່າງບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ໄດ້ສິ່ງນີ້ແລ້ວກໍຢາກໄດ້ສິ່ງໃໝ່ ມີຄວາມສຸກແລ້ວ ກໍຢາກມີຄວາມສຸກທີ່ສູງຂຶ້ນໄປ ບາງຄັ້ງ ກໍວຸ້ນວາຍຢູ່ກັບວຽກງານຈົນລືມດູແລຄົນທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງ ສັງຄົມແບບນີ້ ທ້າຍທີ່ສຸດຄົງຫາຄວາມສຸກໄດ້ຍາກຢ່າງຍິ່ງ ເພາະພວກເຮົາໄດ້ຮັບການກະຕຸ້ນໃຫ້ ຢາກໄດ້ ຢາກມີ ຢາກເປັນ ຕະຫຼອດເວລາ

ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ການເດີນທາງຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາຄົ້ນພົບບາງຢ່າງທີ່ພິເສດອອກໄປ

ໄດ້ເວລາຂຶ້ນລົດແລ້ວ! ຄູບາ

01

~ຢຽບກັບລະເບີດຢູ່ສະຖານີລົດໄຟ~

ຕອນເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ ພາຍຫຼັງກ່າວອຳລາແລະຂອບໃຈ ພຣະຕຸ້ຍກັບພຣະນິລັນດອນແລ້ວ ຄະນະພວກເຮົາກໍໄດ້ນັ່ງລົດຕຸກຕຸກມາລົງສະຖານີລົດໄຟ ເພື່ອມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ເມືອງປະຖານໂກດ ລັດປັນຈາບ ດ້ວຍໄລຍະທາງ 495 ກິໂລແມັດ ສະຖານີລົດໄຟເດລີໃນຍາມນີ້ແອອັດໄປດ້ວຍຜູ້ຄົນມີທັງພໍ່ຄ້າ ນັກທ່ອງທ່ຽວແລະນັກເດີນທາງ ບາງຄົນລາກກະເປົ໋າຢ່າງຮີບດ່ວນ ບາງຄົນນັ່ງຈິບຊາແບບສະບາຍໃຈ ບາງຄົນນັ່ງຈິດໃຈເລື່ອນລອຍທ່າມກາງຜູ້ຄົນ ຂ້ອຍບັນທຶກບັນຍາກາດຊ່ວງນີ້ໄວ້ວ່າ:

“ສະຖານີລົດໄຟໃນຍາມເຊົ້າ

ຜູ້ຄົນຍ່າງຂວັກໄຂວ່ກັນໄປມາ

ເດັກນ້ອຍຄົນໜຶ່ງນັ່ງກິນໄອຕິມຢູ່ຂ້າງເສົາ”

ກ່ອນໄປອິນເດຍຂ້ອຍມັກໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າວ່າ ອິນເດຍເປັນປະເທດທີ່ຂຶ້ນຊື່ເລື່ອງຂີ້ ຂີ້ລັກ ຂີ້ຕົວະ ຂີ້ໂກງ ຂີ້ຄຸຍ ຂີ້ຖີ່ ອາຈານຄົນໜຶ່ງເວົ້າໃຫ້ຟັງວ່າ “ຖ້າເຫັນແຂກ (ຄົນອິນເດຍ) ກັບງູຍ່າງມານຳກັນໃຫ້ຕີຫົວແຂກກ່ອນເລີຍ” ຄຳເວົ້ານີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄົນອິນເດຍເຊື່ອບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ ແນ່ນອນ ມັນເປັນພຽງຄຳເວົ້າຫຼິ້ນແກມອິຫຼີ ແຕ່ມັນໜ້າຈະມີມູນຄວາມຈິງແດ່ນັ້ນລະ ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຄົງຈະບໍ່ນຳມາເວົ້າສຽດສີເຖິງຂະໜາດນີ້ ໃນບັນດາຂີ້ທັງຫຼາຍແລທີ່ເວົ້າມານັ້ນ ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າ ບາງອັນກໍຈິງ ບາງອັນກໍເວົ້າເກີນຈິງ ແຕ່ເໜືອສິ່ງອື່ນໃດ ຈະມີຂີ້ອັນໜຶ່ງທີ່ຂ້ອຍເອົາຫົວເປັນປະກັນເລີຍວ່າ ຈິງແທ້ແນ່ນອນ ນັ້ນກໍຄືຂີ້ໄປທົ່ວທີບ ອັນນີ້ຂີ້ອິຫຼີ

ໃນລະຫວ່າງທີ່ພວກເຮົາລໍຖ້າລົດໄຟຢູ່ນັ້ນ ຮູ້ສຶກເບື່ອໆກໍເລີຍພາກັນລົງໄປຖ່າຍຮູບ

ອາຈານເອີ້ນມາໃສ່ວ່າ ລະວັງແດ່ເດີກັບລະເບີດມັນຫຼາຍ

ແຕ່ເຕືອນຊ້າໄປແລ້ວອາຈານເອີ໋ຍ! ຄູບາອີກອົງໜຶ່ງຊັດໄປເຕັມຝ່າຕີນເລີຍ

ໂອ້!! ມາຍບຸດດາ ຢູ່ດີບໍ່ວ່າດີ ຫາຂີ້ມາໃສ່ຕີນຕົນເອງຊ່ະແລ້ວ

02

~ຈິດເລື່ອນໄຫຼໄປກັບສາຍລົມ~

ການເດີນທາງໃນອິນເດຍຊ່ວງເດືອນເມສາບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ໜ້າສະໜຸກພໍປານໃດ ເພາະອາກາດໂຄດຮ້ອນໂດຍສະເພາະກຸງນິວເດລີໃນຍາມນີ້ຮ້ອນແທບຕັບແຕກ ແຕ່ກໍໂຊກດີທີ່ອາຈານຈອງບ່ອນນັ່ງທີ່ມີແອ ລົດໄຟຄ່ອຍໆເຄື່ອນຕົວອອກຈາກສະຖານີມຸ່ງໜ້າໄປທາງທິດເໜືອຂອງປະເທດອິນເດຍ ພວກເຮົານັ່ງຫັນໜ້າເຂົ້າຫາກັນເບາະລະສອງອົງ ເບາະທີ່ຢູ່ກົງກັນຂ້າມກັບພວກເຮົາແມ່ນຄອບຄົວຊາວມຸດສະລິມ ເວົ້າເຖິງເລື່ອງນີ້ ກໍອົດຊື່ນຊົມເຂົາເຈົ້າບໍ່ໄດ້ ເຂົາເຈົ້າສາມາດເຝິກຕົນໄດ້ທຸກທີ່ທຸກເວລາ ແມ່ນແຕ່ໃນລະຫວ່າງການເດີນທາງ ເຂົາເຈົ້າກໍບໍ່ມີຂໍ້ອ້າງທີ່ຈະບໍ່ເຮັດກິດທາງສາສະໜາ

ໝູ່ຄົນໜຶ່ງໃນຫ້ອງຮຽນພາສາອັງກິດເລົ່າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງວ່າ ຕາມປົກກະຕິແລ້ວ ຊາວມຸດສະລິມຈະລະໝາດວັນລະຫ້າຄັ້ງ ການລະໝາດເປັນການປະຕິບັດສາສະນະກິດຢ່າງໜຶ່ງໃນສາສະໜາອິດສະລາມ ໂດຍມີວັດຖຸປະສົງເພື່ອຂັດເກົາຈິດໃຈຕົນເອງໃຫ້ສະອາດ ອັນໜຶ່ງເພື່ອສະແດງອອກເຖິງຄວາມພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າຄືພຣະອັນເລາະ ຖ້າຈະປຽບທຽບກັບພຣະພຸດທະສາສະໜາ ການລະໝາດກໍຄືການໄຫວ້ພຣະສວດມົນນັ້ນແຫຼະ ເຊິ່ງການສູດມົນໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາກໍເພື່ອຊຳລະຈິດໃຈຂອງຕົນເອງໃຫ້ຜ່ອງໃສ ເພາະໃນມື້ໜຶ່ງໆເຮົາຮັບເອົາອາລົມບໍ່ຮູ້ວ່າເທົ່າໃດຢ່າງ ທັງດີ ແລະ ຮ້າຍ ດັ່ງນັ້ນ ກ່ອນເຂົ້ານອນຫຼືຫຼັງຕື່ນນອນ ຊາວພຸດຈຶ່ງມີປະເພນີຊຳລະຈິດໃຈດ້ວຍການໄຫວ້ພຣະສູດມົນ “ຈິດໃຈທີ່ບໍ່ເຄີຍຊຳລະກໍເໝືອນພາຊະນະທີ່ບໍ່ເຄີຍລ້າງ” ຄອບຄົວຊາວມຸດສະລິມທີ່ນັ່ງຢູ່ເບາະກົງກັນຂ້າມກັບພວກເຮົານັ້ນ ເຂົາເຈົ້າລ້າງພາຊະນະຄືຈິດໃຈຂອງຕົນເອງມື້ລະຫ້າຄັ້ງ ສ່ວນຊາວມຸດສະລິມບາງຄົນອາດຈະຫຼາຍກວ່າຫ້າຄັ້ງ

ການທີ່ຜູ້ຂຽນປຽບທຽບໃຫ້ເຫັນແບບນີ້ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຊາວພຸດຈະຕ້ອງຫັນໄປຊຳລະຈິດໃຈຫ້າຄັ້ງຕໍ່ມື້ແບບຊາວມຸດສະລິມ ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດເຮັດໄດ້ກໍຍິ່ງດີ ອາຈານກັມມະຖານຄົນໜຶ່ງເຄີຍແນະນຳຜູ້ຂຽນວ່າ “ການປະຕິບັດທັມຢ່າໄປຫວັງຫຍັງຫຼາຍ ຂໍພຽງໃຫ້ຮູ້ສຶກຕົວວັນລະໜຶ່ງຄັ້ງກໍພໍ” ແມ່ນແລ້ວ ມື້ລະໜຶ່ງຄັ້ງກໍພໍ ໃຫ້ຮູ້ເມື່ອຄີງວ່າຕອນນີ້ເຮົາກຳລັງເຮັດຫຍັງຢູ່ ກິດຈະກຳທີ່ກຳລັງເຮັດນັ້ນ ເຮັດໄປເພື່ອຫຍັງ ຈະນຳໄປສູ່ປະໂຫຍດ ຫຼື ນຳໄປສູ່ໂທດ ພຽງສ່ຳນີ້ກໍຖືວ່າເປັນການປະຕິບັດທັມແລ້ວ ຫຼວງພໍ່ຕິດນັດຮັນ–ພຣະວິປັດສະນາຈານແຫ່ງບ້ານພລັມປະເທດຝຣັ່ງເສດ ໄດ້ກ່າວເຖິງການໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ມີຄວາມສຸກໄວ້ວ່າ “ຈົ່ງມີຄວາມສຸກຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ” ບົດເພງໜຶ່ງແຫ່ງໝູ່ບ້ານພລັມ[1] ມີໃຈຄວາມວ່າ:

Happiness is here and now

Happiness is here and now

I have dropped my worries

Nowhere to go, nothing to do

No longer in a hurry

Happiness is here and now

I have dropped my worries

Somewhere to go, something to do

But I don’t need to hurry.

~ Thich Nhat Hanh

“ເປັນສຸກຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ ເປັນສຸກຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ ປ່ອຍວາງຄວາມກັງວົນລົງ ເມື່ອບໍ່ໄດ້ໄປໃສ ເມື່ອບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດ ເຮົາຈຶ່ງບໍ່ຕ້ອງຮີບຮ້ອນ. ເປັນສຸກຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ ປ່ອຍວາງຄວາມກັງວົນລົງ ບໍ່ວ່າຈະໄປໃສ ບໍ່ວ່າຈະເຮັດສິ່ງໃດ ກໍບໍ່ຕ້ອງຮີບຮ້ອນ”

ເປັນບົດເພງທີ່ເຕືອນສະຕິຜູ້ຄົນໃນຍຸກນີ້ໄດ້ເປັນຢ່າງດີ ພວກເຮົາສ່ວນຫຼາຍວຸ້ນວາຍຢູ່ກັບວຽກງານຈົນລືມຮອດເວລາຫາຍໃຈ ສະນັ້ນ ຫຼວງພໍ່ຈຶ່ງແນະນຳວ່າຄວນກັບມາຢູ່ກັບຕົນເອງໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ການຮູ້ເມື່ອຄີງໜຶ່ງເທື່ອເທົ່າກັບເປັນການຣີເຟຣສ (Refresh) ຈິດໃຈຂອງຕົນເອງໜຶ່ງຄັ້ງ ການເຮັດແບບນີ້ຖືວ່າເປັນການຫັນກັບມາພິຈາລະນາຊີວິດເພື່ອໃຫ້ເກີດການປ່ຽນແປງໃນທາງທີ່ດີຂຶ້ນ ໂສເຄຣຕີສ–ນັກປັດຊະຍາຜູ້ມີຊື່ສຽງຂອງເກຣັກເຄີຍກ່າວວ່າ “ຊີວິດທີ່ໄຮ້ການກວດສອບ ເປັນຊີວິດທີ່ໄຮ້ຄ່າ” (The unexamined life is not worth living) ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ ເຮົາສາມາດພິຈາລະນາຫຼືກວດສອບຊີວິດຕົນເອງໄດ້ທຸກເມື່ອ ສຳລັບຜູ້ຂຽນຄິດວ່າກ່ອນນອນ ຫຼື ຫຼັງຕື່ນນອນ ເປັນເວລາທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດໃນການຢູ່ກັບຕົນເອງ ແລະ ກວດສອບຕົນເອງ ທັງນີ້ກໍຂຶ້ນກັບຄວາມສະດວກຂອງແຕ່ລະຄົນ

ຕອນນີ້ ລົດໄຟກຳລັງແລ່ນຜ່ານທົ່ງນາທີ່ກວ້າງສຸດລູກຫູລູກຕາ ດ້ານນອກອົບອວນໄປດ້ວຍຝຸ່ນຄວັນ ຕົ້ນໄມ້ໃບຫຍ້າຕ່າງກໍຫ່ຽວແຫ້ງໄປຕາມລະດູການ ເພາະນ້ຳຝົນຫ່າງຫາຍໄປເປັນເວລານານຫຼາຍເດືອນແລ້ວ ຂ້ອຍນັ່ງເບິ່ງອອກໄປທາງປ່ອງຢ້ຽມ ແລ້ວຂຽນບັນທຶກລົງໃນໄດອາຣີ່ວ່າ

“ແສງແດດກຳລັງເຈີດຈ້າ

ລົດໄຟກຳລັງແລ່ນຜ່ານທົ່ງນາທີ່ແຫ້ງຫ່ຽວ

ຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງນັ່ງຜູ້ຮິມປ່ອງຢ້ຽມ”

ໃນຂະນະນັ້ນ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກເໝືອນກຳລັງນັ່ງຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໄມ້ທ່າມກາງທົ່ງຫຍ້າໃນລະດູແລ້ງ ເມື່ອມີສາຍລົມອ່ອນໆພັດຜ່ານມາ ໃບໄມ້ກໍລ່ວງຫຼົ່ນລົງພື້ນ ແລ້ວຄ່ອຍໆປິວເລືອໜ້າດິນເປັນລະລອກຕາມແຮງລົມ ພຣະພຸດທະສາສະໜານິກາຍເຊັນບອກວ່າ ບັນຍາກາດແບບນີ້ຄືຄວາມສວຍງາມແຫ່ງຊີວິດ ເພາະສະແດງໃຫ້ເຫັນສັດຈະທັມທີ່ວ່າ ທຸກສິ່ງເກີດມາແລ້ວ ມື້ໜຶ່ງຈະຕ້ອງເສື່ອມສະຫຼາຍເໝືອນໃບໄມ້ນີ້ ເມື່ອປົ່ງຂຶ້ນມາແລ້ວ ຮອດເວລາກໍລ່ວງຫຼົ່ນລົງໄປ ແລ້ວໃບໃໝ່ກໍປົ່ງຂຶ້ນມາອີກ ໝຸນວຽນປ່ຽນຜ່ານ ເປັນວັດຕະຈັກຢູ່ແບບນີ້ເລື້ອຍໄປ ຊີວິດມະນຸດກໍເຊັ່ນດຽວກັນ

ຕໍ່ຈາກສາມບັນທັດທີ່ຢູ່ໃນໄດອາຣີ່ຂ້າງເທິງນັ້ນ ຂຽນວ່າ:

“ຕາເວັນໃກ້ຈະລັບຂອບຟ້າ

ຢູ່ເບາະຝັ່ງກົງກັນຂ້າມກັບຂ້ອຍ

ມີຊາວມຸດສະລິມຄົນໜຶ່ງກຳລັງນັ່ງລະໝາດ”

03

~ນອນຊື່ນຊົມຄວາມງຽບໃນເມືອງສັກສິດ~

ພວກເຮົາມາຮອດເມືອງປະຖານໂກດ ປະມານ 7 ໂມງແລງ ແຕ່ເມືອງນີ້ບໍ່ແມ່ນຈຸດໝາຍປາຍທາງ ເພາະພວກເຮົາຕັ້ງໃຈຈະໄປນອນຄ້າງຄືນທີ່ທັມມະສາລາເຊິ່ງຫ່າງຈາກປະຖານໂກດປະມານ 95 ກິໂລແມັດ ລົງຈາກລົດໄຟແລ້ວ ພວກໂຊເຟີລົດຕຸກຕຸກ ລົດສອງແຖວ ລົດແທັກຊີ່ ຫຸ້ມມາໃສ່ວ່າແມ່ນຝູງເຜິ້ງຕອມຮັງ ອາຈານບອກວ່າ ຢ່າເອົາກະເປົ໋າໃຫ້ເຂົາເດັດຂາດເດີ!

ພວກເຮົາຝ່າວົງລ້ອມອອກມາໄດ້ດ້ວຍການເສກເຂົ້າສານ ແລ້ວຫວ່ານໃສ່

ຈົນເຂົາເຈົ້າຕ່າງກໍຮ້ອນຮົນໄປຕາມໆກັນ ເວົ້າໄປລະ! ຄູບາກະດາຍ

ພວກເຮົາເດີນທາງມາຮອດທີ່ໝາຍຄືທັມມະສາລາ ປະມານ 10 ໂມງກາງຄືນ ລວມເວລາທັງໝົດໃນການເດີນທາງມື້ນີ້ຄື 13 ຊົ່ວໂມງ ບອກໄດ້ຄຳດຽວວ່າ ມະຫາໂຄຕະຣະ (ໂຄດ) ເມື່ອຍ! ແຕ່ເຖິງຈະເມື່ອຍປານໃດ ເຊົ້າວັນໃໝ່ຍັງລໍຖ້າພວກເຮົາຢູ່ສະເໝີ ແຕ່ກ່ອນຈະໄດ້ພົບເຊົ້າວັນໃໝ່ ຂໍພາວະນາໃຫ້ມີຊີວິດລອດຄືນນີ້ໄປກ່ອນເຖິະ!

ກ້າວຂາລົງຈາກລົດ ລົມໜາວພັດມາກະທົບໃບໜ້າ ຂົນໜາວລຸກຍາບ..ໄປທົ່ວສັບພາງກາຍ ບໍ່ແມ່ນຜີຫຼອກ ແຕ່ມັນໜາວຈົນເຂົ້າກະດູກດຳ ອຸນຫະພູມປະມານເຈັດເຖິງສິບອົງສາ ພວກເຮົາພາກັນລາກກະເປົ໋າລົງຈາກລົດ ແລ້ວກໍລາກຂຶ້ນໄປຫ້ອງພັກ ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ ຕ່າງຄົນກໍພາກັນເຂົ້ານອນ ຕອນນີ້ອຸນຫະພູມໃນຫ້ອງເລີ່ມອຸ່ນຂຶ້ນແດ່ແລ້ວ ເພາະເຄື່ອງທຳຄວາມຮ້ອນ (Heater) ໃນຂະນະດຽວກັນ ຄວາມວັງເວງກໍເພີ່ມຂຶ້ນນຳ ເໝືອນມີສິ່ງສັກສິດວາງແຜນໄວ້ລ່ວງໜ້າ ໃຫ້ບັນຍາກາດເປັນໄປແບບນີ້

ແນ່ນອນ ແຜນນັ້ນສຳເລັດຜົນ! ຄວາມງຽບເລີ່ມປົກຄຸມໄປທົ່ວຫ້ອງ

ຂ້ອຍຈັບໃນໜັງສືກະວີນິພົນຂອງຣຽວກັນຂຶ້ນມາ ກະວີບົດທີແປດສິບສອງ ລາວຂຽນໄວ້ວ່າ:

“ຂ້ອຍນັ່ງຢູ່ຄົນດຽວຢ່າງງຽບໆ ເທິງກ້ອນຫິນໃຫຍ່ຂະລຸຂະລະກ້ອນໜຶ່ງ

ເພັ່ງພິນິດເບິ່ງໝູ່ເມກທີ່ຄ່ອຍໆກໍ່ຕົວໜາຂຶ້ນໃນທຸກທິດທາງ

ເຈດີສີຄຳເປັ່ງປະກາຍຢູ່ທ່າມກາງແສງຕາເວັນ

ເບື້ອງລຸ່ມລົງໄປນັ້ນຄືບໍ່ນ້ຳພຸຣຽວໂອ

ຢູ່ບໍ່ນ້ຳພຸທຳມະຊາດແຫ່ງນີ້ ຜູ້ຄົນສາມາດຊຳລະລ້າງທັງຮ່າງກາຍແລະຈິດໃຈ

ເໜືອຂຶ້ນໄປຈາກກ້ອນຫີນທີ່ຂ້ອຍນັ່ງຢູ່ນີ້ ຄືໝູ່ໄມ້ສົນບູຮານ

ແລະແລ້ວສາຍລົມເຢັນກໍພັດພາທິວາວັນໃຫ້ສິ້ນສຸດລົງ

ຂ້ອຍໃຝ່ຝັນຢາກເດີນຮ່ວມທາງກັບບຸກຄົນຜູ້ສາມາດສະລະໂລກທັງໂລກໄວ້ເບື້ອງຫຼັງ

ແຕ່ຈົນແລ້ວຈົນລອດກໍຍັງບໍ່ມີບຸກຄົນເຊັ່ນນັ້ນເດີນຜ່ານມາທາງນີ້ເລີຍ”

ສັງຄົມສະໄໝໃໝ່ກະຕຸ້ນໃຫ້ເຮົາໄຂວ່ຄວ້າຫາສິ່ງທີ່ໃຝ່ຝັນຢ່າງບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ໄດ້ສິ່ງນີ້ແລ້ວກໍຢາກໄດ້ສິ່ງໃໝ່ ມີຄວາມສຸກແລ້ວກໍຢາກມີຄວາມສຸກຍິ່ງໆຂຶ້ນໄປ ເຮົາດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນສັງຄົມທີ່ຄອຍກະຕຸ້ນໃຫ້ ຢາກໄດ້ ຢາກມີ ຢາກເປັນ ຕະຫຼອດເວລາ ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ເພາະຄວາມງຽບ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຣຽວກັນ ເບິ່ງເຫັນລາຍລະອຽດຂອງສິ່ງຕ່າງໆ ແລະ ດື່ມດ່ຳກັບບັນຍາກາດນັ້ນໄດ້ຢ່າງເລິກເຊິ່ງ

ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າ ຄວາມງຽບ ເຮັດໃຫ້ເຮົາມອງເຫັນຄວາມສວຍງາມຂອງສັບພະສິ່ງໄດ້ດີຂຶ້ນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄວາມງາມຂອງທົ່ງຫຍ້າ ທ້ອງທະເລ ພູເຂົາ ຜູ້ຄົນ ແສງແດດ ສາຍລົມ ແລະ ດວງດາວ

ຂ້ອຍຄ່ອຍໆພັບໜັງສືລົງຢ່າງເພ່ງພິນິດ ແລ້ວຢື້ມື້ໄປປິດໄຟຫົວບ່ອນນອນ

ທ່າມກາງຄວາມວັງເວງທີ່ງຽບສະຫງັດ

ຂ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງໂມງຢ່າງຊັດເຈນ ຕິ໊ກ ຕິ໊ກ ຕິ໊ກ…

ຕົ້ນລະດູໜາວ, ປີ 2564.

[1] Happiness is Here & Now | Magnolia Grove Monastery