ແຜນທີ່ໂລກທີ່ປາສະຈາກນະຄອນໃນຝັນ

ກໍໄຮ້ຄ່າແກ່ການເຫຼືອບຕາມອງ

ເພາະເປັນໂລກທີ່ລະເລີຍດິນແດນທີ່ມະນຸດໃຝ່ຝັນຈະໄປເຖິງ– Oscar Wilde

ເມື່ອລົດຂອງພວກເຮົາຄ່ອຍເຄື່ອນຕົວອອກຈາກຜູ້ຄົນໃນຕົວເມືອງກາຣ໌ກິລ ຍິ່ງຫ່າງໄກກໍຍິ່ງຮູ້ສຶກສຳຜັດໄດ້ເຖິງຄວາມງຽບທີ່ຄ່ອຍໆແຜ່ຊ່ານເຂົ້າມາ ວິວສອງຂ້າງທາງແຖວນີ້ແຕກຕ່າງຢ່າງສິ້ນເຊີງກັບເສັ້ນທາງທີ່ພວກເຮົາຜ່ານມາມື້ວານ ເພາະແຖວນີ້ພູມິປະເທດເຕັມໄປດ້ວຍພູຫົວໂລ້ນ (ຢ່າແມ້ແຕ່ຄິດທີ່ຈະປຽບທຽບກັບຫົວຄູບາ) ແຜ່ນດິນແຫ້ງແລງ ເວລາມີລົມພັດເບົາໆ ຈະເຫັນກ້ອນຫີນນ້ອຍໆກິ້ງໄປມາຕາມແຮງລົມ ບາງບ່ອນມີລົມຫົວກຸດນ້ອຍໆປັ່ນເອົາຝຸ່ນຂຶ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງແລ້ວກໍຫາຍໄປ ບັນຍາກາດໃນຍາມນີ້ເໝືອນກັບວ່າຫຼຸດເຂົ້າໄປອີກໂລກໜຶ່ງເຊິ່ງໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກວັງເວງ ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຮູ້ສຶກອີ່ມອົກອີ່ມໃຈຢ່າງບອກບໍ່ຖືກ ໂລກມະນຸດກໍແບບນີ້ແຫຼະ–ເຕັມໄປດ້ວຍສະຖານທີ່ທີ່ແປກປະຫຼາດ ລີ້ລັບ ແລະ ຊັບຊ້ອນ ການທີ່ຈະເຂົ້າໃຈໂລກໄດ້ດີ ບາງຄັ້ງຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ຄວາມຮູ້ສຶກສຳຜັດເຖິງຈະເຂົ້າໃຈຖ່ອງແທ້.

ພວກເຮົາເດີນທາງມາໄດ້ປະມານສີ່ສິບກິໂລແມັດກໍມາຮອດສະຖານທີ່ສັກສິດແຫ່ງທີ່ສອງອັນເປັນທີ່ຕັ້ງຂອງພຣະພຸດທະຮູບແກະສະລັກອີກອົງໜຶ່ງເຊິ່ງສ້າງໃນຍຸກດຽວກັນກັບອົງທີ່ພວກໄປຂາບທີ່ເມືອງກາຣ໌ກິລປະມານ ພ.ສ 600 ຍຸກຣາຊະວົງກຸສານະຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ. ພຣະພຸດທະຮູບອົງນີ້ຕັ້ງຢູ່ແຄມທາງສ້າງຂຶ້ນຈາກການແກະພູເຂົາຫິນສູງປະມານສິບກວ່າແມັດ ເບິ່ງລົງໄປຈາກຫົນທາງຈະເຫັນສະເພາະຫົວຂອງອົງພຣະແລະລຳຕົວບາງສ່ວນ ເພາະດ້ານໜ້າພຸດທະຮູບມີອາຄານຫຼັງໜຶ່ງເຊິ່ງເປັນວັດທິເບດຕັ້ງຢູ່ ວັດນີ້ສ້າງຂຶ້ນພາຍຫຼັງການສ້າງພຸດທະຮູບເມື່ອປະມານ ພ.ສ 1800 ພໍແຕ່ກ້າວຂາເຂົ້າໄປໃນບໍລິເວນວັດຮູ້ສຶກໄດ້ເຖິງກິ່ນກໍາຍານ (ມີຄວັນ ແລະ ກິ່ນຄ້າຍຄືທູບບ້ານເຮົານີ້ແຫຼະ) ແລະຄວັນອົບອວນໄປທົ່ວບໍລິເວນ ກ່ອນຈະເຂົ້າໄປດ້ານໃນຈະມີຜ້າກັ້ງຂັ້ນໄວ້ ທຸກຄົນທີ່ຈະເຂົ້າໄປຕ້ອງຜ່ານຜ້າກັ້ງນີ້ກ່ອນ ຜູ້ຄົນສະລັບກັນເຂົ້າ-ອອກ ຜູ້ຂຽນເປີດຜ້າກັ້ງກຳລັງຈະກ້າວຂາເຂົ້າໄປ..ຈ໊ະເອ໋..ກັບຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງ ຄິດໃນໃຈໜ້າຈະເຄີຍມີບ່າວສາວມາຈ໊ະເອ໋ກັນຢູ່ນີ້ຫຼາຍເທື່ອ ແຕ່ຈະ Fall in Love with each other ຫຼືບໍ່ນັ້ນ ອັນນີ້ຄວັນສີເທົາບໍ່ຮູ້ນຳ (ສະຖານທີ່ສັກສິດນະເທີ໋ຍ!) ເມື່ອເຂົ້າມາດ້ານໃນຕົງກາງເປັນພື້ນທີ່ວ່າງສຳລັບໃຫ້ຄົນບູຊາອົງພຣະ ດ້ານຂ້າງທັງສອງເປັນບ່ອນຢູ່ ແລະ ບ່ອນສູດມົນຂອງລາມະ ຮູບຊົງຂອງວັດນີ້ຄ້າຍຄືກັບຕົວເຈົ້າ (U).

ຢູ່ພາຍໃນນີ້ຈະເຫັນພຣະທັງອົງ ເປັນພຸດທະຮູບຢືນຊົງເຄື່ອງ ສູງປະມານເກົ້າແມັດ ປະດັບປະດາໄປດ້ວຍສາຍຄໍ ສາຍແຂນ ຕຸ້ມຫູ ສາຍແອວ ແລະ ສ້ອຍສັງວານ ມີທັງໝົດສີ່ແຂນ ແຕ່ລະແຂນຈະເຮັດທ່າທາງແຕກຕ່າງກັນອອກໄປ ດ້ານຊ້າຍ ມືເບື້ອງໜຶ່ງຖືໝໍ້ນ້ຳຢ່ອນລົງມາພຽງຫົວເຂົ່າ ອີກມືໜຶ່ງຍົກຂຶ້ນພຽງບ່າໄຫຼ່ເໝືອນກຳລັງຖືດອກໄມ້ ສ່ວນຝັ່ງຂວາ ມືໜຶ່ງຢ່ອນລົງລຸ່ມຜາຍມືອອກ ອີກມືໜຶ່ງຈັບພວງມາລາຍົກຂຶ້ນເໜືອບ່າໄຫຼ່ ພຣະສຽນ (ຫົວ) ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບຕ່າງໆຢ່າງສວຍງາມ ດ້ານໜ້າອົງພຣະມີເຄື່ອງເຊັ່ນໄຫວ້ບູຊາຫຼາຍຢ່າງ ມີທັງນ້ຳສົ້ມ ນ້ຳຫວານ ນ້ຳແດງ ແລະ ສະໄປຣ ມີທຸງມົນຕຣາທິເບດຫ້ອຍລຽງລາຍເຕັມໄປທົ່ວ ຫຼາກຫຼາຍສີສັນ–ຂາວ ເຫຼືອງ ແດງ ມີທັງແສດ ສິ້ວ ສົ້ມ ເຫັນແລ້ວຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມເຂັ້ມຂັງ ແລະ ສັກສິດ. ຕອນທີ່ພວກເຮົາເຂົ້າໄປ ມີລາມະກຳລັງນັ່ງສູດມົນຢູ່ອົງໜຶ່ງ ຄວັນກຳຍານອົບອວນໄປທົ່ວຫ້ອງ ພວກເຮົາຈຶ່ງອະນຸຍາດຂຶ້ນໄປດ້ານເທິງເພື່ອຊົມພຸດທະຮູບໃນໄລຍະເຜົາຜົນ ລາມະບອກວ່າຂຶ້ນໄປໄດ້ສະເພາະຄູບາເດີ ສ່ວນຍາດໂຍມບໍ່ອະນຸຍາດ.

ເວົ້າເຖິງພຣະສີອະຣິຍະເມດໄຕຣ ຢາກພາທຸກທ່ານໄປທຳຄວາມຮູ້ຈັກກັບພຣະອົງນີ້ຫຼາຍຂຶ້ນກວ່ານີ້ ເພາະເປັນພຣະໂພທິສັດອົງດຽວທີ່ຊາວພຸດທຸກນິກາຍທົ່ວໂລກໃຫ້ຄວາມເຄົາຣົບນັບຖື ແລະ ເປັນພຣະໂພທິສັດທີ່ຈະມາຕັດສະຮູ້ເປັນພຣະສັມມາສັມພຸດທະເຈົ້າໃນອະນາຄົດ. ພຣະພຸດທະສາສະໜາມີຄວາມເຊື່ອວ່າ ໃນພັດທະກັບ (ຊ່ວງອາຍຸຂອງໂລກ) ນີ້ມີພຣະພຸດທະເຈົ້າທັງໝົດຫ້າພຣະອົງ ແຕ່ລະອົງມີຊື່ວ່າດັ່ງນີ້: ກະກຸສັນໂທ, ໂກນາຄະມະໂນ, ກັດສະໂປ, ໂຄຕະໂມ ແລະ ອະຣິຍະເມດໄຕໂຍ ມາຮອດຕອນນີ້ມີພຣະພຸດທະເຈົ້າເກີດຂຶ້ນແລ້ວສີ່ພຣະອົງຕາມລຳດັບ ພຸດທະສາສະໜາທີ່ເຮົານັບຖືຢູ່ໃນເວລານີ້ເປັນສາສະໜາທີ່ເປັນຜົນມາຈາກການຕັດສະຮູ້ຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າອົງທີສີ່ນາມວ່າ ໂຄຕະໂມ (ໂຄດົມ) ຫຼືສາກະຍະມຸນີ. ເມື່ອພຸດທະສາສະໜາຂອງພຣະໂຄດົມ (ພຸດທະເຈົ້າອົງປັດຈຸບັນ) ສູນສິ້ນໄປ ຈະມີພຸດທະເຈົ້າອົງໃໝ່ເກີດຂຶ້ນມາ ພຣະພຸດທະເຈົ້າອົງນັ້ນຈະມີພຣະນາມວ່າ ພຣະສີອະຣິຍະເມດໄຕຣ ຫຼື ທີ່ຊາວອິນເດຍມັກເອີ້ນວ່າ ພຣະພຸດທະເຈົ້າໃນອະນາຄົດ (Future Buddha).

ຕອນນີ້ ພຣະສີອະຣິຍະເມດໄຕຣຍັງເປັນພຣະໂພທິສັດຢູ່ເທິງສະຫວັນຊັ້ນດຸສິດ ລໍເວລາທີ່ຈະລົງມາຕັດສະຮູ້ໃນອະນາຄົດ. ໃນຈັກກະວັດຕິສູດ ພຸດທະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າເຖິງການເກີດຂຶ້ນຂອງພຣະສີອະຣິຍະເມດໄຕຣໄວ້ວ່າ ເມື່ອມະນຸດເສື່ອມຈາກສີລະທັມຈະເຮັດໃຫ້ອາຍຸໄຂຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງຈົນຮອດສິບປີ ເມື່ອນັ້ນຈະເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍຂຶ້ນໃນໂລກມະນຸດ ຜູ້ຄົນທີ່ມີຈິດໃຈໂຫດຮ້າຍຈະເຂັ່ນຂ້າກັນເອງຈົນລົ້ມຕາຍໄປທົ່ວ ຈະມີຄົນພຽງເລັກນ້ອຍຜູ້ມີສີລະທັມເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດຢູ່ລອດໄດ້. ຄົນກຸ່ມນີ້ຈະຫຼີກໜີໄປປະພຶດທັມຕາມປ່າເຂົາລຳເນົາໄພ ເມື່ອຄົນທີ່ເສື່ອມສີລະທັມລົ້ມຕາຍກັນໄປໝົດແລ້ວ ພວກທີ່ຢູ່ໃນປ່າກໍຈະອອກມາສືບຕໍ່ສ້າງບ້ານແປງເຮືອນ ຊ່ວຍກັນໃນການປະກອບຄຸນງາມຄວາມດີ ເມື່ອນັ້ນອາຍຸສະເລ່ຍຂອງມະນຸດຈຶ່ງຈະຄ່ອຍໆເພີ່ມຂຶ້ນຈາກສິບປີໄປຈົນຮອດ ຮ້ອຍປີ ພັນປີ ໝື່ນປີ ເມື່ອອາຍຸໄຂສະເລ່ຍຂອງມະນຸດເພີ່ມຂຶ້ນຈົນຮອດແປດໝື່ນປີ ເມື່ອນັ້ນພຣະສີອະຣິຍະເມດໄຕຣຈະລົງມາເກີດ.

ຊາວພຸດເຊື່ອວ່າສັງຄົມໃນຍຸກພຣະສີອະຣິຍະເມດໄຕຣຈະເປັນສັງຄົມທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເທົ່າທຽມ ປາສະຈາກຄວາມເຫຼື່ອມລ້ຳ ທຸກຄົນມີຄວາມສຸກສະເໝີເໝືອນກັນ ເປັນສັງຄົມທີ່ມີຄວາມຍຸຕິທັມ ຈະເຫັນໄດ້ວ່າພາບສັງຄົມໃນຍຸກພຣະສີອະຣິຍະເມດໄຕຣຈະແຕກຕ່າງກັນກັບຍຸກປັດຈຸບັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ ເພາະຍຸກປັດຈຸບັນສັງຄົມມີຄວາມເຫຼື່ອມລ້ຳກັນຢ່າງຮຸນແຮງໂດຍສະເພາະທາງດ້ານເສດຖະກິດ ຜູ້ລວຍກໍລວຍຈົນລົນຟ້າ ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ທຸກຍາກກໍທຸກຍາກຈົນຈົມດິນ. ສະນັ້ນ ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ສັງຄົມເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍ ຜູ້ຄົນຖືກກົດຂີ່ຂຸດຮີດ ເກີດຄວາມເຫຼື່ອມລ້ຳຢ່າງຮຸນແຮງ ເມື່ອນັ້ນ ມັກຈະມີຄົນອອກມາອ້າງຕົນວ່າເປັນພຣະສີອະຣິຍະເມດໄຕຣ ຫຼືບ້ານເຮົາເອີ້ນວ່າ ພຣະສີອານ ເຊິ່ງຈະມາທຳໜ້າທີ່ປົດປ່ອຍຜູ້ຄົນໃຫ້ເປັນອິດສະລະ.

ປະເທດລາວເຮົາໃນຍຸກທີ່ຝຣັ່ງປົກຄອງ ປະຊາຊົນລາວຖືກກົດຂີ່ຂຸດຮີດດ້ານຕ່າງໆຢ່າງໜັກໜ່ວງຈຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຂະບວນການຕໍ່ສູ້ຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ເໜືອຮອດໃຕ້. ໜຶ່ງໃນຂະບວນການຕໍ່ສູ້ຕ້ານຝຣັ່ງທີ່ສໍາຄັນໃນສະໄໝນັ້ນຄື ຂະບວນການຕໍ່ສູ້ຂອງອົງແກ້ວ ມີນັກວິຊາການຕ່າງປະເທດບາງຄົນກ່າວວ່າຂະບວນການນີ້ເປັນຂະບວນການທີ່ໃຊ້ຄວາມເຊື່ອທາງສາສະໜາເປັນເຄື່ອງຈູງໃຈ ຄືປະຊາຊົນເຊື່ອວ່າອົງແກ້ວເປັນຜູ້ມີບຸນ (ຄ້າຍກັບວ່າເປັນພຣະສີອະຣິຍະເມດໄຕຣ) ມາທຳໜ້າທີ່ປົດປ່ອຍປະຊາຊົນລາວໃຫ້ເປັນອິດສະລະຈາກການປົກຄອງຂອງຝຣັ່ງ ການທີ່ອົງແກ້ວແລະຄະນະໄດ້ນຳເອົາຄວາມເຊື່ອທາງສາສະໜາມາເປັນເຄື່ອງກະຕຸ້ນໃຫ້ປະຊາຊົນຕໍ່ສູ້ກັບຄວາມອະຍຸຕິທັມທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນສັງຄົມນັ້ນ ເປັນຜົນເຮັດໃຫ້ມີທະຫານຈຳນວນໜຶ່ງມາເຂົ້າຮ່ວມແລະກາຍເປັນຂະບວນການຄື່ນທຳອິດຂອງປະຊາຊົນລາວທີ່ລຸກຮືຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ກັບຝຣັ່ງ ເຖິງແມ້ວ່າທ້າຍທີ່ສຸດຂະບວນການທີ່ວ່ານີ້ຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະ ແຕ່ເຮົາກໍປະຕິເສດບໍ່ໄດ້ວ່າ ຂະບວນການນີ້ໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ຈຸດປະກາຍໃຫ້ເກີດການຕໍ່ສູ້ຕ້ານພວກລ່າເມືອງຂຶ້ນຝຣັ່ງໃນເວລາຕໍ່ມາ.

ຄວາມຈິງບໍ່ສະເພາະແຕ່ໃນພຸດທະສາສະໜາເທົ່ານັ້ນທີ່ມີຄວາມເຊື່ອເລື່ອງຈະມີຜູ້ມີບຸນມາໂຜດຜາຍມະນຸດໃນອະນາຄົດ ໃນສາສະໜາພຣາມ-ຮິນດູກໍມີຄວາມເຊື່ອຄ້າຍໆກັນນີ້ ໂດຍເຊື່ອວ່າໃນອະນາຄົດເມື່ອໂລກເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍຈົນກາຍເປັນກະລີຍຸກ ໂລກຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄົນຊົ່ວນານັບປະການ ເມື່ອນັ້ນເຫຼົ່າເທວະດາຈະພາກັນໄປເຂົ້າເຝົ້າພຣະວິດສະນຸທີ່ວິມານໄວກູນເພື່ອຂໍໃຫ້ພຣະອົງຊ່ວຍໂລກໄວ້ ພຣະວິດສະນຸຈະອະວະຕານ (ແປງຮ່າງ) ລົງມາຊ່ວຍໂລກ ໂດຍການຂີ່ມ້າຂາວລົງມາຕໍ່ສູ້ກັບຄົນຊົ່ວທັງຫຼາຍ ສຸດທ້າຍພຣະອົງຈະເປັນຜູ້ຊະນະແລ້ວນຳໂລກກັບໄປສູ່ຄວາມຮົ່ມເຢັນອີກຄັ້ງ ເຊິ່ງເທບທີ່ພຣະວິດສະນຸອະວະຕານລົງມາໃນຄັ້ງນີ້ຈະມີຊື່ວ່າ ກັນກີ ເປັນເທບທີ່ຈະມີຂຶ້ນໃນອະນາຄົດເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອມະນຸດໃຫ້ພົ້ນຈາກກະລີຍຸກ. ນອກຈາກນີ້ ໃນສາສະໜາອິດສະລາມກໍມີຄວາມເຊື່ອວ່າໂລກເຮົາຈະມີສົງຄາມໃຫຍ່ໆເກີດຂຶ້ນສາມຄັ້ງ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍຈະມີບຸລຸດຜູ້ໜຶ່ງຊື່ວ່າ ອິໝ່າມມະຮະດີ ຈະມາທຳໜ້າທີ່ນຳພາຜູ້ຄົນກຳຈັດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທັງຫຼາຍ ແລ້ວນຳສັນຕິສຸກມາສູ່ໂລກອີກຄັ້ງ.

ຈະສັງເກດເຫັນວ່າ ສາສະໜາທັງສາມຄື ພຸດ ອິດສະລາມ ພຣາມ-ຮິນດູ ມີຄວາມເຊື່ອໃກ້ຄຽງກັນກ່ຽວກັບຜູ້ມີບຸນຈະມາເກີດໃນອະນາຄົດ ເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າຄວາມເຊື່ອທັງສາມນີ້ມາຈາກແຫຼ່ງດຽວກັນຫຼືບໍ່ ແຕ່ນັ້ນກໍບໍ່ແມ່ນສາລະສໍາຄັນ. ສິ່ງທີ່ໜ້າສົນໃຈຄື ດ້ວຍເຫດໃດສາສະໜາທັງຫຼາຍຈຶ່ງເຊື່ອວ່າໃນອະນາຄົດຈະມີຜູ້ມີບຸນມາທຳໜ້າທີ່ກຳຈັດໄພອັນຕະລາຍ ແລ້ວຊ່ວຍເຫຼືອມະນຸດໃຫ້ຢູ່ດີມີສຸກອີກຄັ້ງ?

ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ໂດຍທຳມະຊາດແລ້ວເຜົ່າພັນຂອງມະນຸດເປັນສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທີ່ຢູ່ໄດ້ດ້ວຍຄວາມຫວັງ ຫາກປາສະຈາກຄວາມຫວັງຊີວິດຈະຫ່ຽວແຫ້ງແລະລົ້ມຕາຍໄປໃນທີ່ສຸດ ສະນັ້ນ ຖ້າເຊື່ອວ່າໃນອະນາຄົດຈະມີສັງຄົມທີ່ດີກວ່າ ພວກເຮົາຈະມີແຮງພັກດັນຄອຍຫຼໍ່ລ້ຽງໃຫ້ສາມາດດຳລົງຊີວິດຢູ່ຕໍ່ໄປໄດ້ ຊາຣ໌ລ ຣິຊາຣ໌ດ ຣິກ ສະໄນເດີ (Charles Richard Rick Snyder)–ຜູ້ຄົ້ນຄິດທິດສະດີຄວາມຫວັງ (Hope Theory) ບອກວ່າ ຄົນທີ່ມີຄວາມຫວັງໃນຊີວິດມັກຈະປະສົບຄວາມສຳເລັດ ແລະ ມີສຸຂະພາບກາຍ-ໃຈດີກວ່າຄົນທີ່ຈົມຢູ່ກັບຄວາມສິ້ນຫວັງໃນບັນຫາຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນສັງຄົມ. ທິດສະດີນີ້ບອກວ່າ ຄວາມຫວັງນັ້ນຕ້ອງມີອົງປະກອບສາມຢ່າງຄື ເປົ້າໝາຍ (Goals), ເສັ້ນທາງ (Pathways) ແລະ ຄວາມເຊື່ອໝັ້ນ (Agency).

ແນ່ນອນວ່າ ຫາກເຮົາມີເປົ້າໝາຍອິຫຍັງຈັກຢ່າງໃນຊີວິດ ບໍ່ວ່າຈະເປັນເປົ້າໝາຍນ້ອຍຫຼືໃຫຍ່ຍ່ອມກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຫວັງບາງຢ່າງຂຶ້ນໃນໃຈເຮົາຢ່າງຫຼີກລ້ຽງບໍ່ໄດ້ ທິດສະດີນີ້ແນະນຳວ່າ ເປົ້າໝາຍຄວນເປັນສິ່ງທີ່ມີຄຸນຄ່າຕໍ່ຈິດໃຈເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ ເພາະຫຼາຍຄົນມີເປົ້າໝາຍເພື່ອຄົນອື່ນເຊັ່ນ: ການສ້າງເຮືອນໃຫ້ພໍ່ແມ່ ການທ້ອນເງິນໄວ້ໃຫ້ລູກຮຽນໜັງສືເປັນຕົ້ນ ການມີເປົ້າໝາຍເພື່ອຜູ້ອື່ນເປັນເລື່ອງດີ ແຕ່ອາດຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາທໍ້ຖອຍໄດ້ງ່າຍເມື່ອພົບກັບອຸປະສັກຕ່າງໆ. ສະນັ້ນ ເປົ້າໝາຍທີ່ດີຄວນເປັນສິ່ງທີ່ສອດຄ້ອງກັບຄຸນຄ່າທີ່ເຮົາຍຶດຖື ເຊັ່ນ: ບາງຄົນຕັ້ງເປົ້າໄວ້ວ່າ ປີນີ້ຈະພັດທະນາພາສາອັງກິດໃຫ້ດີຂຶ້ນ, ຈະຂຽນບົດຄວາມດີໆໃຫ້ຄົນໄດ້ອ່ານ, ຈະຜະລິດງານທາງສິລະປະໃຫ້ຄົນໄດ້ຊື່ນຊົມເປັນຕົ້ນ.

ສ່ວນເສັ້ນທາງຫຼືຈະເວົ້າອີກແບບໜຶ່ງຄືວິທີການທີ່ຈະນຳໄປສູ່ເປົ້າໝາຍນັ້ນ ບາງຄົນອາດຈະມີວິທີການທີ່ງ່າຍໆ ບາງຄົນອາດຈະຊັບຊ້ອນ ວິທີການຂອງແຕ່ລະຄົນອາດຈະເໝືອນຫຼືແຕກຕ່າງກັນ ແຕ່ເໜືອສິ່ງອື່ນໃດການລົງມືເຮັດທັນທີຖືເປັນເລື່ອງສຳຄັນ.ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນຖ້າສາມາດເຮັດໄດ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ (Consistency) ຍິ່ງເປັນການດີ ເພາະຄວາມຕໍ່ເນື່ອງຄືກຸນແຈສຳຄັນຂອງການບັນລຸເປົ້າໝາຍ ຫຼື ຢ່າງໜ້ອຍທີ່ສຸດຂໍໃຫ້ໄດ້ລົງມືເຮັດອິຫຍັງຈັກຢ່າງທີ່ສົ່ງຜົນບວກຕໍ່ເປົ້າໝາຍທີ່ເຮົາຕັ້ງໄວ້ກໍຖືວ່າໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນແລ້ວ. ແນ່ນອນ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການເຮັດສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງເປັນເລື່ອງຍາກແຕ່ຖ້າໄດ້ເລີ່ມລົງມືແລ້ວ ດ໋ຽວຫົນທາງຈະເປີດອອກເອງ ແລະ ອົງປະກອບສຸດທ້າຍຂອງທິດສະນີ້ຄື ຄວາມເຊື່ອໝັ້ນໃນຕົນເອງ ຫາກເຊື່ອວ່າເຮົາເຮັດໄດ້ ຄວາມພາກພຽນພະຍາຍາມຈະເກີດຂຶ້ນໂດຍອັດຕະໂນມັດ ເຄີຍໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າຂອງນັກປັດຊະຍາຄົນໜຶ່ງທີ່ວ່າ “ຈົ່ງເຊື່ອກ່ອນ ແລ້ວຄວາມເຂົ້າໃຈຈະຕາມມາ” ຄຳວ່າ ເຊື່ອ ໃນທີ່ນີ້ອາດຈະມີຄວາມໝາຍກວມເອົາເຖິງຄຳວ່າຄວາມເຊື່ອໝັ້ນໃນສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງ ຫຼື ແມ້ກະທັ່ງຄວາມເຊື່ອໝັ້ນໃນຕົນເອງວ່າມີຄວາມສາມາດພຽງພໍທີ່ຈະເຮັດສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງໄດ້. ຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ວ່າ ຄວາມເຊື່ອກໍດີ ຄວາມເຊື່ອໝັ້ນໃນສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງກໍດີ ຄວາມເຊື່ອໝັ້ນໃນຕົນເອງກໍດີ ເປັນສິ່ງເຄື່ອງຫຼໍ່ລ້ຽງຈິດໃຈຂອງເຮົາໃຫ້ໝັ້ນຄົງໃນເສັ້ນທາງການຕໍ່ສູ້ເພື່ອໄປເຖິງຈຸດໝາຍໃດໜຶ່ງໄດ້ເປັນຢ່າງດີ.

ສະນັ້ນ ຄົງບໍ່ເປັນຄຳເວົ້າທີ່ເກີນເລີຍຄວາມເປັນຈິງທີ່ສະໄນເດີ–ຜູ້ຄົ້ນຄິດທິດສະດີຄວາມຫວັງ (Hope Theory) ບອກວ່າ ຄົນທີ່ມີຄວາມຫວັງ (ທິດສະດີຄວາມຫວັງມີອົງປະກອບສາມຢ່າງຄື ເປົ້າໝາຍ, ເສັ້ນທາງ ແລະ ຄວາມເຊື່ອໝັ້ນ) ໃນຊີວິດມັກຈະປະສົບຄວາມສຳເລັດ ແລະ ມີສຸຂະພາບກາຍ-ໃຈທີ່ດີກວ່າຄົນທີ່ຈົມຢູ່ກັບຄວາມສິ້ນຫວັງຂອງບັນຫາຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນສັງຄົມ.

ຕອນນີ້ ຄະນະພວກເຮົາກໍກຳລັງເດີນຢູ່ໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມຫວັງເຊັ່ນກັນ ເພາະຄວາມເຊື່ອກ່ຽວກັບພຸດທະເຈົ້າໃນອະນາຄົດຍັງຄົງແຜ່ປົກຄຸມໄປທົ່ວຫຸບເຂົາຕ່າງໆໃນອິນເດຍພາກເໜືອ ວັດທຸກແຫ່ງທີ່ພວກເຮົາໄປຂາບໄຫວ້ລ້ວນມີຮູບເຄົາລົບຂອງພຣະສີອະຣິຍະເມດໄຕຣທັງສິ້ນ ແມ້ວ່າປັດຈຸບັນດິນແດນແຫ່ງນີ້ຈະມີສາສະໜາອື່ນເຂົ້າມາແທນທີ່ພຸດທະສາສະໜາ ແຕ່ສາສະໜາທີ່ເຂົ້າມາທີຫຼັງນີ້ກໍມີຄວາມເຊື່ອເລື່ອງຜູ້ປົດປ່ອຍທີ່ຈະມາໃນອະນາຄົດເຊັ່ນດຽວກັນ ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມເຊື່ອທາງສາສະໜາມີອິດທິພົນຢ່າງສູງຕໍ່ຜູ້ຄົນໃນດິນແດນແຖບນີ້ ພວກເຂົາກໍເໝືອນມະນຸດທຸກຄົນທີ່ຕ່າງກໍຫວັງວ່າຈະມີຊີວິດໃນວັນຂ້າງໜ້າທີ່ດີກວ່າເດີມ. ພວກເຮົານັ່ງລົດຜ່ານພູເຂົາມາໜ່ວຍແລ້ວໜ່ວຍເລົ່າທັ້ງທີ່ເປັນພູເຂົາຫິມະແລະພູເຂົາຫົວໂລ້ນ ຍິ່ງລໍ້ລົດໝຸນໄວເທົ່າໃດກໍຍິ່ງເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າໃກ້ຈຸດໝາຍໄປທຸກທີ ເມື່ອລົດຄືບຄານເຂົ້າສູ່ເຂດເລຫ໌ ລາດັກ ເຈດີ ແລະ ວັດແບບທິເບດທີ່ເກົ່າແກ່ກໍຄ່ອຍໆປາກົດຕົວໃຫ້ເຫັນຖີ່ຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ພ້ອມດຽວກັນນັ້ນ ພຣະອາທິດທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງມາຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າ ກໍຄ່ອຍໆມ້ອຍແສງລົງຈົນທ້ອງຟ້າກາຍເປັນສີເຫຼືອງແດງອ່ອນໆ ແລະແລ້ວຄວາມມືດດຳທີ່ວ່າງເປົ່າໃນອີກຝາກຟ້າໜຶ່ງກໍເຂົ້າມາແທນທີ່ຢ່າງສົມບູນ.

ລະດູການ ແລະ ວັນເວລາ ມີໝູນວຽນປ່ຽນຜ່ານເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ ທ່າມກາງບັນຫາຫຼາຍຢ່າງໃນສັງຄົມຍຸກປັດຈຸບັນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນເສດຖະກິດຝືດເຄືອງ ຄ່າຄອງຊີບສູງຂຶ້ນ ເຮົາປະຕິເສດບໍ່ໄດ້ວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ຜູ້ຄົນຢ່າງກວ້າງຂວາງ ທ່າມກາງຄວາມສິ້ນຫວັງ ແລະ ເສື່ອມສັດທາ ຫວັງໄດ້ພຽງວ່າ ລະດູການ ແລະ ວັນເວລາ ຈະຍັງຄົງທຳໜ້າທີ່ຂອງມັນເໝືອນເດີມ–ໝູນວຽນປ່ຽນຜ່ານ.

ວັດພຣະຂາວພັນນາຣາມ

ທ້າຍລະດູແລ້ງ

30 ມີນາ 2024

ຢູ່ລານຈອດລົດແຫ່ງໜຶ່ງ ຜູ້ຊາຍສີ່ຫ້າຄົນກຳລັງຍົກກະເປົ໋າເດີນທາງລົງຈາກທ້າຍລົດ ຄົນໜຶ່ງຮູດຊິບກະເປົ໋າອອກແລ້ວຟ້າວຍັດເຄື່ອງທີ່ວາງຢູ່ທ້າຍລົດເຂົ້າໄປ ເບິ່ງຄືວ່າກຳລັງຂຸ້ນຂ້ຽວເພື່ອໃຫ້ທັນເວລາກັບອີກເຫດການໜຶ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນອີກບໍ່ດົນຂ້າງໜ້າ ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນຄ້າຍຄືກັບສາກເລີ່ມຕົ້ນຂອງໜັງສາຍລັບແລະໂຈລະກັມ ທີ່ມີຄົນກຸ່ມໜຶ່ງເໝືອນກຳລັງເຮັດພາລະກິດສຳຄັນບາງຢ່າງ ໂດຍທີ່ພວກເຮົາ (ຜູ້ເບິ່ງ) ບໍ່ຮູ້ມາກ່ອນວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດຫຍັງຢູ່ ພວກເຂົາແມ່ນໃຜ ມາຈາກໃສ ກຳລັງຈະໄປໃສ ແລະເປັນຫຍັງຕ້ອງມາຢູ່ບ່ອນນີ້ ຈາກນັ້ນ ໜັງຈຶ່ງຍ້ອນກັບໄປເລົ່າເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເລື່ອງລາວທັງໝົດອີກຄັ້ງໜຶ່ງ

ຂ້ອຍຢາກເລີ່ມຕົ້ນເລື່ອງລາວຂອງພວກເຮົາໃນລັກສະນະດຽວກັນນີ້ແຫຼະ! ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຖິງຂັ້ນກັບວ່າ ໄປຈີ້ເຄື່ອງບິນ ປຸ້ນຜູ້ໂດຍສານ ແລະບັງຄັບກັບຕັນໃຫ້ໄປລົງຈອດຢູ່ບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງ ແລ້ວໃຫ້ລັດຖະບານເອົາເງິນຫຼາຍໝື່ນລ້ານໄປໄຖ່ຕົວເອົາເທື່ອລະຄົນສອງຄົນ ບໍ່ໄດ້ໂຫດຮ້າຍຂະໜາດນ໊ານນນ…ພວກເຮົາພຽງແຕ່ອອກເດີນທາງໄປຄົ້ນຫາບາງຢ່າງຂອງຊີວິດ ໂດຍມີຈຸດໝາຍຢູ່ທີ່ພາກເໜືອຂອງປະເທດອິນເດຍ. “ຄວັນສີເທົາ” ຈະສົມມຸດຕົນເອງເປັນຜູ້ທຳໜ້າທີ່ເລົ່າເລື່ອງລາວທີ່ເກີດຂຶ້ນຕະຫຼອດສິບສອງວັນແກ່ທຸກທ່ານ…ພ້ອມທີ່ຈະເກັບເສື້ອຜ້າໃສ່ກະເປົ໋າອອກເດີນທາງໄປກັບພວກເຮົາແລ້ວຫຼືຍັງ?

ພວກເຮົາອອກເດີນທາງຈາກຈັງຫວັດຂອນແກ່ນປະມານບ່າຍສາມໂມງແລງ. ເວລາ 3:50 ນາທີ ຫຼາຍຄົນອາດຈະຄິດວ່ານີ້ຄືເວລາທີ່ພວກເຮົາມາຮອດສະໜາມບິນສຸວັນນະພູມ ແຕ່ຜິດເດີ ນີ້ຄືເວລາທີ່ເຄື່ອງບິນເທັກອ໊ອຟ (Take off) ພວກເຮົາມາຮອດສະໝາມບິນສຸວັນນະພູມປະມານສິບໂມງປາຍ ຍ່າງໄປຖາມຢູ່ຄາວເຕີ້ ໄດ້ຄວາມວ່າ ຖ້ຽວບິນຂອງພວກເຮົາຈະສາມາດເຊັກອິນໄດ້ໃນເວລາຕີໜຶ່ງເຄິ່ງ ເພາະຕອນນີ້ຍັງບໍ່ທັນເປີດ ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າພວກເຮົາຕ້ອງນັ່ງລໍເຊັກອິນປະມານສາມເຖິງສີ່ຊົ່ວໂມງ ພວກເຮົານັ່ງ ນັ່ງ ແລະກໍນັ່ງ (ບໍ່ມີບ່ອນນອນ) ຈົນຮອດຕີໜຶ່ງ ຍ່າງໄປຖາມອີກຄັ້ງ ເຂົາບອກວ່າເຄື່ອງບິນດີເລຍ໌ (Delay) ເລື່ອນໄປເປັນແປດໂມງສີ່ສິບຫ້າ ໂອ້! ມາຍກ໊ອດ..ອາຈານເຫັນວ່າຈະຕ້ອງລໍໄປຈົນຮອດຕອນເຊົ້າກໍເລີຍພາພວກເຮົາໄປພັກຢູ່ຫ້ອງຮັບຮອງພຣະສົງທີ່ຢູ່ອີກຊັ້ນໜຶ່ງຂອງສະໝາມບິນ ໄປຮອດ ປາກົດວ່າມີພຣະນັ່ງຢູ່ໃນນັ້ນກ່ອນແລ້ວໜຶ່ງອົງ ໃນຫ້ອງຮັບຮອງນີ້ບໍ່ມີບ່ອນນອນ ແຕ່ນີ້ບໍ່ເປັນບັນຫາສຳລັບພວກເຮົາ ໄດ້ໝອນຄົນລະໜ່ວຍແລ້ວກໍເຂົ້າສູ່ໂໝດນິດທາ

ຕອນເຊົ້າ ພາຍຫຼັງທີ່ກິນເຂົ້າແລ້ວໄປເຊັກເບິ່ງຖ້ຽວບິນອີກຄັ້ງ ປາກົດວ່າມັນເລື່ອນໄປອີກເປັນ 9:50 ນາທີ ສາລະພາບຕົງໆເລີຍວ່າຮູ້ສຶກເຊັງບໍ່ໜ້ອຍເພາະດີເລຍ໌ມາຫົກຊົ່ວໂມງແລ້ວ (ບໍ່ລວມເວລາທີ່ພວກເຮົາມານັ່ງລໍຖ້າເຊັກອິນ) ພວກເຮົາເຂົ້າໄປລໍຢູ່ພາຍໃນເທີມິນໍ ບໍ່ມີຫຍັງເຮັດ ເລີຍພາກັນຍ່າງໄປຍ່າງມາ ຍ່າງມາແລ້ວກໍຍ່າງໄປ ດ໋ຽວນັ່ງ ດ໋ຽວລຸກ, ດ໋ຽວລຸກ ດ໋ຽວນັ່ງ ວົນວຽນຢູ່ຫຼາຍຮອບ ລະຫວ່າງທາງໄປຫ້ອງນ້ຳມີຈໍບອກເວລາທີ່ເຄື່ອງບິນຈະອອກຢູ່ໃນນັ້ນ ໃຫ້ເດົາວ່າມັນຈະໜ້າດ້ານເລື່ອນອີກຫຼືບໍ? ຕາມນັ້ນແຫຼະ! ມັນເລື່ອນອີກ. ອາລົມໃນຕອນນັ້ນປະມານວ່າ ມຶງຢາກເລື່ອນກໍເລື່ອນໄປ ກູເຮັດຫຍັງບໍ່ໄດ້ ກູກໍຈະລໍຕໍ່ໄປ! ຈັ່ງໃດກໍລໍມາຕັ້ງຫົກຊົ່ວໂມງແລ້ວ ລໍອີກຈັກໜ່ອຍບໍ່ໜ້າຈະເປັນຫຍັງດອກ. ເຄື່ອງບິນທະຍານຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າອິຫຼີຄືເວລາ 12 ໂມງພໍດີ ສະຫຼຸບຄືພວກເຮົາໃຊ້ຊີວິດຢູ່ສະໜາມບິນນີ້ເປັນເວລາສິບສາມຊົ່ວໂມງ ດົນທີ່ສຸດໃນຊີວິດຂອງຂ້ອຍ. ບາງຄັ້ງຊີວິດກໍໂຍນບົດຮຽນບົດຍາກໆມາໃຫ້ ເພື່ອພິສູດຄວາມອົດທົນຂອງເຮົາ ຜູ້ໃດອ່ອນແອກໍແພ້ໄປ ການລໍຄອຍເປັນສິ່ງທີ່ທໍລະມານເລື່ອງນີ້ໃຜກໍຮູ້ ແຕ່ມີຄົນບອກວ່າຜົນຂອງມັນຫອມຫວານ ແລະສົດຊື່ນ ເຈົ້າເຫັນດ້ວຍກັບຄຳເວົ້ານີ້ບໍ? “ອົດສົ້ມໄວ້ກິນຫວານ”

ມີການທົດສອບຄັ້ງໜຶ່ງໃນລະຫວ່າງປີ 1960 ເຖິງ 1970 ໂດຍສາສະດາຈານ ວອລເຕີ ມິສເຊລ (Walter Mischel) ຈາກມະຫາວິທະຍາລັຍສະແຕນຟອຣ໌ດ (Stanford University) ເຂົາເອີ້ນວິທີການທົດສອບໃນຄັ້ງນີ້ວ່າ The Marshmallow Test ວິທີການທົດສອບກໍຄື ໃຫ້ເດັກນ້ອຍຈຳນວນ 600 ຄົນ ທີ່ມີອາຍຸລະຫວ່າງ 4-6 ປີ ເລືອກເອົາເຂົ້າໜົມທີ່ຕົນເອງມັກເຊັ່ນ: ມາຣ໌ຊະມໍໂລ, ຄຸກກີ້ ແລະເຂົ້າໜົມເຄັກເປັນຕົ້ນ ແລ້ວໃຫ້ໄປນັ່ງຢູ່ໃນຫ້ອງຄົນດຽວພ້ອມກັບເຂົ້າໜົມທີ່ຕົນເອງເລືອກມາໜຶ່ງກ້ອນ ໂດຍຜູ້ທົດສອບໄດ້ບອກກັບເດັກນ້ອຍວ່າ ພາຍຫຼັງທີ່ລາວຍ່າງອອກຈາກຫ້ອງແລ້ວເດັກນ້ອຍສາມາດກິນເຂົ້າໜົມໄດ້ທຸກເມື່ອ ແຕ່ຫາກວ່າເດັກນ້ອຍຄົນນັ້ນລໍຄອຍໄດ້ຈົນເເຖິງ 15 ນາທີ ຜູ້ທົດສອບຈະເອົາເຂົ້າໜົມມາໃຫ້ເພີ່ມອີກໜຶ່ງກ້ອນ. ເມື່ອໃຫ້ເດັກນ້ອຍຢູ່ຕາມລຳພັງກັບເຂົ້າໜົມທີ່ຕົນເອງມັກ ຜູ້ທົດສອບທັງຫຼາຍກໍພາກັນສັງເກດການຢູ່ນອກຫ້ອງຜ່ານແກ້ວ ແລະອັດວິດີໂອໄວ້.

ຈາກການທົດສອບນີ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ວ່າ ເດັກນ້ອຍບາງຄົນເລືອກປິດຕາໄວ້ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເຫັນເຂົ້າໜົມທີ່ວາງຢູ່ຂ້າງໜ້າຕົນເອງ ບາງຄົນນັ່ງເບິ່ງຊື່ໆ ບາງຄົນເອົາມືຈິ້ມຫຼິ້ນ ບາງຄົນຈັບມາທຳທ່າຈະໂມ່ມໃສ່ປາກແລ້ວເອົາວາງໄວ້ຄືເກົ່າ ບາງຄົນເຕະໂຕ໊ເຕະຕັ່ງ ບາງຄົນເອົາລິ້ນເລຍຫຼິ້ນ ບາງຄົນຜ່ານໄປສອງສາມນາທີທົນບໍ່ໄດ້ກໍຈັບເຂົ້າໜົມມາກິນ ບາງຄົນເລືອກທີ່ຈະກິນທັນທີພາຍຫຼັງຜູ້ທົດສອບຍ່າງອອກຈາກຫ້ອງ ມີເດັກນ້ອຍພຽງໜຶ່ງໃນສາມເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດລໍຄອຍໄດ້ຈົນຄົບ 15 ນາທີ ໂດຍທີ່ບໍ່ກິນເຂົ້າໜົມນັ້ນກ່ອນ.

ຜ່ານມາ 10 ປີ ໄດ້ມີການສຶກສາຕິດຕາມ (Follow-up Study) ຊີວິດຂອງເດັກນ້ອຍເຫຼົ່ານັ້ນໃນປີ 1988 ພົບວ່າ ກຸ່ມເດັກນ້ອຍທີ່ມີຄວາມສາມາດອົດທົນລໍຄອຍໄດ້ນັ້ນ ກາຍເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດທົ່ວໄປສູ່ງກວ່າອີກກຸ່ມ ແລະໄດ້ມີການສຶກສາຕິດຕາມຄັ້ງທີສອງໃນປີ 1990 ພົບວ່າ ເດັກນ້ອຍກຸ່ມທີ່ສາມາດລໍຄອຍໄດ້ນັ້ນມີຄະແນນເສັງເຂົ້າມະຫາວິທະຍາລັຍສູງກວ່າອີກກຸ່ມ ແລະໄດ້ມີການສຶກສາຕິດຕາມອີກຫຼາຍຄັ້ງຕໍ່ມາເຊິ່ງພົບວ່າ ເດັກນ້ອຍກຸ່ມທີ່ສາມາດລໍຄອຍໄດ້ນັ້ນລ້ວນໄດ້ຜົນໃນທາງບວກເມື່ອທຽບກັບອີກກຸ່ມ ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ໄດ້ມີນັກສຶກສາລາວຄົນໜຶ່ງທີ່ສຶກສາຄົ້ນຄວ້າກ່ຽວກັບຄວາມອົດທົນລໍຄອຍກັບການເຮັດທຸລະກິດມີຄວາມເຊື່ອໂຍງກັນແນວໃດ ຜົນການສຶກສາພົບວ່າ ຄົນທີ່ມີຄວາມອົດທົນລໍຄອຍ “ຕ່ຳ” ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະລາອອກຈາກງານແລ້ວມາປະກອບທຸລະກິດຂອງຕົນເອງ ແຕ່ຄົນທີ່ມີຄວາມອົດທົນລໍຄອຍ “ສູງ” ມີແນວໂນ້ມປະສົບຜົນສຳເລັດໃນການປະກອບທຸລະກິດຂອງຕົນເອງຫຼາຍກວ່າຄົນທີ່ມີຄວາມອົດທົນລໍຄອຍຕ່ຳ.

ການທົດລອງນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເດັກນ້ອຍທີ່ບໍ່ຫຸນຫັນພັນແລ່ນ ຮູ້ຈັກອົດທົນລໍຄອຍເປັນ ອົດທົນຕໍ່ສິ່ງລໍ່ຕາລໍ່ໃຈໃນປັດຈຸບັນໄດ້ຄືຄົນທີ່ມີຄຸນລັກສະນະນິໄສທີ່ນຳໄປສູ່ສິ່ງດີໆ ເມື່ອເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ. ເວົ້າງ່າຍໆວ່າ ໃຜອົດສົ້ມໄວ້ກິນຫວານໄດ້ນັ້ນ ເປັນສິ່ງທີ່ດີ.

ໃນທີ່ສຸດພວກເຮົາກໍເດີນທາງມາຮອດສະໜາມບິນນານາຊາດອິນທິຣາຄານທີ (Indira Gandhi International Airport) ພາຍຫຼັງທີ່ໄປຮັບກະເປົ໋າເດີນທາງແລ້ວກໍໄປເຊັກອິນເພື່ອທີ່ຈະບິນໄປຕໍ່ທີ່ເມືອງສີນາກາຣ໌ (Srinagar) ເຊິ່ງເປັນເມືອງຫຼວງຂອງລັດຈຳມູ ແລະແຄັດສະເມຍ ເຊັກອິນແລ້ວນັ່ງລໍຖ້າອີກສີ່ຊົ່ວໂມງ ໃນຂະນະທີ່ລໍເຄື່ອງບິນ ມີສິ່ງໜຶ່ງທີ່ຕ້ອງເຮັດຄື ຊອກຫາລູກສິດອາຈານອີກຄົນໜຶ່ງທີ່ເປັນຄົນອິນເດຍ ຜູ້ທີ່ຈະຮ່ວມເດີນທາງໄປກັບພວກເຮົາ ອາຈານໃຫ້ມາລໍຖ້າຢູ່ສະໜາມບິນນີ້ແລ້ວ ແຕ່ບັນຫາຄືພວກເຮົາຍັງບໍ່ທັນໄດ້ພົບກັນ ບັນຫາໃຫຍ່ໄປກວ່ານັ້ນຄືພວກເຮົາຕິດຕໍ່ກັນບໍ່ໄດ້ ເພາະບໍ່ມີອິນເຕີເນັດ ບໍ່ຮູ້ວ່າຈະໄປຊອກຫາຫາຢູ່ໃສ ພວກເຮົາກໍເລີຍເລືອກທີ່ຈະນັ່ງລໍ. ຖ້າຢູ່ປະມານສິບກວ່ານາທີບັງເອີນວ່າລາວຍ່າງມາພໍ້ພວກເຮົາພໍດີ ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ບາງຄັ້ງການລໍຄອຍກໍເປັນການຕາມຫາອີກຮູບແບບໜຶ່ງ ຫຼືເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ ການຮູ້ຈັກອົດທົນລໍຄອຍໃຫ້ເປັນໃນປັດຈຸບັນ ຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດລາງວັນທີ່ດີງາມໃນອະນາຄົດ ເໝືອນກັບເດັກນ້ອຍທີ່ສາມາດອົດທົນລໍຄອຍບໍ່ກິນເຂົ້າໜົມກ່ອນເວລາ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບລາງວັນຢ່າງງາມໃນເວລາຕໍ່ມາ

ແຕ່ຜູ້ອ່ານທັງຫຼາຍຢ່າຟ້າວເຄີບເຄີ້ມໄປກັບງານສຶກສາວິຈັຍເຫຼົ່ານີ້ຈົນລືມຕັ້ງຂໍ້ສັງເກດ. ແນ່ນອນ, ການທົດສອບທີ່ກ່າວເຖິງນັ້ນມີທັງຄົນເຫັນດ້ວຍ ແລະເຫັນຕ່າງ ໂດຍກຸ່ມທີ່ເຫັນຕ່າງກໍພະຍາຍາມທຳການທົດສອບໃນແບບດຽວກັນ ແຕ່ໃຊ້ກຸ່ມຕົວຢ່າງທີ່ໃຫຍ່ຂຶ້ນ ແລະມີພູມຫຼັງທາງສັງຄົມທີ່ຫຼາກຫຼາຍກວ່າ ຜົນຂອງການທົດສອບຂອງຄົນກຸ່ມນີ້ພົບວ່າ ຄວາມກ່ຽວຂ້ອງກັນລະຫວ່າງການຮູ້ຈັກອົດທົນລໍຄອຍບໍ່ໄດ້ສຳພັນກັນໂດຍຕົງຕໍ່ຄວາມສຳເລັດໃນອະນາຄົດ (ກະລຸນາອ່ານປະໂຫຍກຕົວເອນນີ້ອີກຄັ້ງ) ໂດຍໃຫ້ເຫດຜົນວ່າ ເຮົາບໍ່ສາມາດນຳເອົາຜົນການທົດສອບເລື່ອງຄວາມອົດທົນລໍຄອຍນີ້ມາຕັດສິນຊີ້ຂາດອະນາຄົດຂອງຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ ແມ້ແຕ່ວິທີການທົດສອບຂອງຄະນະນັກວິຈັຍລຸ້ນກ່ອນກໍຖືກຄົນກຸ່ມຫຼັງນີ້ວິຈານວ່າ ກຸ່ມຕົວຢ່າງ (ເດັກນ້ອຍທີ່ນຳມາທົດສອບ) ທີ່ຄະນະນັກວິຈັຍລຸ້ນກ່ອນນຳມານັ້ນລ້ວນມາຈາກລູກຫຼານຂອງຊົນຊັ້ນກາງທີ່ມີການສຶກສາສູງຢູ່ແລ້ວ ແລະຄຸນສົມບັດເລື່ອງຄວາມອົດທົນກໍດີ ການຢັບຢັ້ງຊັ່ງໃຈກໍດີ ເປັນຄຸນນະທັມພື້ນຖານຂອງຄົນຊົນຊັ້ນກາງ ແລະຄົນທີ່ມີຖານະດີ ເພາະພວກເຂົາເຕີບໂຕມາໃນຄອບຄົວທີ່ອົບອຸ່ນ ມີການສຶກສາດີ ຍ່ອມໄດ້ຮັບການປູກຝັງໃຫ້ຮູ້ຈັກອົດທົນລໍຄອຍໄດ້ ຫາກວ່າເອົາຄົນທີ່ມີພື້ນຖານມາຈາກຄົນຫຼາກຫຼາຍກຸ່ມເຊັ່ນ ຄົນຍາກຈົນ ຄົນຈອນຈັດເປັນຕົ້ນ ມາເປັນກຸ່ມຕົວຢ່າງ ບາງທີ ເຂົ້າໜົມທີ່ວາງຢູ່ຂ້າງໜ້າອາດຈະເປັນຄວາມສຸກທັງໝົດຂອງພວກເຂົາໃນຕອນນັ້ນກໍເປັນໄດ້ ດັ່ງນັ້ນ ກໍໂມ່ມເຂົ້າປາກເສຍເລີຍດີກວ່າ. ຫຼືອີກແງ່ໜຶ່ງ ເຮົາສາມາດສົງໄສໄດ້ວ່າ ທີ່ເດັກນ້ອຍຄົນນັ້ນບໍ່ກິນເຂົ້າໜົມທີ່ວາງຢູ່ຕໍ່ໜ້າທັນທີເພາະລາວອາດຈະບໍ່ມັກເຂົ້າໜົມຫວານກໍເປັນໄດ້.

ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນີ້ແລ້ວ ຄຸນນະທັມເລື່ອງຄວາມອົດທົນລໍຄອຍອາດຈະບໍ່ແມ່ນຕົວຊີ້ວັດໜຶ່ງດຽວໃນການບົ່ງບອກຄວາມສຳເລັດໃນອະນາຄົດຂອງຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງ.

ທີນີ້ ອາດຈະເກີດຄຳຖາມຂຶ້ນວ່າ ສະຫຼຸບແລ້ວ ຈະໃຫ້ອົດທົນລໍຄອຍຫຼືບໍ່ຕ້ອງອົດທົນລໍຄອຍ?

ຈະຕອບຄຳຖາມນີ້ໄດ້ ຜູ້ຂຽນມອງວ່າ ເຮົາຄວນແຍກເປັນເລື່ອງໆໄປ ເຮົາຈະເໝົາເອົາຄຸນນະທັມເລື່ອງຄວາມອົດທົນລໍຄອຍມາໃຊ້ກັບທຸກເລື່ອງໃນຊີວິດບໍ່ໄດ້ ເມື່ອເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນຫຼາຍຄົນອາດຈະສົງໄສວ່າ ການອົດທົນລໍຄອຍຈະນຳໄປສູ່ສິ່ງທີ່ດີໄດ້ແທ້ຈິງຫຼືບໍ່? ບາງຄັ້ງການຈະບອກວ່າ ຄວນອົດທົນລໍຄອຍ ຫຼືວ່າເຮັດທັນທີ ຕ້ອງມີຄຸນນະທັມຫຼາຍຢ່າງມາເປັນສ່ວນປະກອບໃນການຕັດສິນໃຈ ຈະອາໄສພຽງຄຸນນະທັມຂໍ້ໃດຂໍ້ໜຶ່ງອາດຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດພາດໄດ້ງ່າຍ ເຮົາສາມາດຖາມໄດ້ວ່າ ຕ້ອງລໍໄປຮອດມື້ໃດຈຶ່ງຈະມີຄົນເອົາເຂົ້າໜົມມາເພີ່ມໃຫ້ອີກກ້ອນ ບາງເລື່ອງການອົດທົນລໍຄອຍກັບການເລື່ອນມື້ເລື່ອນເວັນກໍເປັນສອງສິ່ງທີ່ມີເສັ້ນບາງໆຂັ້ນກາງ ເພາະຕອນນີ້ເຮົາບໍ່ແມ່ນເດັກນ້ອຍທີ່ຕ້ອງລໍຖ້າໃຫ້ຜູ້ໃຫຍ່ເອົາເຂົ້າໜົມມາໃຫ້ອີກແລ້ວ

ສະນັ້ນ ການທີ່ຈະຕັດສິນໃຈໄດ້ວ່າເຮົາຄວນຈະເຮັດທັນທີ ຫຼື ຄວນລໍຕໍ່ໄປ ຂຶ້ນກັບວ່າເຮົາມອງເລື່ອງນັ້ນໃນມຸມມອງແບບໃດຕ່າງຫາກ

ຜູ້ຂຽນມອງວ່າ ເລື່ອງໃດກໍຕາມທີ່ຢູ່ເໜືອການຄວບຄຸມຂອງເຮົາ (Out of our control) ກໍຄວນອົດທົນລໍຄອຍໃຫ້ໄດ້ເຊັ່ນ: ການປູກຕົ້ນໄມ້ແລ້ວລໍໃຫ້ມັນອອກຜົນ ການລໍເຄື່ອງບິນທີ່ດີເລຍ໌ເພາະເຮົາບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມດິນຟ້າອາກາດໄດ້ເປັນຕົ້ນ ສ່ວນເລື່ອງໃດທີ່ເຮົາຄວບຄຸມໄດ້ຄວນລົງມືເຮັດທັນທີເຊັ່ນ: ເຮົາບໍ່ມັກນິໄສຕົນເອງທີ່ເປັນຢູ່ໃນຕອນນີ້ ກໍຄວນຫາວິທີປ່ຽນແປງ ຫາກປ່ອຍໃຫ້ຕົນເອງຈົມຢູ່ກັບເລື່ອງນັ້ນດົນຈົນເກີນໄປ ເຮົາອາດຈະເສຍປະໂຫຍດທີ່ຄວນຈະໄດ້ ຈະມີ ແລະຈະເປັນໃນອະນາຄົດກໍເປັນໄດ້.

ເວົ້າມາຮອດນີ້ ຢາກຖາມທຸກທ່ານອີກຄັ້ງວ່າ ຄິດແນວໃດຕໍ່ຄຳສຸພາສິດທີ່ວ່າ “ອົດສົ້ມໄວ້ກິນຫວານ”?

ຕອນນີ້ ເຄື່ອງບິນຈາກກຸງເດລີສູ່ສີນາກາຣ໌ກຳລັງຈະລົງຈອດ (Landing) ຂ້ອຍຈັບມືຖືຂຶ້ນມາເບິ່ງ ຕົວເລກໃນໜ້າຈໍບອກວ່າ ຕອນນີ້ເວລາແປດໂມງແລງ ພໍແຕ່ຍ່າງຜ່ານພົ້ນຈາກປະຕູເຄື່ອງບິນ ໃບໜ້າກໍກະທົບເຂົ້າກັບອາກາດຢ່າງຈັງ…ໜາວຈີ໊ດດດ ອຸນຫະພູມປະມານສິບກວ່າອົງສາ ພວກເຮົາຍ່າງອອກຈາກສະໜາມບິນເພື່ອຊອກຫາຄົນຂັບລົດທີ່ນັດໝາຍກັນໄວ້ ແຕ່ຍັງຄົງມີບັນຫາເດີມຄື ຕິດຕໍ່ກັນບໍ່ໄດ້ ກໍເລີຍຕ້ອງຍ່າງສາລະວົນຊອກຫາກັນຢູ່ດົນພໍສົມຄວນ ທ້າຍທີ່ສຸດ ພວກເຮົາກໍພໍ້ກັນດ້ວຍວິທີປັນຍາປະດິດຂອງອິນເດຍ ຄືເຂົາຈະຂຽນຊື່ຫົວໜ້າຄະນະພວກເຮົາໃສ່ເຈ້ຍແກັດແລ້ວຍ່າງຕາມຫາ ພວກເຮົາກໍຍ່າງຕາມຫາລາວ ສຸດທ້າຍພຣະເຈົ້າກໍຈັບພວກເຮົາມາເຈີກັນຈົນໄດ້ “ເຮົາຈະເຫັນໃນສິ່ງທີ່ເຮົາຕາມຫາ”

ລໍ້ລົດທັງສີ່ລໍ້ຄ່ອຍໆໝຸນອອກຈາກສະໜາມບິນສີນາກາຣ໌ ນຳພາຜູ້ໂດຍສານທັງຫ້າຊີວິດມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ໂຮງແຮມທີ່ຈະພັກໃນຄ່ຳຄືນນີ້ ຍິ່ງລໍ້ລົດໝຸນໄວເທົ່າໃດສະໜາມບິນກໍຄ່ອຍໆເລືອນຫາຍອອກຈາກສາຍຕາພວກເຮົາຫຼາຍເທົ່ານັ້ນຈົນມັນຄ່ອຍໆກົມກືນໄປກັບຄວາມມືດ ພວກເຮົາມາຮອດໂຮງແຮມສະເຕີຣ໌ລິງ (Sterling Hotel) ດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກໜາວໆ ຫຼັງຈາກໄດ້ກະແຈຫ້ອງນອນຄົບແລ້ວ ອາຈານຫັນໄປຖາມພະນັກງານໜ້າເຄົາວ໌ເຕີຣ໌ວ່າ ມື້ອື່ນມີອາຫານເຊົ້າບໍ່? No dinner, No breakfast, No anything! ນີ້ຄືຄຳຕອບທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຮັບ (ຄຳສຸດທ້າຍນີ້ຄວັນສີເທົາເຕີມເອງເດີ) ກໍເໝາະສົມກັບຄຳສຸດທ້າຍນີ້ດີ ເພາະໃນຫ້ອງມີພຽງຕຽງນອນ ຜ້າເຊັດຕົວ ໝອນກັບຜ້າຫົ່ມ ນ້ຳດື່ມກໍບໍ່ມີ ຢ່າຖາມຫາກາເຟກັບໝໍ້ນ້ຳ ເພາະຫ້ອງຈະຫັນມາຖາມວ່າ ມັນຄືຫຍັງ ກູບໍ່ຮູ້ໂວ໊ຍ!

ອາບນ້ຳເສັດຊັບຮຽບຮ້ອຍ ຊຸກຕົວເຂົ້າໄປຜ້າຫົ່ມ ໄອ້ຢ໋າ!! (ຂໍຕົກໃຈສອງທີເພາະມີຢູ່ນຳກັນສອງຄົນ) ຜ້າຫົ່ມມີແຕ່ຂຸຍ ຄິດໃນໃຈນີ້ຄືໂຮງແຮມ ຫຼືເລົ້າໄກ່ຫວ່ະນິ. ຈະເລົ້າໄກ່ຫຼືໂຮງແຮມບໍ່ເປັນບັນຫາ ສຳລັບນັກເດີນທາງ ຂໍພຽງມີບ່ອນຊຸກຫົວນອນໃນຍາມຄ່ຳຄືນ–ນັ້ນໜ້າຈະພຽງພໍແລ້ວ. ເຮົາອອກເດີນທາງເພື່ອສະແຫວງຫາບາງຢ່າງໃນໂລກກວ້າງ ແຕ່ແປກ ຍິ່ງໄດ້ເຫັນໂລກກວ້າງຫຼາຍເທົ່າໃດ ເຮົາຍິ່ງໄດ້ຮຽນຮູ້ຈິດໃຈຂອງຕົນເອງຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ ຮູ້ວ່າຈະຄວບຄຸມຕົນເອງໄດ້ແນວໃດເມື່ອຫຼາຍສິ່ງບໍ່ເປັນໄປຕາມແຜນການ ເຮົາສາມາດລະເບີດອາລົມໃສ່ຄົນອ້ອມຂ້າງໄດ້ທຸກເມື່ອເພາະການລໍຄອຍທີ່ແສນຍາວນານແລະໜ້າເບື່ອໜ່າຍ–ແຕ່ສິ່ງນີ້ກໍບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຮົາ ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ການເດີນທາງແຕ່ລະຄັ້ງ ຄືການເຄາະເປືອກເກົ່າຂອງເຮົາອອກໄປ ແລ້ວສ້າງຕົວຕົນໃໝ່ຂຶ້ນມາແທນ.

ພຣະຂາວພັນນາຣາມ, ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ

19 ມິຖຸນາ 2023

ເອກະສານອ້າງອິງ:

https://thematter.co/social/patience-vs-impatience/68544

https://www.thairath.co.th/content/318249

https://www.emerald.com/insight/content/doi/10.1108/JEEE-10-2018-0104/full/html

ໂດຍ: ຄວັນສີເທົາ

ທາງເສັ້ນນີ້ກຳລັງນຳພາອາຕະມາເຂົ້າສູ່ໂໝດແຫ່ງການຈາຣິກສະແຫວງບຸນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ

ພວກເຮົາກຳລັງເດີນທາງມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ວັດແຫ່ງໜຶ່ງທີ່ມີຊື່ວ່າ ວັດທ່າຊ້າງ ຫ່າງຈາກຕົວນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນປະມານ 74 ກິໂລແມັດ ຕອນນີ້ ລົດກຳລັງແລ່ນຢູ່ຖະໜົນ 13 ໃຕ້ ດ້ວຍຄວາມໄວເທົ່າໃດກິໂລແມັດຕໍ່ຊົ່ວໂມງ ອັນນີ້ບໍ່ຮູ້ ຜ່ານສະໜາມກີລາຫຼັກສິບຫົກ ທ້ອງຖະໜົນອົບອວນໄປດ້ວຍຝຸ່ນ ແລະ ຄວັນລົດ ບາງບ່ອນ ມີຜູ້ຄົນຫຸ້ມກັນຊື້ເຄື່ອງຢູ່ຮ້ານຄ້າທີ່ແຈກຢາຍຢູ່ຕາມສອງຂ້າງທາງ ເຫັນແລ້ວກໍຮູ້ສຶກວ່າ ເອີ..ຖະໜົນເສັ້ນນີ້ມີຂຸມຫຼາຍພໍສົມຄວນເນາະ!

“ຕ໊າຍ!..ປ້ຳນີ້ກາຊວນໝົດ” ແມ່ອອກຄົນຂັບລົດອຸທານຂຶ້ນ ດຽວໄປເບິ່ງປ້ຳໜ້າເນາະ.

“ຊ່ວງປົດປ່ອຍໃໝ່ໆ ແມ່ອອກຢູ່ວຽງຈັນນີ້ຫວາ?” ຄູບາຖາມຂຶ້ນເພື່ອທຳລາຍຄວາມງຽບພາຍໃນລົດ.

“ແມ່ນແລ້ວອາຈານ, ຊ່ວງປົດປ່ອຍໃໝ່ໆ ບ້ານເມືອງບາງບ່ອນຍັງມີລະເບີດແຕກບຶມໆບຳໆຢູ່ ພວກຂ້ານ້ອຍຕ້ອງພາກັນໄປລີ້ຢູ່ສິມວັດ”

“ເອົ້າ! ປ້ຳນີ້ກໍໝົດອີກແລ້ວ” ແມ່ອອກຄົນຂັບລົດອຸທານຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ເບິ່ງຄືວ່າລາວກຳລັງໃຈຈົດໃຈຈໍ່ຢູ່ກັບປ້ຳນ້ຳມັນຢ່າງບໍ່ຫຼຸດລະ ເພາະສັນຍານໃນໜ້າຈໍແຈ້ງວ່າ ນ້ຳມັນໃນຖັງລົດຂອງເຮົາມີພຽງສອງຂີດ ເຊິ່ງບໍ່ພຽງພໍຕໍ່ໄລຍະທາງທີ່ພວກເຮົາຈະໄປໃນມື້ນີ້ ຕາມແຜນການ ພວກເຮົາຈະໄປໄຫວ້ພຣະຢູ່ວັດທ່າຊ້າງກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງຈະໄປໄຫວ້ຢູ່ຖ້ຳພຣະວັງຊ້າງ ສະຖານທີ່ສອງແຫ່ງນີ້ຫ່າງກັນຫຼາຍສິບກິໂລແມັດ ໃຊ້ເວລາເດີນທາງປະມານຊົ່ວໂມງກວ່າໆ ພວກເຮົາລົມກັນວ່າ ຈະໃຊ້ເວລາໃນວັດທ່າຊ້າງປະມານ 30 ນາທີ ແລ້ວຈະມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ຖ້ຳພຣະວັງຊ້າງດ້ວຍຄວາມຮີບຟ້າວ ເພາະຈະໄປໃຫ້ທັນສັນເພນຢູ່ທີ່ນັ້ນພໍດີ ນີ້ຄືແຜນການເດີນທາງຂອງພວກເຮົາ.

ເວລາປະມານເກືອບສິບໂມງເຊົ້າ ພວກເຮົາເດີນທາງມາຮອດວັດທ່າຊ້າງ ວັດແຫ່ງນີ້ຕັ້ງຢູ່ແຄມນ້ຳງື່ມ ພາຍໃນວັດ ມີຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ຫຼາກຫຼາຍຊະນິດ ມີທັງຕົ້ນໄມ້ກິນໝາກ ແລະ ຕົ້ນໄມ້ທົ່ວໄປ ໂຊນດ້ານໃນແຄມແມ່ນ້ຳມີກຸດຕິນ້ອຍຫຼາຍຫຼັງແຈກຢາຍຢູ່ຕາມພື້ນທີ່ປ່າ ເບິ່ງແລ້ວເຮັດໃຫ້ຮັບຮູ້ເຖິງການຢູ່ຮ່ວມກັນຢ່າງກົມກືນກັນລະຫວ່າງພຣະສົງກັບທຳມະຊາດ ອີກໂຊນໜຶ່ງເປັນພື້ນທີ່ກໍ່ສ້າງເຊິ່ງປະກອບມີພຣະພຸດທະຮູບໃຫຍ່ສີ່ຫ້າອົງ ພຣະເຈດີໜຶ່ງອົງ ສິມໜຶ່ງຫຼັງ ເບິ່ງແລ້ວຮູ້ສຶກວ່າງາມຕາ ຕາມແບບສະບັບສິລະປະທີ່ມະນຸດແຕ່ງແຕ້ມຂຶ້ນ. ຕາມການໃຫ້ຂໍ້ມູນຂອງຍາພໍ່ອົງໜຶ່ງເລົ່າໃຫ້ຟັງວ່າ ວັດແຫ່ງນີ້ສ້າງຂຶ້ນເມື່ອປີ 2006 ແລ້ວຄ່ອຍໆ ໄດ້ຮັບການພັດທະນາມາຕາມລຳດັບ ມີເນື້ອທີ່ທັງໝົດ 4 ແຮັກຕາ. ພຣະພຸດທະຮູບທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນວັດແຫ່ງນີ້ມີຄວາມສູງ 49 ແມັດ ກວ້າງ 30 ແມັດ ໃຊ້ງົບປະມານໃນການສ້າງປະມານ 4 ຕື້ກີບ.

ເມື່ອຄະນະພວກເຮົາວຽນທຽນ ແລະ ສັກກາຣະບູຊາແລ້ວ ກໍພາກັນຖ່າຍຮູບຄົນລະທ່າສອງທ່າ ແອ໊ກໄປແອ໊ກມາ ອ້າວ ເຮີ໋ຍ! .ໃກ້ຊິເລີຍເວລາສັນເພນແລ້ວໃດ໋. ໂຊເຟີຈຶ່ງພາກັນຍ່າງໄປຫາລົດເພື່ອຊິຂັບໂຄ້ງມາຈອດຢູ່ໜ້າພຣະພຸດທະຮູບໃຫຍ່ ເພາະພວກເຮົາຈະສັນເພນຢູ່ເດີ່ນນີ້ເລີຍ.

ເວລາຜ່ານໄປເກືອບສິບຫ້ານາທີຍັງບໍ່ເຫັນແມ້ແຕ່ເງົາລົດເລີຍ ອາຕະມາຈຶ່ງຍ່າງໄປເບິ່ງບ່ອນຈອດລົດ ພາບທີ່ປາກົດຢູ່ຕໍ່ໜ້າຄື ປະຕູລົດຝັ່ງຊ້າຍເປີດອ່າຊ່າ ໂຊເຟີກຳລັງນັ່ງຢູ່ເບາະລົດ ມືຊ້າຍຈັບພວງມາໄລ ມືຂວາກົດປຸ່ມສະຕາຣ໌ດ ຕີນຊ້າຍຢຽບເບຣກ ເໝືອນກຳລັງພະຍາຍາມເຮັດສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງດ້ວຍຄວາມໃຈຈົດໃຈຈໍ່ ເມື່ອຍ່າງເຂົ້າໄປໃກ້ໆ ລາວຈຶ່ງເອີ່ຍປາກຂຶ້ນວ່າ “ອາຈານ ລົດສະຕາຣ໌ດບໍ່ຕິດ ບໍ່ຮູ້ວ່າເປັນເພາະຫຍັງ ລົດຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຄີຍເປັນແບບນີ້ຈັກເທື່ອ” ຂໍອຸທານເປັນພາສາພຣະຈັກໜ່ອຍ ໂອ້..ອະນິດຈັງ! ແຕ່ຖ້າເປັນໂຍມຄົງອຸທານວ່າ ເວນກຳລ່ະ!

ພວກເຮົາພະຍາຍາມຫາທຸກວິທີເພື່ອໃຫ້ລົດສະຕາຣ໌ດຕິດ ເພາະຕອນນີ້ໃກ້ຈະທ່ຽງເຕັມທີແລ້ວ ພຣະກໍຕ້ອງຟ້າວສັນເພນ ຫຼັງຈາກສັນເພນກໍຕ້ອງຟ້າວເດີນທາງຕໍ່..ໂທຫາຄົນທີ່ຮູ້ຈັກເລື່ອງລົດ ເອົາສາຍພ່ວງມາຕໍ່ຈາກລົດຄັນໜຶ່ງມາໃສ່ອີກຄັນ ເປີດຄູ່ມືການໃຊ້ງານ ເບິ່ງຄລິບໃນຍູທູບ ເຮັດຕາມໝົດແລ້ວ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຜົນ “ຄັນຊັ້ນ ນິມົນອາຈານໄປສັນເພນກ່ອນເລີຍ ຂ້ານ້ອຍ ດ໋ຽວຊິເລີຍເວລາ. ອ໋ອຍ!! ພໍຢາກຮ້ອງຢາກໄຫ້” ແມ່ອອກເວົ້າຂຶ້ນພ້ອມທັງເຊັດເຫື່ອ.

ອາຕະມາຍ່າງມາເດີ່ນພຣະໃຫຍ່ອີກຄັ້ງ

ເຫັນແມ່ອອກສອງຄົນພາກັນກະກຽມອາຫານເພນ ພວກເຮົາປູສາດສັນເພນກັນທ່າມກາງເງົາໄມ້ ແລະ ປ່າຫຍ້າ ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະພຸດທະຮູບໃຫຍ່ “ພຣະປັນຍາປາລະມີທັມມະຣາຊາສາມສິບທັດ” ແມ່ນແລ້ວ, ນີ້ຄືຊື່ຂອງພຣະພຸດທະຮູບອົງດັ່ງກ່າວ. ພາຍຫຼັງສັນເພນແລ້ວ ກາຍພ້ອມ ໃຈພ້ອມ ແຕ່ລົດບໍ່ພ້ອມ ພວກເຮົາພະຍາຍາມສະຕາຣ໌ດລົດຢູ່ນັ້ນເປັນຊົ່ວໂມງ ໂທຫາຊ່າງກໍແລ້ວ ຊິຍູ້ກໍຍູ້ບໍ່ໄດ້ເພາະເປັນລົດເກຍອໍໂຕ້ ສຸດທ້າຍ ພວກເຮົາກໍຕ້ອງຍອມ..ຍອມໃຫ້ລົດມາຍົກເອົາໄປເຂົ້າສູນ.

ຊີວິດກໍແບບນີ້ແຫຼະ ເມື່ອພະຍາຍາມເຖິງທີ່ສຸດແລ້ວ ບາງຄັ້ງກໍຕ້ອງຍອມຈຳນົນຕໍ່ສິ່ງທີ່ຢູ່ເໜືອຄວາມສາມາດຂອງເຮົາ ຍອມເຮັດໃນສິ່ງແມ້ໃຈບໍ່ຢາກເຮັດ ຍອມຖອຍແມ້ໃຈຍັງຢາກສູ້ ຍອມແພ້ແມ້ເລິກໆໃນໃຈຍັງບໍ່ຢາກພ່າຍແພ້ ເພາະຫາກບໍ່ຍອມຕອນນີ້ ພວກເຮົາຄົງຕ້ອງຕິດຄ້າງຢູ່ທີ່ວັດແຫ່ງນີ້ໄປອີກຫຼາຍຊົ່ວໂມງ ແຕ່ຈະແນວໃດໄດ້ ຊີວິດຕ້ອງກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ ຈະມົວເສຍເວລາຢູ່ກັບສິ່ງທີ່ຢູ່ເໜືອການຄວບຄຸມເຮົາໄດ້ແນວໃດ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ທຣິບນີ້ກໍມີອີກສະຖານທີ່ໜຶ່ງທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງໄປໃຫ້ໄດ້ ນັ້ນຄື ຖ້ຳພຣະວັງຊ້າງ ເມືອງໂພນໂຮງ ແຂວງວຽງຈັນ.

ພວກເຮົາແກ້ບັນຫາດ້ວຍການໃຫ້ລົດອີກຄັນມາຮັບ ແລ້ວກໍອອກເດີນທາງຕໍ່ ອາຕະມາຈັບມືຖືຂຶ້ນມາ ໂມງໃນໜ້າຈໍນັ້ນບອກວ່າ 15:48 ນາທີ ຫາກວ່າບໍ່ມີຫຍັງຂັດຂ້ອງພວກເຮົາຈະຮອດເປົ້າໝາຍໃນເວລາບໍ່ເກີນຫ້າໂມງຊາວນາທີ ເຊິ່ງຍັງພໍມີແສງສະຫວ່າງໃຫ້ໄຫວ້ພຣະ ຖ່າຍຮູບ ແລະ ບັນທຶກວິດີໂອ ແຕ່ກໍຢ່າງວ່າແຫຼະເນາະ! ຊີວິດບໍ່ມີຫຍັງແນ່ນອນ ບໍ່ໃຜມີກ້າຢືນຢັນໄດ້ວ່າ ການເດີນທາງຄັ້ງນີ້ຈະສາມາດດຳເນີນໄປຕາມແຜນຮ້ອຍເປີຣ໌ເຊັນ ເຖິງແມ້ຈະບໍ່ແນ່ໃຈແຕ່ພວກເຮົາກໍຕ້ອງລອງ ເພາະຫາກສົງໄສແລ້ວຢຸດຢູ່ກັບທີ່ ຄວາມສົງໄສນັ້ນຈະບໍ່ມີວັນຫາຍໄປຈາກຈິດໃຈເລີຍ. ຫາກຄິດໃນແງ່ໜຶ່ງ ການກ້າວໄປຂ້າງໜ້າແມ້ຍັງສົງໄສ ນີ້ຄືໂອກາດທີ່ເຮົາຈະໄດ້ກວດສອບແນວຄິດຂອງຕົນເອງ.

ຈະວ່າໄປແລ້ວ ຊີວິດກໍປຽບເໝືອນການອອກຜະຈົນໄພ ເຊິ່ງຈະຕ້ອງພົບກັບຄວາມເມື່ອຍລ້າ ຄວາມລຳບາກ ແລະ ອັນຕະລາຍຕ່າງໆ ແຕ່ຫາກຕ້ອງການຄວາມຕື່ນເຕັ້ນກໍຕ້ອງກ້າປະເຊີນໜ້າຕໍ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ໄດ້ ອີກແງ່ໜຶ່ງ ການອອກຜະຈົນໄພຄືໂອກາດທີ່ເຮົາຈະໄດ້ຮຽນຮູ້ສິ່ງຕ່າງໆຫຼາຍຂຶ້ນ ກ້າເຮັດໃນສິ່ງທ້າທາຍ ແລະ ໄດ້ເປີດໂລກະທັດໃຫ້ກວ້າງຂວາງຍິ່ງຂຶ້ນ

ເຫດຜົນໜຶ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນມັກການເດີນທາງກໍເພາະແບບນີ້ແຫຼະ!

ໜຶ່ງ-ບໍ່ມີຫຍັງແນ່ນອນ ສອງ-ໄດ້ຮຽນຮູ້ສິ່ງໃໝ່ ແລະ ສາມ-ໄດ້ຮູ້ຈັກຈິດໃຈຕົນເອງຫຼາຍຂຶ້ນ

ຫຼວງພໍ່ໄພສານ ວິສາໂລ ເຄີຍກ່າວໄວ້ວ່າ “ແທ້ຈິງແລ້ວ ການເດີນທາງໄກນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ການເດີນໄປໃນໂລກກວ້າງ ແລະ ຢ້ຽມຢາມສະຖານທີ່ແປກໃໝ່ເທົ່ານັ້ນ ຫາກຍັງເປັນການເດີນທາງດ້ານໃນ ເພື່ອຄົ້ນພົບຕົນເອງໃນມຸມໃໝ່ໆອີກດ້ວຍ” ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ການເດີນທາງແຕ່ລະຄັ້ງ ຄືການລອກຄາບຕົນເອງເປັນຄົນໃໝ່ອີກຂັ້ນ ແຕ່ທັງນີ້ທັງນັ້ນ ເຮົາຕ້ອງຫອບຈິດໃຈທີ່ພ້ອມຈະຮຽນຮູ້ໄປນຳ ພ້ອມທີ່ຈະຜະເຊີນໜ້າກັບອຸປະສັກນານັບປະການ ແລ້ວລຸຍແຫຼກໄປກັບບັນຫານັ້ນດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈ–ນັ້ນໜ້າຈະເຮັດໃຫ້ການເດີນທາງຂອງເຮົາສະໜຸກຂຶ້ນເປັນກອງເລີຍແຫຼະ ອາຕະມາເຊື່ອເຊັ່ນນັ້ນ.

ອຸປະສັກທີ່ຂວາງກັ້ນພວກເຮົາກັບຖ້ຳພຣະວັງຊ້າງ

ຄະນະພວກເຮົາອອກຈາກວັດທ່າຊ້າງດ້ວຍຄວາມຮີບຟ້າວ ພວກເຮົາກຳລັງເດີນທາງແຂ່ງຂັນກັບແສງຕາເວັນ ຫາກໄປຮອດຕາມກຳນົດເວລາຄືຫ້າໂມງແລງ ໜ້າຈະຍັງພໍມີແສງຕາເວັນໄດ້ຖ່າຍຮູບ ແລະ ຂາບໄຫວ້ພຣະໄດ້ສະດວກ ແຕ່ຫາກຮອດເກີນນີ້ກໍຄົງຕ້ອງຕີລົດກັບ ພ້ອມກັບຫາບຄວາມຜິດຫວັງມາເຕັມຄັນລົດ–ນັ້ນຄືສິ່ງທີ່ບໍ່ມີໃຜຢາກໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ.

ເມື່ອພວກເຮົາຂ້າມຂົວນ້ຳງື່ມມາແລ້ວ ຂັບມາອີກພໍສົມຄວນກໍຫັກພວງມາໄລລ້ຽວຊ້າຍບ່ອນທາງສາມແຍກ ມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ບ້ານເກິນ ເມືອງທຸລະຄົມ ແຂວງວຽງຈັນ ຕະຫຼອດສອງຂ້າງທາງຂອງຖະໜົນສາຍນີ້ເຕັມໄປດ້ວຍປ່າໄມ້ ສາຍພູ ແລະ ທົ່ງຫຍ້າ ດ້ານຊ້າຍເປັນທົ່ງພຽງ ໄຮ່ນາ ແລະສາຍນ້ຳ ດ້ານຂວາເປັນສາຍພູເຂົາຄວາຍ ທົ່ງນາ ແລະ ບ້ານເຮືອນ ແຈກຢາຍຢູ່ຕາມແຕ່ລະຈຸດ ບາງບ່ອນມີວັດຕັ້ງຢູ່ແຄມໜອງທີ່ທອດຕົວຍາວອອກໄປຈອດກັບພູເຂົາ. ຕອນນີ້ ແສງສີເຫຼືອງທອງກຳລັງສາດສ່ອງມາກະທົບກັບແກ້ວລົດ ທະລຸມາໃສ່ໃບໜ້າ ເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກເຄີບເຄີ້ມໄປກັບບັນຍາກາດທີ່ເປັນສຸນທະຣີຍະພາບ ແສງສີເຫຼືອງອົມແດງອ່ອນໆນີ້ຄືສັນຍານເຕືອນໃຫ້ຮູ້ວ່າ ທິວາວັນກຳລັງຈະສິ້ນສຸດລົງໃນອີກບໍ່ອຶດໃຈຂ້າງໜ້າ.

ຂໍຍອມຮັບໂດຍດີວ່າ ຈິດໃຈກະວົນກະວາຍຢ່າງຍິ່ງຕອນນີ້ ເພາະຢ້ານໄປຮອດທີ່ໝາຍບໍ່ທັນ ແຕ່ສຸດທ້າຍ ພວກເຮົາກໍມາຮອດຕົວເມືອງໂພນໂຮງໃນເວລາຫ້າໂມງແລງພໍດີ ໂລ່ງໃຈໄປອຶດໜຶ່ງ “ມາຮອດສະຖານທີ່ແລ້ວ” ຈີພີເອສບອກວ່າແນວນັ້ນ. ແຕ່ຍັງຫາທາງເຂົ້າບໍ່ເຫັນ ຖາມຊາວບ້ານແຖວນັ້ນບອກວ່າ “ອາຈານລ້ຽວຜິດທາງ ຕ້ອງກັບໄປເຂົ້າອີກທາງໜຶ່ງ” ພວກເຮົາຕ້ອງຢ້ອນກັບໄປທາງໃຫຍ່ອີກຄັ້ງ ພະຍາຍາມຖາມທາງໄປເລື້ອຍ (ຕອນນີ້ ຈີພີເອສມັນກະງົງພໍມັນ)

ໂທຫາພຣະທີ່ເຄີຍມາກ່ອນໜ້ານີ້ ປາຍສາຍບອກມາວ່າ ໃຫ້ຂີ່ໄປຕາມຖະໜົນສາຍໃຫຍ່ແລ້ວຈະເຫັນປ້າຍບອກວ່າ “ຖ້ຳພຣະວັງຊ້າງ” ພວກເຮົາຂີ່ອອກນອກຕົວເມືອງມາເລື້ອຍໆ ຈົນມາເຫັນປ້າຍຂຽນວ່າ “ຣີສອດຖ້ຳພຣະວັງຊ້າງ” ນີ້ລະຫວ໋າຄືຊິໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດລະ ລົງໄປຖາມຄົນແຖວນັ້ນ ຄຳຕອບທີ່ໄດ້ຄື “ທາງນີ້ເຂົາປິດ ເຂົ້າບໍ່ໄດ້ ຕ້ອງຢ້ອນກັບໄປເຂົ້າຊອຍໃນບ້ານ” ເວລາລ່ວງເລີຍໄປເລື້ອຍໆ ຕາເວັນລັບປາຍໄມ້ໄປດົນແລ້ວ ແຕ່ພວກເຮົາຍັງຫາທາງເຂົ້າບໍ່ເຈີ. ພວກເຮົາລ້ຽວເຂົ້າຊອຍກາງໝູ່ບ້ານຂີ່ທະລຸຜ່ານເຂົ້າສູ່ເຂດປ່າອີກຄັ້ງ ເວລານີ້ ຍັງພໍມີແສງຢູ່ໜ້ອຍໜຶ່ງ (ພໍມີຫວັງ) ຖ້າຮອດໄວກໍຄົງໄດ້ໄຫວ້ພຣະ ຖ່າຍຮູບ ແລະ ບັນທຶກວິດີໂອຕາມທີ່ຕ້ອງການ.

ຂ້າງໜ້າມີທາງແຍກ “ລ້ຽວຊ້າຍຫຼືຂວາ?” ໂຊເຟີຖາມ. “ຂວາ!” ອາຕະມາຕອບໄປໂດຍບໍ່ໄດ້ຄິດແມ້ແຕ່ສ້ຽວວິນາທີ.

“ໝັ້ນໃຈຫວ໋າ?” ອາຈານຖາມຂຶ້ນ. “ເດົາລ້ວນໆ ຂ້ານ້ອຍ” ສຸດທ້າຍ ພວກເຮົາກໍມາສຸດທາງຈົນໄດ້.

ແຕ່ ເອ໊..ບໍ່ແມ່ນຖ້ຳພຣະວັງຊ້າງນ໋າ

ມັນຄືໂງ່ນຫີນໂງ່ນໜຶ່ງທີ່ລົດເຮົາບໍ່ໜ້າຈະຜ່ານໄປໄດ້ສະດວກ ຕອນນີ້ ຮູ້ແລ້ວວ່າທາງຊ້າຍຄືທາງທີ່ຈະນຳພາໄປສູ່ເປົ້າໝາຍທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງການ ຈຶ່ງພາກັນຟ້າວລ້ຽວລົດກັບ ເມື່ອມາຮອດທາງແຍກບ່ອນເກົ່າ ພວກເຮົາຈອດລົດຊັ່ງຊາໃຈຢູ່ແປບໜຶ່ງ. “ມື້ໃໝ່ຄ່ອຍມາເປັນຫຍັງ ສົມປອນ?” ອາຈານເວົ້າຂຶ້ນດ້ວຍສຽງອ່ອນໆ ໂດຍສາຍຕາຍັງຈ້ອງໄປທີ່ເສັ້ນທາງນັ້ນຢູ່ ເໝືອນກັບວ່າ ໃຈໜຶ່ງກໍຄິດເສຍດາຍ ອີກໃຈໜຶ່ງກໍໝົດສັດທາໄປແລ້ວ. “ຕາມນັ້ນເລີຍ ອາຈານ” ນີ້ຄືຄຳຕອບຂອງອາຕະມາ.

ຊີວິດກໍແບບນີ້ແຫຼະເນາະ! ບໍ່ມີຫຍັງແນ່ນອນ ບໍ່ໄດ້ດັ່ງໃຈປາຖະໜາທຸກຢ່າງ ຄາດເດົາບໍ່ໄດ້ ຄວບຄຸມໃຫ້ເປັນໄປຕາມທີ່ເຮົາຕ້ອງການໄດ້ຍາກ. ໂລກ ແລະຊີວິດເປັນເລື່ອງຂອງຄວາມຊັບຊ້ອນ ແລະ ວົກວົນ ມະນຸດຕ້ອງອາໄສຫຼາຍຢ່າງເພື່ອຮຽນຮູ້ແລະທຳຄວາມເຂົ້າໃຈ ດັ່ງຄຳເວົ້າຂອງ ພຣະມະຫາສົມພານ ພຣົມທາ ທີ່ເຄີຍຂຽນໄວ້ວ່າ “ຊີວິດຄືກະແສທຳມະຊາດທີ່ຄົດຄ້ຽວຍາວໄກ ການສຶກສາໃຫ້ເຂົ້າໃຈແຈ່ມແຈ້ງເຖິງຄວາມຊັບຊ້ອນ ແລະ ວົກວຽນຂອງມັນ ຍ່ອມຕ້ອງໃຊ້ເວລາ ແລະ ຄວາມພະຍາຍາມບໍ່ໜ້ອຍເລີຍ” ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ການເດີນທາງແຕ່ລະຄັ້ງຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາເຂົ້າໃຈທາງເດີນຂອງຊີວິດຫຼາຍຂຶ້ນ ເພາະເຮົາຕ້ອງຜ່ານຜ່າຄວາມຜິດພາດ ຫຼົງທາງ ສິ້ນຫວັງ ແລະ ຕື່ນເຕັ້ນ ຊີວິດທີ່ງົດງາມຄືຊີວິດທີ່ຜ່ານຜ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ມາໄດ້ ນິ້ວກົມບອກວ່າ “ຊີວິດເປັນດັ່ງສິ່ງເກົ່າແກ່ບູຮານ ຄວາມງາມທັງຫຼາຍລ້ວນເກີດຈາກຮ່ອງຮອຍ”

“ໂອເຄ ລ້ຽວເຂົ້າຮ່ອມນີ້ເລີຍ”

ຜິດຮ່ອມອີກແລ້ວ ອາຈານນນ!!! ນີ້ແຫຼະຊີວິດຈິງ ຈົວນ້ອຍເອີ໋ຍ….

ຕົ້ນລະດູໜາວ, ປີ 2022.

ວັດພຣະຂາວພັນນາຣາມ

BeeMore the project craves to do and be more than the honeycomb and beeswax. the purpose is to support the local women’s capacity to increase their income. You can check out what are their main products. The project activities and training were implemented at Luangprabang Nambak district Nayangtai village. supported by UNDP under the Lao Youth Invocation project.

ມື້ກ່ອນເລື່ອນໜ້າ feed ໄປເຫັນຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງ ເຂົາບອກວ່າ

“ຕາຍໃນວັຍພຽງ 25 ປີ ແຕ່ໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງຕົນຢາກເຮັດຢ່າງແທ້ຈິງ ຍັງດີກວ່າ ຕາຍໃນໃນວັຍ 80 ແຕ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ໃຊ້ຊີວິດຕາມທີ່ຕົນເອງຕ້ອງການເລີຍ”

ຊີວິດຈະມີຄວາມໝາຍໄດ້ແນວໃດ ຖ້າບໍ່ເຄີຍໃຊ້ມັນໃຫ້ເດີນໄປຕາມຄວາມຮຽກຮ້ອງຂອງຫົວໃຈຕົນເອງ ການເດີນຕາມຄວາມຝັນຂອງຄົນອື່ນ ອາດຈະເປັນການທຳລາຍຊີວິດທັງຊີວິດຂອງຕົນເອງກໍເປັນໄດ້ ການເດີນຕາມຄວາມຝັນຂອງຕົນເອງ ເຖິງຈະເມື່ອຍ ຫຼືມີອຸປະສັກຫຼາຍປານໃດກໍຕາມ ແຕ່ເຮົາກໍເຕັມໃຈເມື່ອຍແລະເຕັມໃຈສູ້ຊົນ ເປົ້າໝາຍຂອງເຮົາອາດຈະເປັນສິ່ງໄຮ້ສາລະໃນສາຍຕາຄົນອື່ນ ແຕ່ມັນມີຄຸນຄ່າແລະມີຄວາມໝາຍສຳລັບເຮົາເອງ

ຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງມີຄວາມຝັນ “ຢາກອອກເດີນທາງທ່ອງທ່ຽວໄປທົ່ວໂລກ” ລາວຈຶ່ງຕັ້ງໃຈເຮັດວຽກອົດອອມເງິນຕັ້ງແຕ່ຕອນເປັນນັກສຶກສາ ເມື່ອອາຍຸ 25 ປີ ລາວມີເງິນເກັບຈຳນວນໜຶ່ງ ເນື່ອງຈາກມີງົບປະມານຈຳກັດ ແຕ່ຢາກໄປເຫັນຫຼາຍປະເທດ ລາວຈຶ່ງອອກເດີນທາງດ້ວຍການເປັນແບັກແພັກເກີ (Backpacker) ເດີນທາງຄົນດຽວ ຄ່ຳໃສ ນອນຫັ້ນ ກາງເຕັ້ນນອນຕາມແຄມທາງ ກາງປ່າ ແລະ ທົ່ງນາ ຜູ້ຊາຍຄົນນີ້ມີຊື່ວ່າ ນອດ ຊື່ຈິງຄື ຊະລັນທອນ ພູ່ຈະເລີນ

ນອດເລົ່າໄວ້ຕອນໜຶ່ງວ່າ ການເດີນທາງທີ່ໂຫດທີ່ສຸດຄື ການເດີນທາງຈາກຣັດເຊຍໄປຈໍເຈຍ ລາວບອກວ່າ ຂ້ອຍເດີນທາງດ້ວຍວິທີການໂບກລົດ (Hitchhike ຄືການເດີນທາງດ້ວຍຂໍຕິດລົດຂອງຄົນອື່ນໄປ) ຈາກມົດສະກູໄປຈໍເຈຍໃຊ້ເວລາ 4 ວັນ 3 ຄືນ ມື້ທຳອິດ ເລີ່ມໂບກລົດຕັ້ງແຕ່ 9 ໂມງເຊົ້າ ຈົນຮອດ 8 ໂມງແລງ ໃຊ້ເວລາ 9 ຊົ່ວໂມງ ຈຶ່ງໄດ້ຂຶ້ນລົດ ກວ່າຈະຮອດອີກເມືອງໜຶ່ງ ເວລາກໍເກືອບໜຶ່ງໂມງກາງຄືນແລ້ວ ລາວຈຶ່ງຫາກາງເຕັ້ນນອນຕາມແຄມທາງ

ຜູ້ສຳພາດຖາມລາວວ່າ “ເມື່ອການເດີນທາງເຮັດໃຫ້ລຳບາກຂະໜາດນີ້ ມີຄວາມຄິດຢາກກັບບ້ານແດ່ບໍ?”

“ບໍ່ມີເລີຍ ຕໍ່ໃຫ້ຕາຍລະຫວ່າງທາງກໍບໍ່ເສຍດາຍຊາດເກີດ ເພາະຕາຍໃນຄວາມຝັນຂອງຕົນເອງ” ນີ້ຄືຄຳຕອບຂອງລາວ

“ຊີວິດແບັກແພັກເກີຣ໌ເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ແນ່ນອນ ເຮົາບໍ່ສາມາດຮູ້ໄດ້ເລີຍວ່າທາງຂ້າງໜ້າຈະຕ້ອງເຈີສິ່ງໃດແດ່ ດີຫຼືບໍ່ດີ ຍາກຫຼືງ່າຍ ສະບາຍຫຼືລຳບາກ ວິທີທີ່ດີທີ່ສຸດທີ່ຂ້ອຍສາມາດແນະນຳໄດ້ ເພື່ອໃຫ້ທຸກເສັ້ນທາງແລະທຸກສະຖານທີ່ເຕັມປ່ຽມໄປດ້ວຍຄວາມສຸກແລະຄວາມຊົງຈຳທີ່ດີ ຄືເຝິກການຢູ່ງ່າຍກິນງ່າຍ”

ຟັງຄຳເວົ້ານີ້ແລ້ວ ເໝືອນລາວກຳລັງຈະບອກສັດຈະທັມຂອງຊີວິດທີ່ວ່າ ຊີວິດເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມບໍ່ແນ່ນອນ ການຈະຢູ່ກັບສິ່ງທີ່ບໍ່ແນ່ນອນໃຫ້ມີຄວາມສຸກແລະມີຄວາມຊົງຈຳທີ່ດີຄື ການເປັນຢູ່ຢ່າງຮຽບງ່າຍ ເພື່ອໃຫ້ຊີວິດເດີນໄປສູ່ຄວາມຝັນໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ ສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງກໍຄວນຕັດໃຫ້ພົ້ນອອກໄປຈາກທາງເດີນຂອງເຮົາ ສະນັ້ນ ການທີ່ເຮົາຈະເດີນຕາມຄວາມຝັນ ຫຼື ສຽງຮຽກຮ້ອງຂອງຫົວໃຈຕົນເອງ ສິ່ງໜຶ່ງທີ່ຄວນຄຳນຶງເຖິງສະເໝີຄື ການໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ຮຽບງ່າຍເຂົ້າໄວ້

ຄວາມຝັນຂອງຕົນເອງຈະເປັນສິ່ງທີ່ຄອຍຍູ້ດັນໃຫ້ເຮົາອົດທົນຕໍ່ຄວາມຍາກລຳບາກ ຄວາມເມື່ອຍລ້າ ຄວາມທໍ້ແທ້ ແລະ ທີ່ສຳຄັນມັນເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈເຮົາບໍ່ທໍ້ຖອຍ ເພາະເລິກໆໃນໃຈເຮົາຮູ້ວ່າ ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ມີຄວາມໝາຍຕໍ່ຊີວິດເຮົາເອງ ການເດີນຕາມຄວາມຝັນຂອງຄົນອື່ນອາດຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ເງິນ ແຕ່ທ້າຍທີ່ສຸດ ເຮົາຈະຮູ້ສຶກເອງວ່າ ຊີວິດມັນວ່າງເປົ່າ ເດວິດ ທໍໂຣ ນັກຂຽນຊາວອະເມຣິກັນ ກ່າວວ່າ “ໂສກະນາຕະກຳທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນຊີວິດຄືການໃຊ້ເວລາທັງຊີວິດຕຶກປາພຽງເພື່ອຈະຮູ້ວ່າ ມັນບໍ່ແມ່ນປາຕົວທີ່ເຈົ້າຕ້ອງການ” ສະນັ້ນ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເກີດໂສກະນາຕະກຳທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ຊີວິດ ເຮົາຄວນຖາມຕົນເອງວ່າ

ແມ່ນຫຍັງຄືສິ່ງດຽວທີ່ເຮົາຈະບໍ່ເສຍດາຍເມື່ອເຖິງບັ້ນປາຍຂອງຊີວິດ?

ສິ່ງທີ່ມີຄວາມໝາຍຕໍ່ຊີວິດຄືສິ່ງທີ່ເຮົາເຮັດໄປແລ້ວຈະບໍ່ກັບມາໂອ້ອ່າວວ່າເສຍດາຍໃນພາຍຫຼັງ ການຄົ້ນຫາຄຳຕອບຂອງຄຳຖາມນີ້ຄືການຄົ້ນຫາສິ່ງທີ່ມີຄວາມໝາຍຕໍ່ຊີວິດເຮົາເອງ ບໍ່ມີໃຜສາມາດຕອບແທນກັນໄດ້ ເຮົາຕ້ອງຕອບຕົນເອງ ຖ້າເຮົາຄົ້ນຫາໄດ້ໄວເທົ່າໃດ ສະແດງວ່າເຮົາມີໂອກາດໃນການເດີນຕາມຄວາມຝັນຂອງເຮົາໄດ້ຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ

ນອດບອກວ່າ ການເດີນທາງຄືຄວາມໃຝ່ຝັນຂອງລາວຕັ້ງແຕ່ຕອນຮຽນຢູ່ ມ.2 ເຊິ່ງພາຍຫຼັງທີ່ຮຽນຈົບປະລິນຍາຕີແລ້ວກໍເກັບເງິນດ້ວຍການເຮັດງານຫຼາຍຢ່າງຄືເຮັດງານແທບທຸກຢ່າງ ເຊັ່ນ ຂາຍໂປສະກາຣ໌ດ ເປັນຍາມ ຟຣີແລນ ອີເວັ້ນ ຍົກເຄື່ອງເປັນຕົ້ນ ລາວເລົ່າວ່າ “ຮູ້ສຶກປະທັບໃຈຕັ້ງແຕ່ຊ່ວງເກັບເງິນ ຫາຂໍ້ມູນ ວາງແຜນ ເຮັດຮູ້ສຶກວ່າທຸກເຊົ້າທີ່ຕື່ນມາເປັນເຊົ້າທີ່ໜ້າສະໜຸກສະໜານ ເພາະໄດ້ທຸ້ມເທໃຫ້ກັບຄວາມຝັນຂອງຕົນເອງ ທຸກເຊົ້າທີ່ຕື່ນຂຶ້ນມາ ເຮົາຮູ້ວ່າກຳລັງທຳຕາມຄວາມຝັນຂອງຕົນເອງ ທຸກກ້າວຍ່າງທີ່ອອກເດີນທາງ ມັນຄືຄວາມປະທັບໃຈ”

ຕອນນີ້ ນອດທ່ຽວມາແລ້ວ 20 ປະເທດ ໃຊ້ເວລາ 7 ເດືອນ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທັງໝົດປະມານໜຶ່ງແສນບາດ (ຄວາມຈິງ ລາວຈະເດີນທາງຕໍ່ແຕ່ເນື່ອງດ້ວຍການແຜ່ລະບາດຂອງໂຄວິດ-19 ຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງເດີນທາງກັບໄທ) ຄວາມຝັນເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນໆໜຶ່ງກ້າກ້າວຂາໄປຜະເຊີນໜ້າກັບຄວາມຍາກລຳບາກ ແຕ່ເປັນຄວາມລຳບາກທີ່ໃຫ້ຄຸນຄ່າແກ່ຊີວິດ ອ່ານມາຮອດນີ້ແລ້ວ ຜູ້ອ່ານຕອບໄດ້ຫຼືຍັງວ່າ ແມ່ນຫຍັງຄືສິ່ງດຽວທີ່ເຮົາຈະບໍ່ເສຍດາຍເມື່ອເຖິງບັ້ນປາຍຂອງຊີວິດ? ຖ້າຫາເຈີແລ້ວກໍລົງມືເຮັດຕອນນີ້ເລີຍ

ເພາະເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າ ລະຫວ່າງມື້ອື່ນກັບຊາດໜ້າ ສິ່ງໃດຊິມາຮອດກ່ອນກັນ

ຮອດເວລາເຮັດຕາມຄວາມໃຝ່ຝັນຂອງຕົນເອງແລ້ວ

ລະດູຮ້ອນ, ປີ 2022

—–

ເອກະສານອ້າງອິງ

https://www.dek-d.com/teentrends/59742/

ເຊົ້າມື້ນີ້ຕື່ນມາພ້ອມກັບອາກາດທີ່ສົດໃສ ເປັນເຊົ້າວັນໃໝ່ທີ່ຂ້ອນຂ້າງໜາວ ໜາວໃນເມືອງຍັງພໍທົນໄດ້ ແຕ່ອີກບໍ່ພໍເທົ່າໃດນາທີພວກເຮົາຈະພາຮ່າງກາຍແລະຈິດໃຈ ໄປສັ່ນໜາວຢູ່ພູເຂົາທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຫິມະໂນ້ນນນ

ຄິດວ່າຄົງໜາວກວ່ານີ້ຫຼາຍເທົ່າ

ການເດີນທາງຄັ້ງນີ້ ຂ້ອຍໃຫ້ຄວາມສົນໃຈພຣະອາທິດເປັນພິເສດ ເພາະຫຍັງ? “ມັນໜາວວວວວ”

ເວົ້າເຖິງພຣະອາທິດມີໃຜເຄີຍສົງໄສບໍ່ ເປັນຫຍັງດວງອາທິດຈຶ່ງຂຶ້ນທາງທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ຕົກທາງທິດຕາເວັນຕົກ?

ພໍແຕ່ເວົ້າເຖິງ ກໍໂພ່ໜ້າອອກມາພຸ້ນເດ້..ຕາເວັນຂຶ້ນແລ້ວ!!!

ຄັ້ງນີ້ເປັນຄັ້ງທີ່ເທົ່າໃດແລ້ວ ທີ່ດວງອາທິດໝຸນປ່ຽນວົນວຽນຂຶ້ນມາ-ແລ້ວກໍຕົກ ຂຶ້ນມາ-ແລ້ວກໍຕົກ ໂດຍຄວາມຮູ້ສຶກຂອງມະນຸດຜູ້ຢືນຢູ່ໃນໂລກ ເຮົາຈະຮູ້ສຶກເໝືອນກັບວ່າ ດວງອາທິດໝຸນອ້ອມໂລກຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຮົາເຫັນການຂຶ້ນແລະການຕົກຂອງມັນ ແຕ່ໃຜກໍຮູ້ວ່າ ວິຊາພູມສາດທີ່ເຮົາຮຽນສະໄໝມັດທະຍົມບໍ່ໄດ້ບອກໄວ້ແບບນັ້ນເລີຍ ຄວາມຈິງຄື ໂລກຕ່າງຫາກທີ່ໝຸນນອ້ອມດວງອາທິດ ໜຶ່ງຮອບເທົ່າກັບໜຶ່ງປີຄື 365 ວັນ ຫຼື 366 ວັນໃນທຸກໆສີ່ປີ

ນອກຈາກໝຸນອ້ອມດວງອາທິດແລ້ວ ໂລກຍັງໝຸນອ້ອມຕົວມັນເອງອີກດ້ວຍ ການຂຶ້ນແລະການຕົກຂອງດວງອາທິດເກີດມາຈາກ ໂລກໝຸນອ້ອມຕົວມັນເອງນີ້ແຫຼະ ໜຶ່ງຮອບເທົ່າກັບໜຶ່ງວັນຄື 24 ຊົ່ວໂມງ ສາເຫດທີ່ເຮັດໃຫ້ດວງອາທິດຂຶ້ນທາງທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ຕົກທາງທິດຕາເວັນຕົກນັ້ນ ເພາະໂລກໝຸນອ້ອມຕົວມັນເອງ ຈາກທິດຕາເວັນຕົກໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ

ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ດວງອາທິດປາກົດຕົວຂຶ້ນຈາກຂອບຟ້າດ້ານທິດຕາເວັນອອກ ເຮົາເອີ້ນຊ່ວງເວລານີ້ວ່າ ກາງເວັນ ແລະ ເມື່ອໂລກໝຸນໄປເລື້ອຍໆ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກເໝືອນກັບວ່າ ດວງອາທິດເຄື່ອນຈາກທິດຕາເວັນອອກໄປທາງທິດຕາເວັນຕົກ (ຄວາມຈິງພຣະອາທິດບໍ່ໄດ້ເຄື່ອນ ໂລກຕ່າງຫາກທີ່ໝຸນ) ຈົນກະທັ່ງຊີກໂລກໜຶ່ງທີ່ເຮົາອາໄສຢູ່ໝຸນຜ່ານດວງອາທິດໄປ ແລ້ວແສງສະຫວ່າງກໍຄ່ອຍໆຈາງຫາຍ ຄວາມມືດມິດຈຶ່ງຄ່ອຍໆປາກົດ ເຮົາເອີ້ນຊ່ວງເວລານີ້ວ່າ ກາງຄືນ

ເມື່ອອ່ານມາຮອດນີ້ ຜູ້ອ່ານຄົງມີຄຳຕອບໃນໃຈແລ້ວແມ່ນບໍ່ວ່າ ເປັນຫຍັງດວງອາທິດຈຶ່ງຂຶ້ນທາງທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ຕົກທາງທິດຕາເວັນຕົກ?

“ເພາະໂລກປິ່ນຮອບຕົວມັນເອງຈາກທິດຕາເວັນຕົກໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ” (ຢ່າເຮັດໜ້າງົງແບບນັ້ນ)

ຄົນຂັບລົດຂອງພວກເຮົາໃນມື້ນີ້ມີຊື່ວ່າ ປະທີບ ແມ່ນແລ້ວ ລາວຈະເປັນປະທີບເຍືອງທາງພາພວກເຮົາຍ່າງຂຶ້ນໄປຫາພູເຂົາຫິມະ ເຊິ່ງໄລຍະທາງຈາກບ່ອນຈອດລົດເປັນຕົ້ນໄປປະມານສອງກິໂລແມັດ..ເຄີຍໄດ້ຍິນແຕ່ຄຳວ່າຍິ່ງສູງຍິ່ງໜາວ ແຕ່ອັນນີ້ ຍິ່ງສູງຍິ່ງເມື່ອຍ ຂ້ອຍຍັງສົງໄສກັບຕົນເອງຢູ່ວ່າ ອິຫຍັງຊິເມື່ອຍງ່າຍຂະໜາດນີ້ ພໍມາຄົ້ນເບິ່ງຂໍ້ມູນຈຶ່ງຮູ້ວ່າ “ທີ່ເມື່ອຍງ່າຍ ເພາະຍິ່ງສູງອົກຊີແຊນຍິ່ງໜ້ອຍ”

ພວກເຮົາກຳລັງຍ່າງຢູ່ໃນລະດັບຄວາມສູງສອງພັນແມັດວັດຈາກໜ້ານ້ຳທະເລ ຄວາມຮູ້ສຶກເໝືອນກັບກຳລັງຍ່າງຢູ່ໜ້າເອິກພູເບ້ຍ (ພູເບ້ຍສູງ 2,819 ແມັດ) ຍ່າງໄປບໍ່ເກີນສິບກ້າວກໍເລີ່ມຄໍແຫ້ງແລ້ວ ຖ້າຢາກຮູ້ວ່າຄວາມຮູ້ສຶກຂອງພວກເຮົາຕອນນັ້ນເປັນແນວໃດ ລອງແລ່ນອອກກຳລັງກາຍໃນຕອນເຊົ້າຂອງລະດູໜາວຈັກຫ້າກິໂລແມັດໂດຍບໍ່ຢຸດພັກ ຄວາມຮູ້ສຶກແລະຄວາມເມື່ອຍປະມານນັ້ນເລີຍ

ຂ້ອຍແອບອິດສານັກທ່ອງທ່ຽວບາງກຸ່ມທີ່ຂຶ້ນໄປແບບສະບາຍ ບາງຄົນຜິວປາກນັ່ງຫຼັງມ້າຂຶ້ນໄປແບບສະບາຍອາລົມ ຈັ່ງແມ່ນຊຸມເຈົ້າຊິວຄັກເນາະ! ມ້າຍ່າງແຊງພວກເຮົາໄປຂະບວນແລ້ວຂະບວນເລົ່າ ສ່ວນພວກເຮົາຍັງຄົງຍ່າງຕໍ່ໄປ ຕໍ່ໄປ ແລະ ຕໍ່ໄປ ຄວາມຕື່ນເຕັ້ນທີ່ເກັບສະສົມໄວ້ຕັ້ງແຕ່ກ່ອນເດີນທາງເໝືອນມັນຄ່ອຍໆຫາຍໄປແບບບໍ່ໄດ້ສັ່ງລາ ເຫຼືອໄວພຽງຄວາມເມື່ອຍລ້າ ຕາລາຍ ລິ້ນຫ້ອຍ ແລະ ນ້ຳລາຍແຫ້ງ ລະຫວ່າງທາງທີ່ຍ່າງຂຶ້ນໄປສູ່ຄວາມເໜັບໜາວນັ້ນມີຄົນນັ່ງຂາຍເຄື່ອງຢາຍໄປຕາມແຕ່ລະຈຸດມີທັງຂອງກິນແລະຂອງທີ່ລະລຶກ ຂ້ອຍນຶກໃນໃຈ ຢ່າມາສະເໜີຂາຍເຄື່ອງໃຫ້ຕອນນີ້ເດີ້ ອາຕະມາບໍ່ມີແກ່ຈິດແກ່ໃຈຊິເບິ່ງຫຍັງດອກ ກູເມື່ອຍ!!

ຄວາມຜິດຫວັງທັງຫຼາຍເກີດມາຈາກຄວາມຄາດຫວັງ

ຫ໊ະ..ຮອດໝ່ອງເບິ່ງວິວແລ້ວຫວາ

ຂ້ອຍເບິ່ງຈັ່ງໃດກໍບໍ່ຄືຈຸດທີ່ມີໄວ້ສຳລັບຊົມວິວ ເໝືອນເປັນທາງຜ່ານເພື່ອຂຶ້ນໄປສູ່ຍອດພູເຂົາ ແຕ່ເຮົາມາຮອດຈຸດຊົມວິວແລ້ວ ປະທີບມັນບອກວ່າແນວນັ້ນ

ຍອມຮັບວ່າ ຮູ້ສຶກຜິດຫວັງ ເພາະວິວທີ່ຄິດໄວ້ຕ່າງກັບຄວາມເປັນຈິງຢ່າງລິບລັບ ປະທີບຄົງເຫັນພວກເຮົາເຮັດໜ້າເຊັງໆ ກໍເລີຍບອກວ່າ ລອງຫັນໜ້າກັບໄປເບິ່ງດູ ອີກຝັ່ງຂອງພູມີພູເຂົາຫິມະຊ້ອນຢູ່ອີກໜ່ວຍໜຶ່ງ ຕອນຢູ່ລຸ່ມບໍ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນເພາະພູໜ່ວຍທຳອິດບັງໄວ້ ເມື່ອຍ່າງຂຶ້ນມາຮອດຈຸດນີ້ ແລ້ວຫັນຫຼັງກັບໄປ ໂອ້!!!! ມາຍບຸດດາ…ນີ້ຄືພາບທີ່ຈິນຕະນາການໄວ້ເລີຍ

ຫຼາຍຄັ້ງເຮົາມົວແຕ່ເບິ່ງໄປຂ້າງໜ້າ ໂຟກັດຫາແຕ່ສິ່ງເຮົາຢາກເຫັນຈົນລືມຫຼຽວຊ້າຍແລຂວາ ແມ້ກະທັ່ງຫຼຽວກັບມາດ້ານຫຼັງເຮົາກໍບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ສົນໃຈ ຄວາມສວຍງາມບໍ່ໄດ້ມີແຕ່ຢູ່ຂ້າງໜ້າ ລອງຫັນກັບມາເບິ່ງດ້ານຫຼັງ ຫຼືດ້ານຂ້າງຈັກໜ່ອຍ ບາງທີ ສິ່ງທີ່ເຮົາມອງຫາອາດຈະລຽງລາຍຢູ່ຕາມເສັ້ນທາງນັ້ນກໍເປັນໄດ້

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການໃຊ້ຊີວິດໃນສັງຄົມ

ຖ້າມຸ່ງໂຟກັດຢູ່ສະເພາະຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງ ເຮົາອາດຈະເບິ່ງຂ້າມຫຼາຍຈຸດໄປກໍເປັນໄດ້ ເວົ້າເຖິງເລື່ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ນຶກເຖິງ ສັງຄົມກົ້ມໜ້າໃນຍຸກປັດຈຸບັນ ພວກເຮົາຈັບຈ້ອງຢູ່ຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງແທບຕະຫຼອດເວລາ ໂດຍສະເພາະໜ້າຈໍສະມາຣ໌ດໂຟນ ຫຼາຍຄັ້ງທີ່ໝູ່ເພື່ອນມາເຈີກັນ ແຕ່ເປັນການເຈີກັນສະເພາະຮ່າງກາຍ ສ່ວນຈິດໃຈລ່ອງລອຍກັບໂລກໂຊຊ່ຽວ ຕ່າງຄົນຕ່າງກໍຢູ່ໃນໂລກຂອງຕົນເອງ ຈົນລືມໃສ່ໃຈຄົນທີ່ຢູ່ຂ້າງໜ້າຂອງຕົນຢ່າງແທ້ຈິງ

ພວກເຮົາຍ່າງຊົມວິວ ແລະ ຖ່າຍຮູບກັນຄົນລະທ່າສອງທ່າ…ສາມ ສີ່ ຫ້າ ລວມກັນກໍໜ້າຈະເຖິງຮ້ອຍພໍດີ ແລ້ວຈຶ່ງຍ່າງກັບລົງໄປຫາລົດອີກຄັ້ງ ບໍ່ໜ້າເຊື່ອວ່າ ພູເຂົາຫິມະຈະດຶງດູດພວກເຮົາໃຫ້ກ້າວຂາອອກມາໄດ້ໄກຂະໜາດນີ້ ເມື່ອມາເຫັນແລ້ວກໍບໍ່ແມ່ນວ່າຈະວິເສດວິໂສ ຫຼື ງົດງາມໄປກວ່າວິວທຳມະຊາດຢ່າງອື່ນພໍເທົ່າໃດ ນັກທ່ອງທ່ຽວຫຼາຍຄົນກໍເປັນເຊັ່ນດຽວກັບພວກເຮົາ ພວກເຂົາມາຮອດບໍ່ພໍເທົ່າໃດຊົ່ວໂມງ ແລ້ວຕ່າງຄົນກໍຫັນຫຼັງກັບໄປສູ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນອີກຄັ້ງ ຈາກສະຖານທີ່ນີ້ແລ້ວກໍໄປສະຖານທີ່ໃໝ່ ຈາກສະຖານທີ່ໃໝ່ກໍມຸ່ງໄປສູ່ສະຖານທີ່ອື່ນໆຕໍ່ໄປອີກ ເຮົາພຽງສັບປ່ຽນໝຸນວຽນວັນເວລາແລະສະຖານທີ່ ແຕ່ເນື້ອແທ້ຂອງການເດີນແບບນີ້ຄື ຢາກມີຄວາມສຸກ ຢາກຕື່ນເຕັ້ນ ຢາກເຫັນ ຢາກສຳຜັດ ຢາກມີປະສົບການ ທີ່ແຕກຕ່າງກັນອອກໄປ ພວກເຮົາຈຶ່ງໂຫຍຫາສະຖານທີ່ໃໝ່ຢ່າງບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ

ຫຼື ທຳມະຊາດກຳໜົດໃຫ້ຊີວິດເຮົາຕ້ອງດຳເນີນໄປແບບນີ້

ເໝືອນວັດຕະຈັກຂອງຫິມະ ເມື່ອຖືກຄວາມຮ້ອນກໍລະລາຍໄປເປັນນ້ຳ ຈາກນັ້ນຈຶ່ງປ່ຽນເປັນລະອອງ ແລ້ວລະເຫີຍອາຍຂຶ້ນໄປໃນຊັ້ນບັນຍາກາດ ເມື່ອຖືກຄວາມໜາວກໍກໍ່ຕົວເຂົ້າຫາກັນ ກາຍໄປເປັນເມັດຝົນຕົກລົງສູ່ພາກພື້ນດິນອີກຄັ້ງ ວັງວົນຂອງຫິມະໝຸນວຽນປ່ຽນແປງຢູ່ແບບນີ້ ເໝືອນຫຼາຍສິ່ງທີ່ໝຸນວຽນປ່ຽນໄປຕາມສະພາບການ

ວັດຕະຈັກຂອງຊີວິດກໍຄ້າຍໆກັນນີ້

ພວກເຮົາພຽງເດີນທາງຕາມຫາສະຖານທີ່ທີ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ມີຄວາມສຸກຢ່າງແທ້ຈິງ ເມື່ອໃດທີ່ຍັງຫາບໍ່ພົບ ເຮົາກໍຕ້ອງເດີນຫຼົບໄປຫຼົບມາຢູ່ເລື້ອຍໆ ຈົນກວ່າຈະຫາສະຖານທີ່ແຫ່ງນັ້ນເຈີ ລະຫວ່າງການເດີນວົນຢູ່ແບບນີ້ ເຮົາຈະຕ້ອງຜະເຊີນກັບເລື່ອງລາວທັງດີແລະຮ້າຍ ບາງສະຖານະການກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສຸກ ບາງສະຖານະການກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມເສົ້າ

ເວົ້າເຖິງເລື່ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ນຶກເຖິງເພງ Circle of Life ຂອງ Carmen Twillie & Lebo M. ເຊິ່ງເປັນເພງປະກອບລະຄອນ The Lion King ມີເນື້ອໃນຕອນໜຶ່ງວ່າ:

From the day we arrive on the planet

And, blinking, step into the sun

There’s more to see than can ever be seen

More to do than can ever be done

There’s far too much to take in here

More to find than can ever be found

But the sun rolling high

Through the sapphire sky

Keeps great and small on the endless round

It’s the circle of life

And it moves us all

Through despair and hope

Through faith and love

‘Til we find our place

On the path unwinding

In the circle

The circle of life

“ຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ເຮົາເກີດມາໃນໂລກໜ່ວຍນີ້ ພວກເຮົາກະພິບຕາທ່າມກາງແສງຕາເວັນ ມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງປະສົບ ຫຼາຍກວ່າສິ່ງທີ່ເຮົາເຄີຍພົບເຫັນມາກ່ອນ ມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງເຮັດ ຫຼາຍກວ່າສິ່ງທີ່ເຮົາເຄີຍເຮັດມາກ່ອນ ພວກເຮົາເດີນທາງມາໄກຫຼາຍແລ້ວ ກວ່າຈະມາຮອດຈຸດນີ້ໄດ້ ມີສິ່ງໃຫ້ເຮົາຄົ້ນຫາ ຫຼາຍກວ່າສິ່ງທີ່ເຮົາເຄີຍພົບເຈີມາແລ້ວ ແຕ່ດວງຕາເວັນຍັງຄົງລ່ອງລອຍໄປໄກແສນໄກ ຜ່ານຟາກຟ້າສີຄາມ ຈົ່ງປົກປັກຮັກສາສັບພະສິ່ງທັງນ້ອຍໃຫຍ່ທີ່ວຽນວົນໄປຢ່າງບໍ່ມີທ່ີ່ສິ້ນສຸດ ນີ້ຄືວັດຕະຈັກແຫ່ງຊີວິດທີ່ພາພວກເຮົາວົກໄປວົນມາ ຜ່ານທັງຄວາມສົມຫວັງແລະຜິດຫວັງ ຜ່ານທັງຮັກແລະສັດທາ ຈົນກວ່າພວກເຮົາຈະຫາສະຖານທີ່ອັນເປັນຂອງຕົນເຈີ ເທິງເສັ້ນທາງທີ່ເປີດກວ້າງ ໃນວັດຕະຈັກ ໃນວັງວົນແຫ່ງຊີວິດ”

ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ຄົນເຮົາເກີດມາເພື່ອຕາມຫາສະຖານທີ່ບາງແຫ່ງມາເຕີມເຕັມຈິດໃຈທີ່ວ່າງເປົ່າ ທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາໂຫຍຫາສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງຕະຫຼອດເວລາ ການເດີນທາງອາດຈະນຳພາພວກເຮົາໄປເຈີສະຖານທີ່ບາງແຫ່ງທີ່ວ່ານັ້ນກໍເປັນໄດ້ ແຕ່ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ຮອດຈຸດໝາຍແລ້ວໃຈຍັງຮູ້ສຶກວ່າງເປົ່າ ສະແດງວ່າສະຖານນັ້ນ ຍັງບໍ່ແມ່ນສະຖານທີ່ທີ່ເຮົາກຳລັງຕາມຫາ ພວກເຮົາຈຶ່ງຕ້ອງວົກໄປວຽນມາຢູ່ແບບນີ້ ຕໍ່ໄປ

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການເດີນທາງຄັ້ງນີ້ຂອງພວກເຮົາ ມະນາລີບໍ່ແມ່ນສະຖານທີ່ສຸດທ້າຍທີ່ພວກເຮົາຈະມາຢ້ຽມຢາມ ຕອນນີ້ ຕາເວັນກຳລັງຈະລັບຂອບຟ້າ ພວກເຮົາກໍກຳລັງຈະຂຶ້ນລົດເພື່ອວົນກັບໄປຕັ້ງຕົ້ນຢູ່ນິວເດລີອີກຄັ້ງ ແລ້ວນັ່ງລົດໄຟໄປພຸດທະຄະຍາ-ຣາຊະຄຶ-ນາລັນທາ-ເວສາລີ ຕາມລຳດັບ ແລ້ວວົນກັບໄປນິວເດລີອີກຄັ້ງ ເພື່ອຂຶ້ນຍົນຢູ່ສະໜາມບິນອິນທິຣາຄານທີອີກຫົນ…ຜູ້ອ່ານທີ່ຮັກທັງຫຼາຍ ວັງວົນຂອງຊີວິດກໍດຳເນີນໄປແບບນີ້ແຫຼະ–ວົກໄປວົນມາ

ມີໃຜກ້າຢືນຍັນບໍ່ວ່າ ເມື່ອພຣະອາທິດລັບຫາຍໄປແລ້ວ

ມັນຈະບໍ່ກັບຂຶ້ນມາໃໝ່ອີກຄັ້ງ

ລະດູໜາວ, ປີ 2564.

01

ຊີວິດຄືການເດີນທາງຈາກຈຸດໜຶ່ງໄປຫາຈຸດໜຶ່ງ ເຮົາເລີ່ມຈາກຈຸດ B ໄປຫາຈຸດ D.

B ຄື Birth, D ຄື Death ໃນລະຫວ່າງທາງຈະມີອີກຈຸດໜຶ່ງຄືຈຸດ C ເຊິ່ງມາຈາກຄຳວ່າ Choice ໝາຍເຖິງທາງເລືອກ ຊີວິດເຮົາເຕັມໄປດ້ວຍທາງເລືອກສະເໝີ ເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ຕາເວັນຍັງບໍ່ທັນຂຶ້ນ ເຮົາເລືອກທີ່ຈະນອນຕໍ່ ຫຼື ຈະຕື່ນຂຶ້ນມາລ້າງໜ້າ ເລືອກທີ່ຈະອ່ານໜັງສື ຫຼື ຈະຈັບມືຖືຂຶ້ນມາເຂ່ຍ ເລືອກທີ່ຈະລຸກຂຶ້ນມາ ລ້າງຖ້ວຍ ລ້າງຈານ ກວາດເຮືອນ ຖູບ້ານ ຫຼື ຈະນອນບິດຂີ້ຄ້ານຢູ່ເທິງຕຽງ ອັນນີ້ກໍແລ້ວແຕ່ລະບຸກຄົນ

ແນ່ນອນ ເຮົາບໍ່ໄດ້ເວົ້າເຖິງຄວາມຖືກຫຼືຜິດ ເພາະທຸກຄົນມີສິດເລືອກວ່າຈະເຮັດຫຼືບໍ່ເຮັດສິ່ງໃດ ທັງນີ້ຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າ ໃຜມັກແບບໃດຫຼາຍກວ່າກັນ ສິ່ງທີ່ເຮົາເລືອກຈະເປັນປັດໄຈທີ່ຈະນຳພາຊີວິດໃນມື້ນັ້ນໆ ໄປສູ່ທິດທາງໃດໜຶ່ງ

ມື້ນີ້ ຄະນະພວກເຮົາໄດ້ເລືອກແລ້ວທີ່ຈະທ່ຽວຊົມທັມມະສາລາ ການຕັດສິນໃຈນີ້ ອາດຈະນຳພາພວກເຮົາໄປເຈີເຫດການບາງຢ່າງກໍເປັນໄດ້

ປ່ະ!! ໄປຊົມບັນຍາກາດນຳກັນ…

ພວກເຮົາພາກັນຂຶ້ນມາເທິງດາດຟ້າ ອາກາດຍັງຄົງໜາວເຢັນປົກກະຕິ ມີລົມພັດມາເປັນບາງຊ່ວງຈົນເຮັດໃຫ້ຂົນໜາວລຸກວາບໄປທົ່ວຮ່າງກາຍ ຂ້ອຍຍົກຈອກກາເຟຂຶ້ນມາຈິບເພື່ອໃຫ້ຮ່າງກາຍອົບອຸ່ນ ຢູ່ອີກຝາກຟ້າທີ່ໄກອອກໄປນັ້ນ ມີແສງສີເຫຼືອງແທງທະລຸຜ່າເມກໝອກຂຶ້ນມາ ເປັນສັນຍານເຕືອນໃຫ້ຮູ້ວ່າ ຕອນນີ້ ດວງອາທິດກຳລັງເຄື່ອນຕົວກັບມາສູ່ໂລກອີກຄັ້ງ ພາຍຫຼັງທີ່ຫາຍໄປເກືອບສິບສອງຊົ່ວໂມງ ແສງຄ່ອຍໆສະຫວ່າງຂຶ້ນຈົນກາຍເປັນເຊົ້າວັນໃໝ່ທີ່ສົມບູນ ຂ້ອຍແຫງນໜ້າຂຶ້ນໄປເບິ່ງດ້ານຫຼັງ ເຫັນຄວັນສີຂາວລອຍຂຶ້ນຟ້າ ເໝືອນມີຍັກກຳລັງສູບຢາແລ້ວພົ່ນຄວັນໃຫ້ອົບອວນໄປທົ່ວບໍລິເວນນັ້ນ ພູໜ່ວຍນີ້ມີຊື່ວ່າ ຕຣີອູນ (Triund) ເຊິ່ງມີຫິມະປົກຄຸມຕະຫຼອດປີ ສູງຈາກໜ້ານ້ຳທະເລປະມານ 2,828 ແມັດ ພວກເຮົາໃຊ້ເວລາຢູ່ບ່ອນນີ້ປະມານໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ

ແປກຄືກັນເນາະ ຢູ່ບ້ານເຮົາພຣະອາທິດກໍຂຶ້ນທຸກມື້ແຕ່ບໍ່ຄ່ອຍສົນໃຈທີ່ຈະຊື່ນຊົມ ອາດເປັນເພາະສະພາບແວດລ້ອມບໍ່ເອື້ອອຳນວຍໃຫ້ເຮົາໄດ້ເບີກບານ ຫຼືເປັນເພາະເຮົາມົວຍຸ້ງຢູ່ກັບງານຕະຫຼອດເວລາ ຫຼືອາດຈະເປັນເພາະວ່າ ເຮົາຄຸ້ນຊິນກັບມັນເສຍແລ້ວ ຈະວ່າໄປສິ່ງໃດທີ່ເຮົາຄຸ້ນຊິນກັບມັນ ໃໝ່ໆເຮົາອາດຈະຮູ້ສຶກຕົວ ຫຼືຕື່ນເຕັ້ນກັບສິ່ງນັ້ນ ແຕ່ພໍນານໆໄປເຮົາມັກຈະເສີຍຊາຈົນເໝືອນກັບວ່າສິ່ງນັ້ນບໍ່ມີຢູ່ຈິງ ເປັນໄປໄດ້ວ່າ ແສງແດດຍາມເຊົ້າແບບນີ້ ແລະອາຍໝອກທີ່ກຳລັງຟຸ້ງຂະຈອນຢູ່ຕອນນີ້ ຂ້ອຍອາດຈະເບິ່ງບໍ່ເຫັນມັນກໍເປັນໄດ້ຫາກໃຊ້ຊີວິດໃນທີ່ແຫ່ງນີ້ຕໍ່ໄປຈົນເຄີຍຊິນ

ເມື່ອແສງອາທິດເລີ່ມຮ້ອນຂຶ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງພາກັນຍ່າງລົງມາ

ກ່ອນທີ່ຈະຈາກໄປ ຂ້ອຍຍົກຈອກກາເຟຂຶ້ນຈິບອີກຄັ້ງ ຄູບາອົງໜຶ່ງຍ່າງມາຫາພ້ອມກັບຕົບຫຼັງ ປົ໋ວະ!! “ຂ້ອຍເຫັນກາເຟເຈົ້າໝົດແຕ່ດົນແລ້ວ” ຈິບຢູ່ນັ້ນແຫຼະ!!

ຂ້ອຍຄິດໃນໃຈ “ຄົນເຖົ້າກະແນວນີ້ລະ ບໍ່ເຂົ້າໃຈອາລົມໄວລຸ້ນດອກ!”

02

ຕະຫຼອດຍາມເຊົ້າມື້ນີ້ພວກເຮົາຍ່າງເລາະຊົມຕົວເມືອງທັມມະສາລາ ຫຼື ດາຣັມຊາລາ (Dharamshala) ເຊິ່ງຕັ້ງຢູ່ເຂດປົກຄອງຂອງກັນກຣາ (Kangra) ລັດຫິມະຈັນປະເທດ ປະເທດອິນເດຍ ທັມມະສາລາແບ່ງອອກເປັນສອງສ່ວນຄື ທັມມະສາລາລຸ່ມ ແລະ ທັມມະສາລາເທິງ ໂຮງແຮມທີ່ຄະນະພວກເຮົາໄປພັກນັ້ນແມ່ນທັມມະສາລາເທິງ ເຊິ່ງເປັນສະຖານທີ່ຕັ້ງຂອງສຳນັກງານລັດຖະບານພັດຖິ່ນຂອງຊາວທິເບດ ອົງທະໄລລາມະ–ຜູ້ນຳທາງຈິດວິນຍານຂອງຊາວທິເບດກໍປະທັບຢູ່ບ່ອນນີ້. ຄວາມຈິງມີສະຖານທີ່ສຳຄັນຫຼາຍແຫ່ງຢາກໄປຊົມ ແຕ່ດ້ວຍໄລຍະເວລາທີ່ມີຈຳກັດ ພວກເຮົາຈຶ່ງເລືອກໄປສະເພາະຈຸດທີ່ສຳຄັນ ແລະທີ່ຂາດບໍ່ໄດ້ຄື ວັດສັກລັກຄັງ (Tsuglagkhang Complex) ເຊິ່ງເປັນສະຖານທີ່ປະທັບຂອງອົງທະໄລລາມະ (Dalai Lama)

ບາງຄົນອາດຈະສົງໄສວ່າ ທະໄລລາມະຄືໃຜ? ມີຄວາມສຳຄັນແນວໃດ?

ການທີ່ຈະຮູ້ຈັກອົງທະໄລລາມະ ເຮົາຕ້ອງຢ້ອນກັບໄປເບິ່ງພຣະພຸດທະສາສະໜາໃນທິເບດເສຍກ່ອນ ພຣະພຸດທະສາສະໜາໃນທິເບດຈະມີ 3 ນິກາຍຫຼັກໆຄື ນິກາຍໝວກແດງ ນິກາຍໝວກເຫຼືອງ ແລະ ນິກາຍໝວກດຳ ທະໄລລາມະເປັນຜູ້ນຳນິກາຍໝວກເຫຼືອງ ເຊິ່ງມີຊື່ເອີ້ນເປັນທາງການວ່າ ນິກາຍເກລຸກປະ ພຣະໃນນິກາຍນີ້ຈະນຸ່ງຫົ່ມຈີວອນສີເຫຼືອງແລະໃສ່ໝວກເຫຼືອງ ຄຳວ່າ ທະໄລລາມະ ແປວ່າ ມະຫາສະໝຸດ ຫຼື ພຣະຊັ້ນສູງ ເປັນຕຳແໜ່ງຂອງຜູ້ນຳປະເທດທິເບດ ເຊິ່ງມີອຳນາດປົກຄອງທັງທາງອານາຈັກແລະສາສະນະຈັກ ຖານະທາງບ້ານເມືອງ ຖ້າທຽບກັບຕຳແໜ່ງຢູ່ໃນລາວກໍຄືປະທານປະເທດ ຖານະໃນທາງພຣະສົງກໍຄື ປະທານອົງການພຸດທະສາສະໜາສັມພັນລາວ (ປະທານສົງ)

ຊາວທິເບດມີຄວາມເຊື່ອເລື່ອງກັມຢ່າງເຂັ້ມຂຸ້ນ ໂດຍສະເພາະການກັບຊາດມາເກີດໃໝ່ ເຂົາເຈົ້າເຊື່ອວ່າຜູ້ທີ່ຈະດຳລົງຕຳແໜ່ງທະໄລລາມະນັ້ນ ຕ້ອງເປັນຜູ້ທີ່ມີບຸນຍາທິການສູງ ເມື່ອທະໄລລາມະອົງເກົ່າມໍຣະນະພາບໄປ ກໍຈະກັບຊາດມາເກີດເປັນທະໄລລາມະອົງໃໝ່ສືບຕໍ່ໄປເລື້ອຍໆ ເພື່ອມາໂຜດສັດໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກຕ່າງໆ ທະໄລລາມະອົງປັດຈຸບັນເປັນອົງທີ່ສິບສີ່ ມີພຣະນາມວ່າ ເທັນຊິນ ກະຍັດໂຊ (Tenzin Gyatso) ປະສູດເມື່ອ ພ.ສ.2478 (ຄ.ສ.1935) ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາລີ້ໄພຢູ່ທັມມະສາລາແຫ່ງນີ້ເມື່ອ ພ.ສ.2502 (ຄ.ສ.1959) ເພາະໄພທາງການເມືອງ

03

ຊ່ວງບ່າຍ ພວກເຮົາຍ່າງເລາະໄປຕາມຫົນທາງທີ່ທອດຍາວອອກໄປຈາກຕົວເມືອງ ຫົນທາງຄ່ອຍຍາກຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ບາງບ່ອນເປັນຫີນຂະລຸຂະລະ

ຕອນນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ນ້ຳຕົກຕາດແຫ່ງໜຶ່ງຊື່ວ່າ ພັກສູ (Bhagsu) ເຊິ່ງຢູ່ໄກຈາກຕົວເມືອງປະມານສອງກິໂລແມັດ ນ້ຳຕົກຕາດແຫ່ງນີ້ ເກີດຈາກການລະລາຍຂອງຫິມະ ແລ້ວໄຫຼເປັນສາຍຍາວຢຽດລົງມາຈາກພູເຂົາສູງ ພວກເຮົາຍ່າງໄປຮອດຈຸດທີ່ເຂົາກັ້ນນ້ຳໄວ້ ເພື່ອໃຫ້ນັກທ່ອງທ່ຽວໄດ້ຖ່າຍຮູບ

ບາງກຸ່ມກໍລົງອາບ ບາງກຸ່ມກໍພຽງແຕ່ແຍ່ໆຕີນລົງໄປ ແນ່ນອນ ພວກເຮົາຈັດຢູ່ໃນກຸ່ມທີ່ສອງ ຂະໜາດພຽງແຕ່ແຍ່ຕີນລົງໄປ ຄວາມເຢັນຍັງແຜ່ຊ່ານມາເຖິງຫົວໃຈ ແລະ ເລີຍຂຶ້ນມາເຖິງສະໝອງ ບອກໄດ້ຄຳດຽວວ່າ “ໂຄດເຢັນ”

ຢູ່ນ້ຳຕົກຕາດແຫ່ງນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ສົນທະກັບລາມະອົງໜຶ່ງ (ລາມະ–ເປັນຄຳນຳໜ້າຊື່ພຣະສົງໃນທິເບດ) ລາມະອົງນີ້ເລົ່າໃຫ້ຟັງວ່າ “ລາວໜີມາຈາກທິເບດເມື່ອຊາວກວ່າປີທີ່ແລ້ວ ກອງທັບຈີນໄດ້ເຂົ້າຍຶດທິເບດ ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນປະມານເກືອບແສນຄົນຕ້ອງຍົກຍ້າຍອອກທິເບດໄປສູ່ປະເທດເພື່ອນບ້ານເຊັ່ນ: ອິນເດຍ ເນປານ ພູຖານເປັນຕົ້ນ ລາວເລົ່າວ່າ ການລົບໜີອອກມານັ້ນເປັນເໝືອນໂສກະນາຕະກຳຂອງຊາວທິເບດ ເພາະວ່າຕ້ອງເດີນທາງຂ້າມພູເຂົານ້ຳແຂງບໍ່ຈັກວ່າເທົ່າໃດໜ່ວຍ ບາງຄົນຖືກນ້ຳແຂງກັດຈົນຂາຂາດກໍມີ ບາງຄົນກໍປ່ວຍໄຂ້ລະຫວ່າງທາງ ຕ້ອງອົດມື້ກິນມື້ ເຂົາເຈົ້າເດີນທາງຜ່ານຜ່າທັງຫິມະແລະພູເຂົາສູງຊັນທີ່ທຸລະກັນດານແທບຈະເອົາຊີວິດບໍ່ລອດ ລາວບອກວ່າລາວໂຊກດີທີ່ຮັກສາຊີວິດລອດມາໄດ້ ແຕ່ຫຼາຍຄົນຕ້ອງຖິ້ມຊີວິດໄວ້ລະຫວ່າງທາງ ຈັກແມ່ນເວນກຳຫຍັງຂອງຊາວທິເບດທີ່ຕ້ອງມາປະສົບກັບເຫດການແບບນີ້ ”

ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ ຊາວທິເບດເປັນຊົນຊາດມັກຄວາມສະຫງົບສຸກ ເພາະໄດ້ຮັບການເຝິກອົບຮົມດ້ານສາສະໜາເປັນຢ່າງດີ ອົງທະໄລລາມະເລົ່າໄວ້ໃນໜັງສືແຜ່ນດິນແລະປະຊາຂົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ “ພວກເຮົາ (ໝາຍເຖິງຊາວທິເບດ) ບໍ່ທະເຍີທະຍານຢາກໄດ້ສິ່ງໃດ ພວກເຮົາພຽງແຕ່ຕ້ອງການຢູ່ຢ່າງສະຫງົບ ພຽງເພື່ອຮັກສາໄວ້ເຊິ່ງພຣະສາສະໜາແລະວັດທະນະທຳຂອງເຮົາ” ເພາະຄິດເຊັ່ນນີ້ ທິເບດຈຶ່ງປິດກັ້ນຕົນເອງໄວ້ກັບທຳມະຊາດ ທ່າມກາງພູເຂົາຫິມະແລະພົງໄພ ໂດຍບໍ່ສົນໃຈກັບຜູ້ຄົນພາຍນອກເລີຍ ເຊິ່ງຕໍ່ມາພຣະອົງບອກວ່າ ວິທີການນີ້ເປັນນະໂຍບາຍທີ່ຜິດພາດຢ່າງຍິ່ງ ເພາະເມື່ອທິເບດຖືກສັດຕູຮຸກຮານ ຫັນໜ້າໄປຫາປະເທດໃດກໍບໍ່ມີໃຜຍື່ນມືມາຊ່ວຍເຫຼືອເລີຍ “ນີ້ເປັນບົດຮຽນອັນຂົມຂື່ນສຳລັບເຮົາ ບັດນີ້ ໂລກແຄບລົງຈົນຢູ່ພຽງລຳພັງຄົນດຽວບໍ່ໄດ້ ແມ້ຈະບໍ່ທຳຮ້າຍຜູ້ໃດກໍຕາມ” ຈາກຄຳເວົ້ານີ້ພຣະອົງກຳລັງຈະບອກວ່າ ຈົ່ງຜູກມິດໄມຕີຕໍ່ກັນໄວ້ເພາະບໍ່ມີໃຜສາມາດປິດກັ້ນຕົນເອງຢູ່ຄົນດຽວໄດ້ ທຳມະຊາດສ້າງເຮົາມາໃຫ້ອາໄສເຊິ່ງກັນແລະກັນ

ບາງຄັ້ງການເປັນຄົນດີທ່າມກາງຄົນທີ່ຈ້ອງຈະເອົາປຽບຕະຫຼອດເວລາ ກໍເປັນການກະທຳທີ່ນຳມາເຊິ່ງຄວາມເສົ້າໂສກໄດ້ເຊັ່ນກັນ ຂ້ອຍຄິດວ່າ ເຮົາຄວນເປັນຄົນດີມີເມດຕາ ແຕ່ຢ່າໃຫ້ໃຜເອົາປຽບ

04

ຈາກເຫດການທາງການເມືອງໃນທິເບດນັ້ນ ບາງຄົນເລືອກທີ່ຈະທົນຢູ່ໃນປະເທດຕໍ່ໄປ ບາງຄົນເລືອກລະຖິ້ມບ້ານເຮືອນແລ້ວມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ຈຸດໝາຍໃດໜຶ່ງ ເຊິ່ງບໍ່ມີໃຜຮູ້ເລີຍວ່າ ທ້າຍທີ່ສຸດ ສິ່ງທີ່ຕົນເອງເລືອກນັ້ນຈະນຳພາຊີວິດໄປສູ່ຈຸດໃດ ຄົນທີ່ເລືອກເດີນທາງອອກມາ ກໍບໍ່ຮູ້ວ່າຈຸດໝາຍປາຍທາງທີ່ແນ່ນອນນັ້ນຄືບ່ອນໃດ ທຸກຄົນພຽງແຕ່ເດີນອອກມາໃຫ້ພົ້ນຈາກບັນຫາທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຂົມຂື່ນຈົນບໍ່ສາມາດທີ່ຈະທົນຢູ່ຕໍ່ໄປໄດ້ ແນ່ນອນ ໜຶ່ງໃນບຸກຄົນທີ່ເລືອກເດີນອອກມາກັບຄົນທັງຫຼາຍນັ້ນ ຄືອົງທະໄລລາມະ ພຣະອົງເລືອກແລ້ວວ່າ ຈະຂ້າມພົມແດນໄປລີ້ໄພຢູ່ປະເທດອິນເດຍ

“ຂ້າພະເຈົ້າພິຈາລະນາຢ່າງຖ້ວນຖີ່ແລ້ວວ່າ ຕ້ອງລະປະເທດ ຖ້າຂືນຢູ່ຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍຊ່ວຍຫຍັງປະຊາຊົນອີກບໍ່ໄດ້ແລ້ວ ແລະ ຈີນຈະຕ້ອງຈັບຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃນທີ່ສຸດ ຈຶ່ງຈຳຕ້ອງໜີໄປອິນເດຍ ຂໍໃຫ້ລັດຖະບານອິນເດຍຄຸ້ມໄພໃຫ້ ແລະ ພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ຊາວທິເບດຢູ່ໄດ້ດ້ວຍຄວາມຫວັງ”

ຜູ້ຂຽນເຊື່ອວ່າ ໃນສະຖານະການເຊັ່ນນີ້ ບໍ່ວ່າຈະເລືອກທາງໃດກໍເຮັດໃຫ້ຫຼີກໜີຄວາມເຈັບປວດບໍ່ພົ້ນ ລອງຄິດເບິ່ງວ່າ ຈາກຄົນທີ່ເຄີຍຢູ່ຢ່າງສະຫົງບສຸກໃນຜາສາດລາຊະວັງ ບັດນີ້ ຕ້ອງມາເລ່ລ່ອນຢູ່ຕາມພູຜາ ທ່າມກາງຫິມະອັນເໜັບໜາວ ຫາໝ່ອງຊຸກຫົວນອນແທບຈະບໍ່ມີ ບາງຄັ້ງກໍຫຼົງທາງແຕກອອກຈາກຂະບວນໃນຍາມຄ່ຳຄືນ ພຣະອົງເລົ່າວ່າ ມື້ທຳອິດຕ້ອງນັ່ງຢູ່ເທິງຫຼັງມ້າເປັນເວລາເກືອບຊາວຊົ່ວໂມງແທບບໍ່ໄດ້ນອນເລີຍ ບາງບ່ອນຕ້ອງລົງຈູງມ້າຜ່ານຜ່າພູເຂົານ້ຳແຂງ ເມື່ອໄປຮອດທາງແຍກຈະຕ້ອງເລືອກວ່າຈະໄປທາງໃດດີ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ທະຫານຂອງສັດຕູໄປດັກທາງຖືກ ຕະຫຼອດເສັ້ນທາງທີ່ເດີນຜ່ານມານັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍທາງເລືອກ ເລືອກທີ່ຈະເດີນຕໍ່ຫຼືເລືອກທີ່ຈະຢຸດພັກ ເລືອກທີ່ຈະໄປຊ້າຍຫຼືຂວາ ເລືອກທີ່ຈະໄປຂ້າງໜ້າ ຫຼື ຈະຖອຍກັບມາຕັ້ງຫຼັກ

05

ຊີວິດເຮົາກໍເຊັ່ນດຽວກັນ

ຕະຫຼອດທາງເດີນຂອງຊີວິດເຕັມໄປດ້ວຍທາງເລືອກ ດຣ.ໄອໂຊ–ນັກຂຽນຊາວອາເມຣິກັນ ເຄີຍເວົ້າວ່າ ຊີວິດມະນຸດມີຄວາມຈິງພື້ນຖານສອງຂໍ້ຄື ໜຶ່ງ–ເຮົາມີເວລາຈຳກັດ ສອງ–ໃນເວລາທີ່ແສນຈຳກັດນັ້ນ ເຮົາມີທາງເລືອກຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ

ການເລືອກແຕ່ລະຄັ້ງໝາຍຄວາມວ່າເຮົາກຳລັງນຳພາຊີວິດໄປສູ່ທິດທາງໃດໜຶ່ງ ບາງຄົນອາດຈະຮູ້ຈັກຈຸດໝາຍປາຍທາງທີ່ແນ່ນອນ ແຕ່ບາງຄົນບໍ່ຮູ້ເລີຍ ເຮົາພຽງແຕ່ເລືອກແລ້ວກ້າທີ່ຈະຍອມຮັບຜົນທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນອະນາຄົດເທົ່ານັ້ນເອງ ລະຫວ່າງທາງເດີນຂອງຊີວິດເຮົາມີສິ່ງໃຫ້ເລືອກແທບຈະຕະຫຼອດເວລາ ຖ້າເລືອກໃນທາງກາຍະພາບບໍ່ໄດ້ ເຮົາສາມາດເລືອກທີ່ຈະຕອບສະໜອງ (Reaction) ກັບເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນແບບໃດ ເຮົາມີອິດສະລະຢ່າງເຕັມທີ່ ແມ້ແຕ່ຄົນຖືກມີດຈໍ່ຄໍ ກໍມີສິດເລືອກໄດ້ວ່າ ຈະຕາຍ ຫຼື ຈະຍອມໃຫ້ໂຈນເອົາຊັບສິນ ແລ້ວປ່ອຍເຮົາໄປ

ສິ່ງທີ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ຈາກຈາກການສົນທະນາກັບລາມະອົງນັ້ນ ແລະ ຈາກເຫດການສະເດັດລີ້ໄພຂອງອົງທະໄລລາມະຄື ການເລືອກໃຊ້ຊີວິດໃນລະຫວ່າງທາງເດີນ ດັ່ງທີ່ອົງທະໄລລາມະເຮັດເປັນແບບຢ່າງມາແລ້ວ ໃນແງ່ກາຍະພາບ ພຣະອົງເລືອກທີ່ຈະເດີນອອກມາຈາກສະພາບບັນຫາທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນກຸງລາຊາ ໃນແງ່ຈິດໃຈ ພຣະອົງເລືອກທີ່ຈະໃຊ້ຊີວິດຕໍ່ໄປຢ່າງມີຄວາມຫວັງ ແມ້ສັດຕູຈະກໍ່ກັມທຳເຂັນຕໍ່ປະເທດຂອງພຣະອົງຫຼາຍປານໃດກໍຕາມ ພຣະອົງເລືອກໄດ້ວ່າ ຈະໂກດແຄ້ນ ຫຼື ຈະໃຫ້ອະໄພ“ເຮົາບໍ່ຄວນຄິດແກ້ແຄ້ນ ຫຼື ຕອບແທນຄວາມຊົ່ວດ້ວຍຄວາມຊົ່ວ”

ແມ່ນແລ້ວ, ນີ້ຄືຄຳສອນຈາກພຣະອົງທ່ານ

ແນ່ນອນ ໃນແງ່ສະເກລ (Scale) ລະດັບສັງຄົມເຮົາຍອມບໍ່ໄດ້ຢູ່ແລ້ວ ທີ່ຈະໃຫ້ໃຜມາເອົາປຽບປະເທດຊາດຫຼືອົງກອນຂອງຕົນ ແຕ່ໃນແງ່ປັດເຈກະບຸກຄົນ ຖ້າການໃຫ້ອະໄພນັ້ນນຳມາເຊິ່ງການໃຊ້ຊີວິດຢ່າງມີຄວາມສຸກ ຂ້ອຍຄົງເລືອກເໝືອນອົງທະໄລລາມະ

ເວົ້າໄປເວົ້າມາ ຂ້ອຍກໍຕ້ອງເລືອກແລ້ວວ່າ ຈະນັ່ງລົມກັບລາມະຕໍ່ໄປຫຼືກັບຈະກັບໄປທີ່ພັກ ຕອນນີ້ ຕາເວັນຄ້ອຍໄປທາງທິດຕາເວັນຕົກຫຼາຍແລ້ວ ອີກບໍ່ດົນຄົງຈະລັບຫາຍຈາກຂອບຟ້າ ປ່ອຍໃຫ້ຊາວໂລກຜະເຊີນໜ້າຄວາມເໜັບໜາວຕໍ່ໄປ ໃນລະຫວ່າງທາງ ຂ້ອຍເຫັນເດັກນ້ອຍຄົນໜຶ່ງກຳລັງຕ້ອນຝູງແກະກັບບ້ານ ແກະໂຕໜຶ່ງແວະລົງກິນນ້ຳແຄມທາງ ແຕ່ກໍຕ້ອງຟ້າວຍ່າງກັບມາເຂົ້າຝູງອີກຄັ້ງ ເພາະໄມ້ແສ້ທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງເດັກນ້ອຍຄົນນັ້ນ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກສົງສານມັນຢ່າງຈັບໃຈ

ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ການແວະລົງຂ້າງທາງ

ຄືການເລືອກຢ່າງໜຶ່ງ ໃນຊີວິດຂອງແກະນ້ອຍໂຕນັ້ນ

ລະດູໜາວ, ປີ 2564.

ແຜ່ນດິນແລະປະຊາຊົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ/My land and My people

ທະໄລລາມະ (ຂຽນ) ສ.ສິວະລັກ (ແປ)

ຕົວອຽງບາງສ່ວນມາຈາກໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້

ສັງຄົມສະໄໝໃໝ່ບັງຄັບໃຫ້ເຮົາໃຊ້ຊີວິດຢ່າງຮີບດ່ວນ ເຮົາໄດ້ຮັບການສັ່ງສອນໃຫ້ໄຂວ່ຄວ້າແລະມຸ່ງໄປຂ້າງໜ້າຢ່າງບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ໄດ້ສິ່ງນີ້ແລ້ວກໍຢາກໄດ້ສິ່ງໃໝ່ ມີຄວາມສຸກແລ້ວ ກໍຢາກມີຄວາມສຸກທີ່ສູງຂຶ້ນໄປ ບາງຄັ້ງ ກໍວຸ້ນວາຍຢູ່ກັບວຽກງານຈົນລືມດູແລຄົນທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງ ສັງຄົມແບບນີ້ ທ້າຍທີ່ສຸດຄົງຫາຄວາມສຸກໄດ້ຍາກຢ່າງຍິ່ງ ເພາະພວກເຮົາໄດ້ຮັບການກະຕຸ້ນໃຫ້ ຢາກໄດ້ ຢາກມີ ຢາກເປັນ ຕະຫຼອດເວລາ

ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ການເດີນທາງຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາຄົ້ນພົບບາງຢ່າງທີ່ພິເສດອອກໄປ

ໄດ້ເວລາຂຶ້ນລົດແລ້ວ! ຄູບາ

01

~ຢຽບກັບລະເບີດຢູ່ສະຖານີລົດໄຟ~

ຕອນເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ ພາຍຫຼັງກ່າວອຳລາແລະຂອບໃຈ ພຣະຕຸ້ຍກັບພຣະນິລັນດອນແລ້ວ ຄະນະພວກເຮົາກໍໄດ້ນັ່ງລົດຕຸກຕຸກມາລົງສະຖານີລົດໄຟ ເພື່ອມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ເມືອງປະຖານໂກດ ລັດປັນຈາບ ດ້ວຍໄລຍະທາງ 495 ກິໂລແມັດ ສະຖານີລົດໄຟເດລີໃນຍາມນີ້ແອອັດໄປດ້ວຍຜູ້ຄົນມີທັງພໍ່ຄ້າ ນັກທ່ອງທ່ຽວແລະນັກເດີນທາງ ບາງຄົນລາກກະເປົ໋າຢ່າງຮີບດ່ວນ ບາງຄົນນັ່ງຈິບຊາແບບສະບາຍໃຈ ບາງຄົນນັ່ງຈິດໃຈເລື່ອນລອຍທ່າມກາງຜູ້ຄົນ ຂ້ອຍບັນທຶກບັນຍາກາດຊ່ວງນີ້ໄວ້ວ່າ:

“ສະຖານີລົດໄຟໃນຍາມເຊົ້າ

ຜູ້ຄົນຍ່າງຂວັກໄຂວ່ກັນໄປມາ

ເດັກນ້ອຍຄົນໜຶ່ງນັ່ງກິນໄອຕິມຢູ່ຂ້າງເສົາ”

ກ່ອນໄປອິນເດຍຂ້ອຍມັກໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າວ່າ ອິນເດຍເປັນປະເທດທີ່ຂຶ້ນຊື່ເລື່ອງຂີ້ ຂີ້ລັກ ຂີ້ຕົວະ ຂີ້ໂກງ ຂີ້ຄຸຍ ຂີ້ຖີ່ ອາຈານຄົນໜຶ່ງເວົ້າໃຫ້ຟັງວ່າ “ຖ້າເຫັນແຂກ (ຄົນອິນເດຍ) ກັບງູຍ່າງມານຳກັນໃຫ້ຕີຫົວແຂກກ່ອນເລີຍ” ຄຳເວົ້ານີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄົນອິນເດຍເຊື່ອບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ ແນ່ນອນ ມັນເປັນພຽງຄຳເວົ້າຫຼິ້ນແກມອິຫຼີ ແຕ່ມັນໜ້າຈະມີມູນຄວາມຈິງແດ່ນັ້ນລະ ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຄົງຈະບໍ່ນຳມາເວົ້າສຽດສີເຖິງຂະໜາດນີ້ ໃນບັນດາຂີ້ທັງຫຼາຍແລທີ່ເວົ້າມານັ້ນ ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າ ບາງອັນກໍຈິງ ບາງອັນກໍເວົ້າເກີນຈິງ ແຕ່ເໜືອສິ່ງອື່ນໃດ ຈະມີຂີ້ອັນໜຶ່ງທີ່ຂ້ອຍເອົາຫົວເປັນປະກັນເລີຍວ່າ ຈິງແທ້ແນ່ນອນ ນັ້ນກໍຄືຂີ້ໄປທົ່ວທີບ ອັນນີ້ຂີ້ອິຫຼີ

ໃນລະຫວ່າງທີ່ພວກເຮົາລໍຖ້າລົດໄຟຢູ່ນັ້ນ ຮູ້ສຶກເບື່ອໆກໍເລີຍພາກັນລົງໄປຖ່າຍຮູບ

ອາຈານເອີ້ນມາໃສ່ວ່າ ລະວັງແດ່ເດີກັບລະເບີດມັນຫຼາຍ

ແຕ່ເຕືອນຊ້າໄປແລ້ວອາຈານເອີ໋ຍ! ຄູບາອີກອົງໜຶ່ງຊັດໄປເຕັມຝ່າຕີນເລີຍ

ໂອ້!! ມາຍບຸດດາ ຢູ່ດີບໍ່ວ່າດີ ຫາຂີ້ມາໃສ່ຕີນຕົນເອງຊ່ະແລ້ວ

02

~ຈິດເລື່ອນໄຫຼໄປກັບສາຍລົມ~

ການເດີນທາງໃນອິນເດຍຊ່ວງເດືອນເມສາບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ໜ້າສະໜຸກພໍປານໃດ ເພາະອາກາດໂຄດຮ້ອນໂດຍສະເພາະກຸງນິວເດລີໃນຍາມນີ້ຮ້ອນແທບຕັບແຕກ ແຕ່ກໍໂຊກດີທີ່ອາຈານຈອງບ່ອນນັ່ງທີ່ມີແອ ລົດໄຟຄ່ອຍໆເຄື່ອນຕົວອອກຈາກສະຖານີມຸ່ງໜ້າໄປທາງທິດເໜືອຂອງປະເທດອິນເດຍ ພວກເຮົານັ່ງຫັນໜ້າເຂົ້າຫາກັນເບາະລະສອງອົງ ເບາະທີ່ຢູ່ກົງກັນຂ້າມກັບພວກເຮົາແມ່ນຄອບຄົວຊາວມຸດສະລິມ ເວົ້າເຖິງເລື່ອງນີ້ ກໍອົດຊື່ນຊົມເຂົາເຈົ້າບໍ່ໄດ້ ເຂົາເຈົ້າສາມາດເຝິກຕົນໄດ້ທຸກທີ່ທຸກເວລາ ແມ່ນແຕ່ໃນລະຫວ່າງການເດີນທາງ ເຂົາເຈົ້າກໍບໍ່ມີຂໍ້ອ້າງທີ່ຈະບໍ່ເຮັດກິດທາງສາສະໜາ

ໝູ່ຄົນໜຶ່ງໃນຫ້ອງຮຽນພາສາອັງກິດເລົ່າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງວ່າ ຕາມປົກກະຕິແລ້ວ ຊາວມຸດສະລິມຈະລະໝາດວັນລະຫ້າຄັ້ງ ການລະໝາດເປັນການປະຕິບັດສາສະນະກິດຢ່າງໜຶ່ງໃນສາສະໜາອິດສະລາມ ໂດຍມີວັດຖຸປະສົງເພື່ອຂັດເກົາຈິດໃຈຕົນເອງໃຫ້ສະອາດ ອັນໜຶ່ງເພື່ອສະແດງອອກເຖິງຄວາມພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າຄືພຣະອັນເລາະ ຖ້າຈະປຽບທຽບກັບພຣະພຸດທະສາສະໜາ ການລະໝາດກໍຄືການໄຫວ້ພຣະສວດມົນນັ້ນແຫຼະ ເຊິ່ງການສູດມົນໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາກໍເພື່ອຊຳລະຈິດໃຈຂອງຕົນເອງໃຫ້ຜ່ອງໃສ ເພາະໃນມື້ໜຶ່ງໆເຮົາຮັບເອົາອາລົມບໍ່ຮູ້ວ່າເທົ່າໃດຢ່າງ ທັງດີ ແລະ ຮ້າຍ ດັ່ງນັ້ນ ກ່ອນເຂົ້ານອນຫຼືຫຼັງຕື່ນນອນ ຊາວພຸດຈຶ່ງມີປະເພນີຊຳລະຈິດໃຈດ້ວຍການໄຫວ້ພຣະສູດມົນ “ຈິດໃຈທີ່ບໍ່ເຄີຍຊຳລະກໍເໝືອນພາຊະນະທີ່ບໍ່ເຄີຍລ້າງ” ຄອບຄົວຊາວມຸດສະລິມທີ່ນັ່ງຢູ່ເບາະກົງກັນຂ້າມກັບພວກເຮົານັ້ນ ເຂົາເຈົ້າລ້າງພາຊະນະຄືຈິດໃຈຂອງຕົນເອງມື້ລະຫ້າຄັ້ງ ສ່ວນຊາວມຸດສະລິມບາງຄົນອາດຈະຫຼາຍກວ່າຫ້າຄັ້ງ

ການທີ່ຜູ້ຂຽນປຽບທຽບໃຫ້ເຫັນແບບນີ້ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຊາວພຸດຈະຕ້ອງຫັນໄປຊຳລະຈິດໃຈຫ້າຄັ້ງຕໍ່ມື້ແບບຊາວມຸດສະລິມ ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດເຮັດໄດ້ກໍຍິ່ງດີ ອາຈານກັມມະຖານຄົນໜຶ່ງເຄີຍແນະນຳຜູ້ຂຽນວ່າ “ການປະຕິບັດທັມຢ່າໄປຫວັງຫຍັງຫຼາຍ ຂໍພຽງໃຫ້ຮູ້ສຶກຕົວວັນລະໜຶ່ງຄັ້ງກໍພໍ” ແມ່ນແລ້ວ ມື້ລະໜຶ່ງຄັ້ງກໍພໍ ໃຫ້ຮູ້ເມື່ອຄີງວ່າຕອນນີ້ເຮົາກຳລັງເຮັດຫຍັງຢູ່ ກິດຈະກຳທີ່ກຳລັງເຮັດນັ້ນ ເຮັດໄປເພື່ອຫຍັງ ຈະນຳໄປສູ່ປະໂຫຍດ ຫຼື ນຳໄປສູ່ໂທດ ພຽງສ່ຳນີ້ກໍຖືວ່າເປັນການປະຕິບັດທັມແລ້ວ ຫຼວງພໍ່ຕິດນັດຮັນ–ພຣະວິປັດສະນາຈານແຫ່ງບ້ານພລັມປະເທດຝຣັ່ງເສດ ໄດ້ກ່າວເຖິງການໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ມີຄວາມສຸກໄວ້ວ່າ “ຈົ່ງມີຄວາມສຸກຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ” ບົດເພງໜຶ່ງແຫ່ງໝູ່ບ້ານພລັມ[1] ມີໃຈຄວາມວ່າ:

Happiness is here and now

Happiness is here and now

I have dropped my worries

Nowhere to go, nothing to do

No longer in a hurry

Happiness is here and now

I have dropped my worries

Somewhere to go, something to do

But I don’t need to hurry.

~ Thich Nhat Hanh

“ເປັນສຸກຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ ເປັນສຸກຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ ປ່ອຍວາງຄວາມກັງວົນລົງ ເມື່ອບໍ່ໄດ້ໄປໃສ ເມື່ອບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດ ເຮົາຈຶ່ງບໍ່ຕ້ອງຮີບຮ້ອນ. ເປັນສຸກຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ ປ່ອຍວາງຄວາມກັງວົນລົງ ບໍ່ວ່າຈະໄປໃສ ບໍ່ວ່າຈະເຮັດສິ່ງໃດ ກໍບໍ່ຕ້ອງຮີບຮ້ອນ”

ເປັນບົດເພງທີ່ເຕືອນສະຕິຜູ້ຄົນໃນຍຸກນີ້ໄດ້ເປັນຢ່າງດີ ພວກເຮົາສ່ວນຫຼາຍວຸ້ນວາຍຢູ່ກັບວຽກງານຈົນລືມຮອດເວລາຫາຍໃຈ ສະນັ້ນ ຫຼວງພໍ່ຈຶ່ງແນະນຳວ່າຄວນກັບມາຢູ່ກັບຕົນເອງໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ການຮູ້ເມື່ອຄີງໜຶ່ງເທື່ອເທົ່າກັບເປັນການຣີເຟຣສ (Refresh) ຈິດໃຈຂອງຕົນເອງໜຶ່ງຄັ້ງ ການເຮັດແບບນີ້ຖືວ່າເປັນການຫັນກັບມາພິຈາລະນາຊີວິດເພື່ອໃຫ້ເກີດການປ່ຽນແປງໃນທາງທີ່ດີຂຶ້ນ ໂສເຄຣຕີສ–ນັກປັດຊະຍາຜູ້ມີຊື່ສຽງຂອງເກຣັກເຄີຍກ່າວວ່າ “ຊີວິດທີ່ໄຮ້ການກວດສອບ ເປັນຊີວິດທີ່ໄຮ້ຄ່າ” (The unexamined life is not worth living) ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ ເຮົາສາມາດພິຈາລະນາຫຼືກວດສອບຊີວິດຕົນເອງໄດ້ທຸກເມື່ອ ສຳລັບຜູ້ຂຽນຄິດວ່າກ່ອນນອນ ຫຼື ຫຼັງຕື່ນນອນ ເປັນເວລາທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດໃນການຢູ່ກັບຕົນເອງ ແລະ ກວດສອບຕົນເອງ ທັງນີ້ກໍຂຶ້ນກັບຄວາມສະດວກຂອງແຕ່ລະຄົນ

ຕອນນີ້ ລົດໄຟກຳລັງແລ່ນຜ່ານທົ່ງນາທີ່ກວ້າງສຸດລູກຫູລູກຕາ ດ້ານນອກອົບອວນໄປດ້ວຍຝຸ່ນຄວັນ ຕົ້ນໄມ້ໃບຫຍ້າຕ່າງກໍຫ່ຽວແຫ້ງໄປຕາມລະດູການ ເພາະນ້ຳຝົນຫ່າງຫາຍໄປເປັນເວລານານຫຼາຍເດືອນແລ້ວ ຂ້ອຍນັ່ງເບິ່ງອອກໄປທາງປ່ອງຢ້ຽມ ແລ້ວຂຽນບັນທຶກລົງໃນໄດອາຣີ່ວ່າ

“ແສງແດດກຳລັງເຈີດຈ້າ

ລົດໄຟກຳລັງແລ່ນຜ່ານທົ່ງນາທີ່ແຫ້ງຫ່ຽວ

ຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງນັ່ງຜູ້ຮິມປ່ອງຢ້ຽມ”

ໃນຂະນະນັ້ນ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກເໝືອນກຳລັງນັ່ງຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໄມ້ທ່າມກາງທົ່ງຫຍ້າໃນລະດູແລ້ງ ເມື່ອມີສາຍລົມອ່ອນໆພັດຜ່ານມາ ໃບໄມ້ກໍລ່ວງຫຼົ່ນລົງພື້ນ ແລ້ວຄ່ອຍໆປິວເລືອໜ້າດິນເປັນລະລອກຕາມແຮງລົມ ພຣະພຸດທະສາສະໜານິກາຍເຊັນບອກວ່າ ບັນຍາກາດແບບນີ້ຄືຄວາມສວຍງາມແຫ່ງຊີວິດ ເພາະສະແດງໃຫ້ເຫັນສັດຈະທັມທີ່ວ່າ ທຸກສິ່ງເກີດມາແລ້ວ ມື້ໜຶ່ງຈະຕ້ອງເສື່ອມສະຫຼາຍເໝືອນໃບໄມ້ນີ້ ເມື່ອປົ່ງຂຶ້ນມາແລ້ວ ຮອດເວລາກໍລ່ວງຫຼົ່ນລົງໄປ ແລ້ວໃບໃໝ່ກໍປົ່ງຂຶ້ນມາອີກ ໝຸນວຽນປ່ຽນຜ່ານ ເປັນວັດຕະຈັກຢູ່ແບບນີ້ເລື້ອຍໄປ ຊີວິດມະນຸດກໍເຊັ່ນດຽວກັນ

ຕໍ່ຈາກສາມບັນທັດທີ່ຢູ່ໃນໄດອາຣີ່ຂ້າງເທິງນັ້ນ ຂຽນວ່າ:

“ຕາເວັນໃກ້ຈະລັບຂອບຟ້າ

ຢູ່ເບາະຝັ່ງກົງກັນຂ້າມກັບຂ້ອຍ

ມີຊາວມຸດສະລິມຄົນໜຶ່ງກຳລັງນັ່ງລະໝາດ”

03

~ນອນຊື່ນຊົມຄວາມງຽບໃນເມືອງສັກສິດ~

ພວກເຮົາມາຮອດເມືອງປະຖານໂກດ ປະມານ 7 ໂມງແລງ ແຕ່ເມືອງນີ້ບໍ່ແມ່ນຈຸດໝາຍປາຍທາງ ເພາະພວກເຮົາຕັ້ງໃຈຈະໄປນອນຄ້າງຄືນທີ່ທັມມະສາລາເຊິ່ງຫ່າງຈາກປະຖານໂກດປະມານ 95 ກິໂລແມັດ ລົງຈາກລົດໄຟແລ້ວ ພວກໂຊເຟີລົດຕຸກຕຸກ ລົດສອງແຖວ ລົດແທັກຊີ່ ຫຸ້ມມາໃສ່ວ່າແມ່ນຝູງເຜິ້ງຕອມຮັງ ອາຈານບອກວ່າ ຢ່າເອົາກະເປົ໋າໃຫ້ເຂົາເດັດຂາດເດີ!

ພວກເຮົາຝ່າວົງລ້ອມອອກມາໄດ້ດ້ວຍການເສກເຂົ້າສານ ແລ້ວຫວ່ານໃສ່

ຈົນເຂົາເຈົ້າຕ່າງກໍຮ້ອນຮົນໄປຕາມໆກັນ ເວົ້າໄປລະ! ຄູບາກະດາຍ

ພວກເຮົາເດີນທາງມາຮອດທີ່ໝາຍຄືທັມມະສາລາ ປະມານ 10 ໂມງກາງຄືນ ລວມເວລາທັງໝົດໃນການເດີນທາງມື້ນີ້ຄື 13 ຊົ່ວໂມງ ບອກໄດ້ຄຳດຽວວ່າ ມະຫາໂຄຕະຣະ (ໂຄດ) ເມື່ອຍ! ແຕ່ເຖິງຈະເມື່ອຍປານໃດ ເຊົ້າວັນໃໝ່ຍັງລໍຖ້າພວກເຮົາຢູ່ສະເໝີ ແຕ່ກ່ອນຈະໄດ້ພົບເຊົ້າວັນໃໝ່ ຂໍພາວະນາໃຫ້ມີຊີວິດລອດຄືນນີ້ໄປກ່ອນເຖິະ!

ກ້າວຂາລົງຈາກລົດ ລົມໜາວພັດມາກະທົບໃບໜ້າ ຂົນໜາວລຸກຍາບ..ໄປທົ່ວສັບພາງກາຍ ບໍ່ແມ່ນຜີຫຼອກ ແຕ່ມັນໜາວຈົນເຂົ້າກະດູກດຳ ອຸນຫະພູມປະມານເຈັດເຖິງສິບອົງສາ ພວກເຮົາພາກັນລາກກະເປົ໋າລົງຈາກລົດ ແລ້ວກໍລາກຂຶ້ນໄປຫ້ອງພັກ ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ ຕ່າງຄົນກໍພາກັນເຂົ້ານອນ ຕອນນີ້ອຸນຫະພູມໃນຫ້ອງເລີ່ມອຸ່ນຂຶ້ນແດ່ແລ້ວ ເພາະເຄື່ອງທຳຄວາມຮ້ອນ (Heater) ໃນຂະນະດຽວກັນ ຄວາມວັງເວງກໍເພີ່ມຂຶ້ນນຳ ເໝືອນມີສິ່ງສັກສິດວາງແຜນໄວ້ລ່ວງໜ້າ ໃຫ້ບັນຍາກາດເປັນໄປແບບນີ້

ແນ່ນອນ ແຜນນັ້ນສຳເລັດຜົນ! ຄວາມງຽບເລີ່ມປົກຄຸມໄປທົ່ວຫ້ອງ

ຂ້ອຍຈັບໃນໜັງສືກະວີນິພົນຂອງຣຽວກັນຂຶ້ນມາ ກະວີບົດທີແປດສິບສອງ ລາວຂຽນໄວ້ວ່າ:

“ຂ້ອຍນັ່ງຢູ່ຄົນດຽວຢ່າງງຽບໆ ເທິງກ້ອນຫິນໃຫຍ່ຂະລຸຂະລະກ້ອນໜຶ່ງ

ເພັ່ງພິນິດເບິ່ງໝູ່ເມກທີ່ຄ່ອຍໆກໍ່ຕົວໜາຂຶ້ນໃນທຸກທິດທາງ

ເຈດີສີຄຳເປັ່ງປະກາຍຢູ່ທ່າມກາງແສງຕາເວັນ

ເບື້ອງລຸ່ມລົງໄປນັ້ນຄືບໍ່ນ້ຳພຸຣຽວໂອ

ຢູ່ບໍ່ນ້ຳພຸທຳມະຊາດແຫ່ງນີ້ ຜູ້ຄົນສາມາດຊຳລະລ້າງທັງຮ່າງກາຍແລະຈິດໃຈ

ເໜືອຂຶ້ນໄປຈາກກ້ອນຫີນທີ່ຂ້ອຍນັ່ງຢູ່ນີ້ ຄືໝູ່ໄມ້ສົນບູຮານ

ແລະແລ້ວສາຍລົມເຢັນກໍພັດພາທິວາວັນໃຫ້ສິ້ນສຸດລົງ

ຂ້ອຍໃຝ່ຝັນຢາກເດີນຮ່ວມທາງກັບບຸກຄົນຜູ້ສາມາດສະລະໂລກທັງໂລກໄວ້ເບື້ອງຫຼັງ

ແຕ່ຈົນແລ້ວຈົນລອດກໍຍັງບໍ່ມີບຸກຄົນເຊັ່ນນັ້ນເດີນຜ່ານມາທາງນີ້ເລີຍ”

ສັງຄົມສະໄໝໃໝ່ກະຕຸ້ນໃຫ້ເຮົາໄຂວ່ຄວ້າຫາສິ່ງທີ່ໃຝ່ຝັນຢ່າງບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ໄດ້ສິ່ງນີ້ແລ້ວກໍຢາກໄດ້ສິ່ງໃໝ່ ມີຄວາມສຸກແລ້ວກໍຢາກມີຄວາມສຸກຍິ່ງໆຂຶ້ນໄປ ເຮົາດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນສັງຄົມທີ່ຄອຍກະຕຸ້ນໃຫ້ ຢາກໄດ້ ຢາກມີ ຢາກເປັນ ຕະຫຼອດເວລາ ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າ ເພາະຄວາມງຽບ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຣຽວກັນ ເບິ່ງເຫັນລາຍລະອຽດຂອງສິ່ງຕ່າງໆ ແລະ ດື່ມດ່ຳກັບບັນຍາກາດນັ້ນໄດ້ຢ່າງເລິກເຊິ່ງ

ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າ ຄວາມງຽບ ເຮັດໃຫ້ເຮົາມອງເຫັນຄວາມສວຍງາມຂອງສັບພະສິ່ງໄດ້ດີຂຶ້ນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄວາມງາມຂອງທົ່ງຫຍ້າ ທ້ອງທະເລ ພູເຂົາ ຜູ້ຄົນ ແສງແດດ ສາຍລົມ ແລະ ດວງດາວ

ຂ້ອຍຄ່ອຍໆພັບໜັງສືລົງຢ່າງເພ່ງພິນິດ ແລ້ວຢື້ມື້ໄປປິດໄຟຫົວບ່ອນນອນ

ທ່າມກາງຄວາມວັງເວງທີ່ງຽບສະຫງັດ

ຂ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງໂມງຢ່າງຊັດເຈນ ຕິ໊ກ ຕິ໊ກ ຕິ໊ກ…

ຕົ້ນລະດູໜາວ, ປີ 2564.

[1] Happiness is Here & Now | Magnolia Grove Monastery

01

ເຫັນກ້ອນເມກທີ່ລ່ອງລອຍຢູ່ດ້ານນອກປ່ອງຢ້ຽມ ເຮັດໃຫ້ຫວນລະລຶກເຖິງຊີວິດທີ່ຜ່ານມາ ແລະ ກັງວົນກັບອະນາຄົດ ພວກເຮົາປຽບເໝືອນດາວດວງໜຶ່ງທີ່ກຳລັງຫຼົງທາງທ່າມກາງທ້ອງຟ້າທີ່ມືດມົນ ແລະ ເວີ້ງວ້າງ ບໍ່ມີໃຜຮູ້ເສັ້ນທາງທີ່ແນ່ນອນຂອງຊີວິດ ຍິ່ງໃນຊ່ວງວັຍຂອງຄວາມເປັນໜຸ່ມສາວ ເຮົາບໍ່ມີທາງຮູ້ເລີຍວ່າ ຫົນທາງເສັ້ນໃດຄືທາງທີ່ດີທີ່ສຸດສຳລັບຕົນເອງ ເຮົາຕ່າງອອກເດີນທາງດ້ວຍຄວາມມຶນງົງ ຢູ່ໃນໂລກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມບໍ່ແນ່ນອນ

          ນີ້ຄືການເດີນທາງດ້ວຍເຄື່ອງບິນຄັ້ງທຳອິດຂອງຂ້ອຍ

ພວກເຮົາຂຶ້ນເຄື່ອງຢູ່ສະໜາມບິນສຸວັນນະພູມ ເພື່ອມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ປະເທດອິນເດຍ ເປັນຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ປະສົບການຄັ້ງທຳອິດລ້ວນແລ້ວແຕ່ໃຫ້ຄວາມຕື່ນເຕັ້ນແກ່ຜູ້ປະສົບສະເໝີ ໃນຂະນະທີ່ເຄື່ອງບິນກຳລັງເຄື່ອນຕົວໄປຂ້າງໜ້າ ແລ້ວຄ່ອຍໆຍົກຕົນເອງຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້ານັ້ນ ກໍເກີດອາການກະຕຸກ ແລະ ສັ່ນໄຫວ ເໝືອນຂຶ້ນໄປໄດ້ໄລຍະໜຶ່ງແລ້ວກໍຢຸດ ຂຶ້ນແລ້ວກໍຢຸດ ເປັນຢູ່ແບບນີ້ເກືອບຫ້ານາທີ ຈິດໃຈຂ້ອຍທີ່ຕື່ນເຕັ້ນຢູ່ແລ້ວຍິ່ງທະວີຄວາມຕື່ນເຕັ້ນຫຼາຍກວ່າເກົ່າຈົນກາຍເປັນຄວາມຕົກໃຈ ບາງຄັ້ງຫົວໃຈແທບຫຼ່ວງຫຼົ່ນລົງໄປຢູ່ປາຍຕີນ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຜ່ອນຄາຍຂຶ້ນມາໜ້ອຍໜຶ່ງ ເມື່ອເຄື່ອງບິນບິນຂຶ້ນໄປຈົນເຖິງລະດັບທີ່ເຂົາກຳໜົດໄວ້ແລ້ວ ເຄື່ອນຕົວໄປຂ້າງໜ້າດ້ວຍອາການປົກກະຕິ

ອາການຕື່ນເຕັ້ນຄ່ອຍໆຫາຍໄປຕາມຄວາມສັ່ນໄຫວຂອງເຄື່ອງບິນທີ່ຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງ ຂ້ອຍເບິ່ງອອກໄປນອກປ່ອງຢ້ຽມ ເຫັນກ້ອນເມກຂາວລອຍຜ່ານໄປ ກ້ອນແລ້ວກ້ອນເລົ່າ ບາງກ້ອນໃຫຍ່ ບາງກ້ອນນ້ອຍ ບາງກ້ອນສີຂາວ ບາງກ້ອນສີເທົາ ທ້ອງຟ້າໃນຍາມນີ້ຮູ້ສຶກວ່າມັນກວ້າງໃຫຍ່ສຸດລູກຫູລູກຕາເໝືອນຈະບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ບໍ່ຮູ້ວ່າເຄື່ອງບິນລຳນີ້ຈະພາພວກເຮົາໄປຜະເຊີນໜ້າກັບຫຍັງແດ່ ບໍ່ແນ່ ທາງຂ້າງໜ້າພວກເຮົາອາດຈະເຈີອາກາດທີ່ແປປວນ ຫຼື ພາຍຸຮ້າຍແຮງ ຈົນເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງບິນຝ່າໄປດ້ວຍຄວາມຍາກລຳບາກ

02

ຫຼັງຈາກເດີນທາງມາເປັນເວລາສີ່ຊົ່ວໂມງ ສຸດທ້າຍພວກເຮົາກໍມາເຖິງສະໜາມບິນສາກົນອິນທິຣາຄານທີ ກຸງນິວເດລີ ປະເທດອິນເດຍ ສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ຄືຈຸດເລີ່ມຕົ້ນການເດີນທາງໃນອິນເດຍຂອງພວກເຮົາ

ອາຈານໂທຫາລົດທີ່ນັດກັນໄວ້ ປາຍສາຍບອກມາວ່າອີກປະມານສີ່ສິບນາທີຈະຮອດສະໜາມບິນ ພວກເຮົາຈຶ່ງຍ່າງເລາະເບິ່ງໜັງສືໃນຮ້ານໜັງສືແຫ່ງໜຶ່ງ ຍ່າງໄປຍ່າງມາເກືອບຊາວນາທີ ຂ້ອຍເຫຼືອບໄປສະດຸດຕາໜັງສືເຫຼັ້ມໜຶ່ງ ເຊິ່ງວາງຢູ່ເທິງຊັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງຢື້ມືໄປຈັບໜັງສືເຫຼັ້ມດັ່ງກ່າວ ປາກົດວ່າມີມືທີ່ຢູ່ອີກຝາກໜຶ່ງ ຄວ້າມາຈັບໜັງສືເຫຼັ້ມນັ້ນ ຂ້ອຍຖົກມືກັບທັນທີ ພ້ອມກັບຍ່າງອ້ອມໄປອີກທາງໜຶ່ງຂອງຊັ້ນໜັງສື ພາບທີ່ປາກົດຕໍ່ສາຍຕາ ຄື ຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງສູງປະມານ 160 ຊມ. ໃສ່ຊຸດຊາຫຼີສີຟ້າຜະສົມສີຊົມພູ ອາຍຸໜ້າຈະປະມານຊາວປີກຳລັງຈັບໜັງສືຍ່າງອອກໄປອີກຝັ່ງໜຶ່ງ ຂ້ອຍໄດ້ແຕ່ຄິດກິນແໜງໃຈ ຮູ້ແນວນີ້ໜ້າຈະຟ້າວຈັບເອົາໜັງສືເຫຼັ້ມນັ້ນກ່ອນລະກະແລ້ວໜາ!

ແຕ່ກໍຢ່າງວ່າລະເນາະ ບາງເຫດການໃນຊີວິດບໍ່ໄດ້ມີເວລາໃຫ້ເຮົາຄິດຫຼາຍຂະໜາດນັ້ນ ຫຼາຍຄັ້ງທີ່ເຮົາຕັດສິນໃຈໄປຕາມສັນຊາດຕະຍານ ຫຼື ຕາມເຫດການທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນ ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເສຍດາຍທີ່ບໍ່ໄດ້ໜັງສືເຫຼັ້ມນັ້ນ ແຕ່ຖ້າໄດ້ເຫັນໜ້າຄົນທີ່ຈັບມັນໄປຄົງຮູ້ສຶກດີໃຈບໍ່ໜ້ອຍ ຢ່າງໜ້ອຍກໍໄດ້ຮູ້ວ່າຄົນທີ່ສົນໃຈໃນໜັງສືເຫຼັ້ມດຽວກັນ ມີໜ້າຕາເປັນແບບໃດ ແຕ່ທຳມະຊາດກໍບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ເລື່ອງແບບນີ້ເກີດຂຶ້ນ ບາງທີ ທຳມະຊາດອາດຈະມີກົດເກນໃຫ້ມະນຸດຮູ້ຈັກກັນພຽງບາງຄົນ ແລະ ລາວບໍ່ແມ່ນ “ບາງຄົນ” ສຳລັບຂ້ອຍ ສ່ວນຂ້ອຍກໍບໍ່ແມ່ນ “ບາງຄົນ” ສຳລັບລາວ ພຽງແຕ່ທາງເດີນຂອງພວກເຮົາບັງເອີນຜ່ານມາຕັດກັນເທົ່ານັ້ນ ແລ້ວຕ່າງຄົນກໍມຸ່ງໜ້າໄປຕາມທິດທາງຂອງຕົນ

03

“ມາເດີ! ລົດມາຮອດແລ້ວ” ອາຈານຮ້ອງມາໃສ່. ພວກເຮົາຈຶ່ງພາກັນລາກກະເປົ໋າຂຶ້ນລົດ ກຸງນິວເດລີຍາມນີ້ອາກາດຂ້ອນຂ້າງຮ້ອນອົບເອົ້າ ອຸນຫະພູມປະມານ 39 ອົງສາ ຕົວເມືອງເຕັມໄປດ້ວຍຝຸ່ນຄວັນ ສຽງແກລົດດັງກີດກາດໆ ລົດແທບທຸກຄັນມີຮອຍຂີດຂວ່ານ ແລະ ບຸບບຸ້ມອັນເກີດມາຈາກການຊ່ຽວຊົນ ແຕ່ຜູ້ຄົນໃນປະເທດນີ້ເຂົາຖືວ່າເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ ຖ້າລົດຕຳກັນບໍ່ເຖິງຂັ້ນເລືອດຕົກຢາງອອກ ເຂົາເຈົ້າຈະບໍ່ເອົາເລື່ອງກັນ ເຖິງແມ້ວ່າລົດຈະຖືກຂີດຂວ່ານ ຫຼື ບຸບບຸ້ມຫຼາຍປານໃດກໍຕາມ. ນອກຈາກອາກາດຮ້ອນແລ້ວ ສິ່ງໜຶ່ງທີ່ລົບກວນປະສາດຫູທີ່ສຸດຄື ສຽງແກລົດ ດັງສະນັ່ນຫວັ່ນໄຫວ ຂ້ອຍອົດບໍ່ລົນທົນບໍ່ໄດ້ກໍເລີຍຖາມຄົນຂັບວ່າ ຄືມັກບີບແກກັນແທ້? ນີ້ຄືຄຳຕອບຂອງລາວ:

“ຖ້າລົດຕຳກັນແລ້ວຕຳຫຼວດເອີ້ນໄປສອບສວນ ຄຳຖາມທຳອິດທີ່ຈະໄດ້ຍິນກໍຄື ເຈົ້າໄດ້ບີບແກບໍ່? ຖ້າຕອບວ່າ “ບໍ່” ມີໂອກາດສູງທີ່ເຈົ້າຈະເປັນຝ່າຍຜິດ ສະນັ້ນ ບີບໄວ້ກ່ອນໄດ້ປຽບ” ຂ້ອຍຄິດໃນໃຈ ເອີ..ຄັນຊັ້ນກະເອົາທີ່ສະບາຍໃຈຊຸມເຈົ້າຊ່ະ! ກີດໆ ກີດໆ ກີດໆ!!!

ກວ່າພວກເຮົາຈະຝ່າຝຸ່ນຄວັນ ແລະ ການຈະລາຈອນທີ່ແອອັດອອກມາໄດ້ ກໍປາເຂົ້າໄປເກຶອບຊົ່ວໂມງເຄິ່ງ ມາຮອດທີ່ພັກປະມານບ່າຍສອງໂມງ ພວກເຮົາມາພັກຢູ່ມະຫາວິທະຍາລັຍເຄົາຕັມ (Gautam Buddha University) ເຊິ່ງເປັນມະຫາລັຍທາງພຣະພຸດທະສາສະໜາ ຕັ້ງຢູ່ເມືອງນອຍດ້າ ລັດອຸດຕະຣະປະເທດ ຕອນທີ່ພວກເຮົາໄປມີພຣະສົງລາວກຳລັງສຶກສາຢູ່ມະຫາວິທະຍາລັຍແຫ່ງນີ້ສອງອົງຄື ພຣະຕຸ້ຍ ກັບ ພຣະນິລັນດອນ ພວກເພິ່ນຕ້ອນຮັບຄະນະພວກເຮົາເປັນຢ່າງດີ ຖ້າໃຜເຄີຍອອກນອກບ້ານໄປຢູ່ຕ່າງຖິ່ນ ຈະຕ່າງບ້ານ ຫຼື ຕ່າງປະເທດກໍຕາມ ຈະຮູ້ວ່າຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຄົນທີ່ຈາກບ້ານມາເປັນແນວໃດ?

04

ຂ້ອຍມາພັກກັບພຣະຕຸ້ຍ ເມື່ອກ້າວຂາເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຮູ້ສຶກໄດ້ທັນທີເລີຍວ່າ ຫ້ອງນີ້ຖືກໃຊ້ມາເປັນເວລາຍາວນານ ທັງຝາ ປະຕູ ເພດານ ປ່ອງຢ້ຽມ ແລະ ພື້ນຫ້ອງ ບົ່ງບອກວ່າ ມີຄົນໄດ້ຍ່າງຜ່ານວົນວຽນຢູ່ໃນນີ້ບໍ່ຕ່ຳກວ່າຊາວປີມາແລ້ວ ຄົນນີ້ອອກໄປ ຄົນໃໝ່ເຂົ້າມາ ວົນວຽນກັນຢູ່ແບບນີ້ ສິ່ງທີ່ຕ້ອງຕາຂ້ອຍທີ່ສຸດຄືໂຄມໄຟອ່ານໜັງສື ທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງໂຕ໊ະໃກ້ໆກັບຫົວບ່ອນນອນ ຖັດຈາກນັ້ນໄປແມ່ນປ່ອງຢ້ຽມທີ່ສາມາດເບິ່ງອອກໄປຂ້າງນອກໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ ຍາມເມື່ອຍລ້າຈາກອ່ານໜັງສື ວິວຈາກປ່ອງຢ້ຽມນີ້ໜ້າຈະເປັນສິ່ງທີ່ໃຫ້ຄວາມເພີດເພີນໃຈໄດ້ເປັນຢ່າງດີ

ພຣະຕຸ້ຍເລົ່າໃຫ້ຟັງວ່າ “ການມາຮຽນຢູ່ນີ້ບໍ່ຄ່ອຍລຳບາກປານໃດ ອາດຈະເປັນເພາະຊີວິດເຄີຍຜ່ານຄວາມລຳບາກມາຫຼາຍ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ໝາຍວ່າຈະເປັນຢູ່ແບບສະບາຍໆ ຕອນມາໃໝ່ອາດຈະລຳບາກໜ້ອຍໜຶ່ງ ທັງເລື່ອງການຮຽນ ການເງິນ ແລະ ການປັບຕົວ ທັງນີ້ຂຶ້ນກັບແຕ່ລະຄົນນຳ ບາງຄົນບໍ່ສາມາດປັບຕົວເຂົ້າກັບສະພາບແວດລ້ອມໃໝ່ໄດ້ ກໍກັບບ້ານໄປຕັ້ງແຕ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ເລີ່ມຮຽນກໍມີ”

05

ເວົ້າເຖິງເລື່ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ນຶກເຖິງເລື່ອງລາວການສູນພັນຂອງສັດຊະນິດໜຶ່ງ ເຊິ່ງກ່ອນທີ່ມະນຸດຈະເປັນຜູ້ຄອບຄອງໂລກເໝືອນປັດຈຸບັນນີ້ ໄດໂນເສົາເປັນຜູ້ຄອບຄອງມາກ່ອນ ເປັນເວລາຍາວນານເຖິງ 160 ລ້ານປີ ແຕ່ດ້ວຍເຫດການບາງຢ່າງເຮັດໃຫ້ໄດໂນເສົາສູນພັນໄປ ເມື່ອ 66 ລ້ານປີທີ່ແລ້ວ. ມີສອງທິດສະດີຫຼັກໆ ທີ່ອະທິບາຍເຖິງເລື່ອງນີ້ໄວ້ວ່າ:

ໜຶ່ງ-ເກີດຈາກການລະເບີດຄັ້ງໃຫຍ່ຂອງພູເຂົາໄຟເດັກກັນແທຣບ (Deccan Traps) ເຊິ່ງຕັ້ງຢູ່ປະເທດອິນເດຍໃນປັດຈຸບັນ ຜົນຈາກການລະເບີດຄັ້ງນີ້ເຮັດໃຫ້ທ້ອງຟ້າເຕັມໄປດ້ວຍກ໊າສກາກບອນດີອົກຊີ ແລະ ກ໊າສຊະນິດອື່ນໆ ກ໊າສເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສະພາບພູມອາກາດເປັນພິດ ແລະ ສະພາບແວດລ້ອມປ່ຽນແປງໄປ

ສອງ-ຫຼັງຈາກພູເຂົາໄຟລະເບີດແລ້ວ ຕໍ່ມາອີກ 150,000 ປີ ມີອຸກກາບາດຂະໜາດໃຫຍ່ຕົກມາໃສ່ໂລກ ໃກ້ໆກັບແຄມຝັ່ງຂອງປະເທດແມັກຊິໂກ ຂະໜາດຂອງມັນໃຫຍ່ເທົ່າກັບສະໜາມເຕະບານ 12,000 ແຫ່ງມາລວມກັນ ເຮັດໃຫ້ເກີດຝຸ່ນລະອອງ ແລະ ຄວັນ ໂລກຕົກຢູ່ສະພາບມືດມົນຢ່າງຍາວນານ ເພາະຝຸ່ນ ແລະ ຄວັນບົດບັງແສງອາທິດ ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຈຶ່ງຄ່ອຍໆລົ້ມຕາຍໄປ

ບັນດານັກວິທະຍາສາດຕ່າງກໍຖົກຖຽງກັນເຖິງສາເຫດທີ່ແທ້ຈິງຂອງການສູນພັນຂອງໄດໂນເສົາໃນລະຫວ່າງສອງເຫດການນັ້ນ ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ ໄດ້ມີຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານທໍລະນີວິທະຍາຈາກມະຫາວິທະຍາລັຍຟລໍຣິດ້າ ແລະ ຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານສະພາບອາກາດຍຸກບູຮານຈາກມະຫາວິທະຍາລັຍມິຊິແກນ ເປີດເຜີຍວ່າ ທິດສະດີກ່ຽວກັບຜົນກະທົບຂອງພູເຂົາໄຟລະເບີດ ແລະ ອຸກກາບາດຕົກມາໃສ່ໂລກຖືກທັງສອງທິດສະດີ ຈາກການສຶກສາເຖິງອຸນຫະພູມໃນເປືອກຫອຍໃນຍຸກທີ່ໄດໂນເສົາໃກ້ຈະສູນພັນພົບວ່າ ເມື່ອສອງເຫດການ (ພູເຂົາໄຟລະເບີດກັບອຸກກາບາດຕົກໃສ່ໂລກ) ນັ້ນເກີດຂຶ້ນເຮັດໃຫ້ໂລກຮ້ອນຂຶ້ນເຖິງສອງເທົ່າ ເອີ້ນວ່າ ພາວະໂລກຮ້ອນໃນຍຸກບູຮານ

Andrea Dutton ຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານທໍລະນີວິທະຍາຈາກມະຫາວິທະຍາລັຍຟລໍຣິດ້າ ອະທິບາຍວ່າ “ສັດ ແລະ ພືດເຄີຍປະສົບກັບສະພາບທີ່ອຸນຫະພູມຮ້ອນຂຶ້ນມາກ່ອນໜ້ານີ້ໃນຍຸກຄຣີເທຊຽດ (ຍຸກສຸດທ້າຍຂອງໄດໂນເສົາ) ແຕ່ຫຼັງຈາກອຸກກາບາດຕົກມາໃສ່ໂລກອຸນຫະພູມຂອງໂລກກໍເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງໄວວາຈົນພືດ ແລະ ສັດ ປັບຕົວນຳບໍ່ທັນ”

ຈາກທິດສະດີທີ່ກ່າວມາສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ໄດໂນເສົາບໍ່ສາມາດປັບຕົວເຂົ້າກັບສະພາບແວດລ້ອມຂອງໂລກທີ່ປ່ຽນແປງໄປ ສະນັ້ນ ພວກມັນຈຶ່ງເຫຼືອໄວ້ພຽງແຕ່ຊື່ ແລະ ຊາກຟອດຊິວ ເຊິ່ງໃນຍຸກດຽວກັນນັ້ນ ມີສັດບາງຊະນິດເຊັ່ນ: ແມງສາບ ແມງດາທະເລ ແລະ ປາບາງຊະນິດ ສາມາດປັບຕົວໄດ້ ແລະ ພວກມັນຍັງຄົງສືບເຊື້ອສາຍຕໍ່ກັນມາຈົນຮອດຍຸກປັດຈຸບັນ

06

ຫັນມາເບິ່ງມະນຸດເຮົາ  

ຖ້າບໍ່ສາມາດປັບຕົວເຂົ້າກັບສະພາບແວດລ້ອມ ແລະ ສັງຄົມທີ່ກຳລັງປ່ຽນໄປມີໂອກາດຫຼາຍທີ່ເຮົາຈະຖືກທອດຖິ້ມໄວ້ຂ້າງຫຼັງ ຫຼາຍອາຊີບ ຫຼາຍອົງກອນ ຫຼາຍກິດຈະການຕ້ອງລົ້ມເລີກໄປເພາະປັບຕົວເຂົ້າກັບຍຸກສະໄໝໃໝ່ບໍ່ໄດ້ ຮໍຣ໌ ໜຶ່ງໃນຕົວລະຄອນຂອງໜັງສື ໃຜເອົາເນີຍແຂງຂອງຂ້ອຍໄປ (Who move my cheese) ກ່າວໄວ້ວ່າ: “ການສັງເກດຄວາມປ່ຽນແປງເລັກນ້ອຍແຕ່ເນິ່ນໆ ຈະເຮັດໃຫ້ປັບຕົວເຂົ້າກັບການປ່ຽນແປງຂະໜານໃຫຍ່ໄດ້ ” ຍິ່ງໃນຍຸກປັດຈຸບັນທີ່ເຮົາເອີ້ນວ່າ ຍຸກນິວນໍຣ໌ມອລ (New Normal) ຄວາມສາມາດດ້ານການປັບຕົວຍິ່ງເປັນສິ່ງສຳຄັນ ຜູ້ມີຫົວໃຈທີ່ບໍ່ຍອມແພ້ຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຕົນເອງທໍ້ແທ້ ແມ້ວ່າຈະພົບບັນຫາຕ່າງໆນານາ ເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ຄວນຈະປັບຕົວແນວໃດໃນສະຖານະການນັ້ນໆ ໂດຍມຸ່ງຄວາມສົນໃຈໄປທີ່ຄວາມເປັນໄປໄດ້ ບໍ່ກັງວົນກັບສິ່ງທີ່ຢູ່ເໜືອອຳນາດການຄວບຄຸມຂອງຕົນເອງ

ຂ້ອຍຖາມພຣະຕຸ້ຍວ່າ ຕອນມາຢູ່ນີ້ໃໝ່ໆ ຄູບາ ເຄີຍຄິດກັງວົນ ຫຼື ຄິດວ່າຈະຮຽນບໍ່ຈົບແນ່ບໍ່? “ຄູບາເອີຍ! ຂ້ານ້ອຍກໍມະນຸດທຳມະດາຄົນໜຶ່ງ ປາກສະຈາກບໍ່ໄດ້ຢູ່ແລ້ວເລື່ອງຄວາມກັງວົນ ແຕ່ເມື່ອໄດ້ມາແລ້ວກໍຕ້ອງສູ້ຕໍ່ໄປ ບາງຢ່າງ ຈະຍຶດຖືຕາມແບບສະບັບຂອງເຮົາຮ້ອຍເປີເຊັນມັນບໍ່ໄດ້ດອກ ມາຢູ່ບ້ານເພິ່ນກໍຕ້ອງປັບຕົວໃຫ້ເຂົ້າກັບວັດທະນະທຳປະເພນີຂອງເຂົາ ປັບໃຈຢູ່ກັບຄວາມປ່ຽນແປງໃຫ້ໄດ້ ເພາະຖ້າບໍ່ປັບ ກໍໄປບໍ່ລອດ”

ໂດຍ..ແມ່ນແລ້ວ ຂ້ານ້ອຍ. “ຖ້າບໍ່ປັບ ກໍໄປບໍ່ລອດ”

07

ຈະວ່າໄປແລ້ວ ຊີວິດກໍເໝືອນການເດີນທາງໄລຍະຍາວ ພວກເຮົາຕ່າງກໍເດີນໄປໃນສັງຄົມທີ່ກວ້າງໃຫຍ່ໂດຍບໍ່ມີໃຜຮູ້ເລີຍວ່າຈະໄດ້ພົບສິ່ງໃດແດ່ ພວກເຮົາພຽງແຕ່ເດີນໄປຂ້າງໜ້າ ແລະ ຫວັງຢ່າງຍິ່ງວ່າຈະພົບຊີວິດທີ່ດີກວ່າເດີມ ບາງຄົນ ອາດຈະວາງແຜນຊີວິດໄວ້ເປັນຢ່າງດີ ແຕ່ກໍບໍ່ວາຍທີ່ຈະເຈີມໍລະສຸມທີ່ຖາໂຖມເຂົ້າມາໃນມື້ໜຶ່ງ ທຸກຄົນຈະຕ້ອງໄດ້ພົບຊ່ວງທີ່ຍາກລຳບາກຢ່າງແນ່ນອນ ຊີວິດທີ່ຜ່ານມາຕ່າງກໍສອນໃຫ້ເຮົາຮູ້ວ່າ ພວກເຮົາຈະຕ້ອງຜະເຊີນໜ້າກັບສິ່ງທີ່ບໍ່ຄາດຝັນ ເຊິ່ງບາງເລື່ອງກໍເຮັດໃຫ້ເຈັບປວດ ເສົ້າໂສກ ແລະ ທໍລະມານ ແຕ່ບາງເລື່ອງກໍເຮັດໃຫ້ສະໜຸກສະໜານ ທັງນີ້ ທຸກປະສົບການທີ່ເຮົາໄດ້ເດີນຜ່ານມານັ້ນ ທັງດີແລະຮ້າຍ ມັນຈະຫຼອມລວມແລ້ວກາຍມາເປັນຕົວເຮົາໃນມື້ນີ້

ຕາບໃດທີ່ເຮົາຍັງມີລົມຫາຍໃຈ ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າ ເຮົາຈະໄດ້ພົບກັບສິ່ງໃໝ່ໆທີ່ຄາດບໍ່ເຖິງສະເໝີ ມະນຸດພຽງແຕ່ໃຊ້ຊິວິດ ແລະ ປັບຕົວໄປຕາມເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນ ບໍ່ມີໃຜສາມາດວາງແຜນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ ແລະ ແນ່ນອນ ເພາະຕະຫຼອດເສັ້ນທາງທີ່ກ້າວເດີນລ້ວນມີເຫດປັດໄຈເຂົ້າມາແຊກຊ້ອນຕະຫຼອດເວລາ

ເຈົ້າເຊື່ອບໍ່ວ່າ

ພວກເຮົາຕ່າງກໍເຕັ້ນລຳ ໄປຕາມຈັງຫວະຂອງຊີວິດ.

ຕົ້ນລະດູໜາວ, ປີ 2564.

ເອກສານອ້າງອິງ

https://www.voathai.com/a/dinosaur-one-two-punch-tk/3455172.html

https://ngthai.com/science/34758/dinosaurextinct/

https://ngthai.com/science/34758/dinosaurextinct/

https://www.bbc.com/thai/features-41378126

ພຣະອາຈານແກ້ວ ສັນຕິໂກ (ສຸວັນນະກຸມມານ)​ ເຈົ້າອະທິການວັດໂພນສີສະຫວ່າງ ຮອງເຈົ້າຄະນະເຂດກ່າວວ່າ ໂຄງການກໍ່ສ້າງເລີ່ມດຳເນິນການມາຕັ້ງແຕ່ ອອກໃຫມ່ 3 ຄໍ່າເດືອນ 12 ພສ 2560 ຄສ 2017 ສຳເລັດແລ້ວປະມານ 90% ຊຶ່ງຄາດວ່າຈະສຳເລັດໃນເດືອນ ເມສາ ຄສ 2022 ຄາດວ່າມູນຄ່າລວມການກໍ່ສ້າງທັງຫມົດຈົນສຳ​ເລັດ 9,000,000,000 (9 ຕື້ກີບ). ສາທຸຊົນຜູ້ມີຈິດສັດທາ ຢາກຮ່ວມບໍລິຈາກປັດໄຈຮ່ວມສ້າງພຣະພຸດທະຮູບໃຫຍ່ ສາມາດຕິດຕໍ່ກັບທາງວັດໂພນສີສະຫວ່າາງ ບ້ານທ່າຊ້າງໄດ້ໂດຍກົງ.

ນອກຈາກນັ້ນ ວ່າງມາດົນມານີ້ ຍັງໄດ້ມີກ້ອງປະຊຸມກະກຽມໂຄງການກໍ່ສ້າງພຣະພຸດທະຮູບໃຫຍ່ ຢູ່ເຂດເສດຖະກິດພິເສດ ບຶງທາດຫຼວງ ໂດຍການເປັນປະທານຂອງທ່ານ ສາສະດາຈານ ປອ.ກິແກ້ວ ໄຂຄຳພິທູນ,ຮອງນາຍົກລັດຖະມົນຕີ,ປະທານຄະນະຊີ້ນຳລະດັບຊາດ ແລະ ພຣະຫຼັກແກ້ວ ມະຫາເຫວດ ມະເສໄນ ຮອງປະທານສູນກາງອົງການພຸດທະສາສະໜາສຳພັນລາວ,ບັນດາທ່ານຮອງລັດຖະມົນຕີ,ທ່ານຮອງເຈົ້າຄອງນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ,ຫົວໜ້າຫ້ອງການສົ່ງເສີມ ແລະ ຄຸ້ມຄອງເຂດຖະກິດພິເສດ ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ ແລະ ພາກສ່ວນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງເຂົ້າຮ່ວມ.

ໂດຍຈຸດປະສົງຂອງກອງປະຊຸມຄັ້ງທຳອິດຂອງຄະນະຊີ້ນຳລະດັບຊາດ ກ່ຽວກັບໂຄງການກໍ່ສ້າງພຣະພຸດທະຮູບໃຫຍ່ໃນຄັ້ງນີ້ ແມ່ນ ເພື່ອ ຄົ້ນຄວ້າ ປຶກສາ ກະກຽມວຽກງານໂຄງການກໍ່ສ້າງ ແລະ ສະເໜີຄະນະຮັບຜິດຊອບການໂຄງການກໍ່ສ້າງ ເຊີ່ງປະກອບມີ ຄະນະຊີ້ນຳລວມ,ຄະນະຕິດຕາມກວດກາພາກສະໜາມ ແລະ ກອງເລຂາຊ່ວຍວຽກງານໂຄງການ ພ້ອມທັງ ແບ່ງໜ້າທີ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຄະນະ ຕໍ່ ໂຄງການກໍ່ສ້າງພຣະພຸດທະຮູບໃຫຍ່ນີ້ ຕາມຂໍ້ຕົກລົງ ສະບັບເລກທີ 47/ນຍ,ລົງວັນທີ່ 28 ພຶດສະພາ 2021.

ໃນໂອກາດນີ້ ທ່ານ ສຈ.ປອ. ກິແກ້ວ ໄຂຄຳພິທູນ ໄດ້ມີຄຳເຫັນວ່າ ເຂດເສດຖະກິດພິເສດນີ້ ໄດ້ມີການພັດທະນາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ໄດ້ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການພັດທະນາເສດຖະກິດ ສັງຄົມ ເປັນຕົ້ນແມ່ນ ຊ່ວຍຍົກລະດັບສີມືແຮງງານ,ສ້າງວຽກເຮັດງານທຳ ພ້ອມທັງເປັນອີກຖານລາຍຮັບໜື່ງໃຫ້ກັບລັດຖະບານ ແລະ ເຫັນວ່າ ການພັດທະນາຢູ່ເຂດເສດຖະກິດພິເສດ ມີຫຼາຍຮູບແບບ ມີທັງເຂດອຸດສະຫະກຳຜະລິດ ການຂົນສົ່ງ ການພັດທະນາເມືອງໃຫມ່ທີ່ທັນສະໄໝເປັນມິດກັບສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະ ວັດທະນະທຳ.

ໂດຍສະເພາະ ໂຄງການກໍ່ສ້າງພຣະພຸດທະຮູບໃຫຍ່ນີ້ ເປັນໂຄງການທີ່ແນ່ໃສ່ການອະນຸລັກ ແລະ ສົ່ງເສີມວັດທະນະທຳ,ປະຫວັດສາດ ແລະ ຮີດຄອງປະເພນີອັນດີງາມຂອງຊາດລາວ.ເສີມສ້າງພຸດທະສາສະໜາໃຫ້ມີຄວາມຢືນຢົງທັນກັບຍຸກສະໄໝ ແລະ ຈະເປັນການຊຸກຍູ້ໃຫ້ເຂດເສດຖະກິດພິເສດແຫ່ງນີ້ ກາຍເປັນສູນລວມທາງດ້ານເສດຖະກິດ ວັດທະນະທຳ ປະຫວັດສາດ ອັນດີງາມຂອງຊາດຕໍ່ໄປ. ແນວໃດກໍ່ຕາມ ໂຄງການກໍ່ສ້າງພຣະພຸດທະຮູບຂະນາດໃຫຍ່ໃນເຂດເສດຖະກິດພິເສດ ບຶງທາດຫຼວງນີ້ ແມ່ນຢູ່ໃນແຜນການ ທີ່ບໍລິສັດ ຫວັ່ນເຟິງ ຊ່ຽງໄຫ້ (Wan Feng Shanghai) ເຈົ້າຂອງສຳປະທານ ໄດ້ສະເໜີໄວ້ຕັ້ງແຕ່ເດືອນ ສິງຫາ ປີ 2020 ໂດຍບໍລິສັດໄດ້ໃຫ້ເຫດຜົນວ່າ ພຣະພຸດທະຮູບເປັນທີ່ເຄົາລົບນັບຖື ຂອງ ພຸດທະສາສະນິກກະຊົນໃນລາວ ໄທ ແລະ ມຽນມາ ກຳປູເຈຍ ຫວຽດນາມ ແລະ ທົ່ວໂລກ ຖ້າໄດ້ສ້າງພຣະພຸດທະຮູບຂື້ນພາຍໃນເຂດ ບຶງທາດຫຼວງ ຈະດຶງດູດໃຫ້ຄົນຈຳນວນຫຼາຍຈາກທຸກທິດ ເດີນທາງເຂົ້າມາຂາບໄຫວ້ ຖືວ່າເປັນການສົ່ງເສີມການທ່ອງທ່ຽວ ແລະ ສ້າງລາຍຮັບເຂົ້າປະເທດລາວຫຼາຍຂື້ນອີກດ້ວຍ.