ຫາກຜູ້ອ່ານຕິດຕາມການຣີວິວໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ມາຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ ກໍຈະຮູ້ວ່າພວກເຮົາເດີນທາງມາຮອດຄວາມລັບຂໍ້ສຸດທ້າຍກັນແລ້ວ ບໍ່ຮູ້ວ່າຜູ້ອ່ານຍັງຈື່ກັນໄດ້ບໍ່ ວ່າຄວາມລັບແຕ່ລະຂໍ້ມີຫຍັງແດ່ແລະໄດ້ລອງນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດຈິງໄດ້ໜ້ອຍຫຼາຍສ່ຳໃດ ແຕ່ຖ້າຈື່ບໍ່ໄດ້ກໍບໍ່ເປັນຫຍັງ ຄວັນສີເທົາ ຊິຂໍເປັນມ້າຮັບໃຊ້ ເພື່ອນຳເອົາຄວາມລັບທັງຫ້າຂໍ້ມາສະແດງຕໍ່ຜູ້ອ່ານອີກຄັ້ງໜຶ່ງ

ໜຶ່ງ-ຊື່ສັດກັບຕົນເອງ

ສອງ-ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ເສຍດາຍ

ສາມ-ໃຊ້ຊີວິດດ້ວຍຄວາມຮັກ

ສີ່-ຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ

ແລະ ຫ້າ-ໃຫ້ຫຼາຍກວ່າຮັບ ເຊິ່ງເປັນຂໍ້ສຸດທ້າຍທີ່ພວກເຮົາກຳລັງຈະໄດ້ທັດສະນາໃນຫຍໍ້ໜ້າຕໍ່ໄປ-ຂໍຮຽນເຊີນ!

ດຣ.ໄອໂຊ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນບົດນີ້ດ້ວຍງານສົບ

ລາວເລົ່າວ່າສະໄໝເປັນບ່າວຕອນທີ່ລາວເຮັດງານເປັນອະນຸສາສະນາຈານ (ທະຫານທີ່ດູແລເລື່ອງກ່ຽວກັບສາສະໜາໃນກອງທັບ) ລາວໄດ້ຈັດພິທີສົບໃຫ້ແກ່ຊາຍຄົນໜຶ່ງຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງນັ້ນມາເກືອບຕະຫຼອດຊີວິດ ແຕ່ອະນິດຈາ ລາວຫຼຽວຫຼັງແລໜ້າກໍເຫັນແຕ່ຜູ້ຈັດພິທີກັບຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ ເພາະບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວທີ່ມາຮ່ວມໄວ້ອາໄລແກ່ຊາຍຄົນນັ້ນເລີຍ ແມ່ນແຕ່ລູກຕົນເອງທີ່ອາໄສຢູ່ບໍ່ໄກຈາກພິທີກໍບໍ່ມີໃຜຄິດຈະມາຮ່ວມງານ ຈາກເຫດການນີ້ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ໄອໂຊແປກໃຈແຮງ ຊີວິດຄົນໆໜຶ່ງທີ່ດຳເນີນມາຢ່າງຍາວນານ ແຕ່ເປັນຫຍັງຈຶ່ງມີຄວາມສຳພັນກັບຜູ້ຄົນໜ້ອຍຂະໜາດນີ້?

ຕໍ່ມາ ຄວາມສົງໄສຂອງລາວກໍມະລາຍຫາຍໄປ ເມື່ອມາຮູ້ພາຍຫຼັງວ່າຕະຫຼອດຊີວິດຂອງຊາຍຜູ້ນີ້ໄດ້ໝົກໝຸ້ນຢູ່ແຕ່ກັບເລື່ອງຂອງຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ ໝາຍຄວາມວ່າ ລາວສົນໃຈສະເພາະແຕ່ເລື່ອງຂອງຕົນເອງ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຄິດເຖິງຜູ້ອື່ນເລີຍ ຈົນຊີວິດໃນຊ່ວງສຸດທ້າຍຂອງລາວຕ້ອງຂື່ນຂົມແລະເຈັບປວດແສນສາຫັດ ສິ່ງໃດທີ່ເກີດມາພ້ອມກັບລາວສິ່ງນັ້ນກໍດັບໄປພ້ອມຕົວຕົນຂອງລາວ

ໄອໂຊ ໄດ້ປຽບທຽບງານສົບຂອງຊາຍຜູ້ນີ້ກັບງານສົບປູ່ຂອງລາວວ່າ ມັນຊ່າງແຕກກັນປານນາງຟ້າກັບໝາວັດ (ມັນກ່ຽວຫຍັງກັນຫຶ) ເອົາເປັນວ່າມັນຕ່າງກັນຫຼາຍກໍແລ້ວກັນ ເພາະງານສົບປູ່ຂອງລາວມີຄົນມາຮ່ວມຢ່າງລົ້ນຫຼາມຈົນເຮັດໃຫ້ຫ້ອງຈັດງານທີ່ເຄີຍກວ້າງກາຍເປັນຫ້ອງແຄບໄປທັນທີ ສິ່ງນີ້ເກີດຈາກການທີ່ປູ່ຂອງລາວດຳເນີນຊີວິດມາອີກແບບໜຶ່ງເຊິ່ງຕ່າງໂດຍສິ້ນເຊີງຈາກຊາຍຄົນນັ້ນ

ຈາກເຫດການທັງສອງຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ລາວໄດ້ຂໍ້ສະຫຼຸບວ່າ ງານສົບເປັນສັນຍາລັກບອກວ່າ “ມະນຸດໃຊ້ຊີວິດມາແບບໃດ ເຂົາກໍຈະຕາຍໄປແບບນັ້ນ”

“ຄວາມສຸກສູງສຸດໃນຊີວິດມາຈາກ ສິ່ງທີ່ເຮົາໃຫ້ອອກໄປ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮົາຮັບເຂົ້າມາ” ລຸງເຄນ-ຊ່າງຕັດຜົມໜຶ່ງໃນຜູ້ທີ່ໄອໂຊສຳພາດໄດ້ກ່າວໄວ້

ລຸງເຄນບອກວ່າ “ເຄີຍໄປຮ່ວມງານສົບມາຫຼາຍງານ ແຕ່ລະງານຈະມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນ ບາງງານໃຊ້ເວລາສິບນາທີ ບາງງານໃຊ້ເວລາເກີນສິບຊົ່ວໂມງ ລາວບອກວ່າບາງຄົນມີຊີວິດທີ່ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ຊີວິດຜູ້ອື່ນໃນທາງທີ່ດີຈົນມີແຕ່ຄົນຢາກເວົ້າເຖິງຢ່າງບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ສິ່ງແບບນີ້ຈະບໍ່ມີທາງເກີດຂຶ້ນໄດ້ໃນງານສົບຂອງຄົນທີ່ສົນໃຈແຕ່ເລື່ອງຂອງຕົນເອງ ລາວຈຶ່ງແນະນຳວ່າ ເຮົາຄວນໃຊ້ຊີວິດໃນແບບທີ່ວ່າ ງານສົບຂອງເຮົາຈະໃຊ້ເວລາເກີນສິບຊົ່ວໂມງ”

ຈາກເລື່ອງລາວຂອງລຸງເຄນເຮັດໃຫ້ລະລຶກຂຶ້ນມາວ່າ ເອ..ງານສົບຂອງເຮົາຊິມີໜ້າຕາເປັນແບບໃດນໍ ສິບນາທີຫຼືສິບຊ່ວງໂມງ ແລ້ວຜູ້ອ່ານລ່ະຢາກໃຫ້ງານສົບມີໜ້າຕາເປັນແບບໃດ? ເຊີນອອກແບບເອງໄດ້ເລີຍ

ບາງຄົນອາດຈະຄັນປາກຢາກຖຽງວ່າ ຄວັນສີເທົາ ເຮົາບໍ່ໄດ້ເກີດມາເພື່ອຊິຈັດງານສົບເພື່ອໃຫ້ຍິ່ງໃຫຍ່ອະລັງການງານສ້າງອິຫຍັງດອກ ຕາຍໄປແລ້ວໃຜຊິມາຮ່ວມຫຼືບໍ່ມາກໍຊ່າງຫົວ….ເຖາະ (ກະລຸນາເຕີມຄຳໃນຊ່ອງວ່າງ ເຜືອກ ມັນ ສາລີ ເຂົ້າໂພດ ອິຫຍັງກໍວ່າໄປ) ເພາະເຮົາຈະຂຶ້ນສະຫວັນຫຼືລົງນາຮົກບໍ່ແມ່ນເພາະຄົນມາຮ່ວມງານສົບໜ້ອຍຫຼືຫຼາຍດອກ

ຂ້ອຍຄິດວ່າຂໍສັງເກດນີ້ໜ້າຟັງ ການມີງານສົບທີ່ອະລັງການຫຼືມີຄົນມາຮ່ວມງານຢ່າງລົົ້ນຫຼາມ ບໍ່ໄດ້ກາຣັນຕີວ່າ ບຸກຄົນຄົນນັ້ນເປັນຄົນດີຫຼືມີຄວາມສຸກສະເໝີໄປ

ແຕ່ທ້າຍທີ່ສຸດເຮົາກໍຕ້ອງຍອມຮັບວ່າ ຄົນທີ່ເອື້ອເຟື້ອຕໍ່ເພື່ອມະນຸດ ຄົນທີ່ບໍ່ເຫັນແກ່ຄວາມຕ້ອງການຂອງຕົນເອງຈົນເກີນໄປ ເມື່ອລົ້ມຫາຍຕາຍຈາກ ເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ໃຜມາຮ່ວມງານສົບ ຄົນກໍຫຼັ່ງໄຫຼມາຢູ່ດີ ສາສະດາຂອງສາສະໜາທັງຫຼາຍເປັນຕົວຢ່າງທີ່ດີຂອງບຸກຄົນເຊັ່ນນີ້ ເອົາຕົວຢ່າງໃນຍຸກປັດຈຸບັນກໍໄດ້ ຫຼວງພໍ່ພຸດທະທາດ ຫຼວງພໍ່ປັນຍາ ຍາທ່ານຊາລີ ຍາທ່ານຜ່ອງເປັນຕົ້ນ ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ດອກທ່ານເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອງການໃຫ້ຄົນມາຮ່ວມງານສົບຫຼືໄວ້ອາໄລໜ້ອຍຫຼາຍສ່ຳໃດ ແຕ່ຄວາມເປັນຈິງຄືມີຄົນຫຼັ່ງໄຫຼມາຈາກທຸກສາລະທິດ ນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ໃຊ້ຊີວິດອີກແບບໜຶ່ງທີ່ຕ່າງໄປຈາກຄົນທົ່ວໄປ ຖ້າຖາມ ດຣ.ໄອໂຊ ລາວຄົງບອກວ່າ

ຄູບາ! ເບິ່ງປາກໄອໂຊໃຫ້ດີ ບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນແລ້ວແຕ່ມີຊີວິດທີ່ເອື້ອເຟື້ອຕໍ່ເພື່ອນມະນຸດທັງນັັ້ນແຫຼະ-ຂໍນະມັດສະການ ຂ້ານ້ອຍ.

02

ຊີວິດທີ່ມີຄວາມໝາຍຄືຊີວິດທີ່ສາມາດສະຫຼາຍອັດຕາຕົນເອງໄດ້

ຈາກການສຳພາດຜູ້ຄົນມາມາກຫຼາຍ ດຣ.ໄອໂຊ ບອກວ່າ ລາວຮູ້ສຶກແລະເຊື່ອວ່າ “ເລິກໆແລ້ວເຮົາຕ່າງປາຖະໜາທີ່ຈະເຊື່ອມໂຍງຕົນເອງກັບບາງສິ່ງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ແລະການໃຫ້ (ລວມທັງຄວາມເອື້ອເຟືອ ເກື້ອກູນແລະເມດຕາ) ສາມາດເຮັດໃຫ້ເຮົາເຊື່ອມໂຍງກັບສິ່ງນັ້ນໄດ້” ຄຳວ່າ ສິ່ງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຕົວເຮົາ ອາດຈະໝາຍເຖິງໂລກແລະມະນຸດຊາດທັງມວນ ຫຼືພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕາມຄວາມເຊື່ອຂອງສາສະໜາເທວະນິຍົມ ຫຼືອາດຈະເປັນທຳມະຊາດຕາມຄວາມເຊື່ອຂອງສາສະໜາອະເທວະນິຍົມເຊັ່ນ ພຸດ ເຊນ ຂົງຈື້ເປັນຕົ້ນ ການມີສາຍສຳພັນຫຼືເຊື່ອມໂຍງຕົວເຮົາກັບສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກວ່າ ຊີວິດມີຄວາມໝາຍ

ຈິມ-ໜຶ່ງໃນບຸກຄົນທີ່ໄອໂຊສຳພາດອະທິບາຍວ່າ “ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຊີວິດຂ້ອຍມີຄວາມໝາຍຄືການຮູ້ວ່າຂ້ອຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ທີ່ຄ້າງຄືນມີສະພາບດີກວ່າຕອນທີ່ຂ້ອຍໄດ້ພົບມັນ” ເມື່ອອ່ານມາຮອດໝ່ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍລະນຶກເຫັນປ້າຍທີ່ຕິດໄວ້ຂ້າງເສົາກຸຕິຫຼັງໜຶ່ງ ເມື່ອຕອນທີ່ຂ້ອຍຍ້າຍມາຢູ່ວຽງຈັນໃໝ່ໆ ໃນປ້າຍນັ້ນມີຂໍ້ຄວາມວ່າ “ຢູ່ໃຫ້ເພິ່ນວ່າດີ ໜີໃຫ້ເພິ່ນຄິດຮອດ” ຂ້ອຍຄິດວ່າຄຳເວົ້າຂອງຈິມກັບຄຳເວົ້າໃນປ້າຍນີ້ໜ້າຈະມີຄວາມໝາຍບໍ່ຕ່າງກັນ ເພາະມັນຊີ້ໄປຫາຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຕົວເຮົາກັບສິ່ງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າເຮົາ ຈິມກັບສະຖານທີ່ທີ່ລາວຄ້າງຄືນ ຂ້ອຍກັບວັດທີ່ຂ້ອຍອາໄສຢູ່ ແນ່ນອນ ສະຖານທີ່ຍ່ອມໃຫຍ່ກວ່າຕົວເຮົາຢູ່ແລ້ວ

ສະນັ້ນ ການມີຄວາມສຳພັນອັນດີລະຫວ່າງເຮົາກັບສິ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກດີ ຮູ້ສຶກວ່າເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຊ້ສະຖານທີ່ນັ້ນພຽງຢ່າງດຽວ ແຕ່ໄດ້ສ້າງສິ່ງດີງາມໃຫ້ແກ່ສິ່ງນັ້ນພ້ອມ ເຊັ່ນ ທຳຄວາມສະອາດ ຫຼືສ້າງປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ ເມື່ອເຮົາຈາກໄປ ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ເກີດຂຶ້ນຄື ເຮົາກັບສິ່ງນັ້ນບໍ່ໄດ້ຫ່າງໄກກັນ ເພາະມີສາຍໃຍທີ່ໂຍງເຮົາເຂົ້າກັບສິ່ງນັ້ນໄດ້ຕະຫຼອດເວລາ

ຈາກການສຳພາດຜູ້ຄົນໄອໂຊສັງເກດເຫັນວ່າ ຄວາມຕ່າງລະຫວ່າງຜູ້ສູງໄວທີ່ມີຄວາມພໍໃຈກັບຊີວິດກັບຜູ້ສູງໄວທີ່ຂົມຂື່ນ ກໍຄື ຄວາມຮູ້ສຶກວ່າຊີວິດມີສາຍສຳພັນກັບບາງຢ່າງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຕົນ ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ໃນຊີວິດມະນຸດຈຶ່ງມີພາລະກິດສຳຄັນຈະຕ້ອງເຮັດສອງເລື່ອງຄື ໜຶ່ງ-ການຄົ້ນຫາຕົນເອງ ສອງ-ສະຫຼາຍຕົວຕົນນັ້ນ ເພາະຍິ່ງເຮົາສະຫຼາຍຕົວຕົນໄດ້ຫຼາຍເທົ່າໃດກໍຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາເຂົ້າໃກ້ສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ ໃນການສະຫຼາຍຕົວຕົນບໍ່ມີວິທີໃດດີເທົ່າການອຸທິດຊີວິດແກ່ການໃຫ້ ອຸທິດໃຫ້ແກ່ການປັບໂລກໃຫ້ດີຂຶ້ນກວ່າມື້ທີ່ເຮົາມາພົບມັນ

ສິ່ງທີ່ເວົ້າມາອາດຈະເປັນນາມະທັມເກີນໄປຂໍຂະຫຍາຍຄວາມອີກຈັກໜ່ອຍ ໃນວັດທະນະທຳຂອງຊາວພຸດເຮົາເຊື່ອວ່າ ພຣະນິບພານຄືສິ່ງສູງສຸດ ຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະບັນລຸເຖິງນິບພານນັ້ນ ຕ້ອງຂັດເກົາຕົນເອງໃຫ້ເປັນຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດ ໃນອະນັດຕະລັກຂະນະສູດກ່າວໄວ້ວ່າ ຜູ້ທີ່ກຳຈັດໂລພະ ໂທສະ ແລະໂມຫະໄດ້ແລ້ວ ນັ້ນຄືສະພາວະທີ່ເປັນນິບພານ ໝາຍຄວາມວ່າ ຖ້າເຮົາຢາກເຂົ້າໃກ້ພຣະນິບພານ ເຮົາຕ້ອງພະຍາຍາມກຳຈັດໂລພະ ໂທສະ ແລະໂມຫະໃຫ້ເຫຼືອໜ້ອຍລົງເທົ່າທີ່ຈະເຮັດໄດ້

ແລ້ວເຮົາຈະກຳຈັດໂລພະ ໂທສະແລະໂມຫະໄດ້ແນວໃດ?

ໂທສະກຳຈັດດ້ວຍເມດຕາ ໂມຫະກຳຈັດດ້ວຍປັນຍາ ສ່ວນໂລພະເຮົາສາມາດກຳຈັດໄດ້ດ້ວຍການໃຫ້ ດ້ວຍການເສຍສະລະ ດ້ວຍການເອື້ອເຟື້ອເຜື່ອແຜ່ຕໍ່ເພື່ອນມະນຸດ ເມື່ອເຮົາກຳຈັດສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຫຼາຍສ່ຳໃດກໍສະແດງວ່າເຮົາເຂົ້າໃກ້ຫຼືເຊື່ອມໂຍງຕໍ່ພຣະນິບພານຫຼືສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ຫຼາຍສ່ຳນັ້ນ

ຫາກເຮົາເອົາແຕ່ສົນໃຈສະເພາະເລື່ອງຕົນເອງ ໝຸກໝຸ້ນຢູ່ແຕ່ກັບຕົນເອງ ໂດຍບໍ່ສົນໃຈຊາວໂລກເລີຍນັ້ນ ຄຳຖາມຄືວ່າ ແລ້ວເຮົາຊິຮູ້ສຶກເຊື່ອມໂຍງກັບໂລກໃບນີ້ລວມເຖິງຜູ້ຄົນຕ່າງໆໄດ້ແນວໃດ ຊີວິດທີ່ຢູ່ຢ່າງໂດດດ່ຽວທາງຈິດວິນຍານຍ່ອມຫ່າງໄກຈາກສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ບຸກຄົນທີ່ມີຄວາມສຸກທີ່ສຸດຄືບຸກຄົນທີ່ໝຸກໝຸ້ນກັບຕົນເອງໜ້ອຍທີ່ສຸດ ແລ້ວມຸ້ງຄວາມສົນໃຈໄປທີ່ສິ່ງທີ່ຢາກຝາກໄວ້ໃຫ້ຄົນຮຸ່ນຫຼັງ ໂລກນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາຍືມມາຈາກຄົນຮຸ່ນກ່ອນແລະເຮົາຈະສົ່ງໃຫ້ຄົນຮຸ່ນຕໍ່ໄປ ແຕ່ຊິເຮົາເຮັດແນວໃດໃຫ້ໂລກນີ້ດີກວ່າມື້ທີ່ເຮົາມາພົບມັນ?

ການໝຸກໝຸ້ນຢູ່ແຕ່ກັບເລື່ອງຂອງຕົນເອງ ການເຫັນແກ່ຕົວເອງພຽງຢ່າງດຽວ ການກອບໂກຍແລະສະສົມຊັບສົມບັດໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ທ້າຍທີ່ສຸດເຮົາກໍຮູ້ວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນສາລະສຳຄັນຂອງຊີວິດເລີຍ ກົງກັນຂ້າມ ການເຫັນແກ່ຕົວໃຫ້ໜ້ອຍ ເອື້ອເຟື້ອໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ເປັນມິດກັບເພື່ອນຮ່ວມໂລກໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ເຝິກໃຊ້ຊີວິດເພື່ອຄົນອື່ນໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ໃຊ້ຊີວິດແບບນີ້ ຈະສາມາດສະຫຼາຍອັດຕາແລ້ວຫຼອມລວມຕົວເຮົາເຂົ້າກັບສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້

ການເຊື່ອມໂຍງຕົນເອງກັບສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກວ່າ

ຊີວິດນີ້ມີຄວາມໝາຍແລະຕາຍຢ່າງມີຄວາມສຸກ-ນີ້ຄືຄວາມລັບທີ່ຜູ້ອາວຸໂສທັງຫຼາຍໄດ້ຄົ້ນພົບ

ຂໍໃຫ້ຜູ້ອ່ານມີຊີວິດເຊັ່ນນັ້ນ

ຄວັນສີເທົາ ອ່ານ

ຕົ້ນລະດູຝົນ, ປີ 2564.

ໃຊ້ຊີວິດໃຫ້ເຕັມທີ່ໃນທຸກຂະນະ ດ້ວຍການຊຶມຊັບກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຫ້ວງເວລານັ້ນໆ ແລ້ວມອງມັນຢ່າງເຫັນຄຸນຄ່າ

ທີ່ກ່າວມານັ້ນຄືຄວາມໝາຍຂອງຄຳວ່າ “ຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ” ເຊິ່ງເປັນຄວາມລັບຂໍ້ທີ່ສີ່ ການຢູ່ກັບປັດຈຸບັນເປັນຄຳທີ່ເວົ້າງ່າຍ ແຕ່ຈະກາຍເປັນເລື່ອງຍາກຂຶ້ນມາທັນທີເມື່ອເຮົານຳມາປະຕິບັດ

ລອງສັງເກດເບິ່ງເຫດການຕ່າງໃນຊີວິດຈິງກໍໄດ້ ຫຼາຍຄົນມັກໄປທ່ອງທ່ຽວຕາມສະຖານທີ່ທີ່ສວຍງາມຕ່າງໆ ແຕ່ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ຈະຊື່ນຊົມແລະຊຶມຊັບກັບຄວາມງາມທີ່ປາກົດຢູ່ຂ້າງໜ້າ..ຖາມວ່າເຮົາເຮັດຫຍັງໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ຖ່າຍຮູບ! ແມ່ນແລ້ວ ທຸກມື້ນີ້ເຮົາມັກຈະຍົກມືຖືຫຼືກ້ອງຂຶ້ນມາຖ່າຍຮູບທຸກຄັ້ງທີ່ເຫັນສິ່ງໃໝ່ໆຫຼືສິ່ງສວຍງາມ ໂດຍລືມຖາມຕົນເອງໄປວ່າ

ຖ່າຍໄປເພື່ອຫຍັງ?

ບາງຄົນອາດຈະຕອບວ່າ ກໍຖ່າຍໄວ້ເພື່ອເກັບພາບຄວາມຊົງຈຳດີໆແບບນີ້ໄວ້ ເພື່ອຍາມເຫງົາຊິໄດ້ກັບມາເປີດເບິ່ງ ຖາມວ່າທີ່ຖ່າຍມາເປັນພັນເປັນໝື່ນຮູບເຄີຍກັບໄປເປີດເບິ່ງຈັກເທື່ອບໍ່?

ສຳລັບຄວັນສີເທົາ ກໍມີກັບໄປເບິ່ງຢູ່ເປັນບາງຄັ້ງບາງຄາວ ແຕ່ສິ່ງທີ່ຢາກຖາມອີກໜຶ່ງຄຳຖາມ (ຮູ້ສຶກວ່າຄຳຖາມຊິຫຼາຍເກີນໄປເນາະ) ກໍຄືວ່າ ມັນບໍ່ດີກວ່າບໍ່ທີເຮົາຈະຊື່ນຊົມບັນຍາກາດໃນຂະນະນັ້ນໆຢ່າງແທ້ຈິງ ດ້ວຍການຊຶມຊັບກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຫ້ວງຍາມນັ້ນໆແບບເຣລໄທມ໌ (Real Time) ຜູ້ຂຽນຄິດວ່າຖ້າບັນຍາກາດນັ້ນມັນດີຈິງ ມັນກະທົບຕໍ່ຈິດໃຈເຮົາອິຫຼີ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຈົດຈຳດອກ ມັນຈະຝັງຢູ່ໃນຈິດໃຈເຮົາໂດຍອັດຕະໂນມັດ ແຕ່ທີ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນບໍ່ໄດ້ເພາະເຮົາລະເລີຍທີ່ຈະຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບສິ່ງນັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ ເພາະມົວແຕ່ໄປເຮັດສິ່ງອື່ນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ໂອກາດໃນການຊຶມຊັບເອົາຄຸນຄ່າທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະນັ້ນໆຫາຍໄປ

ດຣ.ໄອໂຊ ເລີ່ມຕົ້ນບົດນີ້ດ້ວຍຄຳເວົ້າຂອງ Felice Leonardo Buscaglia ນັກຂຽນ ນັກເວົ້າສ້າງແຮງບັນດານໃຈຊາວອະເມຣິກັນ ວ່າ “ຊີວິດທີ່ຢູ່ເພື່ອມື້ອື່ນຈະຫ່າງໄກລຈາກການປາກົດເປັນຈິງໄປອີກໜຶ່ງວັນ” ຜູ້ຂຽນຄິດວ່າຄຳເວົ້ານີ້ໜ້າຈະເປັນຄຳເວົ້າທີ່ເຕືອນຕົນເອງໄດ້ເປັນຢ່າງດີ ເປັນຫຍັງເຮົາຈຶ່ງບໍ່ຢູ່ເພື່ອມື້ນີ້ ໃຊ້ຊີວິດໃນມື້ນີ້ຢ່າງເຕັມທີ່ ໃຊ້ມັນຢ່າງເຫັນຄຸນຄ່າ ເພາະມື້ນີ້ຈະມີມາພຽງຄັ້ງດຽວ ແລ້ວມັນກໍຜ່ານໄປ

ໃນແງ່ຂອງການໃຊ້ຊີວິດທີ່ມີຄວາມສຸກ ການຫວນລະລຶກເຖິງອະດີດຫຼືກັງວົນກັບອະນາຄົດຈົນເກີນໄປ ຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມສຸກຂອງການໃຊ້ຊີວິດໃນປັດຈຸບັນຫຼຸດລົງ ນັກຂຽນຄົນດຽວກັນນີ້ຍັງກ່າວອີກວ່າ “ຄວາມກັງວົນບໍ່ເຄີຍປຸ້ນຄວາມເສົ້າໄປຈາກມື້ອື່ນ ແຕ່ມັນປຸ້ນຄວາມສຸກໄປຈາກມື້ນີ້ສະເໝີ” ສະນັ້ນການຢູ່ກັບປັດຈຸບັນ ຈົດຈໍ່ຢູ່ສິ່ງທີ່ເຮົາກຳລັງເຮັດຢ່າງເຕັມທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາມອງເຫັນຄຸນຄ່າຂອງສິ່ງນັ້ນຊັດເຈນຂຶ້ນ ແລະການມອງເຫັນຄຸນຄ່າຂອງມັນມີແນວໂນ້ມວ່າຈະນຳມາເຊິ່ງຄວາມສຸກຫຼາຍຂຶ້ນ

ດຣ.ໄອໂຊ ກ່າວວ່າລາວເຄີຍສຳພາດຄົນທີ່ປ່ວຍເປັນມະເຮັງ ຜູ້ປ່ວຍຫຼາຍຄົນກ່າວວ່າ ເມື່ອພວກເຂົາຮູ້ຕົວວ່າເປັນມະເຮັງຈະມີສອງສິ່ງເກີດຂຶ້ນຕາມມາ ໜຶ່ງ-ເວລາເດີນໄວຂຶ້ນ ພວກເຂົາຈະຮູ້ສຶກວ່າເວລາໃນຊີວິດຊ່າງຜ່ານໄປຢ່າງໄວວາ ສອງ-ເວລາເດີນຊ້າລົງ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຈະຮູ້ສຶກວ່າທຸກນາທີ ທຸກຊົ່ວໂມງ ທຸກວັນເວລາ ຈະກາຍເປັນສິ່ງທີ່ມີຄຸນຄ່າຫຼາຍຂຶ້ນ ເວລາເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກໃຊ້ໄປຢ່າງມີຄຸນນະພາບ ບໍ່ມີມື້ໃດທີ່ບໍ່ສຳຄັນ ບາງຄົນເຖິງຂັ້ນກ່າວວ່າ ມະເຮັງເປັນເໝືອນຂອງຂວັນ ເພາະມັນເຕືອນໃຫ້ເຮົາຮູ້ວ່າ ເວລາໃນແຕ່ລະວັນມີຄ່າຫຼາຍສ່ຳໃດແລະເຮົາຄວນໃຊ້ມັນຢ່າງເຕັມທີ່ ແຕ່ຈະມີຈັກຄົນທີ່ມອງວ່າການມາຂອງໂຣກໄພແບບນີ້ຄືຂອງຂວັນອັນມີຄ່າ ບິລ-ໜຶ່ງໃນບຸກຄົນທີ່ໄອໂຊສຳພາດ ກ່າວວ່າ “ຊີວິດບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບເຈົ້າດອກ ແຕ່ຊີວິດຈະເກີດຂຶ້ນ ຫຼັງຈາກທີ່ເຈົ້າໄດ້ຕອບສະໜອງຕໍ່ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນແລ້ວຕ່າງຫາກ” ເຮົາບໍ່ສາມາດບັງຄັບສິ່ງຕ່າງໆວ່າ ໃຫ້ເກີດຫຼືບໍ່ໃຫ້ເກີດກັບຊີວິດເຮົາໄດ້ ແຕ່ເຮົາມີອຳນາດຢ່າງເຕັມທີ່ທີ່ຈະຕອບສະໜອງຕໍ່ສິ່ງນັ້ນພາຍຫຼັງທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ເໝືອນບາງຄົນທີ່ໄອໂຊສຳພາດທີ່ມອງໂຣກມະເຮັງວ່າ ເປັນເໝືອນຂອງຂວັນ ແຕ່ອະນິດຈາ ບາງຄົນຫາໄດ້ມອງເຊັ່ນນັ້ນເລີຍ..ແລ້ວຜູ້ອ່ານລ່ະ ມອງໂລກແລະຊີວິດແບບໃດ?

02

ບາງຄົນອາດຈະເວົ້າວ່າ ຄວັນສີເທົາ ການເວົ້າວ່າໃຫ້ຢູ່ກັບປັດຈຸບັນກໍເວົ້າໄດ້ຢູ່ດອກ ແຕ່ມັນເຮັດຍາກເດີ-ຄູບາເອີ໋ຍ! ແມ່ນແລ້ວ ຂ້ອຍກໍວ່າມັນເຮັດຍາກ ດຣ.ໄອໂຊ ກໍບອກວ່າເປັນເລື່ອງຍາກຄືກັນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າເຮົາຈະເຝິກບໍ່ໄດ້ ແລະທີ່ສຳຄັນເຮົາເລືອກທີ່ຈະເຝິກຫຼືບໍ່? ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຊີວິດລ້ວນແລ້ວແຕ່ເປັນບົດຮຽນ ບົດຮຽນບາງບົດອາດຈະຍາກ ແຕ່ກໍເພາະບົດຮຽນຍາກໆນີ້ແຫຼະເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ເຕີບໂຕ ການຫຼີກລ້ຽງບົດທີ່ຍາກໆກໍສະແດງວ່າເຮົາບໍ່ຢາກພັດທະນາຊີວິດໃຫ້ດີຂຶ້ນ ການເຝິກຢູ່ກັບປັດຈຸບັນກໍເປັນໜຶ່ງໃນບົດຮຽນທີ່ຍາກ ແຕ່ເຝິກໄດ້ແລ້ວຈະມີລາງວັນຕອບແທນຢ່າງງາມ

ການເຝິກຢູ່ກັບປັດຈຸບັນມີຫຼາຍວິທີເຊັ່ນ ການຫຼິ້ນໂຍຄະ ການອອກກຳລັງກາຍ ການອ່ານໜັງສືຫຼືບົດຄວາມດີໆ ເໝືອນຄວັນສີເທົາຂຽນ (ຂໍຍ້ອງຕົນເອງໄວ້ກ່ອນ ຫາກລໍໃຫ້ຄົນອື່ນມາຍ້ອງຄົງຕ້ອງລໍໄປອີກນ໊ານນານ) ລວມໄປເຖິງການນັ່ງສະມາທິ ດຣ.ໄອໂຊ ບອກວ່າໜຶ່ງໃນວິທີທີ່ລາວເຝິກກໍຄື ການນັ່ງສະມາທິ ລາວບອກວ່າ ການນັ່ງສະມາທິຈະເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈເຮົາຜ່ອງໃສຂຶ້ນແລະຮູ້ຕົວທົ່ວພ້ອມຫຼາຍຂຶ້ນ ແຕ່ຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນຂອງການເຝິກສະມາທິນັ້ນ ຈິດໃຈກໍປັ່ນປ່ວນ ຄິດເຖິງສິ່ງນັ້ນ ຄິດຮອດສິ່ງນີ້ຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ ແຕ່ເຝິກໄປເຝິກມາຄວາມປັ່ນປ່ວນນັ້ນກໍຄ່ອຍໆຫາຍໄປ ໃນທາງພຣະພຸດທະສາສະໜາເຮົາກ່າວເຖິງການເຝິກສະມາທິວ່າຄືການຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບເລື່ອງດຽວ ຄິດເລື່ອງດຽວ ພະຍາຍາມບໍ່ໃຫ້ຈິດໃຈວອກແວກໄປສູ່ເລື່ອງອື່ນ ກາຍຢູ່ທີ່ນີ້ ກໍໃຫ້ໃຈຢູ່ທີ່ນີ້ນຳ (ສຳນວນພຣະພຣົມບັນດິດ-ອະດີດອະທິການບໍດີ ມຈຣ.) ເພາະໂດຍທັມມະຊາດຂອງຈິດມະນຸດມັກດິ້ນຮົນຢູ່ຕະຫຼອດເວລາເໝືອນກັບລິງ ການເຝິກຈິດໃຫ້ສະຫງົບຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາເບິ່ງເຫັນຄວາມເປັນໄປຂອງຈິດໄດ້ຊັດເຈນແລະສາມາດຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບປັດຈຸບັນໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ສະນັ້ນ ວິທີໜຶ່ງທີ່ໄອໂຊແນະນຳກໍຄື ການເຝິກສະມາທິຢູ່ສະໝ່ຳສະເໝີ

ໜຶ່ງໃນບຸກຄົນທີ່ໄອໂຊໄດ້ສຳພາດກໍຄືລຸງຈອນ-ຈິດຕະກອນໄວ 93 ປີ ລຸງກ່າວວ່າ

“ພໍເຈົ້າອາຍຸສ່ຳຂ້ອຍ ເຈົ້າຈະເກີດຄຳຖາມຂຶ້ນມາວ່າ ຕົນເອງຈະຢູ່ໄດ້ອີກດົນສ່ຳໃດ ເວລາເຫັນພະອາທິດກຳລັງຈະຕົກດິນ ນ້ຳຕາຂ້ອຍມັກຈະໄຫຼອອກມາ ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ໄຫ້ເພາະຊາບຊຶ້ງໃນຄວາມສວຍງາມເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າຊິມີໂອກາດເຫັນມັນອີກຈັກຄັ້ງ ສະນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງຕ້ອງໃຫ້ຄວາມສຳຄັນແລະເຫັນຄຸນຄ່າທຸກຊ່ວງເວລາ ເໝືອນກັບວ່າມັນອາດຈະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຊີວິດ”

ຖ້າເຮົາເຮັດສິ່ງຕ່າງໆໃນແຕ່ລະມື້ເໝືອນກັບວ່າມັນເປັນມື້ສຸດທ້າຍຂອງຊີວິດເໝືອນກັບລຸງຈອນ ເບິ່ງເຫັນຄຸນຄ່າຂອງສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະນັ້ນ ຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບມັນຫຼາຍຂຶ້ນ ຖ້າຄິດແບບນີ້ ການຖ່າຍຮູບເກັບໄວ້ໜ້າຈະມີປະໂຫຍດໜ້ອຍກວ່າ ການໃຊ້ໃຈສຳຜັດກັບສິ່ງນັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ ເພາະເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າຊິມີໂອກາດເຫັນພະອາທິດຕົກດິນອີກຈັກຄັ້ງ ການເຫັນມັນໃນຄັ້ງນີ້ອາດຈະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍກໍເປັນໄດ້

ຂໍໃຫ້ຊື່ນຊົມແລະດື່ມດ່ຳກັບຄວາມສວຍງາມນັ້ນຢ່າງເຕັມທີ່

ຂໍໃຫ້ມີຊີວິດແບບເຣລໄທມ໌ (Real Time)

ຄວັນສີເທົາ ອ່ານ

ຕົ້ນລະດູຝົນ, ປີ 2564.

ເຮົາມາເບິ່ງວິທີການລົງມືເຮັດກັນແບບຊັດໆກັນເລີຍເນາະ

01

ໜຶ່ງ-ເຮົາເລືອກຮັກຕົນເອງ

ລາວບອກວ່າເຮົາສາມາດຮັກຕົນເອງໄດ້ດ້ວຍການໃສ່ໃຈສິ່ງທີ່ເຮົາປ້ອນໃຫ້ຕົນເອງ ເຮົາກິນສິ່ງໃດລົງໄປກໍຈະໄດ້ຄຸນນະພາບຊີວິດແບບນັ້ນ ໃນທາງຈິດວິນຍານເຮົາມັກຈະໄດ້ຍິນວ່າ ຊີວິດຈະເປັນໄປຕາມສິ່ງທີ່ເຮົາຄິດ ພຣະພຸດທະເຈົ້າກໍເວົ້າຄຳນີ້ “ຈິດເຕນະ ນີຍະຕິ ໂລໂກ” ໂລກຫຼືຊີວິດໝຸນໄປຕາມຄວາມຄິດ

ຕາມປົກກະຕິມະນຸດຈະເກີດຄວາມຄິດ 45,000-55,000 ຄວາມຄິດຕໍ່ມື້ ເປັນຄວາມຄິດທີ່ເຮົາສົນທະນາກັບຕົນເອງໃນຈິດໃຈ ລາວບອກວ່າຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ມີຜົນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ວິທີທີ່ເຮົາມອງຕົນເອງ ຖ້າຄິດດີຊີວິດຈະດຳເນີນໄປໃນທາງທີ່ດີ ແຕ່ຖ້າຄິດໃນທາງກົງກັນຂ້າມຊີວິດຈະເຕັມໄປດ້ວຍຂວາກໜາມແລະບັນຫາ

ໃນວັດທະນະທຳຂອງນາວາໂຮ (ຊົນເຜົ່າພື້ນເມືອງທີ່ອາໄສທາງທິດຕາເວັນອອກສ່ຽງໃຕ້ຂອງສະຫະລັດອະເມຣິກາ) ມີເລື່ອງເລົ່າວ່າ ມີປູ່ກັບຫຼານທີ່ອາໄສຢູ່ນຳກັນ ມື້ໜຶ່ງປູ່ໄດ້ເລົ່າເລື່ອງໃຫ້ຫຼານຟັງວ່າ ບາງຄັ້ງລາວຮູ້ສຶກເໝືອນມີການຕໍ່ສູ້ກັນເກີດຂຶ້ນພາຍໃນຕົວເອງ ເຊິ່ງເປັນການຕໍ່ສູ້ກັນລະຫວ່າງໝາປ່າສອງໂຕ ໂຕໜຶ່ງເປັນປີສາດ ເປັນໝາປ່າທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍໂທສະ ຄວາມອິດສາລິດສະຫຍາ ຄວາມອາຄາດຄຽດແຄ້ນ ຄວາມຮູ້ສຶກຜິດ ຄວາມຢ້ານກົວ ຄວາມເສຍດາຍ ເວົ້າງ່າຍໆວ່າເປັນໝາປ່າທີ່ນຳມາເຊິ່ງຄວາມຈິບຫາຍ ສ່ວນໝາປ່າອີກໂຕໜຶ່ງເປັນໝາປ່າຝ່າຍທັມມະ ເປັນໝາປ່າທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ ຄວາມເມດຕາ ມີສັນຕິພາຍໃນ ມີຄວາມຖ່ອມຕົວ ມັກໃຫ້ອະໄພຕົນເອງແລະຜູ້ອື່ນຢູ່ສະເໝີ

ແລ້ວຫຼານຊາຍກໍຖາມຂຶ້ນວ່າ ປູ່..ແລ້ວໝາປ່າໂຕໃດທີ່ເປັນຝ່າຍຊະນະ ປູ່ຕອບວ່າ “ກໍໂຕທີ່ປູ່ເລືອກໃຫ້ອາຫານມັນນັ້ນລະ” ຈາກເລື່ອງເລົ່ານີ້ ດຣ.ໄອໂຊ ຈຶ່ງສະຫຼຸບວ່າ ການຮັກຕົນເອງຄືການເລືອກວ່າເຮົາຈະໃຫ້ອາຫານໝາປ່າໂຕໃດຫຼາຍກວ່າກັນ

ຜູ້ຂຽນຄິດວ່າແນວຄິດນີ້ຄືກັນກັບແນວໜຶ່ງທີ່ມັກໄດ້ຍິນເປັນປະຈຳວ່າ ຄວາມຈິງມະນຸດເຮົາມີເຊື້ອແຫ່ງໂລພະ ໂທສະ ໂມຫະ ທີ່ເຮົາເອີ້ນວ່າ ອະກຸສົນມູນ ຄືຮາກເຫງົ້າແຫ່ງຄວາມຊົ່ວ ໝາຍຄວາມວ່າການກະທຳຂອງມະນຸດຖ້າປະກອບໄປດ້ວຍອະກຸສົນທັງສາມນີ້ ຫຼືຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງ ຜົນທີ່ເກີດຂຶ້ນຄືເປັນຄວາມທຸກ ແລະເຊື້ອອີກປະເພດໜຶ່ງທີ່ມີໃນຕົວມະນຸດຄື ກຸສົນມູນ ມີຄວາມບໍ່ໂລບ ບໍ່ໂກດ (ຄຽດແຄ້ນ) ບໍ່ຫຼົງ ເຊິ່ງກຸສົນມູນກໍດີ ອະກຸສົນກໍດີ ລ້ວນແລ້ວແຕ່ມີໃນຕົວມະນຸດເທົ່າໆກັນ

ແຕ່ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຊື້ອທັງສອງນີ້ຈະເລີນຂຶ້ນໃນຕົວມະນຸດຕ່າງກັນກໍຄື ການເລືອກປ້ອນອາຫານໃຫ້ມັນ ເຊື້ອຕົວໃດທີ່ເຮົາບໍ່ໃຫ້ອາຫານເລີຍ ມັນຈະຄ່ອຍໆຫ່ຽວແຫ້ງແລະຕາຍໄປ ແຕ່ເຊື້ອໃດທີ່ເຮົາປ້ອນໃຫ້ມັນເລື້ອຍໆມັນຈະເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນທຸກມື້ ຜູ້ອ່ານຢາກໃຫ້ເຊື້ອໃດ (ລະຫວ່າງກຸສົນມູນກັບອະກຸສົນມູນ) ຈະເລີນຂຶ້ນ ທ່ານສາມາດເລືອກປ້ອນອາຫານໃຫ້ມັນໄດ້ເລີຍ! ສະນັ້ນ ການປະຕິບັດຕາມຄວາມລັບຂໍ້ນີ້ກໍຄື ການເລືອກວ່າຈະປ້ອນອາຫານໃຫ້ແກ່ເຊື້ອ ຫຼືໝາປ່າຕົວໃດນັ້ນເອງ

02

ສອງ–ເລືອກທີ່ຈະປະຕິບັດຕໍ່ຄົນໃກ້ຊິດດ້ວຍຄວາມຮັກ

          “ຂ້ອຍໃຊ້ເວລາສ່ວນໃຫຍ່ໄປກັບວັດຖຸສິ່ງຂອງແລະໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບຜູ້ຄົນເປັນອັນດັບຮອງລົງໄປ ທຸກມື້ນີ້ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງແລ້ວວ່າ ລົດ BMW ຂອງຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍມາຢ້ຽມຢາມຂ້ອຍໃນບ້ານພັກຄົນຊະຣາເລີຍ”

ນີ້ຄືຄຳເວົ້າຂອງຊາຍຊະຣາຄົນໜຶ່ງທີ່ ດຣ.ໄອໂຊ ໄດ້ສຳພາດອ່ານແລ້ວ ຜູ້ຂຽນຮູ້ສຶກໄດ້ວ່າເປັນຄຳເວົ້າທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຂື່ນຂົມ ຄວາມເສຍດາຍຕໍ່ວັນເວລາທີ່ມີຄ່າ ເຊິ່ງລາວໄດ້ທຸ້ມເທໃຫ້ກັບສິ່ງທີ່ຄິດວ່າສຳຄັນ ແຕ່ອະນິດຈາ ສິ່ງນັ້ນບໍ່ແມ່ນສາລະສຳຄັນຂອງຊີວິດເລີຍ

ແລ້ວສິ່ງໃດຄືສາລະສຳຄັນລະ ສິ່ງທີ່ສາມາດໄປຢ້ຽມຢາມເຈົ້າໄດ້ໃນເວລາຈັບປ່ວຍ ຫຼືໄປສະແດງຄວາມຍິນດີກັບເຈົ້າໄດ້ໃນເວລາທີ່ເຈົ້າປະສົບຜົນສຳເລັດ ຖາມຕໍ່ໄປວ່າ ບຸກຄົນເຊັ່ນໃດທີ່ຄອຍໄປຢ້ຽມຢາມເວລາເຮົາປ່ວຍໄຂ້ຫຼືໄປສະແດງຄວາມຍິນດີເມື່ອປະສົບຜົນສຳເລັດ? ແນ່ນອນ ຄົນທົ່ວໄປທີ່ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກຄົງບໍ່ມີໃຜໄປດອກ ກໍມີພຽງຄົນໃກ້ຊິດເທົ່ານັ້ນແຫຼະ ເຊັ່ນ ສາມີ ພັນລະຍາ ບິດາ ມານດາ ລູກຊາຍ ລູກສາວ ເພື່ອນຝູງ ຍາດພີ່ນ້ອງ ເຈົ້ານາຍແລະລູກນ້ອງ ເປັັນຕົ້ນ ຄົນກຸ່ມນີ້ແຫຼະທີ່ເຮົາຈະເຫັນໜ້າເມື່ອເວລານັ້ນມາເຖິງ ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງບໍ່ມີເຫດຜົນເລີຍທີ່ເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບພວກເຂົາ

ດຣ.ໄອໂຊ ຖາມຜູ້ເຂົ້າສຳພາດທຸກຄົນວ່າ ຄວາມສຸກທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາຄືຫຍັງ? ຮ້ອຍທັງຮ້ອຍຕອບວ່າ ຄວາມສຳພັນທີ່ມີຕໍ່ຄົນໃກ້ຊິດ ເຊັ່ນ ສາມີ ພັນລະຍາ ລູກ ຫຼານ ບິດາ ມານດາ ລາວໃຫ້ຂໍ້ສັງເກດວ່າ ຄົນທີ່ຕັ້ງໃຈພັດທະນາຄວາມສຳພັນສ່ວນຕົວໃຫ້ດີກັບຄົນໃກ້ຊິດລ້ວນແລ້ວແຕ່ເປັນຜູ້ທີ່ມີຄວາມສຸກໃນຊີວິດ ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ເມື່ອລາວຖາມເຖິງຄວາມເສຍໃຈ ຄຳຕອບທີ່ໄດ້ກໍຄືຄວາມສຳພັນເຊັ່ນກັນ ແຕ່ເປັນຄວາມສຳພັນທີ່ບຸກຄົນນັ້ນໆປ່ອຍປະລະລາຍ “ຫຼາຍຄັ້ງຄວາມເສຍໃຈທີ່ເລິກເຊິ່ງທີ່ສຸດຂອງຄົນເຮົາເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກທີ່ມາຮູ້ພາຍຫຼັງວ່າ ເຮົາບໍ່ໄດ້ຢູ່ຄຽງຂ້າງຄົນຄົນທີ່ເຮົາຮັກຢ່າງແທ້ຈິງ”

ໄອໂຊບອກວ່າ ຫຼາຍຄົນອາດຈະຄິດວ່າຄວາມລັບຂໍ້ນີ້ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ແມ່ນຄວາມລັບທີ່ພິເສດອິຫຍັງ (ໝາຍເຖິງຄົນທົ່ວໄປກໍປະຕິບັດກັນເປັນປົກກະຕິຢູ່ແລ້ວ) ແຕ່ຜູ້ອ່ານເຊື່ອບໍ່ວ່າ ຄົນຈຳນວນຫຼາຍມັກໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບວັດຖຸສິ່ງຂອງຫຼາຍກວ່າຄົນໃກ້ຊິດ ສັງເກດເບິ່ງໃນຊີວິດຈິງກໍໄດ້ ເວລາລູກ ຫຼືຄົນຮັກ ເຮັດສິ່ງຂອງເສຍຫາຍເຊັ່ນ ລູກເຮັດຈອກແຕກ ພໍ່ແມ່ຈະຮ້າຍເໝືອນກັບວ່າ ລູກໄປຂ້າຄົນຕາຍມາແລ້ວພັນສົບ ຫຼືຖ້າສາມີ/ພັນລະຍາ ເຮັດມືຖືຂອງອີກຄົນຕົກແລ້ວໜ້າຈໍແຕກ ມື້ນັ້ນຄືມື້ທີ່ກິນເຂົ້າບໍ່ແຊບທີ່ສຸດ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນເພາະຫຍັງ? ກໍເພາະເຮົາໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບວັດຖຸຫຼາຍກວ່າຄວາມສຳພັນຂອງຄົນໃນຄອບຄົວ

ບາງຄັ້ງ ເຮົາຄວນເບິ່ງຂ້າມຄວາມຜິດພາດຂອງຄົນອື່ນໄປແນ່ກໍໄດ້ ຖ້າການເບິ່ງຂ້າມນັ້ນສາມາດຮັກສາໄວ້ເຊິ່ງຄວາມສຳພັນອັນດີລະຫວ່າງເຮົາ ເຮົາກໍສາມາດຜິດພາດໄດ້ ເຂົາກໍສາມາດຜິດພາດໄດ້ ເພາະບໍ່ມີໃຜສົມບູນແບບ ແຕ່ຊິເຮັດແນວໃດໃຫ້ເຮົາຢູ່ຮ່ວມກັນໄດ້ຢ່າງມີຄວາມສຸກໃນທ່າມກາງຄວາມບໍ່ສົມບູນແບບ ໄອໂຊບອກວ່າ ໃຫ້ເຮົາເລືອກປະຕິບັດຕົວຕໍ່ກັນດ້ວຍຄວາມຮັກ

03

ສາມ-ເລືອກທີ່ຈະຮັກເວລາມີປະຕິສຳພັນກັບຜູ້ຄົນ

“ຄູ່ຮັກເມື່ອຢູ່ນຳກັນໃໝ່ໆ ເຮົາມັກຈະສົນໃຈສະເພາະແງ່ດີໃນຕົວອີກຝ່າຍ ແຕ່ພໍເວລາຜ່ານໄປ ເຮົາພັດສົນໃຈສະເພາະແງ່ຮ້າຍອັນເປັນອີກດ້ານໜຶ່ງຂອງກັນແລະກັນ” ນີ້ຄືໜຶ່ງໃນຄຳເວົ້າຂອງຄົນທີ່ ໄອໂຊ ສຳພາດ ຄວັນສີເທົາ ບໍ່ໝັ່ນໃຈວ່າຈະຈິງຫຼືບໍ່ ເພາະລາວຍັງຫາຄູ່ຮັກບໍ່ເຈີ

ແຕ່ງານວິໄຈຊິ້ນໜຶ່ງໄດ້ເປີດເຜີຍວ່າ ໂດຍສະເລ່ຍແລ້ວໃນຄອບຄົວມີອັດຕາສ່ວນການສົ່ງສານດ້ານລົບຕໍ່ດ້ານບວກຢູ່ທີ່ປະມານ 14 ຕໍ່ 1 ໝາຍຄວາມວ່າ ແຕ່ລະຄັ້ງທີເຮົາອອກຄວາມເຫັນດ້ານບວກຕໍ່ຄົນໃນຄອບຄົວ ເຮົາຈະສະແດງຄວາມເຫັນເຊີງຕຳໜິເກືອບ 14 ຄັ້ງ ເວົ້າງ່າຍໆວ່າ ດ່າກັນສິບສີ່ເທື່ອ ຈຶ່ງຍ້ອງກັນເທື່ອໜຶ່ງ ຄິດວ່າໃນຄອບຄົວແບບນີ້ຊີວິດການແຕ່ງງານຊິມີຄວາມສຸກຢູ່ບໍ່? ຖ້າຖາມຄວັນສີເທົາ ລາວຄົງຕອບວ່າ ຂ້ອຍຊິໄປຮູ້ຫວ໋າ ຂະໜາດຄູ່ຮັກຂ້ອຍຍັງຫາບໍ່ທັນເຈີເລີຍ ເພາະສະນັ້ນ ຜູ້ອ່ານຕ້ອງຕອບຕົວເອງແລ້ວລະ

ງານວິໄຈໃນທຳນອງດຽວກັນນີ້ເຂົາບອກວ່າອັດຕາສ່ວນທີ່ເຮັດໃຫ້ຊີວິດແຕ່ງງານມີຄວາມສຸກຄື 7 ຕໍ່ 1 ໝາຍຄວາມວ່າ ດ່າເຈັດຄັ້ງກໍຍ້ອງກັນສ໋າຈັກເທື່ອໜຶ່ງ ຢ່າໃຫ້ເຖິງສິບສີ່ຄັ້ງເລຍ ໄອໂຊຍັງກ່າວຕື່ມວ່າ ເຖິງແມ່ນວ່າຕາມປົກກະຕິເຮົາມັກຈະດ່າກັນເຖິງສິບສີ່ຄັ້ງແລ້ວຈຶ່ງຍ້ອງກັນເທື່ອໜຶ່ງ ແຕ່ເຮົາມີອຳນາດທີ່ຈະປ່ຽນແປງອັດຕາສ່ວນນີ້ໄດ້ໂດຍການສະແດງອອກຕໍ່ກັນດ້ວຍຄວາມຮັກ ຖາມວ່າຊິສະແດງອອກແບບໃດ ລາວຍັງຢ້ຳຄຳເດີມວ່າ ແບບລຸງພອນນັ້ນແຫຼະ (ຄືຮູ້ສຶກຂີ້ດຽດ ແຕ່ສະແດງອອກດ້ວຍໃຈເມດຕາ) ເຮົາບໍ່ສາມາດບັງຄັບຄວາມຮູ້ສຶກໄດ້ ແຕ່ເຮົາເລືອກໄດ້ວ່າຈະສະແດງອອກແບບໃດ ເຮົາບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຫ້ຄົນອື່ນມາຮັກເຮົາໄດ້ ແຕ່ເຮົາມີຄວາມສາມາດຢ່າງເຕັມທີ່ທີ່ຈະໃຊ້ຊີວິດດ້ວຍຄວາມຮັກ

ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ເຮົາເລືອກເອົາຄວາມຮັກແລະຄວາມເມດຕາເປັນແນວທາງໃນການດຳເນີນຊີວິດ ເມື່ອນັ້ນຄວາມສຸກຈະຄົ້ນພົບເຮົາທັນທີ ນີ້ຄືເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງເວລາມີປະຕິສຳພັນກັບຄົນອື່ນເຮົາຈຶ່ງຄວນເລືອກທີ່ຈະຮັກຫຼາຍກວ່າຊັງ ເພາະຄວາມຮັກຈະໃຫ້ຜົນຢ້ອນກັບມາຫາເຮົາໃນຮູບຂອງຄວາມສຸກ

ຜູ້ອ່ານເຄີຍສັງເກດບໍ່ ຄົນບາງຄົນເກີດມາພ້ອມກັບຂວານຄືຄາບຂວານອອກມານຳ ເພື່ອຊິໄດ້ສັບຄົນນັ້ນສັບຄົນນີ້ໃຫ້ເຈັບຊ້ຳໄປທົ່ວ ໜຶ່ງໃນຜູ້ທີ່ລາວສຳພາດກ່າວວ່າ ລິ້ນກໍເໝືອນກັບມີດແຖ ເຮົາສາມາດນຳໄປໃຊ້ເຮັດປະໂຫຍດໄດ້ຫຼາຍຢ່າງ ແຕ່ບາງຄັ້ງຄວາມເຈັບປວດປາງຕາຍກໍມາຈາກຄົມຂອງມີດແຖນັ້ນແຫຼະ ບໍ່ເຊື່ອລອງໄປຖາມພຣະສົງສາມະເນນເບິ່ງ ມີດແຖຖ້າໃຊ້ເປັນກໍໃຫ້ປະໂຫຍດຢ່າງອະນັນ ແຕ່ຖ້າໃຊ້ບໍ່ເປັນກໍມີໂທດຢ່າງມະຫັນ ສະນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງຄວນໃຊ້ຢ່າງມີສະຕິ ລິ້ນກໍເຊັ່ນກັນຖ້າເຮົາໃຊ້ເພື່ອໄປຟາດຟັນຄົນອື່ນ ມັນກໍຄືຄົມມີດແຖດີໆນັ້ນເອງ

ຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງທີ່ໄອໂຊສຳພາດໄດ້ເລົ່າໃຫ້ຟັງວ່າ ຫຼາຍປີກ່ອນພໍ່ແມ່ໄດ້ມາຢ້ຽມຢາມລາວ ເມື່ອຮອດເວລາກັບລາວກໍໄດ້ໄປສົ່ງພໍ່ແມ່ທີ່ສະໜາມບິນ ຫຼັງຈາກນັ້ນ 4 ຊົ່ວໂມງຜ່ານໄປ ພໍ່ກໍໄດ້ໂທມາຫາແລ້ວບອກວ່າ ແມ່ ຫົວໃຈລົ້ມເຫຼວໃນລະຫວ່າງເດີນທາງແລະໄດ້ເສຍຊີວິດກ່ອນທີ່ເຄືອງບິນຈະລົງຈອດ ມື້ຕໍ່ມາລາວກໍຟ້າວໄດ້ບິນກັບບ້ານເພື່ອໄປຮ່ວມງານສົບແມ່ທັນທີ ຜູ້ອ່ານລອງຄິດສະພາບເບິ່ງຄອບຄົວທີ່ຫາກໍ່ພາກັນໄປທ່ຽວມາໃໝ່ໆ ແຕ່ແລ້ວຜູ້ເປັນແມ່ກໍມີອັນເປັນໄປໂດຍບໍ່ກ່າວຄຳລ່ຳລາແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍ ຫົວໃຈຂອງລູກຈະເສົ້າໂສກພຽງໃດ

ລາວນັ່ງເຄື່ອງບິນກັບບ້ານພ້ອມກັບນ້ຳຕາ ລາວກ່າວວ່າເປັນຖ້ຽວບິນທີ່ແສນຈະຍາວນານ ຈິດໃຈກຳລັງຄິດເຖິງເຫດການຕ່າງໆທີ່ຜ່ານມາ ແລະເຫດການທີ່ຫາກໍ່ເກີດຂຶ້ນກັບແມ່ຂອງລາວ ລາວສົງໄສວ່າ ບໍ່ຮູ້ວ່າ ກ່ອນຕາຍແມ່ທຸກທໍລະມານຫຼືວ່າຫຼັບໄປຢ່າງສະຫງົບ ມີສິ່ງທີ່ຄ້າງຄາໃຈຫຼືວ່າຈາກໄປດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ

ເມື່ອໄປຮອດບ້ານລາວກໍຟ້າວເຂົ້າໄປຮ່ວມງານສົບ ເຊິ່ງມີແຂກມາຮ່ວມຢ່າງລົ້ນຫຼາມ ຄົວຄອບລາວເປັນຊາວມຸດສະລິມ ແຕ່ຄົນທີ່ມາຮ່ວມງານ ມາຈາກຫຼາກຫຼາຍສາສະໜາແລະສີຜິວ ເນື່ອງຈາກວ່າລາວຍ້າຍອອກຈາກພໍ່ແມ່ໄປດົນແລ້ວຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ແຂກທຸກຄົນທີ່ມາຮ່ວມງານ ຕ້ອງຄອຍຖາມພໍ່ຕະຫຼອດວ່າໃຜເປັນໃຜ ໃນຂະນະທີ່ລາວຍ່າງທັກທາຍຄົນນັ້ນຄົນນີ້ຢູ່ນັ້ນ ລາວກໍເຫຼືອບໄປເຫັນຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງເຊິ່ງນັ່ງຢູ່ມຸມໜຶ່ງຂອງເຮືອນຄົນດຽວຢ່າງງຽບໆ ລາວຈຶ່ງຖາມພໍ່ວ່າ ຜູ້ຍິງຄົນນີ້ແມ່ນໃຜ ພໍ່ບອກວ່າ ບໍ່ຮູ້ຄືກັນ ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນລາວຈຶ່ງຍ່າງເຂົ້າໄປຫາແລະກ່າວວ່າ

ຂໍໂທດເດີ ຂ້ອຍເປັນລູກສາວຫຼ້າຂອງແມ່ (ຜູ້ທີ່ເສຍຊີວິດ) ພວກເຮົາບໍ່ມີໃຜຮູ້ເລຍວ່າເອື້ອຍເປັນໃຜ ພໍຈະບອກໄດ້ບໍ່ວ່າເອື້ອຍຮູ້ຈັກແມ່ຂອງເຮົາໄດ້ແນວໃດ?

ຄວາມຈິງຂ້ອຍກໍບໍ່ຮູ້ຈັກແມ່ເຈົ້າດອກ ຜູ້ຍິງແປກໜ້າຄົນນັ້ນຕອບ

ເອົ້າ..ຄັນຊັ້ນເອື້ອຍຄືໄດ້ມານັ່ງຢູ່ໝ່ອງນີ້ຊັ້ນນ່ະ?

ລາວເລົ່າວ່າ “ມີມື້ໜຶ່ງເມື່ອຫຼາຍປີມາແລ້ວ ຊີວິດຂ້ອຍມີບັນຫາເດືອດຮ້ອນແສນສາຫັດເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກທໍ້ຈົນຄິດຈະຂ້າຕົວຕາຍ ແຕ່ບັງເອີນວ່າມື້ນັ້ນຂ້ອຍນັ່ງລົດໂດຍສານເຂົ້າໄປໃນເມືອງ ບັງເອີນໄດ້ນັ່ງໃກ້ກັບຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງເຊິ່ງກຳລັງອ່ານໜັງສືຢູ່ ພໍນັ່ງລົດໄປໄດ້ໜ້ອຍໜຶ່ງຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນກໍໄດ້ວາງໜັງສືລົງແລ້ວຫັນມາເວົ້າກັບຂ້ອຍວ່າ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າເຈົ້າກຳລັງເປັນທຸກ ຖ້າມີເລື່ອງຂັດຂ້ອງໝອງໃຈຫຍັງກໍສາມາດລະບາຍນຳຂ້ອຍໄດ້ເດີ ຂ້ອຍຍິນດີຮັບຟັງ ຂ້ອຍກໍງົງຄືກັນວ່າລາວຄືຮູ້ວ່າຂ້ອຍກຳລັງເປັນທຸກ ແລະລາວກໍຕັ້ງໃຈຟັງຂ້ອຍເລົ່າເລື່ອງທຸກຢ່າງລວມທັງເລື່ອງຄິດຈະຂ້າຕົວຕາຍນຳ ຈາກບົດສົນທະນາເທິງລົດໂດຍສານນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ການຕັດສິນໃຈຂອງຂ້ອຍປ່ຽນໄປ..ການຕັດສິນໃຈຄັ້ງນັ້ນບໍ່ມີຜົນສະເພາະຊີວິດຂ້ອຍເທົ່ານັ້ນແຕ່ຍັງລວມເຖິງຊີວິດຄອບຄົວລູກຫຼານຂອງຂ້ອຍນຳ

ແລ້ວເລື່ອງນີ້ມັນກ່ຽວຫຍັງກັບແມ່ຂອງຂ້ອຍລ່ະ ຄົນທີ່ເປັນລູກສາວຖາມ

ອໍ..ລືມໄປ ເນື່ອງຈາກວ່າມື້ນັ້ນຂ້ອຍກັງວົນກັບຫຼາຍເລື່ອງຈົນລືມແນະນຳຕົນເອງກັບຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນ ຂ້ອຍເອງກໍບໍ່ຮູ້ຊື່ຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນດ້ວຍຊ້ຳ ແຕ່ສອງມື້ກ່ອນຂ້ອຍເຫັນຮູບລາວໃນໜ້າໜັງສືພິມກໍເລີຍໄດ້ມາທີ່ນີ້ ເຮົາທັງສອງບໍ່ຮູ້ຈັກກັນມາກ່ອນ ແຕ່ເວລາ 20 ນາທີເທິງລົດຄັນນັ້ນໄດ້ຊ່ວຍຊີວິດຂ້ອຍໄວ້ໄດ້

ເມື່ອລູກສາວໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນເຖິງກັບຮ້ອງໄຫ້ອອກມາ ພ້ອມກັບຮອຍຍິ້ມໃນເວລາດຽວກັນ ເປັນການຮ້ອງໄຫ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເກີດຈາກຄວາມເສົ້າໂສກ ແຕ່ເກີດຈາກຄວາມຕື້ນຕັນໃຈ ເພາະລາວຮູ້ວ່າ ແມ່ໄດ້ຈາກໄປດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ ບໍ່ແມ່ນນ້ຳຕາ ຕະຫຼອດຊີວິດທີ່ຜ່ານມາຂອງແມ່ດຳເນີນມາດ້ວຍຄວາມຮັກແລະຄວາມເມດຕາ ແມ່ໄດ້ປະຕິບັດຕົວຕໍ່ຄົນອື່ນດ້ວຍຄວາມຮັກສະເໝີມາ ເຖິງແມ່ນວ່າຄົນຄົນນັ້ນແມ່ຈະບໍ່ເຄີຍຮູ້ມາກ່ອນກໍຕາມ ແມ່ໄດ້ໃຫ້ຄວາມສຸກແກ່ຄົນອື່ນແລະກໍໄດ້ຮັບຄວາມສຸກນັ້ນກັບຄືນໄປ

ຈາກເລື່ອງລາວຂອງຜູ້ຍິງຄົນນີ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ວ່າເວລາມີປະຕິສຳພັນກັບຄົນອື່ນ ຖ້າເຮົາສາມາດເລືອກເຮັດສິ່ງທີ່ດີໄດ້ກໍເຮັດເລີຍ ແຕ່ຖ້າເລືອກບໍ່ໄດ້ຢ່າງໜ້ອຍກໍຢ່າທຳລາຍເຂົາ ສົມມຸດວ່າ ເທິງລົດໂດຍສານມື້ນັ້ນຖ້າຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນຍັງຄົງອ່ານໜັງສືຕໍ່ໄປ ໃນງານສົບຂອງລາວ ລູກສາວອາດຈະບໍ່ໄດ້ຍິນເລື່ອງເລົ່າທີ່ໜ້າປະທັບໃຈແລະສະເທືອນອາລົມໄດ້ຂະໜາດນີ້ ແຕ່ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນໄດ້ເພາະ ແມ່ຂອງລາວໃຊ້ຊີວິດດ້ວຍຄວາມຮັກແລະເມດຕາຕະຫຼອດມາ

ຈະເຫັນໄດ້ວ່າວິທີການປະຕິບັດຕາມຕາມຄວາມລັບຂໍ້ນີ້ ຈະເລີ່ມຈາກການຮັກຕົນເອງ ຂະຫຍາຍມາສູ່ການຮັກຄົນອ້ອມຂ້າງ ຄົນໃກ້ຊິດ ແລະສຸດທ້າຍຂະຫຍາຍໄປສູ່ວົງກວ້າງ ຄືຮັກທຸກຄົນທີ່ເຮົາເຂົ້າໄປກ່ຽວຂ້ອງ ຜູ້ຂຽນເຊື່ອວ່າຖ້າເຮົາຮັກຕົນເອງແລ້ວ ຂໍ້ທີເຫຼືອຈະຄ່ອຍໆຕາມທີຫຼັງ ຖ້າທ່ານໃດອ່ານຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນມາຮອດໝ່ອງນີ້ ຈະສັງເກດເຫັນວ່າຄວາມຮັກທີ່ໄອໂຊໝາຍເຖິງ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຮັກທີ່ເຈືອປົນດ້ວຍຣາຄະ ຕັນຫາ ແຕ່ເປັນຄວາມຮັກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເມດຕາແລະກະລຸນາ ເພາະລາວເຊື່ອວ່າຄວາມຮັກແບບນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ຊີວິດມີແຕ່ສັນຕິສຸກ ຫົວໃຈທີ່ປະກອບດ້ວຍເມດຕາແລະກະລຸນາສາມາດຮັກຄົນໄດ້ທັງໂລກ

ຂໍໃຫ້ທຸກທ່ານມີຈິດໃຈເຊັ່ນນັ້ນ

ແລ້ວເຈີກັນໃໝ່ໃນຄວາມລັບຂໍ້ຕໍ່ໄປ

ຄວັນສີເທົາ ອ່ານ

ຕົ້ນລະດູຝົນ, ປີ 2564.

ໃນບົດນີ້ ດຣ.ໄອໂຊ ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍຄຳຂອງ Felice Leonardo Buscaglia ນັກຂຽນ ນັກເວົ້າສ້າງແຮງບັນດານໃຈຊາວອະເມຣິກັນວ່າ ຄວາມຮັກຄືຊີວິດ ຖ້າໄຮ້ຮັກ ກໍໄຮ້ຊີວິດ ເພື່ອປ້ອງກັນຄວາມໃຈຜິດອ້າຍໄອໂຊກໍຟ້າວອະທິບາຍຄວາມໝາຍຂອງຄຳວ່າ ຄວາມຮັກ ໃຫ້ເຮົາໂດຍທັນທີ

ລາວບອກວ່າ ຄວາມຮັກມີຫຼາຍຄວາມໝາຍ ເຊິ່ງລາວຈຳແນກອອກເປັນສອງຢ່າງ ໜຶ່ງ-ອາລົມຮັກຫຼືຄວາມຮັກທີ່ເປັນອາລົມ ກັບ ສອງ-ເລືອກທີ່ຈະຮັກ (ອ່ານແລ້ວອາດຈະງົງໆ ດຽວກໍຫາຍສົງໄສໄປເອງ) ລາວບອກວ່າຄົນໃນສັງຄົມມັກຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຮັກວ່າເປັນພຽງອາລົມໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ ຫຼາຍຄົນອາດຈະຄັນປາກຢາກເວົ້າວ່າ ຄວັນສີເທົາ ເຈົ້າກໍເວົ້າໃຫ້ມັນເຂົ້າໃຈງ່າຍໆແດ່ດູ໋ ຄຳວ່າ “ອາລົມຮັກ ກັບ ຄວາມຮັກທີ່ເປັນອາລົມ” ມັນໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດ?

ຂ້ອຍກຳລັງນອນເອົາຂາກ່າຍໜ້າຜາກຢູ່ ຄິດຍາກຄືກັນວ່າຊິອະທິບາຍແນວໃດໃຫ້ເຂົ້າໃຈງ່າຍໆ ຄິດໄປຄິດມາ ກໍເລີຍຄິດວ່າ ຂຽນເປັນຄຳກອນໜ້າຈະດີ..ເຊີນອ່ານໄດ້ເລີຍ!

ເຝົ້າຄິດຮອດຢາກເຫັນໜ້າ

ເລີຍຮ້ອຍຮຽງພົດຈະນາເປັນຄຳກອນ

ຝາກໃຫ້ເຈົ້າຄົນດີທີ່ເຄີຍອ້ອນ

ຢາກໄດ້ຍິນກ່ອນຫຼັບນອນທຸກໆວັນ

ຫຼັບຝັນດີ..ເນິ້ຄົນດີ

ຢຸດເວລາແລະນາທີໄວ້ໝ່ອງນັ້ນ

ໝ່ອງທີ່ມີພຽງສອງເຮົາຄຽງຄູ່ກັນ

ທີ່ແຫ່ງນັ້ນອັນອົບອຸ່ນແລະສຸກສົມ

ແມ່ນວ່າເຮົາຢູ່ຫ່າງກັນສຸດຂອບຟ້າ

ຍັງຄິດຮອດແລະຫ່ວງຫາດ້ວຍຂື່ນຂົມ

ຢາກຈະຝາກຄຳຄຳໜຶ່ງຜ່ານສາຍລົມ

ຄົນໂງ່ງົມຄົນນີ້..ມີພຽງເຈົ້າ ฯ

ຄວັນສີເທົາ-ປະພັນ

ຜູ້ອ່ານທີ່ຮັກ ອ້າຍໄອໂຊລາວບອກວ່ານີ້ແຫຼະຄືຄວາມໝາຍຂອງຄຳວ່າ ຄວາມຮັກທີ່ເປັນອາລົມ ແລະຍັງລວມເຖິງອາລົມທີ່ເຮົາຮັກສິ່ງຕ່າງເຊັ່ນ ຮັກກີລາ ຮັກປາຣ໌ຕີ້ ຮັກການກິນ ຮັກຖານຖິ່ນທີ່ເຮົາອາໄສແລະຮັກສິ່ງອື່ນໆສາລະພັດ ທັງໝົດນີ້ລາວບອກເປັນຄວາມຮັກທີ່ເຮົາເອົາອາລົມເປັນໃຫຍ່ ຫຼືເອົາອາລົມນຳໜ້າ

ອາດຈະມີຄົນສົງໄສຕໍ່ ຄວັນສີເທົາ ແລ້ວຄຳວ່າ “ເລືອກທີ່ຈະຮັກ” ມັນໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດລະ?

ຂໍອະທິບາຍເປັນເລື່ອງເລົ່າດີກວ່າເນາະ

ດຣ.ໄອໂຊ ເລົ່າວ່າໜຶ່ງໃນບຸກຄົນທີ່ລາວໄປສຳພາດເປັນນັກທຸລະກິດທີ່ກະສຽນແລ້ວ ລາວຊື່ວ່າ ພອນ ອາຍຸ 73 ປີ ພອນເລົ່າໃຫ້ໄອໂຊຟັງວ່າ ລາວເປັນໂຣກມະເຣັງ ແຕ່ລາວກໍຍັງສາມາດດູແລຕົນເອງໄດ້ຢູ່ ລາວກໍເລີຍ ໄປເປັນອາສາສະມັກດູແລຜູ້ປ່ວຍມະເຣັງໄລຍະສຸດທ້າຍໃນບ້ານພັກແຫ່ງໜຶ່ງ ເຊິ່ງໃນບ້ານພັກແຫ່ງນີ້ມີອາສາມັກຫຼາຍຄົນມາເປັນຜູ້ດູແລຄົນປ່ວຍໄລຍະສຸດທ້າຍ ພວກເຂົາປ່ຽນເວນກັນດູແລ

ປະສົບການຄັ້ງໜຶ່ງທີ່ລາວເຂົ້າໄປດູແລຄົນປ່ວຍເຊິ່ງບໍ່ຮູ້ຈັກກັນມາກ່ອນເລີຍ ຄົນທີ່ເຝົ້າຢູ່ກ່ອນຈູງແຂນລາວອອກໄປແລ້ວກະຊິບໃຫ້ລາວຟັງຄ່ອຍໆວ່າ ຄົນທີ່ເຈົ້າຈະມາເຝົ້ານັ້ນເປັນມະເຣັງຢ່າງຮຸນແຮງ ຕອນນີ້ມະເຣັງຂຶ້ນໜ້າຈົນເຮັດໃຫ້ເປັນບາດແຜເຫວິະຫວະ ແລ້ວຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນກໍບອກຕໍ່ວ່າໃຫ້ເຈົ້າກຽມໃຈໄວ້ເຜື່ອວ່າເຫັນແລ້ວອາດຈະຮູ້ສຶກຂີ້ດຽດ ແລະເຫດການກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ເມື່ອພອນເຫັນໜ້າຄົນປ່ວຍແວັບທຳອິດລາວຮູ້ສຶກຂີ້ດຽດຈົນບໍ່ຢາກຍ່າງເຂົ້າໄປໃກ້ ແຕ່ນັ້ນເປັນພຽງຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ຢູ່ພາຍໃນ ພອນບອກວ່າ “ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຂີ້ດຽດ ແຕ່ຂ້ອຍເລືອກທີ່ຈະສະແດງອອກດ້ວຍສາຍຕາທີ່ເປັນມິດ ເຊິ່ງສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກໍຄືໃບໜ້າຂອງຊາຍຄົນນັ້ນປ່ຽນໄປຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ ຂ້ອຍເຫັນຄວາມງາມໃນຊາຍຄົນນັ້ນ ຂ້ອຍສັງເກດເຫັນວ່າຈິດໃຈຂອງລາວແຈ່ມໃສຂຶ້ນ ເພາະຂ້ອຍເຊື່ອວ່າໃນລະດັບຈິດໃຕ້ສຳນຶກ ລາວຮູ້ວ່າຂ້ອຍເລືອກທີ່ຈະຮັກລາວຫຼາຍກວ່າຂີ້ດຽດ”

ຈາກເລື່ອງລາວຂອງລຸງພອນ

ອ້າຍໄອໂຊຈຶ່ງສະຫຼຸບວ່າ ຄວາມຮັກທີ່ລາວກ່າວເຖິງໃນຄວາມລັບຂໍທີ່ສາມນີ້ບໍ່ແມ່ນອາລົມຮັກ ແຕ່ມັນຄືການເລືອກທີ່ຈະໃຊ້ຊີວິດ ຫຼືສະແດງດ້ວຍຄວາມຮັກ ເຮົາບໍ່ສາມາດບັງຄັບຄວາມຮູ້ສຶກໄດ້ ແຕ່ເມື່ອຮູ້ສຶກແລ້ວ ເຮົາສາມາດເລືອກໄດ້ວ່າຈະສະແດງອອກແບບໃດ ໄອໂຊ ແນະນຳວ່າ ຖ້າຢາກເປັນຢູ່ຢ່າງມີຄວາມໝາຍແລະຕາຍຢ່າງມີຄວາມສຸກຄວາມລັບຂໍທີ່ສາມຄື ໃຊ້ຊີວິດດ້ວຍຄວາມຮັກ

ບາງຄົນອາດຈະສົງໄສວ່າ ຄວັນສີເທົາ ແລ້ວເຮົາຊິໃຊ້ຊີວິດຕາມຄວາມລັບຂໍທີ່ສາມນີ້ໄດ້ແນວໃດ?

ກໍໃຊ້ແບບລຸງພອນເດ້!

ຄວັນສີເທົາ ອ່ານ

ຕົ້ນລະດູຝົນ, ປີ 2564.

ຄືນ້ຳຕາທີ່ເສຍໃຫ້ແກ່

ວາຈາທີ່ບໍ່ໄດ້ກ່າວແລະການກະທຳທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດ

—

ຕັ້ງແຕ່ເກີດມາ ຄວັນສີເທົາ ບໍ່ເຄີຍກ່າວຄຳເວົ້າທີ່ສາມາດຕັດແຂນ ຕັດຂາ ຕັດຫົວ ຕັດຕົວ ຕັດຕີນ ແບບນີ້ຈັກເທື່ອ ທີ່ກ່າວມາຢາກບອກພຽງວ່າ ມັນຄົມອິຫຼີ ແມ່ນແລ້ວ ນີ້ຄືຄຳເວົ້າຂອງ Harriet Beecher Stowe ນັກຂຽນນະວະນິຍາຍຊາວອະເມຣິກັນ ເຊິ່ງ ດຣ.ໄອໂຊ ເລືອກມາວາງໄວ້ໜ້າທຳອິດຂອງບົດນີ້ ຜູ້ຂຽນເຊື່ອວ່າຄຳກ່າວນີ້ໜ້າຈະເປັນການບອກປະເດັນທີ່ສຳຄັນຂອງຫົວຂໍ້ນີ້ໄດ້ເປັນຢ່າງດີ..ແຕ່ຈະຄອບຄຸມທັງໝົດຫຼືບໍ່

ເຊີນອ່ານຫຍໍ້ໜ້າຕໍ່ໄປໄດ້ເລີຍ!

ດຣ.ໄອໂຊ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຳຖາມທີ່ວ່າ ແມ່ນຫຍັງຄືສິ່ງດຽວທີ່ເຮົາຈະບໍ່ເສຍດາຍເມື່ອເຖິງບັ້ນປາຍຂອງຊີວິດ? (ກະລຸນາອ່ານຄຳຖາມອີກຄັ້ງ)

ໃນຕອນທຳອິດຂອງໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ ໄອໂຊໄດ້ເວົ້າວ່າ ໃນໂລກນີ້ມີຄວາມຈິງສອງຢ່າງຄື ໜຶ່ງ ເຮົາມີເວລາຈຳກັດ ສອງ ໃນຂະນະທີ່ເຮົາມີເວລາຈຳກັດ ເຮົາພັດມີທາງເລືອກຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ເມື່ອເຮົາເລືອກສິ່ງໜຶ່ງກໍອາດຈະເສຍດາຍກັບອີກສິ່ງໜຶ່ງ ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ເລືອກ ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຈຶ່ງມັກກັງວົນແລະຢ້ານກົວຕໍ່ຄວາມເສຍດາຍຫຼືຄວາມເສຍໃຈຫຼາຍກວ່າສິ່ງອື່ນ

ສິ່ງທີ່ເຮົາຢ້ານທີ່ສຸດ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຕາຍ ແຕ່ມັນຄືສອງສິ່ງນີ້

ໜຶ່ງ-ເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຊີວິດຢ່າງເຕັມທີ່ເທົ່າທີ່ຄວນ

ສອງ-ເມື່ອຮອດບັ້ນປາຍຊີວິດເຮົາຈະເວົ້້າຄຳວ່າ ຂ້ອຍໜ້າຈະ.. (ອັນເປັນຄຳເວົ້າທີ່ສະແດງເຖິງເຫດການຫຼືສິ່ງທີ່ເຮົາມີໂອກາດ ແຕ່ ອະນິດຈັງ ອະນິດຈາ..ຜູ້ຂ້າເລືອກເອງທີ່ບໍ່ຍອມລົງມືເຮັດ)

ໄອໂຊ ຈຶ່ງໃຫ້ຄົນທີ່ລາວໄປສຳພາດເລົ່າເຖິງເຫດການ ອັນເປັນທາງແຍກຫຼືຈຸດຫັກເຫຂອງຊີວິດ ເມື່ອຮອດເວລາທີ່ຈະຕ້ອງຕັດສິນໃຈເລືອກທາງໃດທາງໜຶ່ງ ແລະເຫດການນັ້ນມີຜົນຕໍ່ຊີວິດແນວໃດ?

ໜຶ່ງໃນບັນດາຄົນທີ່ລາວໄປສຳພາດຄື ລຸງໂດນັລດ໌ ນັກຈິດຕະວິທະຍາ ຕອນຖືກສຳພາດລາວອາຍຸໄດ້ 84 ປີ ລາວບອກວ່າສິ່ງໜຶ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຊີວິດລາວມີຄວາມໝາຍແລະມີຄວາມສຸກທີ່ສຸດຄື ການໄດ້ໃຊ້ຊີວິດກັບພັນລະຍາສຸດທີ່ຮັກເປັນເວລາຍາວນານເຖິງ 56 ປີ ພັນລະຍາຂອງລາວຫາກໍ່ເສຍຊີວິດໄປຫົກປີກ່ອນ

ເມື່ອໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນອ້າຍໄອໂຊເຮົາກໍຟ້າວຍິງຄຳຖາມດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນ (ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເຜືອກເລື່ອງຊາວບ້ານເດີ) ໄປວ່າ ແລ້ວລຸງໄປເຈີຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນໄດ້ແນວໃດ ລຸງໂດນັລດ໌ ຈຶ່ງພາອ້າຍໄອໂຊຢ້ອນເວລາກັບໄປເມື່ອຫົກສິບສອງປີທີ່ແລ້ວ ຕອນທີ່ລຸງເປັນບ່າວສ່ຳນ້ອຍ

ຂ້ອຍເປັນຄົນຂີ້ອາຍແຮງ ໂດຍສະເພາະເວລາລົມກັບຜູ້ສາວ ໃນງານລ້ຽງສະໄໝທີ່ເປັນນັກສຶກສາໃໝ່ໆ ຂ້ອຍເຫັນສາວງາມຄົນໜຶ່ງທີ່ນັ່ງຢູ່ອີກຟາກໜຶ່ງຂອງຫ້ອງ ລາວໃສ່ເສື້ອສີເທົາ ຜົມສີອ່ອນໆເໝືອນດອກເລົາ ຮອຍຍິ້ມງາມທີ່ສຸດໃນສາມໂລກ ທັນທີທີ່ຂ້ອຍເຫຼືອບໄປເຫັນເທົ່ານັ້ນແຫຼະ ຂ້ອຍອຸທານອອກມາເລີຍວ່າ..ຄົນນີ້ແຫຼະຄືແມ່ຂອງລູກໃນອະນາຄົດ

ລາວສັງເກດເຫັນວ່າ ດວງຕາທຸກໜ່ວຍຂອງຜູ້ຊາຍໃນຫ້ອງລ້ວນແລ້ວແຕ່ຈ້ອງມອງໄປທີ່ຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນ ລາວຮູ້ດີວ່າຜູ້ຍິງງາມໆທີ່ມີຄົນຫ້ອມລ້ອມແບບນີ້ມັກບໍ່ຄ່ອຍສົນໃຈເວົ້ານຳຜູ້ຊາຍຂີ້ອາຍ ບໍ່ຕ້ອງກ່າວໄປເຖິງວ່າຈະຊວນໃຫ້ໄປຟ້ອນນຳດອກ ດອກຟ້າກັບໝາວັດເອີ໋ຍ! ຍິ່ງຄິດຍິ່ງເສົ້າ ແລ້ວກໍຍັງຄິດຕໍ່ວ່າ ຖ້າຍ່າງເຂົ້າໄປຫາແລະຊວນໄປຟ້ອນແລ້ວ ລາວບໍ່ຍອມໄປ ກໍຈະສ່ຽງຕໍ່ການຂາຍໜ້າແລະໝູ່ຈະຫົວເລາະເຍາະເຍີ້ຍ

ລາວເລົ່າຕໍ່ວ່າ ຂ້ອຍກືນນ້ຳລາຍອຶກໜຶ່ງ (ພະຍາຍາມຮວບຮວມຄວາມກ້າ) ແລ້ວຍ່າງໄປຫາພ້ອມກັບກ່າວວ່າ ເຈົ້າຄືຄົນທີ່ຂ້ອຍຈະແຕ່ງງານນຳ ຄິດໃນໃຈ ອິຫຍັງວ່ະບັກອັນນີ້ ມຶງເປັນບ້າບໍ? (ຕົວໜັງສືເນີ້ງນັ້ນເປັນຄວາມຄິດຂອງຄວັນສີເທົາເດີ) ຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນພຽງແຕ່ ເຮັດໜ້າງົງໆ ແລ້ວກໍຍອມອອກໄປຟ້ອນນຳລາວ ທຳອິດຄິດວ່າຈະຟ້ອນນຳກັນເພງດຽວເທົ່ານັ້ນ ເພງໜຶ່ງຜ່ານໄປ ບໍ່ຮູ້ວ່າເພງທີ່ສອງ-ສາມ-ສີ່ຜ່ານໄປຕັ້ງແຕ່ຍາມໃດ ພວກເຂົາຮູ້ຕົວອີກທີໜຶ່ງກໍພົບວ່າ ການຟ້ອນຄັ້ງນັ້ນ ຍາວນານໄປຈົນຕະຫຼອດຊີວິດ..

“ພໍແລ້ວລຸງ” ເບົາຫວານຂຶ້ນຕາແລ້ວ..ອິຫຍັງຊິຫວານຂະໜາດນັ້ນ (ຖ້າຂ້ອຍເປັນຄົນສຳພາດຂ້ອຍຈະເວົ້າຄຳນີ້)

ເລື່ອງຂອງລຸງຄົນນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ການຕັດສິນໃຈທຸກຄັ້ງມີຜົນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ການໃຊ້ຊີວິດ ລອງຄິດເບິ່ງວ່າຖ້າໂດນັລດ໌ບໍ່ກ້າເຂົ້າໄປຫາຜູ້ສາວໃນມື້ນັ້ນ ຊີວິດລາວໃນມື້ນີ້ຊິເປັນແບບໃດ ລາວຍັງຊິພູມໃຈກັບການຕັດສິນໃຈຄັ້ງນັ້ນຫຼືບໍ່? ບາງທີ ຈຸດຫັກເຫຂອງຊີວິດກໍເກີດຂຶ້ນຈາກການຕັດສິນໃຈພຽງເລັກໆນ້ອຍໆ ແນ່ນອນ ການຕັດສິນໃຈທຸກຄັ້ງຍ່ອມມີຄວາມສ່ຽງລໍຖ້າຢູ່ສະເໝີເພາະເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າອະນາຄົດໜ້າຕາເປັນແບບໃດ ເຮົາຈຶ່ງຄວນສົນໃຈ ສິ່ງທີ່ເຮົາຕ້ອງການ ບໍ່ແມ່ນຖອຍໜີສິ່ງທີ່ເຮົາຢ້ານກົວ ທຸກຄັ້ງທີ່ເຮົາບໍ່ເລືອກສິ່ງທີ່ເຮົາຕ້ອງການ ສະແດງວ່າເຮົາກຳລັງເພາະພັນເຊື້ອແຫ່ງຄວາມເສຍດາຍໄວ້ໃນອະນາຄົດ

ດັ່ງນັ້ນ ການທີ່ເຮົາຈະບໍ່ເສຍດາຍໃນພາຍຫຼັງຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງສ່ຽງໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ

ສ່ຽງທັງໆທີ່ຮູ້ວ່າໂອກາດທີ່ຈະສຳເລັດມີນ້ອຍກວ່າລົ້ມເຫຼວຫຼາຍເທົ່າ ສູ້ທັງໆທີ່ຮູ້ວ່າແພ້ ຍັງດີກວ່າຍອມແພ້ ທັງໆທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ສູ້ ໜຶ່ງໃນບຸກຄົນທີ່ລາວສຳພາດໄດ້ກ່າວວ່າ ເວລາພິຈາລະນາຄວາມສ່ຽງລາວຈະນຶກເຖິງພາບສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນຈາກຄວາມສ່ຽງນັ້ນກ່ອນ ແລ້ວຈິງນຶກເຖິງພາບອັນເປັນຜົນຮ້າຍທີ່ສຸດທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນທີຫຼັງ ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ລາວສາມາດຍອມຮັບຜົນຮ້າຍທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນຈາກຄວາມສ່ຽງນັ້ນໄດ້ ລາວບອກວ່າ ບໍ່ມີເຫດຜົນເລີຍທີ່ລາວຈະບໍ່ສ່ຽງ ເພາະຖ້າຍອມຮັບຜົນຮ້າຍທີ່ສຸດໄດ້ແລ້ວກໍບໍ່ມີຫຍັງຈະຕ້ອງຢ້ານກົວອີກຕໍ່ໄປ ຢ່າງນ້ອຍທີ່ສຸດເຮົາຈະຮູ້ຄຳຕອບວ່າ ຜົນທີ່ເກີດຂຶ້ນເປັນແນວໃດ

ການບໍ່ຍອມສ່ຽງຈະເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກເສຍດາຍໄປຕະຫຼອດຊີວິດ ຜູ້ຂຽນຄິດວ່າຖ້າສ່ຽງແລ້ວຮູ້ຄຳຕອບຍັງດີກວ່າມານັ່ງຄິດຫາຄຳຕອບໃນພາຍຫຼັງ ລອງນຶກພາບເບິ່ງວ່າຖ້າລຸງໂດນັລດ໌ບໍ່ກ້າຍ່າງເຂົ້າໄປຈີບສາວໃນມື້ນັ້ນ ລາວຈະບໍ່ມີວັນຮູ້ຄຳຕອບເລີຍວ່າ ຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນກໍມີໃຈໃຫ້ລາວເຊັ່ນກັນ ທີ່ສຳຄັນລາວຄົງຈະບໍ່ໄດ້ມານັ່ງເລົ່າເລື່ອງອັນມີຄວາມໝາຍແລະໃຫ້ຄວາມສຸກແກ່ລາວໃຫ້ເຮົາຟັງເຊັ່ນນີ້ ຫຼື ຖ້າມື້ນັ້ນຜູ້ສາວຕອບປະຕິເສດ ຢ່າງນ້ອຍລາວກໍພຽງແຕ່ຮູ້ສຶກອັບອາຍຂາຍຂີ້ໜ້າ ຖ້າໃຫ້ເລືອກລະຫວ່າງ ຮູ້ສຶກອັບອາຍຂາຍຂີ້ໜ້າກັບຮູ້ສຶກເສຍດາຍໄປຕະຫຼອດຊີວິດ ຜູ້ອ່ານຈະເລືອກຄວາມຮູ້ສຶກໃດ?

ຜູ້ຂຽນເຊື່ອວ່າຄົງບໍ່ມີໃຜຢາກມີຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ວ່າ..ເມື່ອມານັ່ງລະນຶກເຖິງອະດີດແລ້ວ ໂອ້ອ່າວຫາຄວາມຫຼັງດ້ວຍຄວາມເສຍດາຍ ເພາະຄວາມຮູ້ສຶກອັບອາຍຂາຍຂີ້ໜ້າກັບຮູ້ສຶກເສຍດາຍ ມັນມີຄວາມທໍລະມານຕ່າງກັນ ການອັບອາຍຂາຍໜ້າເປັນຄວາມຮູ້ສຶກພຽງຊົ່ວຄາວ ແຕ່ຄວາມຮູ້ສຶກເສຍດາຍ..ຈະຍືນຍາວໄປຕະຫຼອດຊີວິດ.

ສ່ຽງໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ກ້າຫານໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ຟັງສຽງຫົວໃຈຕົນເອງໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ມຸ່ງໜ້າໄປຍັງສິ່ງທີ່ເຮົາຕ້ອງການ ບໍ່ແມ່ນຖອຍໜີສິ່ງທີ່ເຮົາຢ້ານກົວ ຢາກໃຫ້ອ່ານອີກຄັ້ງ “ນ້ຳຕາທີ່ຂົມຂື່ນທີ່ສຸດຄືນ້ຳຕາທີ່ເກີດຈາກວາຈາທີ່ບໍ່ໄດ້ກ່າວແລະການກະທຳທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດ”

ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມລັບຂໍ້ທີ່ສອງຂອງການເປັນຢູ່ຢ່າງມີຄວາມໝາຍແລະຕາຍຢ່າງມີຄວາມສຸກຄື ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ເສຍດາຍ

ແລ້ວເຈີກັນໃນຄວາມລັບຂໍ້ຕໍ່ໄປ..

ຄວັນສີເທົາ ອ່ານ

ຕົ້ນລະດູຝົນ, ປີ 2564.

ມາເຂົ້າຄວາມລັບຂໍທີ່ໜຶ່ງກັນເລີຍ!

ລາວຂຶ້ນຕົ້ນບົດທີ່ນີ້ດ້ວຍຄຳເວົ້າຂອງນັກຂຽນຊາວອະເມຣິກັນຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ ເດວິດ ທໍໂຣ “ໂສກະນາຕະກຳທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນຊີວິດຄືການໃຊ້ເວລາທັງຊີວິດຕຶກປາພຽງເພື່ອຈະຮູ້ວ່າ ມັນບໍ່ແມ່ນປາຕົວທີ່ເຈົ້າຕ້ອງການ” ຜູ້ຂຽນເຊື່ອວ່າມີຜູ້ຄົນບໍ່ໜ້ອຍທີ່ເສຍດາຍເວລາໄປກັບສິ່ງທີ່ໄຮ້ສາລະໃນຕອນທີ່ເປັນໜຸ່ມສາວ ພຽງເພາະເຮົາໄປວິ່ງເຕັ້ນຫາສິ່ງທີ່ເຮົາຄິດວ່ານັ້ນຄືແກ່ນສານຂອງຊີວິດ ແຕ່ຍິ່ງໄຂວ່ຄວ້າກໍຍິ່ງຫ່າງໄກໄປເລື້ອຍໆ ສຸດທ້າຍຈຶ່ງຮູ້ວ່າສິ່ງທີ່ເປັນແກ່ນສານຫຼືສິ່ງທີ່ມີຄວາມໝາຍແກ່ຊີວິດ ມັນບໍ່ໄດ້ຢູ່ຫ່າງໄກເຮົາເລີຍ ພຽງແຕ່ເຮົາບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ສັງເກດເທົ່ານັ້ນເອງ

ເຮັດແນວໃດຈຶ່ງຈະບໍ່ຮູ້ສຶກວ່າເຮົາບໍ່ໄດ້ເສຍເວລາໄປກັບສິ່ງໄຮ້ປະໂຫຍດ ດຣ.ໄອໂຊ ບອກວ່າຈາກການສັງເກດໃນການສຳພາດນັ້ນ ຫຼາຍຄົນຕອບດ້ວຍສຳນວນທີ່ແຕກຕ່າງກັນໄປ ແຕ່ເນື້ອໃຫຍ່ໃຈຄວາມທີ່ກົງກັນເກືອບທຸກຄົນຄື ໃຫ້ຊື່ສັດກັບຕົນເອງ ເດີນຕາມຫົວໃຈຂອງຕົນເອງ ຫຼາຍຄົນໃນໂລກທີ່ໃຊ້ຊີວິດທີ່ອຸດົມສົມບູນໄປດ້ວຍທຸກຢ່າງ ໄດ້ຮຽນໃນມະຫາວິທະຍາໄລທີ່ດີ ມີງານທີ່ມີລາຍໄດ້ດີ ແຕ່ວ່າຊີວິດພັດຫ່ຽວແຫ້ງ ໄຮ້ວີ່ແວວຂອງຄວາມສຸກ ເປັນໄປໄດ້ວ່າພວກເຂົາກໍເດີນໄປຕາມຄວມຝັນເຊັ່ນກັນແລະເດີນໄປຈົນເຖິງຝັນ ແຕ່ດ້ວຍເຫດໃດຊີວິດຈຶ່ງບໍ່ມີສັນຕິສຸກ

ເຫດຜົນດຽວທີ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນຄື ເຂົາເດີນຕາມຄວາມຝັນຄົນອື່ນ ຝັນທີ່ຄົນອ້ອມຂ້າງຢາກໃຫ້ເປັນ ອາດຈະເປັນຄວາມຝັນຂອງພໍ່ແມ່ ຫຼືບຸກຄົນທີ່ເຮົາເຄົາລົບ ຫຼືແມ່ນກະທັ່ງຄວາມຝັນທີ່ເປັນຄ່ານິຍົມຂອງສົງຄົມ ເມື່ອເດີນໄປເຖິງແລ້ວເຮົາອາດຈະຮູ້ສຶກວ່າ ເອ໋..ເປົ້າໝາຍນີ້ບໍ່ໜ້າຈະເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາປາຖະໜາທີ່ຈະມາ ສະນັ້ນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກວ່າຊີວິດຊ່າງຫ່ຽວແຫ້ງ ໄຮ້ຄວາມຊື່ນບານ

ຜູ້ຂຽນຄິດວ່ານິຍາຍເລື່ອງ ຂຸມຊັບສຸດປາຍຝັນ ຂຽນໂດຍເປົາໂລ ຄູເອໂຍ ນັກຂຽນຊາວເບຣຊິລ ໜ້າຈະອະທິບາຍການເດີນຕາມຫົວໃຈຕົນເອງໄດ້ເປັນຢ່າງດີ

ເລື່ອງມີຢູ່ວ່າ ມີເດັກນ້ອຍຄົນໜຶ່ງຊື່ດິອາໂກ້ ອາໄສຢູ່ຊົນນະບົດແຫ່ງໜຶ່ງໃນປະເທດແອດສะເປນ (Spain) ລາວເປັນຄົນລ້ຽງແກະ ແລະມັກໄປນອນຄ້າງຄືນໃນໂບດ (Church) ຮ້າງແຫ່ງໜຶ່ງ ເມື່ອລາວຫຼັບໄປໃນແຕ່ລະຄືນມັກຈະຝັນເຫັນຊັບສົມບັດທີ່ຫ່າງໄກອອກໄປໄກແສນໄກຄື ຢູ່ທີ່ປິຣາມິດໃນປະເທດອີຢິບ ລາວລັງເລຢູ່ນານແສນນານວ່າຈະອອກເດີນທາງໄປຫຼືບໍ່ ເພາະການອອກເດີນທາງໝາຍຄວາມວ່າລາວຕ້ອງຂາຍແກະທັງຝູງເຊິ່ງລາວກໍເສຍດາຍບໍ່ໜ້ອຍ ແຕ່ວ່າຖ້າຈະຢູ່ລ້ຽງແກະຕໍ່ໄປຄວາມຝັນກໍມາສະກິດໃຫ້ລະນຶກເຖິງທຸກໆຄືນ

ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງທ່ຽວໄປຖາມແລະຂໍຄຳແນະນຳຈາກຄົນນັ້ນຄົນນີ້ຢູ່ດົນພໍສົມຄວນ ຈົນສຸດທ້າຍລາວຈຶ່ງຕັດສິນໃຈອອກເດີນທາງເພື່ອຕາມຫາ ຄວາມຝັນໂດຍໃຊ້ເວລານານຫຼາຍປີ ພົບກັບເຫດການທັງດີແລະຮ້າຍ ໄດ້ພົບຄົນຮັກໃນລະຫວ່າງທາງ ພົບຜູ້ຮູ້ທີ່ຫຼາກຫຼາຍ ພົບໂຈນຜູ້ຮ້າຍ ຈົນບາງຄັ້ງແທບຈະເອົາຊີວິດບໍ່ລອດ ແຕ່ທ້າຍທີ່ສຸດກໍມາຮອດປິຣາມິດຈົນໄດ້ ແລ້ວກໍລົງມືຂຸດ ຂຸດແລະກໍຂຸດ ຈົນເຫື່ອໄຫຼໄຄຍ້ອຍ ແຕ່ກໍໄຮ້ວີ່ແວວຂອງຊົບສົມບັດໃດໆທັງສິ້ນ

ໃນຂະນະທີ່ລາວຕັ້ງໜ້າຕັ້ງຕາຂຸດຢູ່ນັ້ນກໍມີໂຈນຄົນໜຶ່ງມາປຸ້ນຈົນລາວສິ້ນເນື້ອປະດາຕົວ ປຸ້ນແລ້ວຍັງບໍ່ພໍລາວຍັງຖືກໂຈນຄົນນັ້ນດ່າວ່າ ໂງ່ເງົ່າເບົາປັນຍາ ໃນປິຣາມິດນີ້ບໍ່ມີຊັບສົມບັດຫຍັງດອກ ມີແຕ່ຂີ້ຊາຍແລະຄວາມແຫ້ງແລ້ງນີ້ແຫຼະ ດິອາໂກ້ຈຶ່ງຕີໜ້າເສົ້າເລົ່າຄວາມຈິງໃຫ້ຟັງວ່າ ທີ່ມາຂຸດນີ້ເພາະລາວຝັນເຫັນສົມບັດທີ່ຖືກຝັງໄວ້ໃນນີ້ ເມື່ອໂຈນໄດ້ຮູ້ເລື່ອງລາວຂອງດິອາໂກ້ ກໍໄດ້ສາລະພາບຕໍ່ດິອາໂກ້ເຊັ່ນກັນວ່າ ເຄີຍຝັນເຫັນຊັບສົມບັດໃນໂບດຮ້າງແຫ່ງໜຶ່ງໃນປະເທດສະເປນ ແຕ່ລາວບໍ່ສາມາດທີ່ຈະເດີນທາງໄດ້ແລະຊາດນີ້ຄົງໄປບໍ່ຮອດເພາະມັນໄກແສນໄກ

ດິອາໂກ້ ເມື່ອຮູ້ວ່າບໍ່ມີຊັບສົມຫຍັງໃນນັ້ນຈຶ່ງກັບໄປສູ່ສະຖານທີ່ທີ່ລາວຈາກມາເປັນເວລາເຫີງນານແລະທີ່ສຳຄັນຄື ໄດ້ກັບໄປທີ່ໂບດຮ້າງແຫ່ງນັ້ນແລ້ວລົງມືຂຸດ ຂຸດແລະກໍຂຸດ ຈົນທ້າຍທີ່ສຸດກໍເຈີຂຸມຊັບຢ່າງມະຫາສານທີ່ຖູກຝັງໄວ້ໃຕ້ໂບດແຫ່ງນັັ້ນ..ເອວັງ.

ຈາກນິຍາຍເລື່ອງນີ້

ເປັນໄປໄດ້ວ່າຖ້າດິອາໂກ້ບໍ່ອອກເດີນທາງເຂົາອາດຈະນອນຢູ່ກັບກອງສົມບັດໃຕ້ໂບດແຫ່ງນັ້ນໄປຈົນຕາຍໂດຍທີ່ເຂົາບໍ່ຮູ້ເລຍວ່າມີສົມບັດຢູ່ໃນນັ້ນ ສຳຫຼັບຜູ້ຂຽນການເຈີສົມບັດຫຼືບໍ່ເຈີ ບໍ່ແມ່ນສາລະສຳຄັນ ແຕ່ສິ່ງທີ່ສຳຄັນຄືການໄດ້ອອກເດີນໄປຕາມຄວາມຝັນທີ່ເຮົາຢາກໄປໃຫ້ເຖິງ ອາດຈະເມື່ອຍ ອາດຈະທໍ້ ອາດຈະລຳບາກ ບາງຄັ້ງໃນລະຫວ່າງທາງອາດສ່ຽງຊີວິດເຖິງຂັ້ນຄໍຂາດບາດຕາຍ ແຕ່ວ່າເມື່ອຜ່ານມັນມາໄດ້ ເຮົາຈະຮູ້ວ່າ ເອີ..ກູກໍໃຊ້ຊີວິດໄດ້ຄຸ້ມຄ່າຢູ່ເດ້ເນາະ

ເຮົາຈະຮູ້ສຶກແບບນີ້ບໍ່ໄດ້ເລີຍ ຖ້າເຮົາມົວແຕ່ເດີນໄປຕາມຄວາມຝັນຂອງຄົນອື່ນ ຫຼືບໍ່ຍອມເດີນອອກໄປຈາກຄອມຟອຣ໌ດໂຊນ (Comfort Zone) ມື້ໜຶ່ງເວລາເຮົາໃກ້ຈະສິ້ນລົມຖ້າລະລຶກເຖິງຄວາມຫຼັງແລ້ວ ສາມາດກ່າວກັບຕົນເອງໄດ້ວ່າ ກູກໍໃຊ້ຊີວິດໄດ້ຄຸ້ມຄ່າຢູ່ເດ້ເນາະ ນັ້ນໜ້າຈະເປັນໝຸດໝາຍວ່າ ເຮົາເດີນມາຕາມຫົວໃຈຕົນເອງແລ້ວ

03

ການເດີນຕາມຄວາມຝັນນັ້ນຕ້ອງກ້າ

ບາງຄົນອາດຈະສົງໄສວ່າເຮົາຊິຮູ້ໄດ້ແນວໃດວ່າຕອນນີ້ເຮົາກຳລັງໃຊ້ຊີວິດແບບຊື່ສັດກັບຫົວໃຈຕົນເອງ ດຣ.ໄອໂຊ ແນະນຳວ່າໃຫ້ດຳເນີນຊີວິດຢ່າງມີຈຸດໝາຍດ້ວຍການໝັ່ນຖາມຄຳຖາມສາມຂໍ້ນີ້ເປັນປະຈຳ (ອາດຈະຖາມທຸກມື້ຫຼືທຸກອາທິດກໍໄດ້)

1) ເຮົາກຳລັງເດີນຕາມຫົວໃຈຕົນເອງແລະຊື່ສັດກັບຫົວໃຈຕົນເອງຢູ່ຫຼືບໍ່?

2) ເຮົາຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບສິ່ງສຳຄັນຕໍ່ຊີວິດຢ່າງແທ້ຈິງຫຼືບໍ່?

3) ເຮົາເປັນຄົນໃນແບບທີ່ເຮົາຢາກຈະເປັນໃນໂລກນີ້ແລ້ວຫຼືຍັງ?

ຜູ້ຂຽນຄິດວ່າຖ້າເຮົາສາມາດຖາມຄຳຖາມເຫຼົ່ານີ້ກັບຕົນເອງໄດ້ທຸກອາທິດເຮົາອາດຈະກຳໜົດມື້ໃດມື້ໜຶ່ງໃນອາທິດກໍໄດ້ວ່າ ສົມມຸດວ່າກຳໜົດເອົາວັນຈັນ ເມື່ອຮອດວັນຈັນຂອງທຸກອາທິດເຮົາຈະກັບມາອ່ານຄຳຖາມດັ່ງກ່າວ ແລ້ວຕອບຕົນເອງວ່າໃນຕອນນີ້ເຮົາຍັງປະຕິບັດຕົນຕາມນັ້ນຫຼືບໍ່ ຖ້າເຮັດໄດ້ແບບນີ້ເຮົາຈະສາມາດກວດສອບຕົນເອງໄດ້ທຸກອາທິດ ແລະ ທີ່ສຳຄັນການກວດສອບຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ຮູ້ວ່າຕອນນີ້ກຳລັງເຮັດຫຍັງຢູ່ ສິ່ງທີ່ເຮັດເປັນໄປຕາມຄັນລອງທີ່ເຮົາຕ້ອງການຫຼືບໍ່ ຫຼືເຮົາອອກນອກເສັ້ນທາງໄປໄກແລ້ວ

ໃນໜັງສືເຂົາບອກວ່າໄດ້ສຳພາດສາສະດາຈານຄົນໜຶ່ງອາຍຸເຈັດສິບກວ່າປີ ລາວເປັນອາຈານສອນມານານກວ່າ 40 ປີ ຜູ້ສຳພາດຖາມວ່າ ຈາກທີ່ສັ່ງສອນນັກຮຽນມາແລ້ວຫຼາຍພັນຄົນ ເຈົ້າສັງເກດເຫັນຫຍັງແດ່ຈາກຊີວິດ? ລາວຕອບວ່າ ມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນປານຟ້າກັບເຫວລະຫວ່າງນັັກຮຽນທີ່ເດີນຕາມຫົວໃຈຕົນເອງກັບນັກຮຽນທີ່ບໍ່ຍອມເດີນຕາມ ລາວກ່າວເພີ່ມເຕີມວ່າ ນັກຮຽນບາງຄົນເດີນຕາມຄວາມຝັນຂອງຄົນອື່ນ ອາດຈະເປັນຂອງພໍ່ແມ່ ຫຼືເພື່ອນຝູງ ບາງຄົນຮຽນສາຂາວິຊາທີ່ຕົນເອງບໍ່ມັກ ລາວສັງເກດເຫັນວ່າຄົນປະເພດນີ້ຈະດິນຮົນສະເໝີ ຂະນະທີ່ກຳລັງຮຽນກໍດິນຮົນດ້ວຍຄວາມລຳບາກ ກົງກັນຂ້າມກັບນັກຮຽນທີ່ເດີນຕາມຄວາມຝັນຂອງຕົນເອງ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຮຽນບໍ່ເກັ່ງແຕ່ທ້າຍທີ່ສຸດເຂົາຈະຜ່ານຄວາມທ້າທາຍໄປໄດ້

ຫຼາຍປີຕໍ່ມາເມື່ອລາວໄດ້ເຈີກັບນັກຮຽນເຫຼົ່ານັ້ນອີກຄັ້ງລາວພົບວ່າ ຄົນທີ່ເດີນຕາມຫົວໃຈຕົນເອງຈະມີຊີວິດທີ່ດີຂຶ້ນ ສ່ວນພວກທີ່ບໍ່ຍອມທຳຕາມ ພວກເຂົາກໍຍັງຄົງດິ້ນຮົນຕໍ່ໄປ ບໍ່ຮູ້ວ່າຊິເປັນແບບນີ້ດົນນານສ່ຳໃດ ບໍ່ແນ່ອາດຈະຕະຫຼອດຊີວິດກໍເປັນໄດ້

ສະນັ້ນ ສາສະດາຈານທ່ານນີ້ຈຶ່ງແນະນຳວ່າ ຖ້າຢາກໃຊ້ຊີວິດຢ່າງມີຄວາມໝາຍແລະຕາຍຢ່າງມີຄວາມສຸກ ຄວາມລັບຂໍ້ທີ່ໜຶ່ງຄື ເດີນຕາມສຽງໃນຫົວໃຈຂອງຕົນເອງ

ຖາມວ່າຊິເດີນຕາມຫົວໃຈຕົນເອງໄດ້ແນວໃດ?

ເພາະບາງຄົນກວ່າຊິຮູ້ວ່າຕົນເອງມັກຫຍັງ ຄວາມຝັນທີ່ແທ້ຈິງຂອງຕົນເອງຄືຫຍັງ ເວລາກໍລ່ວງເລີຍມາເກືອບຂ້ອນຊີວິດແລ້ວ

ໄອໂຊເລົ່າເລື່ອງຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງອາຍຸ 66 ປີ ຊີື່ວ່າ ແຈ໊ກກີ້ ລາວເປັນພະນັກງານທະນາຄານຕັ້ງແຕ່ເປັນສາວແລະປະສົບຄວາມສຳເລັດໃນໜ້າທີ່ການງານເປັນຢ່າງດີ ເມື່ອລາວອາຍຸປະມານສີ່ສິບປີຢູ່ມາມື້ໜຶ່ງລາວໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມປະຊຸມກັບຄະນະທີ່ເຮັດງານເຊິ່ງທຸກຄົນຈະຕ້ອງຕອບຄຳຖາມທີ່ວ່າ ດ້ວຍເຫດຜົນປະການໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ໄດ້ມາເຮັດງານໃນທະນາຄານແຫ່ງນີ້ ເມື່ອຮອດຄິວຂອງແຈ໊ກກີ້ ລາວຕອບວ່າ ເອີ..ຂ້ອຍກໍເຮັດງານທະນາຄານມາ 25 ປີແລ້ວ ແຕ່ຄວາມຈິງຂ້ອຍຢາກເປັນຄູ ຫຼາຍຄົນໃນນັ້ນອາດຈະງົງໃນຄຳຕອບຂອງລາວ ອາດຈະມີຄົນແອບຄວາມສົງໄສຕໍ່ໄປວ່າ ມຶງຢາກເປັນຄູ ແລ້ວເສືອກມາເຮັດງານທະນາຄານຕັ້ງ 25 ປີ ເພື່ອ..?

ແຈ໊ກກີ້ເອງກໍຍັງງົງກັບຄຳຕອບຂອງຕົນເອງວ່າ ເປັນຫຍັງຕົນເອງຈຶ່ງຕອບອອກມາໄດ້ເຕັມປາກເຕັມຄຳຂະໜາດນັ້ນ ລາວກ່າວຕໍ່ວ່າ ບໍ່ແມ່ນວ່າຂ້ອຍບໍ່ມັກງານທະນາຄານເດ້ ແຕ່ເລິກໆໃນໃຈຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າມີອິຫຍັງບາງຢ່າງມັນຂາດຫາຍໄປ

ຫຼັງຈາກມື້ນັ້ນ ລາວຈຶ່ງຄິດກັບຊີວິດຢ່າງຈິງຈັງ ຖ້າຈະລາອອກກໍຮູ້ສຶກເສຍດາຍເພາະຈະວ່າໄປແລ້ວງານທະນາຄານເຮົາກໍຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າເປັນງານທີ່ໄດ້ເງິນເດືອນຂ້ອນຂ້າງດີ ສະນັ້ນ ລາວຈຶ່ງຫາວິທີໃໝ່ດ້ວຍການສະມັກເປັນຄູອາສາສະມັກໃນຊ່ວງວັນເສົາ-ອາທິດໃນສູນເດັກນ້ອຍແຫ່ງໜຶ່ງລາວເຮັດວຽກຢູ່ນີ້ (ສະເພາະເສົາ-ອາທິດ) ຫຼາຍເດືອນ

ຕໍ່ມາລາວຮູ້ວ່າທະນາຄານທີ່ລາວເຮັດວຽກຢູ່ນັ້ນອຸປະຖຳອົງກອນການສຶກສາແຫ່ງໜຶ່ງເຊິ່ງເຮັດງານຊ່ວຍເດັກນ້ອຍທີ່ມີບັນຫາໃນການຮຽນຮູ້ ລາວຈຶ່ງສືບສາວຫາອົງກອນດັ່ງກ່າວນັ້ນ ຈົນທ້າຍທີ່ສຸດລາວຮູ້ວ່າ ມັນຄືສູນເດັກນ້ອຍທີ່ລາວໄປເປັນຄູອາສາສະມັກນັ້ນເອງ ດັ່ງນັ້ນລາວຈຶ່ງແຈ້ງກັບຫົວໜ້າວ່າ ຢາກໄປເຮັດງານໃນສູນແຫ່ງນີ້ຢ່າງເຕັມຮູບແບບ ໝາຍຄວາມວ່າລາວກໍຍັງເປັນພະນັກງານທະນາຄານຢູ່ຄືເກົ່າແຕ່ປ່ຽນໜ້າທີ່ງານ ຈະວ່າໄປແລ້ວຫຼາຍຄົນໃນໂລກຄົງຈະບໍ່ໂຊກດີຄືກັບແຈ໊ກກີ້ດອກເນາະ ຄົ້ນພົບຄວາມຝັນໃນສາຍງານທີ່ຕ່າງຈາກງານທີ່ເຮັດຢູ່ ແຕ່ທ້າຍທີ່ສຸດລາວກໍຍັງຮັກສາງານ ເງິນເດືອນ ແລະທີ່ສຳຄັນຄືໄດ້ເຮັດງານຕາມທີ່ລາວໃຝ່ຝັນ ນັ້ນຄືການເປັນຄູສອນ

ລາວກ່າວປິດທ້າຍວ່າ “ເພາະຂ້ອຍຮູ້ວ່າການສອນໜັງສືມັນສຳຄັນກັບຂ້ອຍສ່ຳໃດ ຂ້ອຍເຮັດໃຫ້ມັນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຊີວິດໄດ້ໂດຍທີ່ຍັງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງທະນາຄານຢູ່”

ໃນຊີວິດຈິງໃຜກໍຮູ້ວ່າການປ່ຽນຈາກງານໜຶ່ງໄປເຮັດອີກງານໜຶ່ງເປັນເລື່ອງລຳບາກໃຈ ເນື່ອງຈາກເງື່ອນໄຂຫຼາຍຢ່າງເຊັ່ນ ງານທີ່ເຮັດຢູ່ອາດຈະໄດ້ຄ່າຕອບແທນສູງ ເພາະສະນັ້ນເຖິງແມ່ນວ່າຈະເມື່ອຍກໍຕ້ອງສູ້ຊົນເຮັດໄປ ຖ້າປ່ຽນໄປເຮັດງານໃໝ່ກໍອາດຈະໄດ້ຄ່າຕອບແທນໜ້ອຍບໍ່ພໍໃຊ້ລ້ຽງຄອບຄົວໄດ້ ບາງຄົນອາດຈະຫັກດິບເລີຍກໍເປັນໄດ້ເຊັ່ນ ບັນນາທິການຂອງສຳນັກຂ່າວແຫ່ງໜຶ່ງໃນຣາຊະອານາຈັກໄທ ລາວເລົ່າວ່າເຄີຍເຮັດງານທີ່ໄດ້ເງິນເດືອນແສນກວ່າບາດ ຖ້າຕີເປັນເງິນກີບກໍປະມານເກືອບສາມສິບລ້ານກີບຕໍ່ເດືອນ ແຕ່ວ່າລາວຮູ້ສຶກບໍ່ມີຄວາມສຸກກັບມັນເລີຍ

ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງຕັດສິນໃຈລາອອກເພື່ອທີ່ຈະມາສ້າງສຳນັກຂ່າວ ໃນຊ່ວງທີ່ລາອອກມາໃໝ່ໆນັ້ນລາວກໍຍັງບໍ່ຮູ້ວ່າຊິເຮັດຂ່າວໄດ້ດີສ່ຳໃດ ຮູ້ພຽງວ່າມັກອາຊີບກ່ຽວກັບການເຮັດຂ່າວ ເພາະມັນເຮັດໃຫ້ຮູ້ເລື່ອງລາວຄວາມເປັນໄປຂອງໂລກທຸກໆມື້ (ລາວເລົ່າວ່າຕອນທີ່ລາວລາອອກໃໝ່ໆ ພໍ່ແມ່ພີ່ນ້ອງບໍ່ມີໃຜເຫັນດີນຳຈັກຄົນ ເຖິງຂັ້ນບໍ່ເວົ້ານຳເລີຍ) ທຸກມື້ນີ້ສຳນັກຂ່າວແຫ່ງນີ້ເປັນໜຶ່ງໃນສຳນັກຂ່າວທີ່ມີຊື່ສຽງໃນເມືອງໄທ ອາດຈະກ່າວໄດ້ວ່າບັນນາທິການຄົນນີ້ປະສົບຜົນສຳເລັດຕາມທີ່ມຸ່ງຫວັງ

ປະເດັນທີ່ຜູ້ຂຽນຢາກຊີ້ໃຫ້ເຫັນກໍຄືວ່າ ການປ່ຽນງານເພື່ອມຸ່ງໄປສູ່ຄວາມຝັນ ເຮົາສາມາດເຮັດໄດ້ສອງວິທີຄື ໜຶ່ງ-ປ່ຽນແບບຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປເໝືອນກັບແຈ໊ກກີ້ ສອງ-ປ່ຽນແບບຫັກດິບແບບບັນນາທິການຄົນນັ້ນ ບັນຫາທີ່ຫຼາຍຄົນປະສົບຢູ່ກໍຄືບໍ່ກ້າປ່ຽນເພາະມັນສ່ຽງ ເມື່ອປ່ຽນແລ້ວອາດຈະບໍ່ເປັນໄປຕາມທີ່ເຮົາມຸ່ງຫວັງກໍເປັນໄດ້

ແນ່ນອນ ມັນມີໂອກາດເປັນໄປໄດ້ທັງສຳເລັດແລະລົ້ມເຫຼວໃນປະລິມານທີ່ເທົ່າໆກັນ ການເດີນຕາມຄວາມຝັນຂອງຕົນເອງຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງອາໄສຄວາມກ້າ ກ້າທີ່ຈະສ່ຽງ ກ້າທີ່ຈະປ່ຽນ ເພາະຖ້າເຮົາມົວແຕ່ຢ້ານຄົງຊີວິດນີ້ຄົງບໍ່ສາມາດເຮັດຫຍັງໄດ້

ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງຖາມຕົນເອງຕະຫຼອດເວລາວ່າໃນຕອນນີ້ເຮົາຍັງເດີນຕາມຫົວໃຈຕົນເອງຢູ່ຫຼືບໍ່?

ແລ້ວພົບກັນໃນຄວາມລັບຂໍ້ຕໍ່ໄປ..

ຄວັນສີເທົາ ອ່ານ

ຕົ້ນລະດູຝົນ, ປີ 2564.

ນີ້ຄືຄຳຂຶ້ນຕົ້ນບົດທຳອິດຂອງໜັງສືເຫຼັ້ມໜຶ່ງເຊິ່ງດຶງດູດໃຈຜູ້ອ່ານຜູ້ມີປະສົບການໃນຊີວິດອັນນ້ອຍນິດແລະເງິນໃນກະເປົ໋າເບົາເໝືອນຂົນນົກຢ່າງຂ້ອຍ ໃຫ້ຈັບແລ້ວວາງ ວາງແລ້ວຈັບ ຈົນນັບຄັ້ງບໍ່ຖ້ວນ ແລະແລ້ວກະເປົ໋າທີ່ວ່າເບົາຍິ່ງປິວສູງຂຶ້ນໄປອີກ ເມື່ອໜັງສືເຫຼັ້ມນັ້ນຖືກເນລະເທດຈາກຮ້ານຍ້າຍມາສູ່ຊັ້ນໜັງສືຂອງຂ້ອຍຈົນໄດ້

ກ່ອນທີ່ຈະໄປລົມກັນເລື່ອງ ການຢູ່ຢ່າງມີຄວາມໝາຍແລະຕາຍຢ່າງມີຄວາມສຸກໃນບົດທີ່ໜຶ່ງ ເຮົາລອງມາເບິ່ງໜ້າປົກຂອງໜັງສືກ່ອນເນາະ

ຈາກສາລະຄະດີທີ່ໄດ້ຮັບການກ່າວເຖິງທົ່ວໂລກ

ສູ່ໜັງສືຊະນະເລີດລາງວັນ

The Independent Publisher Book Awards 2008

            ນີ້ຄືຂໍ້ຄວາມທີ່ໂປຍໄວ້ໜ້າປົກຂອງໜັງສື ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະເປັນຂໍ້ຄວາມທຳອິດ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າມັນຈະມີສິດເປັນຊື່ຂອງໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ ເພາະຂໍ້ຄວາມສອງບັນທັດຕໍ່ມາເຂົາຂຽນດ້ວຍຕົວໃຫຍ່ແລະໜາ ກາງໜ້າເຈ້ຍຢ່າງໂດດເດັ່ນວ່າ

ຄວາມລັບ 5 ຂໍ້

ທີ່ເຈົ້າຕ້ອງຄົ້ນໃຫ້ພົບກ່ອນຕາຍ

          ແລະຫ້ອຍທ້າຍໃນແຖວຕໍ່ມາອີກ 14 ຄຳ ໄຂປິດສະໜາແຫ່ງຄວາມສຸກແລະຄວາມໝາຍຊີວິດ

ອ່ານມາຮອດນີ້ແລ້ວຫຼາຍຄົນຄົງຄິດວ່າໜ້າຈະຈົບແລ້ວມັ້ງສຳຫຼັບຂໍ້ຄວາມໃນໜ້າປົກ ຂ້ອຍເດົາວ່າເຈົ້າຕ້ອງຕົກໃຈແນ່ນອນຖ້າຂ້ອຍບອກວ່າ ມັນຍັງມີຕໍ່ ເພາະພາສາອັງກິດເຂົາໃສ່ຊື່ວ່າ

The Five Secrets You Must Discover Before You Die

ເຂົາບອກຕໍ່ໃນສອງແຖວສຸດທ້າຍອີກວ່າ

ດຣ.ຈອຫ໌ນ ໄອໂຊ (ຂຽນ)

ອໍຣະວັນ ອົບຣົມ (ແປ)

ແລະນີ້ຄືໜ້າປົກຂອງໜັງສືທີ່ມີຊື່ວ່າ ຄວາມລັບ 5 ຂໍ້ທີ່ເຈົ້າຕ້ອງຄົ້ນໃຫ້ພົບກ່ອນຕາຍ ໄຂປິດສະໜາແຫ່ງຄວາມສຸກແລະຄວາມໝາຍຊີວິດ

01

ກ່ອນເຂົ້າບົດທີ່ໜຶ່ງມາເບິ່ງອາຣັມພະບົດກ່ອນເນາະ

            ໃນອາຣັມພະບົດເຂົາບອກທີ່ໄປທີ່ມາຂອງໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ວ່າ ເປັນຈຶ່ງຕ້ອງຂຽນໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ຂຶ້ນ ແລະຜູ້ອ່ານຈະໄດ້ຫຍັງຈາກການອ່ານມັນ ໂດຍທີ່ ດຣ.ໄອໂຊ ມີຄຳຖາມງ່າຍໆວ່າ ເປັນຫຍັງບາງຄົນຈຶ່ງຄົ້ນພົບຄວາມໝາຍແລະຕາຍຢ່າງມີຄວາມສຸກ?

            ມັນເປັນຄຳຖາມພື້ນໆທຳມະດາ ເຊື່ອບໍ່ວ່າ ຕອບໂຄດຍາກເລີຍ

          ຖາມວ່າຍາກສ່ຳໃດ?

          ອ້າຍໄອໂຊລາວບອກວ່າ ກວ່າຊິໄດ້ຄຳຕອບລາວຕ້ອງສຳພາດຄົນເຖິງ 1,000 ຄົນ ແມ່ນແລ້ວເຈົ້າອ່ານບໍ່ຜິດດອກ ໜຶ່ງພັນຄົນ ໂດຍໃນເບື້ອງຕົ້ນ ຕໍ່ມາລາວຈຶ່ງຄັດເລືອກໃຫ້ເຫຼືອພຽງ 235 ຄົນ ເຊິ່ງຄົນເຫຼົ່ານີ້ມາຈາກຫຼາກຫຼາຍເຊື້ອຊາດ ເຜົ່າພັນ ວັດທະນະທຳ ສາສະໜາ ພູມສາດແລະສະຖານະພາບຂອງວິຊາຊີບ ລາວໃຊ້ເວລາສຳພາດ 1-3 ຊົ່ວໂມງຕໍ່ຄົນ ສົມມຸດວ່າສະເລ່ຍແລ້ວລາວສຳພາດຄົນລະສອງຊົ່ວໂມງ ເວລາທີ່ລາວໃຊ້ໄປຄື 470 ຊົ່ວໂມງ ຖ້ານັບເປັນມື້ກໍ 20 ມື້ເຕັມໆ ກໍບອກແລ້ວວ່າຄຳຖາມອາດຈະງ່າຍ ແຕ່ວ່າກວ່າຊິໄດ້ຄຳຕອບໃຊ້ເວລາເກືອບເດືອນ

            ຫຼັງຈາກສຳພາດແລ້ວ (ລອງຈິນຕະນາການເບິ່ງວ່າສຳພາດຄົນ 235 ຄົນ ໃຊ້ເວລາ 470 ຊມ. ຈະໄດ້ຂໍ້ມູນຫຼາຍສ່ຳໃດ) ກໍເອົາຂໍມູນມາຈຳແນກແຍກແຍະຈົນທ້າຍທີ່ສຸດໄດ້ກໍຄຳຕອບມາ ເຊິ່ງລາວໃຫ້ຊື່ຄຳຕອບ ເຫຼົ່ານັ້ນວ່າ ຄວາມລັບ 5 ຂໍ້ ລາວບອກຕໍ່ວ່າ ຮູ້ຄວາມລັບຫ້າຂໍ້ແລ້ວຍັງບໍ່ພຽງພໍ ແຕ່ຕ້ອງນຳຄວາມລັບເຫຼົ່ານັ້ນມາປະຍຸກໃຊ້ໃຫ້ກົມກືນກັບຊີວິດຈິງຈົນກາຍເປັນເນື້ອເປັນຕົວດຽວກັນກັບເຮົາ ເພາະພຽງການຮູ້ຊື່ໆໃຜກໍຮູ້ໄດ້ ແຕ່ຮູ້ແລະນຳມາປະປະຍຸກໃຊ້

ນັ້ນແຫຼະຄືສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ມະນຸດຕ່າງກັນ

02

ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເລືອກເຮັດມື້ນີ້ຈະກຳໜົດຊີວິດທັງຊີວິດ

ເລີ່ມຕົ້ນຂອງບົດທີ່ໜຶ່ງຜູ້ຂຽນໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າໃນໂລກນີ້ມີຄວາມຈິງສອງຢ່າງຄື ໜຶ່ງ ເຮົາມີເວລາຈຳກັດເຊິ່ງການຈຳກັດນີ້ກໍບໍ່ຮູ້ວ່າໜ້ອຍຫຼາຍສ່ຳໃດ ສອງ ໃນຂະນະທີ່ເຮົາມີເວລາຈຳກັດແຕ່ເຮົາມີທາງເລືອກຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ ແລະທີ່ສຳຄັນໄປກວ່ານັ້ນ ການເລືອກແຕ່ລະຄັ້ງຈະນຳເຮົາໄປສູ່ຈຸດໝາຍໃດໜຶ່ງເຊິ່ງສິ່ງທີ່ເຮົາເລືອກນັ້ນສາມາດກຳໜົດຊີວິດທັງຊີວິດຂອງເຮົາໄດ້ເລີຍ ສະນັ້ນ ການທີ່ຈະເລືອກເຮັດສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງຈຶ່ງຈຳເປັນຈະຕ້ອງຄິດໃຫ້ດີ ຄິດໃນແງ່ທີ່ວ່າຖ້າເລືອກເຮັດສິ່ງນັ້ນໃນມື້ນີ້ແລ້ວອີກຫ້າປີຫຼືສິບປີຂ້າງໜ້າເຮົາຈະບໍ່ມານັ່ງເສຍໃຈຕາມຫຼັງວ່າ

ຮູ້ແນວນີ້ກູເລືອກເຮັດອີກແບບໜຶ່ງກໍດີແລ້ວໜາ

ໃນວົງສົນທະນາລະຫວ່າງຮັບປະທານອາຫານມື້ໜຶ່ງຜູ້ຂຽນໄດ້ມີໂອກາດຖາມອາຈານທ່ານໜຶ່ງວ່າ ຜ່ານການໃຊ້ຊີວິດຫ້າສິບປີມາແລ້ວ ອາຈານມີຫຍັງທີ່ເມື່ອລະນຶກເຖິງແລ້ວເຮັດໃຫ້ເສຍໃຈແນ່ບໍ່?

ການຕັດສິນໃຈທຸກຄັ້ງລ້ວນແລ້ວແຕ່ເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງການຄິດໃຄ່ຄວນຢ່າງດີແລ້ວທັງນັ້ນ ສະນັ້ນ ບໍ່ວ່າມັນຈະເກີດຜົນແນວໃດອາຈານຍອມຮັບໄດ້ທັງນັ້ນ ນີ້ຄືຄຳຕອບຂອງອາຈານ

ຂ້ອຍຄິດວ່າການໃຊ້ຊີວິດທີ່ສາມາດກວດສອບຕົວເອງໄດ້ຕະຫຼອດເວລາໜ້າຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ຢູ່ກັບປັດຈຸບັນຫຼາຍຂຶ້ນ ການຢູ່ກັບປັດຈຸບັນໝາຍຄວາມວ່າເຮົາຢູ່ກັບຄວາມເປັນຈິງ ບໍ່ຄະນິງເຖິງອະດີດ ບໍ່ເພີຝັນເຖິງອະນາຄົດຫຼາຍຈົນເກີນໄປ ເພື່ອທີ່ເຮົາຈະໄດ້ພິຈາລະນາຊີວິດຈາກສິ່ງທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະນັ້ນໆຢ່າງແທ້ຈິງ

ນັກປັດຊະຍາຄົນສຳຄັນຄົນໜຶ່ງຂອງໂລກກໍເຄີຍກ່າວໄວ້ວ່າ ຊີວິດທີ່ປາສະຈາກການກວດສອບເປັນຊີວິດທີ່ໄຮ້ຄວາມໝາຍ ພຣະພຸດທະເຈົ້າກໍເຄີຍກ່າວໄວ້ໃນອິດທິບາດສີ່ ວ່າ ການໝັ່ນກວດສອບຕົນເອງຢູ່ສະເໝີ ຈະເປັນຫົນທາງນຳໄປສູ່ເປົ້າໝາຍໄດ້ເປັນຢ່າງດີ ສະນັ້ນ ການໝັ່ນພິນິດພິຈາລະນາຊີວິດຂອງຕົນເລື້ອຍໆຈຶ່ງເປັນວິທີທີ່ໜ້າຈະນຳຊີວິດໄປສູ່ສິ່ງທີ່ເຮົາມຸ່ງຫວັງໄດ້ໄວຂຶ້ນ

ຄວາມຈິງຢ່າງໜຶ່ງໃນບົດນີ້

ດຣ.ໄອໂຊໄດ້ກ່າວເຖິງວ່າ ມື້ໃດມື້ໜຶ່ງເຮົາຈະຕ້ອງຕາຍ ເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າຊິຈາກໂລກນີ້ໄປມື້ໃດ ແຕ່ທີ່ແນ່ໆເຮົາຕ້ອງໄປບໍ່ມື້ໃດກໍມື້ໜຶ່ງ ເມື່ອຮູ້ເຊັ່ນນີ້ການຄົ້ນຫາຄວາມລັບຂອງດຳເນີນຊີວິດຈຶ່ງເປັນກາຍສິ່ງສຳຄັນຂຶ້ນມາທັນທີ ຄົນໜຸ່ມສາວອາດຈະມອງຄວາມຕາຍວ່າຍັງຢູ່ໄກຕົວ ແຕ່ລາວບອກວ່າ ການມີຊີວິດຢູ່ກັບການຕາຍມັນເໝືອນເປັນອີກດ້ານຂອງກັນແລະກັນເທົ່ານັ້ນ ອ່ານມາຮອດນີ້ຂ້ອຍລະນຶກເຖິງຜະຫຍາບູຮານລາວທີ່ວ່າ ຄວາມຕາຍນີ້ແຂວນຄໍທຸກບາດຍ່າງ ຕື່ນມື້ເຊົ້າເຫັນໜ້າຈຶ່ງວ່າບໍ່ຕາຍ ຈະເຫັນໄດ້ວ່າ ຄວາມຈິງກໍຄືຄວາມຈິງ ທຸກເຊື້ອຊາດ ພາສາ ສາສະໜາແລະສັງຄົມຍ່ອມເຫັນຮ່ວມກັນວ່າ ຄວາມເປັນກັບຄວາມຕາຍຢູ່ບໍ່ໄກກັນດອກ ມັນເປັນອີກດ້ານໜຶ່ງຂອງຫຼຽນເທົ່ານັ້ນເອງ ຢູ່ທີ່ວ່າເຮົາຈະມອງເຫັນມັນຫຼືບໍ່?

ລາວຈຶ່ງຊວນໃຫ້ຄິດຕໍ່ວ່າ ການໃຊ້ຊີວິດຢ່າງຊານສະຫຼາດຈຶ່ງເປັນເລື່ອງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງ ວິທີໜຶ່ງທີ່ເຮົາຈະຮູ້ວ່າ ຄວນຈະໃຊ້ຊີວິດແນວໃດ ນັ້ນຄືການໄປຮຽນຮູ້ຊີວິດຫຼືຄວາມລັບເຫຼົ່ານີ້ ຈາກບຸກຄົນຜູ້ທີ່ຜ່ານຊີວິດມາແລ້ວຢ່າງຍາວນານ ແລະໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ຈະທຳໜ້າທີ່ນັ້ນເພື່ອນຳຄວາມລັບທີ່ເຈົ້າອາດຈະຮູ້ຢູ່ແລ້ວແຕ່ວ່າລະເລີຍມັນມາບອກທຸກທ່ານວ່າ

ນັ້ນຄືຄວາມລັບທີ່ສາມາດຂັບເຄື່ອນຊີວິດໄປສູ່ສັນຕິສຸກໄດ້.

ແລ້ວເຈີກັນໃນບົດຕໍ່ໄປ “ຄວາມລັບຂໍ້ທີ່ ๑”

ຄວັນສີເທົາ ອ່ານ

ຕົ້ນລະດູຝົນ, ປີ 2564.

ລາຍການ ສະຕິມາປັນຍາເກີດ ເລີ່ມອອກອາກາດຕັ້ງແຕ່ ວັນທີ 22 ພຶດສະພາ ຄ.ສ 2011 ທາງຄື້ນວິທະຍຸກະຈາຍສຽງແຫ່ງຊາດລາວ FM 95.00 MHz. ທຸກໆມື້ ເວລາ 6,00-7,00 AM. ເຊີ່ງເປັນລາຍການໜຶ່ງທີ່ນອນຢູ່ໃນການຈັດຕັ້ງຂອງວິທະຍຸກະຈາຍສຽງແຫ່ງຊາດລາວ ແລະ ພາຍໃຕ້ການຊີ້ນຳ ຂອງ ກັມມາທິການເຜີຍແຜ່ສີລະທັມ ແລະ ປະຕິບັດກັມມະຖານ ສູນກາງ ອພສ.

ນັບຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມອອກອາກາດຈົນເຖີງປັດຈຸບັນ ມີຄູບາອາຈານ ມາຮ່ວມອອກລາຍການ ຫຼາຍກວ່າ 3,000 ຄັ້ງ. ປັດຈຸບັນນີ້ ທ່ານຜູ້ສົນໃຈສາມາດຕິດຕາມຮັບຟັງຄລິບສຽງສົນທະນາທັມໃນຮູບແບບພອດແຄສໄດ້ຫຼາຍຊ່ອງທາງ ຫຼາຍແພທຟອມຊັ້ນນຳຂອງໂລກ ເຊັ່ນ: Apple Podcast, Google Podcast, Spotify, Overcat ແລະ Pocket Cast.

ສະຕິມາປັນຍາເກີດ ເປັນລາຍການທັມມະທີ່ສື່ສານເລື່ອງການນຳໃຊ້ທັມມະໃນຊີວິດປະຈຳວັນ ເພື່ອໃຫ້ຮູ້ເທົ່າທັນບັນຫາ ແລະ ສາມາດແກ້ໄຂໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມທັມ ໂດຍເນັ້ນການສອນເອົາຄວາມຖືກຕ້ອງ ບໍ່ເອົາຄວາມຖືກໃຈ ໃຫ້ສາມາດເພີ່ງຕົນເອງ ມີຕົນເປັນແສງສະຫວ່າງ ແລະ ມີທັມເປັນທີ່ເພີ່ງ ມີທັມເປັນແສງສະຫວ່າງ ຮູບແບບການດໍາເນີນລາຍການ “ ທັມມະບັນຍາຍ ແລະ ເປີດໂອກາດໃຫ້ຜູ້ຟັງທາງບ້ານໄດ້ໂທເຂົ້າມາສອບຖາມບັນຫາ ທີ່ຂ້ອງຄາໃຈ ”

ໃນໄລຍະ 3 ປີ ທຳອິດ ມີພຣະອາຈານ ມາຮ່ວມອອກລາຍການພຽງ 3 ອົງ ເລີ່ມປີທີ 4 ຮອດປັດຈຸບັນ ມີພຣະອາຈານ12 ອົງ ແລະ ແມ່ ຂາວ 2 ຕົນ. ດັ່ງນີ້ : 1. ພຣະອາຈາຣ ມະຫາອຸດອນ ອະນຸຕຕະໂຣ ວັດວ່າປ່າສຸວັນປະດິດ ບ້ານນາດີ 2. ພຣະອາຈາຣ ທະວີໄຊ ຕິດສະວັງໂສ ວັດປ່າວິໂມກ (ຊຳປັກແຮດ) 3. ພຣະອາຈາຣ ຫຸມເພັງ ພັນທະສາໂຣ ວັດປ່ານາທົ່ມ 4. ພຣະຄຣູ ຄຳໄຜ່ ສິຣິປັນໂຍ ວັດປ່າຕາດທອງ 5. ພຣະອາຈາຣ ແກ້ວພະຈັນ ຍົດປັນຍາ ວັດປ່າດົງໝາກຄາຍ 6. ພຣະອາຈາ ພຸດທະສອນ ລະຄອນຄຳ ວັດວຽງທອງ 7. ພຣະອາຈາຣ ບຸນເລີຍ ປັນຍານັນດະ  ວັດປ່າວິໂມກ (ຊຳປັກແຮກ) 8. ພຣະອາຈາຣ ອິນແປງ ວັດພຣະບາດໂພນຄ້ອງ 9. ພຣະອາຈານ ສີສຸກ ສະເຫຼີມຄຸນ ວັດໂພນສະຫວັນ (ສາລາແດງ) 12. ພຣະອາຈາຣ ບຸນເນົາ ວົງແສງສີ ວັດປ່າວິໂມກ (ຊຳປັກແຮດ) 11. ພຣະອາຈາຣ ສົມພວງ ວັດປ່າວິໂມກ (ຊຳປັກແຮດ) ແລະ 1. ແມ່ຂາວນ້ອຍ 2 ແມ່ຂາວບຸນມາ.

ຈຸດປະສົງຂອງລາຍການ “ເພື່ອຂັບເຄື່ອນພຣະພຸທທະສາສະນາເໝືອນກົງລໍ້ແຫ່ງທັມມະຈັກ ສ້າງພະລັງແຫ່ງຄວາມເມດຕາໃຫ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ມວນມະນຸສສະຍະຊາດ ສາມາດດຳລົງຊີວິຕຢູ່ໃນໂລກໄດ້ຢ່າງຮູ້ເທົ່າທັນທຸກບັນຫາ ຢູ່ຮ່ວມກັນຢ່າງມີສັນຕິສຸຂ.

ຄໍາຂວັນລາຍການ “ຖ້າທ່ານທຸກເພາະໂສກເສົ້າ ເຫງົາເພາະວຸ້ນວາຍ ຖ້າຢາກຫາຍຫັນມາຟັງລາຍການສະຕິມາປັນຍາເກີດ”

ວິໄສທັດລາຍການ “ສອນໃຫ້ເບີ່ງໂລກແບບພາຍໃນຕາມພຣະສາສະດາ ເພື່ອໃຫ້ພັດທະນາ ກາຍ ວາຈາ ໃຈ ໂດຍໃຊ້ ຫລັກໄຕຣສິກຂາ ໃນເບື້ອງຕົ້ນ ເພື່ອໃຫ້ທຸກຄົນຮູ້ເທົ່າທັນປັຈຈຸບັນ”

ຖືເປັນທຣີບອອຟເດີ້ເຍຍ 2021 ຂອງຂ້ອຍເລີຍກໍ່ວ່າໄດ້ ເຊີ່ງເປັນເວລາທີ່ຂ້ອຍຄິດວ່າຍາກຫຼາຍ ທີ່ຫມູ່ເຮົາຈະມີເວລາວ່າງຄືກັນ,ໄດ້ມາເຈີກັນ ໄດ້ອອກຄວາມເຫັນ ແລ້ວ ຕົກລົງ ອອກໄປທຣີບດ່ຽວກັນ. ພວກເຮົາງ່າຍໆ ລົງຄວາມເຫັນຕົກລົງກັນຕອນແລງ ວັນທີ່ 1 ໄດ້ເວລາ,ຈຸດນັດພົບ ແລະ ຕັ້ງກຸ່ມກັນຮຽບຮ້ອຍ.

ໂຮງໝໍປົວຕາທົ່ງປົ່ງ ເວລາ 5.00 AM ຄືສະຖານທີ່ ແລະ ເວລາທີ່ເຮົານັດກັນ ທຸກຄົນຕົງເວລາເປະ ນອກຈາກໝູ່ຄົນໜື່ງ. ຂໍ້ຄວາມໃນກຸ່ມກໍ່ບໍ່ອ່ານ ຕ້ອງໄດ້ໂທຕາມ ໂທຕາມ ພັດໄດ້ຄວາມວ່າ…. A.ໄປແລ້ວຫວາ? B. ອ້າວ! ຕົງເວລາເໝືອນຝຣັ່ງແດ່ແມ້ . ພວກເຮົາໄດ້ລໍຖ້າປະມານ 5.25 AM ເຮົາຈື່ງໄດ້ພ້ອມກັນອອກຈາກຈຸດນັດພົບ.

ເວລານີ້  ຊ່າງເປັນເວລາ ທີ່ໜາວ ເຍັນ ພໍສົມຄວນ. ໂຊກດີແດ່ ດ້ວຍເສື້ອກັນໜາວຕົວດ່ຽວ ກໍ່ພໍເອົາຢູ່ ຄູ່ກັບສຸຂະພາບດີ ທຸກຄົນຈື່ງຫມົດຫ່ວງ.

ຫຼັງຈາກນັ້ນພວກເຮົາກໍ່ຂີ່ລົດເລາະຕາມບ້ານເມືອງ ຢູ່ໃສ່ວິວດີ ທິວທັດງາມ ຂີ່ຕາມກັນໄປຈຣາາ..

ຈອດພັກແປປ ແຮ່….. ເຮົາເອງ

ພັກໄປ ຂັບໄປ ນັບເວລາໄດ້ 6 ຊົ່ວໂມງກວ່າ ເວລາ ປະມານ 11 ໂມງ ພວກເຮົາຈຶ່ງຮອດ ເມືອງເຟືອງດິນແດນ ສວຍງາມ.

ຈຸດເດັ່ນຂອງເມືອງເຟືອງ ທີ່ດຶງດູດນັກທ່ອງທ່ຽວກໍ່ແມ່ນ ຜາ ອ້ອມຮອບຕົວເມືອງເຟືອງ ແລະ ຜາ ຫຼາກຫຼາຍຈຸດ ນ້ອຍໃຫຍ່ ສະຫຼັບລຽງລາຍກັນ ຕາມແນວທາງ.

ເສດຖະກິດຊຸມຊົນຂອງເມືອງເຟືອງນັ້ນ ຍັງຖື ກະສິກຳ ຄືການ ເຮັດນາ, ປູກຝັ່ງ, ລ້ຽງສັດຕາມລະດດູການ ແລະ ການຄ້າຂາຍເປັນຫຼັກ.

ການເດີນທາງມາທ່ຽວເມືອງເຟືອງເທື່ອນີ້ ເປັນຄັ້ງທຳອິດຂອງຂ້ອຍ ແລະ ກໍ່ເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ເດີນທາງໄກດ້ວຍລົດຈັກ ແຖມຍັງບໍ່ມີຄວາມຊຳນານການທ່ອງທ່ຽວ ຂ້ອຍຈື່ງບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ວ່າງແຜນຫຍັງ ຮູ້ພຽງວ່າ ເມືອງເຟືອງ ເປັນດິນແດນສວຍງາມ ຈື່ງຢາກໄປເບິ່ງ ເປັນການຂີ່ລົດທ່ຽວ ເລາະຕາມບາ້ນເມືອງ ແລະ ເບິ່ງປ້າຍບອກທາງເອົາ ແລະ ນີ້ຄືສະຖານທີ່ບາງສ່ວນ ທີ່ພວກເຮົາໄປສຳພັດມາ.

ຫາດຜາຕຶງ

ສາມໝື່ນຕູບເຟືອງ

ການເດີນທາງນຳຫມູ່ຄະນະ ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງ ຖ້າບ່ອນທີ່ຈະໄປນັ້ນມີຫຼາຍບ່ອນໄປ ຈະຕ້ອງຕົກລົງ ວາງແຜນກັນກ່ອນວ່າ ເມື່ອເຖີງຈຸດໝາຍແລ້ວ ຈະໄປໃສ່ກັນແດ່. ເພາະຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ອາດແຕກແຍກຈາກກັນ ບໍ່ເຂົ້າໃຈກັນກໍ່ໄດ້ ເພາະຄົນຫນື່ງຢາກໄປບ່ອນນີ້ ອີກຄົນຫນື່ງຢາກໄປແບບນັ້ນ. ເຫມືອນທີ່ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ວ່າງແຜນກັນດີໆ ຈືື່ງບໍ່ໄດ້ໄປບ່ອນອື່ນໆຕາມໃຈຕົວເອງ.   

ວັດປ່າພຣະບາດພູເຂົາຄວາຍ ຫຼາຍແຫ່ງເປັນສະຖານສັກສິດ ມີລັກສະນະເປັນເນີນສູງ ມີຖ້ຳຄູຫານ້ອຍໃຫຍ່ ແລະ ງຽບສະຫງົບ ເປັນສະຖານພຳນັກຂອງພຣະນັກປະຕິບັດທັມ ຜູ້ສັນຈອນໄປມາ ຕາມທາງແຫ່ງພຣະຣິຍະອັດຖັງຄິກະມັກ ທັງຝັ່ງໄທອິສານ ແລະ ລາວ.ແລະ ຍັງມີເລື່່ອງເລົ່າ ສະຖານທີ່ສັກສິດ ລຶກລັບຕ່າງໆ ທີ່ຫນ້າສົນໃຈອີກຫຼາຍແຫ່ງ.

ສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ ຖືເປັນສະຖານທີ່ສະແຫວງບຸນທີ່ສຳຄັນຂອງແຂວງວຽງຈັນ ເປັນທີ່ໝາຍຂອງຜູ້ສະແຫວງບຸນທັງຄະລຶຫັດ ແລະ ນັກບວດ ທີ່ຢາກຈະໄປຂາບໄຫວ້ມະຫາໂພທິເຈດີ ແລະ ຮອຍພຣະບາດ ຈຳລອງ ຈາກພຸດທະຄະຍາ ປະເທດອິນເດຍ.ແຕ່ລະມື້ຈະມີນັກທ່ອງທ່ອງທ່ຽວ ເດີນທາງເຂົ້າມາ ກາບ ສັກກາລະ ບູຊາ ຮອຍພະບາດ, ຖວາຍສັງຄະທານ ນ້ຳປານະ ສິ່ງຂອງທີ່ຈຳເປັນ ແດ່ ພຣະພິກຂຸສົງສາມະເນນ ຕະຫລອດເຖີງ ພໍ່ຂາວ ແມ່ຂາວ ທີ່ບຳເພັນພາວະນາໃນສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້.ນອກຈາກນີ້ ວັດປ່າພຣະບາດພູເຂົາຄວາຍ ຍັງເປັນສຳນັກປະຕິບັດທັມ ທີ່ຈັດງານບຸນປະຕິບັດທັມໃນຊ່ວງທ້າຍປີເປັນປະຈຳ.

ພິກັດ ວັດປ່າພຣະບາດພູເຂົາຄວາຍຕັ້ງຢູ່ ບ້ານນາຍາງ ເມືອງທຸລະຄົມ ແຂວງວຽງຈັນ.ສຳຫລັບການເດີນທາງ ຈາກນະຄອນຫລວງວຽງຈັນ ແມ່ນ ໄປຕາມທາງເລກ 10 ປະມານ 25 ກິໂລແມດ ລ້ຽວຂວາ ເຂົ້າໄປຜ່ານ ບ້ານນານົກຂຸ້ມ ແລະ ບ້ານນາຍາງ ຕື່ມປະມານ 4 ກິໂລແມທ ຈະເຫັນປະຕູໂຂງ ວັດ.

ອາລະບັມພາບ